25/04/2016

Marathon Düsseldorf

Ik schrijf niet zo graag wedstrijdverslagen.
Ten eerste kent iedereen al het resultaat, en dat is zoals kijken naar een voetbalwedstrijd wanneer je al de eindscore kent. Of naar de live-uitzending van Eurosong.

Anderzijds doet het deugd om in het kader van de langzaam wegdeinende adrenaline nog even de laatste vleugjes frustratie dan wel euforie van je weg te schrijven.

Maar laat ons beginnen bij het begin, da's altijd het makkelijkst en chronologisch het meest correct. Vergeet ik toch iets, dan kan ik nog altijd een prequel schrijven, tegenwoordig nogal populair.
Het begin dus: reeds op vrijdag gingen we de lucht opsnuiven in de mooie Rijnstad Düsseldorf, zodat ik weg van alle drukte m'n startnummer voor m'n 11de marathon zou kunnen ophalen. Bijkomend voordeel is dat ik op die manier 2 volle dagen zou hebben om m'n zenuwen te leren beheersen. Niet dat me dat ooit lukt, maar een goed gedacht is veel waard.
Ik ben nu eenmaal altijd zenuwachtig voor een marathon, zelfs in die mate dat ik nooit aan een start zou kunnen verschijnen moest de uitvinder van Immodium indertijd beslist hebben om in plaats van een antimestmiddel te ontwikkelen zich te gaan bezig houden met, om maar iets te noemen, het perfectioneren van de konische vorm van tandenstokers.

Nochtans was er vooraf niet veel reden om te beginnen twijfelen. Zeker, de voorbereiding was niet 100% geweest, want een 6-tal weken voor de marathon heb ik een weekje training gemist door een sterke griepaanval, maar dat was nog net ver genoeg van de wedstrijddag verwijderd om er écht zorgen over te maken, 3 weken voor de marathon was ik nog een weekje gaan skiëen, maar ik heb mijn trainingen perfect kunnen afwerken op de loopband van het hotel en het aangekondigde weer zag er met hagel, sneeuw, regen en hevige rukwinden niet echt goed uit, maar de ochtend van de wedstrijd kon ik alleen maar een open hemel, zuurstofrijke lucht en amper een briesje die naam waardig ontwaren.

Plan en doel waren heel eenvoudig: op de haast biljartvlakke omloop moest en zou m'n staande PR van 3u10'50" verbeterd worden, en wel met minstens 1'50. 3u09' was dus het doel en vertrekken deed ik op een tempo van 4'27"/km, wat indien volgehouden zou neerkomen om 3u08'. Om een paar bevoorradingen te kunnen overslaan had ik Tania gevraagd om flesjes aan te geven op 12,5, 25,5 en 33 km.
Al zeg ik het zelf, m'n eerste kwart wedstrijd liep ik erg slim: een dame die ongeveer mijn gewenste tempo liep kon op mijn bewondering en, vooral, navolging rekenen. Ik moet haar dankbaar zijn, want gewoonlijk start ik als een halve zool, bouw nog voor het halfmarathon-punt een indrukwekkende voorsprong op m'n schema uit en geef dit dan in de laatste 5 kilometer dubbel en dik terug af. De dame in kwestie zal voor mij altijd een nobele onbekende blijven, maar ik moet haar dankbaar zijn voor het strakke doch haalbare begintempo tijdens de eerste 12 km. Jammer genoeg zakte haar tempo een beetje terug vanaf km 13, maar ik kon van groepje naar groepje opschuiven, en aan de 2de bevoorrading zat ik ongeveer anderhalve minuut voor op m'n schema voor 3u08' waardoor ik stilaan begon te hopen op een tijd rond de 3u07'. Op km 30 had ik nog steeds een opvallend fris gevoel. Het voelde haast alsof ik een gewone rustige duurloop aan het lopen was, hoewel ik net m'n snelste km (4'09") achter de rug had. Op dat moment liep ik voor een eindetijd van 3u06', wat zou willen zzeggen dat ik een klein klopje van de hamer nog zou kunnen overleven.
Bevoorrading 3, op 33km plaatste me echter met de voetjes terug op de grond: ik gaf nog niets toe op m'n schema, maar de hartslag kwam voor het eerst boven de 150 en tempo houden werd moeilijker. Op dat moment zijn het echter de kleine details die je er kunnen doorsleuren, en gisteren waren die details in overvloed aanwezig: een kleine aanmoediging van de familie, volgehouden geschreeuw en geklap van het talrijk opgekomen publiek, ik liep nog steeds heel wat lopers voorbij terwijl ik zelf niet meer werd voorbijgestoken, Japanse supporters die hysterisch op mijn Japanse groet reageerden, enfin ... heel wat lichtpuntjes bevonden zich op ijn pad richting finish. Een beetje verder was de wind wel serieus aangewakkerd en had ik net m'n 2de hagelbui overleefd (de weerman had dus toch niet overdreven), maar op 6 kilometer van het einde en ongever 3' bonus op m'n schema kan ik dat wel hebben.
Op kilometers 40 en 41 passeerde ik het hotel waar we verbleven; ik bevond me dus op bekend terrein. Daags voordien was ik al op loopschoenen de laatste km's gaan verkennen, en dus wist ik goed wat me te wachten stond.
Ik had zelfs een plan: ongeveer 500m voor de finish lag er een kleine maar redelijk steile afdaling naar de Rijnoever, en daar zou ik m'n verschroeiende demarrage plaatsen: nog een laatste keer aanzetten, de dame die misschien nog net voor me liep een kus op de wang veinzen maar op het laatste moment speels in haar neus bijten, de afgetrainde man die net daarvoor liep achteloos achterlatend als stond hij aan de grond genageld en met een snelheid van minstens 25 per uur als een bezetene op de finish afstormen.
Dat was het plan.
De werkelijkheid was wel wat minder, en dan niet alleen omdat er geen dame voor me liep. Een afgetrainde man wel, maar hem inhalen zat er niet direct in. De afdaling werd geen sein om de eindspurt in te zetten, maar eerder om wat af te remmen zodat ik niet in vrije val over het kleine muurtje dat m'n droge ik nog net afscheidde van de natte Rijn zou tuimelen. Ik probeerde nog alles uit de kast te halen, en dat lukte wel, alleen zat er heel wat minder in die kast dan verwacht.
Desalniettemin eindigde ik op een zelf geklokte eindtijd van 3u04'58". De brutotijd op de klok gaf iets tussen de 3u05'10 en 3u05'15" aan. Het is nog even wachten op de publicatie van de officiële eindtijden, maar vast staat dat ik m'n persoonlijke besttijd met meer dan 5' verbeterd heb.

