26/05/2016

Post-marathon blues

Aan het begin van dit jaar stelde ik mezelf twee loopdoelen.
Ten eerste: een nieuw PR op de marathon met minstens 2 minuten.
Ten tweede: een nieuw PR op een andere afstand, maakt niet uit dewelke en tegen welke tijd.

Voorlopig is de oogst heel goed: ik liep nog maar één echte wedstrijd, ik vergeet voor het gemak nu even m'n haaswerk tijdens de voorbije 10 miles van Antwerpen, en die zorgde meteen voor een check achter doelstelling nummer 1. In de nasleep van die marathon had ik nog enkele wedstrijden met stip genoteerd, vooral met het zicht op het verbeteren van mijn PR op de 10 kilometer in Knokke. Ook in Kortrijk zou ik een startnummer opeisen en in gedachten schreef ik me al meermaals in voor de Great Breweries Marathon, deze laatste echter puur voor de ervaring.

Ik moet eerlijk zijn: na mijn succesvolle passage door Düsseldorf kwam ik de eerste week nog niet aan een recuperatietraining toe. Waarom niet? Volgens mij door een mengeling van berusting, euforie, mentale vermoeidheid en pure luilakkerij. In elk geval, ik kon het niet opbrengen om de veters van m'n loopschoenen vast te maken, laat staan om ze in een tempo dat toch op z'n minst een lichte looppas laat vermoeden voort te bewegen.

De week nadien liep ik een beetje, maar helemaal niet zoveel als eerst voorzien en al zeker niet genoeg om de goede vorm te onderhouden en om te zetten in een snelle tijd op een korte afstand.
Gelukkig hadden we 3 weken na de marathon een citytrip naar Barcelona gepland, want voor mij is dat een trigger om eens nieuwe looproutes te gaan exploreren, vooral om mijn persoonlijke heatmap op Strava van een nieuw streepje blauw te voorzien.

Ondertussen zou ik in week 2 van mijn nieuw schema moeten zitten. Let wel, ik zit wel degelijk in die 2de week, en de trainingen die voor me op papier uitgetekend zijn worden netjes gelopen. Alleen valt het vertrekken me telkens zwaar. Eens onderweg gaat het wel, maar om nu te zeggen dat de loopgoesting grote natte vlekken achterlaat op de gewijde stenen waar ik m'n loopsloefkes neerplets ... nee, dat niet.

Nu weet ik wel waar het schoentje wringt hoor: ik kan nu eenmaal niets zonder concreet doel.
Nee, ik loop niet omdat het gezond is. Dat lopen gezond is, dat is niet meer dan een aangename nevenwerking.
Nee, ik loop niet omdat je ervan vermagerd. Dat mijn lichaamsrondingen vooralsnog binnen beheerbare omspanningen blijven is mooi meegenomen maar geen doel op zich.
Nee, ik loop niet omdat ik ervan geniet. Dat ik kan genieten van het lopen is een secundair nevenproduct, meer niet.

Ik loop louter en alleen om in een wedstrijd beter te kunnen doen dan de vorige keer. Onversneden haantjesgedrag, ik geef dat toe, maar aangezien ik mezelf niet gemaakt heb roep ik gaarne verzachtende omstandigheden in. Met de jaren heeft mijn karakter al heel wat van zijn scherpe randjes overboord gegooid, maar die competitiedrift, daar raak ik maar niet van verlost.

Om iets te doen aan mijn post-marathon blues moet ik dus op zoek naar een nieuwe doelstelling. OK, bij deze:
- 9 oktober 2016
- marathon van Eindhoven
- aankomen in 3u03'

De kans is groot dat ik los op m'n ba**es ga, maar ik voel nu al terug de grinta langs diverse openingen in m'n lichaam stromen. Ben ik even blij dat ik net rechtstond.

Met sportieve groeten,
Uw genegen correspondent.

 Marathon-Eindhoven.gif

13:05 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09/03/2009

Een verhaaltje voor het slapengaan

Het aangekondigde gure weer heeft een hele dag alle voorspellingen doen uitkomen. Wind en regen wisselden elkaar af in een ongecontroleerde wedstrijd in een poging te laten zien wie de sterkste is.
Toch was het des avonds, wanneer een donker tapijt de aardkorst bedekt met een membraan dat geen onderscheid tussen de mooiste pasteltinten en de meest ranzige schakerigen van verdorvenheid toelaat, vooral de luwe stilte die opviel.

Haast ongemerkt gaat de deur aan de achterkant van het huis met nummer 36 open. Een man komt buiten, met een reflecterend hesje voorbereid op de donkere nacht. Zijn ooit zo gespierde borst wordt van een flinterdun en comfortabel ademend shirt gescheiden door een al even dunne thermische kledinglaag.
In zijn ogen werkt de onzekerheid als een spiegel op een ziel vol vraagtekens, ja, zelfs angst.
Angst voor wat komen gaat.
Angst vanwege de 5 weken die hij niet gelopen heeft.
Angst voor de reactie na 5 maal 7 dagen verplichte rust, angst vanwege 5 maal 7 maal 24 uur afgunst op elke loper die hij in die tijd heeft gezien, angst voor de blessure die hem 5 maal 7 maal 24 maal 60 minuten het gevoel heeft gegeven dat hij er niet meer bij hoort.