Uiteraard ben ik best wel fier op dit record, maar ik ben voor deze prestatie toch ook schatplichtig aan heel wat mensen, niet in het minst aan mijn gezin dat me al die weken is blijven steunen en motiveren, tot aan de finish toe. Ook mijn ouders, de mensen die me op deze wereld hebben gezet zonder de juiste genen om ooit te kunnen deelnemen aan de Olympische Spelen maar wel mét het doorzettingsvermogen om mijn beperkte gabarit toch uit te persen tot een niet onaardige eindtijd, waren er weer bij en hebben me erg hard gesteund. Verder een welgemeende dankjewel aan iedereen die de voorbije weken één of meerdere kilometers met me hebben meegelopen, aldus de monotonie vrolijk doorbrekend én aan alle Düsseldorfers die hun vrije zondag hebben opgeofferd om idiote langlopers zoals mezelf aan te moedigen.

Een volgende doelstelling heb ik nog niet, maar één ding is zeker: dit smaakt naar meer!

15:09 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25/10/2012

Marathon Zwolle, deel 1

Het lijkt me dat het lopen van een marathon –nummer 8 op mijn palmares dat hopelijk nog niet in de voltooid verleden tijd geschreven staat- een geldig excuus is om nog eens een verhaal aan mijn slechts op kunstmatige wijze in het leven gehouden blog toe te voegen.

 

Ik zou uiteraard kunnen zeggen dat ik op algemeen verzoek van mijn lezerslegioen terug de digitale pen opneem, maar zowel ‘algemeen’ als de keuze voor het in dit geval haast als telwoord gebruikte ‘legioen’ zou getuigen van pocherij, wereldvreemdheid en ongeoorloofd m’as-tu-vu’isme van het ergste soort.


Pas op, het is niet zo dat ik geen verhalen meer te vertellen heb, want omdat ik steevast in een ten opzichte van de wereld rondom mij verkeerde richting draai kom ik altijd weer in situaties terecht waarbij mijn gedachten het midden houden tussen ‘Uiteraard heb ik dit voor’ en het ook al wel eens door Balotelli gebruikte ‘Why me?’.
Zo ook tijdens de aanloop naar de Marathon van Zwolle; vandaag mag je hier een verhaal verwachten over mijn ervaringen met het openbaar vervoer tussen Mechelen en Zwolle.
Bon, beginnen bij het begin lijkt me niet bijster origineel, en dus vang ik maar aan bij de start … let’s go!

De mentale afsluiting in de aanloop naar de marathon begon voor mij de dag voor de wedstrijd, zaterdag, rond 8u15. Dit was het tijdstip waarop mijn schoonmoeder me thuis kwam oppikken om me naar het station in Mechelen te brengen. Op het pendelmenu stond een treinrit naar Zwolle met overstap in Rotterdam. Niet ver, maar het blijft buitenland, en telkens wanneer ik een grensovergang op m’n traject tref gebeuren er rare zaken, dus waarom zou het deze keer anders zijn?
Het eerste bedrijf van de treinreis in 2 delen begint wanneer de conducteur, een imposante verschijning van om en bij de 140 kilogram (kepie niet meegerekend) die wanneer hij in zijn huidige gedaante ooit zou overwegen om aan een marathon deel te nemen waarschijnlijk met op zijn minst 3 hartfalingen te maken krijgt alvorens hij het eerste bevoorradingspunt bereikt heeft, nam m’n online bestelde en netjes op de huisprinter afgedrukte ticket aan, bekeek me als een zwaargewicht bokser die even overweegt om een sparringpartner uit een veel lagere gewichtsklasse ritueel te vierendelen en zette zich neer op één van de vrije stoelen in de voor stille mensen voorbehouden coupé waarin ik me genesteld had.

Hij zuchtte, ik bewonderde in gepaste stilte de kwaliteit en onmiskenbare draagkracht van het treinmeubilair.
Hij bekeek me, ik concentreerde me op een onbestemd punt op de wand van de coupé en probeerde me te herinneren hoe je door zelfmeditatie je ademhaling op een lagere frequentie kan krijgen.
Hij zwaaide met mijn ticket, ik probeerde me krampachtig te herinneren hoe de 2de zin in The times they are a-changin’ nu ook al weer ging –ah ja: ‘And admit that the waters around you have grown’ … shit, nu moet ik ook nog naar het toilet …

Tenslotte vroeg hij me waarom ik op 29 september een trein neem met een ticket voor 30 september.
Tja, hoe zou ik me hier kunnen uitlullen? In m’n gedachten probeerde ik me voor te stellen hoe Spiderman dit zou oplossen, maar het leek me geen goed idee om in een rood-blauw pakje van 2 maten te klein (dat zou trouwens teveel op m’n blaas gedrukt hebben … bedankt, Bob Dylan!) langs het plafond het treinstel te verlaten, en dus vertelde ik hem naar waarheid dat ik me blijkbaar van datum vergist heb.
Op mijn vraag of het eigenlijk een probleem was mat hij zich de stem aan van een Duitse leider uit het midden van de vorige eeuw, 6 letters en de 3de is een ‘t’, en negeerde volledig de betekenis van het pictogram dat gebruikers van de afgezonderde ruimte waarin we ons bevonden aanmaande om de stilte te bewaren om me diets te maken dat ik me in stricto senseo (dat is latijn voor ‘in strikte zin’, maar dan gesponsord door een koffiemerk’) aan zwartrijden bezondigde en het dus eigenlijk wel degelijk een probleem is. Maar geen nood, de brave man mocht dan wel de fysiek hebben van een carnivore catcher, hij had een goede inborst en geloofde oprecht in mijn verhaal. Dit bevestigde hij overigens door op z’n terminal aan te duiden dat het wat hem betrof om een ‘inbreuk zonder ernstige verstoring’ ging. Yeah, right.
Enfin, ik kwam ervan af met een tweede keer een ticketje te betalen, evenwel deze keer eentje met de juiste datum.

Mag ik overigens de Nederlandse Spoorwegmaatschappij een welgemeend compliment geven met de klokvastheid waarop hun treinen rijden (ik vermoed dat dit me een paar reacties gaat kosten …)? In Rotterdam had ik een voorziene overstaptijd van om en bij de 20 minuten, en aangezien mijn eerste ritje keurig op tijd aankwam, kon ik me de luxe veroorloven om even in de rij aan het infoloket aan te schuiven om te vragen op welk spoor de trein naar Zwolle zou aankomen. De dame aan dat loket kon me zonder met de ogen te knipperen vertellen dat dit op spoor 14b zou zijn over welgeteld 15 minuten. Zonder op een tabel van welke soort dan ook te kijken én zonder een klok te consulteren! Voor iemand zoals mezelf, waarvoor het hoogst haalbare bestaat uit het vlekkeloos memoriseren van mijn geboortedatum en het van buiten leren van het eigen gsm-nummer en dit laatste dan ook alleen maar wanneer alle omgevingsfactoren op ideale en vooraf ingestudeerde wijze met elkaar  samenwerken, blijft dit toch iets verwonderlijk.
Wel één kleine opmerking naar de organisatie van het spoorwegennet in Nederland: wanneer je een perron indeelt in zones, zoals bvb 14 en 14A, en je geeft aan dat een bepaalde trein op een van tevoren gedefinieerd uur zijn passagiers zal opwachten in de welomlijnde zone 14A, zorg er dan ook voor dat het treinstel zich parkeert in die zone, en niet aan het bordje ‘14’, want die  zaterdag kostte me dit bijna een aansluiting …
Verder niets dan lof, ook over de busmaatschappij in Zwolle, die me naadloos tot op 500 meter van de hotelingang wist af te leveren.

Ziezo, we zijn aan het einde gekomen van dit eerste deel over de heropening van mijn hardloopblogbestaan. Hopelijk mag ik U één dezer wederom begroeten, wanneer ik de laatste uren voor de Marathon van Zwolle en uiteraard de wedstrijd zelf op deze pagina’s weer tot leven wek.
Alvast bedankt voor uw bezoek en laat gerust een reactie na; positieve opmerkingen strelen m’n ijdelheid en met negatieve kritieken hou ik zeker rekening. Huwelijksaanzoeken daarentegen neem ik niet ernstig.

18:23 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

04/04/2010

Japanse blondine op de weegschaal

Vrijdagochtend.
Ik sta in de badkamer. Niet alleen, nee, want aan mijn voeten ligt een vriend die ik soms liefdevol bekijk, maar soms ook verwens. Alles hangt af van wat hij me verteld.
Die vriend is de weegschaal...

blond japaneseWat de weegschaal me op vrijdagochtend vertelde deed me naar het display staren als ware het een Japanse blondine: je ziet ze en blijft ernaar kijken, maar in je binnenste weet je dat het niet echt is!

Op het display stond 74,2. Ik weet het, voor velen onder jullie klinkt dit bijzonder obese, maar voor mij is dit een onvoorstelbaar resultaat. Aan de vooravond van mijn voorbereiding voor Utrecht had ik met mezelf de afspraak gemaakt om te proberen ergens tussen de 75 en de 76 kilogram te geraken. Ik zeg wel proberen, want het is geleden van mijn 18de levensjaar dat ik nog eens met de 75 kilo-grens heb geflirt, en toen bevond ik mij temidden van een heel strikt dieet ter voorbereiding van mijn eerste bodybuildingwedstrijd. Ik kan me zelfs herinneren dat ik toen pas onder de 75 kilogram kon duiken (met slechts 200gram) dankzij de medewerking van een acute aanval van diarree, en nog niet zo een beetje. De legende gaat dat mijn vader de bruine vlekken in de badkamer nog steeds aan het overschilderen is!

Maar 74,2 dus ... nooit eerder stond ik zo scherp aan de startlijn van een marathon. Is dit een garantie op succes? Als de wind mee zit wel ja ;-)
Niet dus, hoewel 't een positieve noot is die ik zeker zal meenemen.

Vandaag kijk ik nog even een familiepaasfeest overladen met chocolade vanachter m'n rijstkom (jaja, mét honing en banaan ... hmmmmm ...), en daarna wordt 't sporen naar Utrecht. Iets wat zeker al in m'n rugzak steekt: zenuwen ... man man ... zenuwen ...
nerves

09:45 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

22/03/2010

La verité

Vrijdag is een periode begonnen die coach Mario op het schema omschrijft als 'dit is de belangrijkste periode in je schema'. Zonder te veel in detail te willen treden had er evengoed iets kunnen staan als 'en nu ga ik je eens goed liggen hebben' of 'so you thought you could be a runner': 10 dagen zonder rustdag, in totaal een 180 kilometer over die periode ... 't zal weeral iets worden.

Gisteren stond de langste duurloop van het lot op het programma: 35 kilometer waarin ik nieuwe wedstrijdvoeding heb getest, nieuwe tettebescherming (forgive me my French) en m'n marathonkleding nog eens aan een laatste inspectie wilde onderwerpen. Enkel dit laatste werd een beetje aangepast, want de regen die in de lucht hing deed me beslissen om een regenvest mee te sjouwen.
Verder alles ok; de 35k werd afgelegd in 3u08'56", oftewel 5:24 per kilometer. Minder goed dan m'n euforische 32k van 2 weken geleden, maar ik heb ooit eens gehoord van iemand die veel slimmer is dan ik dat de tijd die je in je 35k-duurloop loopt de tijd is die je op je marathon zou moeten aankunnen, dus we panikeren nog niet. Wel reden tot lichte bezorgdheid is een serieus verval in de laatste kilometers en serieuze stijve spieren achteraf.