Aarzelend opent hij de zwarte smeedijzeren poort tussen de oprit naast zijn huis en de straat. Al even aarzelend drukt hij het startknopje van zijn loophorloge in. Een korte, vrolijke biep leert hem dat het vernuftig staaltje techniek er helemaal klaar voor is. Het herkenbare geluid brengt dierbare herinneringen van vele kilometers samen op pad terug in het geheugen van de loper. Hierdoor gesterkt lukt hem de eerste pas. En de tweede. Ook de derde, vierde en vijfde.
De loopschoenen zijn haast fluorescerend wit, wijzend op slechts een geringe loopervaring aan de voeten van hun koper. En toch doen zij hun dempende werk met een verbazingwekkend meesterschap. Geen enkel asfaltkorzeltje kan zijn oneffenheid doordrukken tot in de benen van de nog immer voortschrijdende atleet.
Een gevoel van souplesse laat zijn hart een sprongetje maken, maar er is geen ruimte voor euforie, want hij beseft dat hij niet sneller mag lopen dan het trage tempo dat hij momenteel aanhoudt. Dit is geen training die als een legendarische wereldrecordpoging met bloed in het dagboek mag vermeld worden. Integendeel, dit is slechts het derivaat van wat hij een training noemt, een flauw afkooksel van wat hij brengen kan. Maar hij weet dat er een 'slechter' bestaat; dat heeft hij 5 weken lang ondervonden.




Dames en heren, voor wie de hints in het bovenstaande vertelselke niet heeft begrepen ... gisterenavond ben ik gaan lopen!
Jaja, u hoort het goed: gaan LOPEN!!
Nu, stel je bij het vette lettertype en kwistig gebruik van uitroeptekens niet te veel voor, maar het waren wel mijn eerste kilometers sinds mijn blessure. Niet overdreven veel, zelfs niet ten volle 5 kilometer, en dan nog niet eens aan een tempo dat ook maar in de buurt van een aannemelijk marathontempo komt, maar wel gelopen, en dat is toch al iets.

Vandaag wacht ik af wat de reactie van de kuiten zal zijn, maar het gevoel om terug de hartslag op een Garmin af te kunnen lezen, om terug de loophandschoenen uit de kast te nemen en de condensatiedruppels van je eigen ademhaling als een nat gordijn voor je uit te zien stuiven was gisterenavond weer heel eventjes onbetaalbaar.

Wordt hopelijk zeer snel vervolgd ...

08:10 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

21/01/2009

De week van Uithoorn

De laatste dag van deze week draagt in z'n buik de eerste wedstrijd van het jaar. Voor mij zal het zelfs de eerste niet-marathon wedstrijd in 2 jaar zijn. Tja, ik ben nooit een veel-loper geweest zeg maar.

Zoals in m'n wedstrijdplanning staat zal ik in Uithoorn maar de 10 kilometer lopen. Uiteindelijk stond dit al vast lang voor ik me had ingeschreven voor Utrecht, en ik zie geen reden om aan m'n originele planning te tornen op 11 weken voor de marathon.
Deze week is wel eerder een rustige trainingsweek, met slechts 2 relatief zware trainingen, en die zijn zelfs al achter de rug: gisteren liep ik anderhalf uur traagjes (heb 17k en een paar beenlengtes gelopen), maandag liep ik een 70-tal minuten, maar die werden wel doorspekt met 6 versnellingen van 1k. Bedoeling was om tijdens die versnellingen aan 10k-tempo te lopen, en dat lukte eigenlijk vrij eenvoudig met tijden van 3'59" voor de traagste tot 3'56" voor de snelste en al de rest daar tussenin. We zullen wel zien waar dit ons zondag gaat brengen.

Omdat ik gisteren van thuis uit heb gewerkt kon ik uitzondelijk eens voor het eten en dus bij daglicht gaan lopen; mentaal toch een pak eenvoudiger dan wanneer je rond 21u30 nog in je spannende tight moet gehesen worden voor een donkere tocht doorheen de mist.
Leuk was dat ik na een kilometer of 3 een loper bijhaalde die een tempo nét onder het mijne liep. Omdat ik toch nooit m'n grote klep kan dichthouden en die andere loper precies ook één van het communicatieve soort was liepen we samen verder, vrolijk palaverend over de fijne dingen des levens.
Bleek dat m'n loopbuddy voor één keer net als ik een zelfstandig IT-consultant is, en bedreigde diersoorten onder elkaar, dat praat toch net wat makkelijker.

hoogtewerkerEn ja, we hebben iets grappigs meegemaakt, en nee, dit bericht hoort niet thuis in de rubriek 'lachen met Geert'; deze keer kon ík eens lachen met iemand anders.
Toen onze training letterijk en figuurlijk naar z'n einde liep zagen we langs het kanaal een lichte vrachtwagen met hoogtewerker staan. Dit is niet zo speciaal, want de wereld is een imperfecte plaats waarin constant vijzen uitvallen en lichten aan vervanging toe zijn. Zo was het ook aan de lantaarnpaal naast de plaats waar het eerder vermelde voertuig geparkeerd stond. Probleem was evenwel dat de motor van het vehikel was uitgevallen en blijkbaar werkt de bediening van de kooi aan het eind van de hoogtewerker niet meer. Je zal daar maar staan, in een kooitje aan het einde van een aan de wind overgeleverde automatische arm, op zo'n 10 meter boven de grond bungelend boven het onverwarmde water van het kanaal Mechelen-Leuven. Op het moment dat ik er aankwam was er reeds een barmhartige wielertoerist gestopt om de onfortuinlijke electricien in overheidsdienst een handje te helpen. De opdracht was eenvoudig: zorg dat je middels een kwieke kwartdraai van de contactsleutel de motor terug aan de praat krijgt.
Nu leek onze vriend de wielertoerist me eerder van het onzekere soort (je zou voor minder als je de helft van je sportieve leven met een zeemvel tussen je bilnaad moet doorbrengen, maar dit geheel ter zijde) en hij twijfelde nogal alvorens aan de sleutel te draaien. En dus vond ik het nodig om de brave man van een beetje logistieke steun te voorzien