Deze week staan er nog een paar serieuze trainingen op het programma, evenwichtig afgewisseld met hersteltrainingen. De laatste lijn is ingezet, alles wordt in gereedheid gebracht om over exact 2 weken het resultaat te oogsten dat tijdens deze voorbereiding gezaaid werd.
Wat het zal worden? Eigenlijk heb ik geen idee. Ik voel dat 3u10' mogelijk is, maar een marathon is zo onvoorspelbaar dat ik geen geld ga inzetten. Eén jaar geleden zag het er naar uit dat ik nooit nog in een startvak zou mogen plaatsnemen, dus elke stap die in Utrecht gezet zal worden bekijk ik als een overwinning.

Het hoofd is er klaar voor! Le moment de la verité est presque là!
marathon2010

08:04 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

11/10/2009

Dwars door Hasselt 2009

Hoe bepaal je of je een goede wedstrijd hebt gelopen?

Je eindtijd?
Je plaats in het deelnemersveld?
De manier waarop je de eindstreep hebt gehaald?

Zoveel als er lopers zijn, zoveel antwoorden bestaan er op deze vraag ...

ddhDwars door Hasselt vandaag was niet alleen mijn 2de 15 kilometer-wedstrijd, het is tevens de 2de wedstrijd sinds mijn 'comeback'. Twee weken geleden in Mechelen was de tijd naar behoren gezien de omstandigheden, en ook nu kwam het er in de eerste plaats op aan om vooral het goede gevoel na te streven. 'Properkes aankomen', heet dat waar ik vandaan kom: niet te veel in het rood gaan, goed je eigen tempo ronddraaien, versnellen wanneer je de eindmeet kan ruiken zonder daarom jezelf voorbij te hollen en dit alles dan nog liefst gecombineerd met een finishtijd die je niet met het schaamrood op de wangen terug naar huis stuurt.

Nu, een 15 kilometer dus. Mijn PR stond, na slechts 1 wedstrijd over deze afstand op de teller, op 1u08'54". Geen bijster goede tijd, maar eigenlijk werd die gelopen op een 16-mijlsrace waar de afstand zo schabouwelijk naast de kwestie was dat ik besloot om die bepaalde race als een 15k te beschouwen. Later in datzelfde jaar liep ik in Amsterdam een snellere tijd op een échte 10 mijl zodat je de onlogische situatie van een sneller PR op de 10 mijl dan dat van de 15k in mijn PR-lijstje kan aantreffen.
Mijn doel vandaag was dus simpel: een PR. Ondanks een veel te lange scheiding van mijn loopsloefkes eerder dit jaar moest dit tot de mogelijkheden behoren.
Garmin werd aldus op een pace van 1u05'00" ingesteld, en we zouden wel zien waar het schip kon stranden.

En jongens wat een race ... allereerst het parcours: ronduit schitterend en snel. Langsheen de brede lanen van Hasselt wordt je via de binnenring netjes weggeleid van het centrum doorheen woonwijken waar het vanwege de talrijke supporters die iedereen aanmoedigen heerlijk lopen is.
Hasselt, dankjewel hiervoor!

In tegenstelling tot Mechelen 2 weken geleden startte ik vrij ver vooraan en ik kon dus onmiddelijk in m'n juiste tempo lopen. Netjes, vlak ... MIJN tempo! Heerlijk!! OK, ik geef toe dat ik een beetje sneller ging dan de 4'20" per km die nodig zijn om aan 1u05" te geraken, maar het ging gewoon goed. Ik liep vlot en het was net alsof ik met elke stap die ik zette meer uitgerust raakte. Echt wel een bijzonder gevoel.
De eerste 8 kilometer kunnen op die manier samengevat worden: tempo iets sneller dan begroot, hartslag ok; een gevoel uit de duizend. Op dat moment had ik nog geen enkele inspanning die naam waardig moeten leveren.

Op 8 kilometer kwam er me een loper voorbij genseld. Je kon aan zijn pas en silhouet zien dat het een échte loper was, en niet zo een snel in elkaar gestoken exemplaar met opgetrokken schouders dat denkt te kunnen lopen omdat er toevallig een Asics-logo op z'n loopschoenen staat. Enfin, wat ik wil zeggen: het was er niet zo ééntje zoals ik elke morgen in de spiegel mag begroeten.

Normaal zou ik die man gewoon laten lopen (ik ken m'n plaats), maar vandaag had ik iets onverzettelijks over mezelf, en ik besloot om m'n karretje aan te haken. Schouder aan schouder haalden we vele lopers in, maar hoe groot was mijn verbazing toen m'n ranke compagnon plots moest lossen. Het moet zo rond het 10k-punt geweest zijn. Liep ik écht zó goed of had hij een dipje? Waarschijnlijk eerder het 2de, maar ik voelde me super en was niet van plan om te wachten.
Zelfs op dat punt had ik nog niet het gevoel dat ik een wedstrijd aan het lopen was. Adrenaline, 't is een straf spul!

Uiteindelijk wist ik al vrij snel dat de 1u05' zonder moeite gehaald zou worden, maar hoe groot was mijn verbazing toen ik na een stevige eindspurt mocht afklokken in 1u01'25"!  Ik moet nog wel de officiële tijd afwachten, maar veel zal 't toch niet schelen. In elk geval een PR van meer dan 7 minuten ...

Ik weet dat dit een te relativeren tijd is, maar voor mij is dit écht wel onverhoopt. Ik weet absoluut niet waar dit resultaat vandaan kom. Kritische navraag bij Tania heeft me geleerd dat ze niet per ongeluk een blik anabolica doorheen m'n tomatensoep heeft vermengd, dus moet 't iets anders zijn.

Hoe bepaal je of je een goede wedstrijd hebt gelopen?

M'n eindtijd? Ben ik meer dan tevreden mee!
M'n plaats in het deelnemersveld? Zal ik pas op dinsdag kennen, maar dat zal wel meevallen, denk ik.
De manier waarop ik de eindstreep heb gehaald? Niks moe, niks verzuurd ... ik heb al m'n overredingskracht moeten aanwenden om m'n benen ervan te overtuigen dat ze vandaag een wedstrijd hebben gelopen.

Lieve mensen, 'k ben content!

21:17 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (30) |  Facebook |

26/01/2009

Slachtoffer van racisme

Allereerst 'nen dikke merci' aan iedereen voor de leuke en opbeurende reacties op mijn wedstrijdverslagje van gisteren.
En opbeuring, dat is wel wat nodig was ... niet vanwege de wedstrijd op zich want, hoewel ik mezelf sterker had verwacht viel het eindresultaat nog mee. Alhoewel ... viel die uitslag wel mee?

Vooraleer ik m'n verslag intypte, had ik nog even op de site van de Uithoornse organisatie de eindtijden nagekeken. Die stonden echter nog niet online, en dus heb ik er uiteraard ook geen vermelding van kunnen maken.
Na het posten van m'n bericht keek ik nog eens en, hoezee hoezee, de webmaster had werkcalorietjes verbrand: daar stonden ze ... tatatataaaaaaaaa: les résultats!

Waarschijnlijk was m'n faciale expressie bij het lezen van m'n uitslag goed voor een nominatie voor de Nobelprijs 'if looks could kill', en ook m'n taalgebruik in de eerste seconden van besef zijn niet vatbaar voor publicatie. Moesten mijn eerste woorden in brailleschrift uitgeprint worden, ik kan jullie verzekeren dat een aandachtig doch blinde lezer er z'n vingers zou aan openrijten met een geruisloze maar daarom niet minder afschuwelijke dood door bloedverlies tot gevolg.

Wat staat er namelijk in de officiële uitslag?? Lees maar even mee:

3800:40:13Geert van den DriesMUIZEN735

De '38' staat voor m'n eindklassering (38ste op 354 mannelijke deelnemers, DNF'ers meegerekend oftewel 40ste op 497 overall), m'n naam, woonplaats en startnummer zijn correct, maar waar ik helemaal van aangedaan was en nog steeds ben is die 00:40:13!! Inderdaad ja, geen 00:39'59" maar wel 14 seconden erbij. Ik wist niet dat er in Uithoorn met straftijden gewerkt werd!!

Ik zal het nog maar eens herhalen: ik druk mijn stopwatch in bij het weergalmen van het startschot, niet bij het overschrijden van de startlijn. Mijn PR's die je hier rechts kan lezen zijn dan ook steevast m'n officiële brutotijden. Nu kan er nog steeds een klein verschil optreden hé, ik bedoel maar, m'n reflexen zijn op mijn halfbejaarde leeftijd ook niet meer die van een welgetraind gevechtspiloot, en dus is een seconde of 2 verschil altijd mogelijk, maar 14 seconden?? Nooit van je leven!

Komt daar nog eens bij dat ik op een armlengte (letterlijk: moest ik mijn rechterarm hebben uitgestoken dan kwam die tot aan haar schouder) van de 2de dame ben gefinished. Ik ben dan even naar haar uitslag gaan kijken en zij staat vermeld aan een tijd van 39'54"!! Ook niet juist want enkele seconden te snel, maar ik vemoed dat de tijdsopname nét voor het finishspandoek werd genomen. Desalniettemin, ik heb het vanochtend nog even nagemeten en ik kan jullie verzekeren dat de lengte mijner rechterarm niet van die aard is dat je 18 seconden nodig hebt om 'm voorbij te lopen. Moest dit zo zijn dan kon ik er in extreem rechtse middens wel geld uitslaan, me dunkt.

Dit is werkelijk de eerste dag in m'n leven dat ik spijt heb dat ik niet de Marokkaanse nationaliteit heb; dan kon ik tenminste zeggen dat 't racisten zijn, daar in Uithoorn.
Volledigheidshalve wil ik nog even melden dat de organisatie de uitslagenlijst laat volgen door de volgende mededeling: 'Door technische problemen met de tijdprinters kan uw tijd afwijken van de zelfgeklokte tijd'
Allez, serieus? Dat had ik nu nog niet gezien ...

Bjorn heeft 't gisteren ook al gezegd in zijn reactie, maar ik ben nu niet direct zinnens om de organisatie te mailen over deze historie. Het ligt niet in m'n aard om te gaan bleiten bij eender wie. Maar als het de bedoeling was om me kwaad te krijgen (zo ben ik dan weer wel), dan is het goed gelukt. Ik moet m'n volgende wedstrijd (halve marathon binnen 3 weken) nog uitkiezen, maar ik kan nu reeds zeggen dat ik als een gewond dier aan de start zal verschijnen. Het doel op die halve marathon is een tijd sneller dan 1u29' en die ZAL gehaald worden. Mijn revanche op de 10k komt ook nog, laat dat duidelijk zijn (bedankt voor de tip, Hans ... ik kijk wel even na of ik die dag kan).

Gewoon nog even ter verdediging van mijn zaak: hieronder de geevens van mijn Garmin, een toestel waar ik heel wat meer achting voor heb dan de 'tijdprinters' uit Uithoorn:
10k Uithoorn


Maar, al wat hierboven staat neemt niet weg dat ik het een leuke race vond, op een prachtig parcours en uitgenomen de tijdsopname (sorry, kon het niet laten) is de organisatie naar oerhollands recept buitengewoon prachtig.

Vandaag is het rustdag, morgen is trainingsdag 1 op weg naar Utrecht ... ADELANTE!!!

08:11 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

25/01/2009

10k van Uithoorn

Vandaag was het dan zo ver: eerste wedstrijd van 2009, eerste test voor Utrecht, eerste ontmoeting met mijn gestelde doelen voor dit jaar.

Vooraleer je echter aan een race kan deelnemen moet je uiteraard eerst zorgen dat je aan de start geraakt, en dus liep om kwart na 7 m'n wekker af, want een 2 uur durende rit stond in het ochtendlijke verschiet. Exact 1 uur na het ontwaken ging ik dan op weg naar sporthal De Scheg in Uithoorn.

Het was nog eens een ouderwetse zondag op de baan: weinig en dus vlot verkeer. Exact 2 uur na m'n vertrek mocht ik m'n wagen parkeren op de door wegstewards aangeduide parkeerplaatsen, en één minuutje later was ik al in de sporthal, waar m'n startnummer aan de tafel 'voorinschrijvingen' op me lag te wachten.

Ik had nog een dik anderhalf uur tijd alvorens de 10 kilometer op gang geschoten zou worden; tijd zat dus om eerst eventjes te kijken of Bjorn reeds aanwezig zou zijn en om te luisteren of de erotiserende 06-stem van Ronald ergens in de buurt kon zijn.
Ronald vond ik het eerst. Zoals steeds was zijn glimlach weer een anval op het wereldrecord 'biggest smile', en al gauw stelde hij me voor aan de binnensijpelende JVC'ers. Echt wel indrukwekkend, al die wit met rode bloesjes van de Japanse hifi-legende. Eveneens indrukwekkend was het voorgesteld worden door Ronald. Bij de eerste JVC'er (sorry guys, maar ik kan écht geen namen onthouden ... jullie mogen al blij zijn dat ik jullie bedrijfsnaam niet met Akai verwar ;-) ) klonk het zo: 'Nou, dit is Geert ... hij komt hééééélemaal uit België om een 10 kilometer te lopen en hij heeft 2 uur gereden'. De tweede JVC'er leerde me op de volgende manier kennen: 'Nou, dit is Geert ... hij komt hééééélemaal uit België om een 10 kilometer te lopen en hij heeft 2 uur en een kwartier gereden'.
Volgens m'n 3de introductie deed ik er 2 uur 30 over, dat werd 2 uur en 3 kwartier, en tegen dat ik werd voorgesteld aan wat volgens mij de 83ste JVC'er was zou ik reeds vorig jaar in november vertrokken zijn om op tijd in Uithoorn te kunnen aankomen.
Ronald ... je moet hem kennen ;-)

Uiteraard zijn er alternatieven: Bjorn stelde me als volgt voor aan iedereen die hij kende (wat zo ongeveer 3 kwart van de sporthal was): 'hey, dit is Geert van België, je weet wel, Marathon Geert'. Pas op hé, het doet wel koninklijk aan, zo voorgesteld worden als 'Geert van België' ... net de kroonprins die op staatsbezoek komt ;-)
Grappig was ook dat hij me ook op die wijze luid aanmoedigde toen ik hem voorbij liep na zowat 6 kilometer wedstrijd: 'Hey, Geert van België .. go go goooooo ... pak de binnenbochteueueueueu ...'.

Maar laat ons niet op het wedstrijdverloop vooruitlopen want ik had nog één ontoeting te goed, met name de eerste kennismaking met the one, the only, the fast, the furious, the fantastiiiiiiiiic ... Claudia!
Jawel, de in een vrouwenlichaam verpakte symbiose van gratie en snelheid was ook van de partij! Na een kort maar geanimeerd debat over het verschil in aantal begroetingskussen (Nederland wint van Vlaanderen met een duidelijke 3-1 maar die 2de was offside en ik had een penalty verdiend) had ik nog even de gelegenheid om met de 3 bovenstaande topateleten te keuvelen, maar daarna gingen zij allen heen, want de start van de 10 mijl werd aangekondigd.

Omdat die start 3 kwartier voor de mijne zou plaatsvinden ging ik nog even supporteren voor Ronald, Claudia en Bjorn (de 10 mijlers maken in Uithoorn nog een doortocht aan de start na goed anderhalve kilometer wedstrijd), en daarna werd het vizier op mijn eigen wedstrijd gericht.

Het doel was duidelijk: de 10 kilometer in minder dan 40 minuten. Klinkt eenvoudig, en eerlijk gezegd hebben de laatste 2 à 3 trainingsweken me het vertrouwen gegeven dat het dat ook zou zijn, en dus werd de Garmin ingesteld op een 10 k in 39'30".

Hoewel er niet zo heel veel volk aan de start stond ben ik er toch in geslaagd om m'n start te missen: middenin het pak koos ik om achter 2 snel uitziende heerschappen te gaan staan. Vlak na het startschot had ik echter al vlug in de mot dat ze er alleen maar snel uitzagen: het duurde een dikke 300 meter alvorens ik naar m'n eigen tempo kon overschakelen, om vast te stellen dat ik 35 meter achter liep op m'n schema. Geen nood, de benen waren goed, het moraal ook, en na 1 kilometer liep ik exact op schema, en na 2 kilomter liet ik zelfs een kleine voorsprong optekenen.
Pas op, makkelijk ging dit niet, want er stond in het wedstrijdbegin een strakke tegenwind, en omdat ik eigenlijk ongewild tussen de trage starters stond had ik niet direct een groepje dat aan mijn tempo liep. Ik voelde wel dat ik sologevecht tegen de wind niet tot het uiterste zou moeten doorvoeren en hield me een beetje in, maar op het 3k-punt liep ik toch nog perfect op schema. De 4de kilometer blies de wind in m'n voordeel, en dat zag je ook wel aan m'n tempo. Heel de tijd liep ik verschillende lopers voorbij, wat psychologisch onmiskenbaar een voorsprong geeft.

Vanaf de 5de kilometer was het echter terug tegenwind, en nog niet een beetje. Ik voelde me verslappen, en toen ik na 6 kilometer Bjorn passeerde was het kalf eigenlijk al verdronken: ik liep een dikke 60 meter achter op schema en voelde dat het vet van de soep was.
Ik besloot om, ondanks de luide aanmoedigingen van de immer sympathieke Bjorn, m'n eigen tempo te lopen ... een nieuw PR zou een schamele troost kunnen bieden. Twee kilometer verder hoorde ik echter m'n naam scanderen door eerst Claudia en daarna ook Ronald (zij waren nog wat gaan uitlopen want hun race zat er op), en dit gaf me terug wat moed, want blijkbaar was ik niet zo overdreven ver teruggevallen.
Een snelle dame in toepasselijk oranje tenue passeerde me, en ik hing mijn karretje gretig aan haar stampende locomotief. Ze ging eigenlijk een tikkeltje te snel en ik liet een gaatje, maar in het zicht van de finish vond ik toch nog voldoende energie om er een mooie eindsprint uit te persen en zo netjes naast haar te eindigen.

Mijn zelf afgeklokte eindtijd: 39'59". Let wel, ik druk mijn chrono in op het moment van het startschot, dus normaal kan mijn bruto eindtijd nooit veel verschillen van deze tijd, maar het is bang afwachten op de officiële uitslag, want doet de organisatie er één luttele seconde bij, dan heb ik m'n doel niet gehaald.

Nu, eerlijk is eerlijk, ik kan niet volkomen tevreden zijn met m'n prestatie van vandaag. Ik heb voor mezelf bewezen dat ik wel met die 40-minuten grens kan flirten, maar een huwelijk is nog niet aan de orde. Ik mis gewoonweg de pure kracht om op een deftige wijze aan 4 minuten per kilometer te blijven lopen.
Wat dit zal betekenen voor m'n marathonplannen in Utrecht kan ik moeilijk zeggen, maar ik weet wel dat ik nog serieus wat boterhammekes zal mogen eten wil ik in de buurt van Ronald finishen ... enfin, we zien wel; ik heb nog 11 weken hé ...

Nog even vermelden dan Bjorn een zeer deftige 1u24 bij elkaar liep, Ronald een PR liep met 1u05' en een paar seconden, en Claudia, wel ... aan Claudia ben ik het vergeten te vragen. 'k Weet het meiske, ik ben een ongelikte boer ... volgende keer vraag ik alleen maar aan jou hoe het is geweest en luister ik naar niemand anders meer ;-)

16:44 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

07/09/2007

Live aus die Schweiz

Hier een eerste berichtje uit Zwitserland.

Het was nogal een bedoening om hier gisteren te geraken: in Frankrijk heb je natuurlijk file omdat er één of andere onverlaat enkel een rijbewijs op papier heeft gekregen zonder dat er zich ooit iemand heeft om bekommerd dat hij of zij wel degelijk over de nodige capaciteiten beschikt om achter het stuur te kruipen, terwijl we, eens over de Zwitserse grens, even het idee kregen dat we in een verkeerskegeltjesshop waren binnen gereden: ongelooflijk hoeveel werken ze hier op hetzelfde moment ten uitvoer proberen te brengen!! Het leek wel alsof we in het België van de pre-gemeenteraadsverkiezingen rondreden ...

En aldus heeft een rit die door de gps begroot werd op 6u50 eigenlijk 8u geduurd ... hopelijk is dit geen voorbode voor morgen, hoewel ik denk dat ik op de flanken van de Jungfrau niet gehinderd ga worden door Franse chauffeurs of Zwitserse wegenwerkers.

Onderweg had ik al gebeld naar de hotels (ik slaap in een ander hotel dan de supporters; niet om een duidelijk hiërarchisch onderscheid te maken, maar wel omdat het hele stadje hier uitgehuurd is!!) om te bevestigen dat we er wel degelijk aankwamen, en ik kon dus nog inchecken om 22u. Daarna, zoals het een sportman betaamt: jabbedabbedoe, oogjes toe!

Die oogjes gingen vanochtend pas om 9u terug open om het wondermooie Zwitserse panorama in ogenschouw te nemen: bergen, eeuwige sneeuw, een vervaarlijk stromend riviertje met gletsjerwater ... ik zie het allemaal vanop mijn balkon.
Na een sterkmakend ontbijt heb ik dan even met Johan gebeld, en we spraken af aan de startlijn, gelegen naast het casino, meteen ook de plaats waar we onze startnummers konden afhalen. De expo zelf gaan we straks pas bezoeken, want er was teveel drukte daarstraks. We hebben wel samen een 6 kilometerkes gejogd door Interlaken, gewoon om de beentjes al ne keer te voelen.
 Seffens hebben we alvast afgesproken om samen een spaghettike te gaan verorberen ... 't is wel plezant om een collega blogloper bij de hand te hebben; zo kunnen we lekker elkaar wat zenuwachtig maken ;-)

Deze avond ga ik dan Tania van de luchthaven in Bern halen, en dan is het supporterslegioen compleet.

Hieronder al een paar impressies op digitale pelicule, gewoon om in de stemming te blijven ...

Je ziet achtereenvolgens de startlijn met daarachter een hommage aan al de voorgaande winnaars (ik ben al een paaltje gaan uitzoeken waar ze volgend jaar mijn vlag mogen hangen :-)))) ), Johan met als achtergrond het wondermooie Casino van Interlaken en (uiteraard) een berg, daarna de Jungfrau, gezien vanaf de startlijn, dan de startplaats in volle opbouw en als laatste foto de Jungfrau uit de tijd toen ze nog gewoon Eva heette ...

PICT2816PICT2817PICT2818PICT2819PICT2820

12:55 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

13/04/2007

In Rotterdam

Daarstraks rond een uur of 3 in de namiddag is Marathon Geert samen met de zijnen via een ommetje langs Breda (toffe stad met leuke winkelwandelstraten: écht een aanrader) in het Golden Tulip te Rotterdam neergestreken.

Om even de Rotterdamgangers op de hoogte te stellen van de plaatselijke barometer hier: jongens (en meisjes), geloof niets van de Nederlandse weermannen! Voor vandaag was er immers 20 °C aangekondigd, doch 't verschil bedraagt zo maar eventjes 25% met de werkelijkheid! Inderdaad ... 't was er 25 toen we hier aankwamen!!!
Op de website van de marathon staat al een extra waarschuwing, en ook bij het afhalen vanje startnummer krijg je dezelfde onheilsboodschap nog eens in geprinte versie onder de neus geduwd, kwestie van de niet-gedigitaliseerden ook schrik aan te jagen. Ook zullen er 2 extra drinkposten voorzien worden én je krijgt bij het betreden van het startvak nog een extra flesje water. Als we na afloop op doping gepakt worden weten we ineens waar we het kunnen op steken ;-)

Bon, veel hebben we hier vandaag nog niet gedaan: eerst even gerust van het geslenter in Breda (lees: los in slaap gevallen en gelukkig tijdig door de kinderen gewekt), daarna wat gaan zwemmen hier in 't hotel (klein maar leuk zwembad waar we ook nog eens alleen in zaten), Tania heeft er nog een saunake tegen aan gesmeten (ik niet want verre van ideaal zo kort op de marathon) en daarna naar de expo om m'n startnummer af te halen. De expo viel me eigenlijk een beetje tegen: er zijn heel wat minder exposanten dan 2 jaar geleden en er vallen ook, in tegenstelling tot 2005, geen échte koopjes te doen. Wél leuk was het standje van de marathon van Dublin, waar m'n 2 erfgenamen elk een magneetje met logo hebben gekregen.
Maar bon, we zijn niet naar hier gekomen voor de koopjes, en zelfs niet voor het mooie weer ... onze tenten worden hier opgeslagen om op zondag een nieuw PR op de marathon te kunnen waarmaken!

Zenuwachtig? Eigenlijk niet, nee.
Wel begin ik stilaan m'n staatsburgerschap van hypochondrië te vernieuwen: elk pijntje wordt tot buiten de proporties opgeblazen, bij elke stap volgt een evaluatie van de kuitspieren (en telkens is er wel precies iets mis), bij elke vitrine wordt het spiegelbeeld getaxeerd (en telkens wordt dit te dik bevonden) en elke scheet wordt mentaal vertaald naar een anale spierscheur. Enfin, ondertussen kennen we dit; 't hoort er bij en ik weet wel dat het gewoon mijn eigen brein is dat een spelletje met me speelt.

Op deze blog zullen jullie voortaan ook af en toe wat nieuws krijgen over de vorderingen van padre Marathon Geert: hij is vanochtend, nét na zevenen; vertrokken voor een voettocht naar Santiago de Compostella (allez, na 10 minuten belde hij al dat hij z'n drinkbus was vergeten en kon 'k er al achter rijden ... 'k hoop dat hij dit soort stunts niet gaat uithalen tegen dat hij aan de voet van de Pyrineeën staat). Op deze eerste dag heet hij z'n tenten opgeslagen op een 23km van Namen, wat wil zeggen dat hij toch al een dikke 50k in de wandelbenen heeft gestoken: een proper begin onder de ontluikende zomerzon!
Aan de supporters en clubleden van Wandelclub De Slak: jullie kunnen altijd hier een reactie nalaten; ik zorg er dan wel voor dat de berichtjes / aanmoedigingen / wijze raad / oneerbare voorstellen (behalve wanneer deze écht interessant zijn, want dan consumeer ik ze zelf ;-) ) tot bij de pelgrim himself komen.

Morgen een vers verslagje vanuit het zuiderse Rotterdam ... nu gaan we rusten!

23:57 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

11/04/2007

Rotterdam, laat jullie horen!

Vandaag heb ik de laatste nog opengebleven lijntjes van m'n voorbereiding geschrapt.

In aloude traditie van tot de laatste moment te wachten ben ik daarstraks nog even gaan winkelen om Overstimm's en Carbo Load te halen. Het eerste voor tijdens de race, het tweede voor de volgende 3 dagen.

In de voorbereiding voor Dublin heb ik al eens een stukje geschreven over Overstimms, dus waarom mezelf herhalen? Trouwens, voor zij die dit gemist hebben en zich alsnog op de hoogte willen stellen van dit toch wel uitzonderlijk goede product, je kan dit altijd nog via deze link nalezen.

Morgen is het dus gedaan met het koolhydraten aflaten, en 't werd tijd: deze ochtend bleef de weegschaal steken op een digitale 78,1. Nog steeds te veel om een gooi te doen naar de wereldtitel boksen voor vedergewichten, maar toch al een pak minder dan de 81 kg die diezelfde weegschaal nog op maandagochtend, bij het begin van m'n aflaatfase, aangaf.

Qua training is ook alles zowat in de sjakosh (hoe schrijf je dat eigenlijk?? Zelfs Van Dale zal me hiermee niet kunnen helpen, vrees ik ...): ik ben net terug van een 10-tal rustige kilometerkes te lopen (hartslag is vanwege het lage koolhydraatgehalte tóch te hoog), en morgen ga ik nog enkele 2k-versnellingskes placeren, maar van zodra 't gevoel zegt dat 't genoeg is stop ik daar ook mee.
Vrijdagochtend vertrekken we dan met 't hele gezin naar Rotterdam, om vanuit het Golden Tulip de mentale voorbereiding te starten.

Over mentale voorbereiding gesproken, de afgelopen dagen heb ik in m'n hoofd al wel 100 keer het hele parcours afgelopen. 't Goeie nieuws is dat ik zelfs na de honderste keer nog niet moe was, 't slechte nieuws is dat ik er nog geen meter mee verder ben gekomen. Hans heeft op z'n site een link naar een video dit 't ganse parcours af gaat ... een must voor alle Rotterdam-lopers!!
Gisteren heb ik ook eens het parcours vergeleken met dat van m'n vorige deelname, in 2005, en er is héél wat veranderd, met als opvallendste wijzigingen de hertekening van 't stuk nét na de Erasmusbrug en de omgekeerde looprichting langs de Kralingse Plas. Naar 't schijnt zou dit 't parcours sneller maken ... we zullen wel zien, zekerst?

En met in het compacte lopersgidsje naar 't parcours te staren speelde de film van 2 jaar geleden zich weer voor m'n ogen af: de 2 passages over de Erasmusbrug, het halve marathon punt, het stadion van Feyenoord, de uitzinnige massa aan de aankomst, ...
Raar, maar wat me vooral is bijgebleven is een boomlange, enorm struisgebouwde oerhollandse kerel die op het moment toen ik m'n eerste dipje kreeg net voor mij liep. Hij viel me al op vanwege z'n bouw: ik vroeg me nog af wat iemand met zulk een postuur in 's hemelsnaam in een marathon kwam zoeken, maar hij viel me nog meer op toen hij plotseling, vlak voor mij, vertraagde, de armen hemelswaarts hief alsof het laten splijten van de Rode Zee voor hem niet meer dan een alledaagse hobby was, en met een klok van een stem riep: 'ROTTERDAM, LAAT JULLIE HOREN!!!!!'
Wat volgde was een explosie aan gejuich, geroep en getier, zoals alleen de Rotterdammers tijdens dé hoogmis van hun stad het kunnen voortbrengen.
Plotseling vergat ik m'n vermoeide benen, en m'n dipje maakte plaats voor een verbeten, binnensmonds gemompeld 'COME ON!'.

Voor mij was dit hét kippenvelmoment van m'n eerste marathon, sterker nog dan het finishen zelf.
Het is zelfs zo, dat wanneer er me tijdens een moeilijk moment op training plotseling nieuwe moed wordt ingegeven door een opzwepende melodie op m'n MP3, ik steevast aan dat ééne moment moet terugdenken, en in m'n achterhoofd galmt het dan nog steeds van 'ROTTERDAM, LAAT JULLIE HOREN!!!'.
Shout_Logo

23:05 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |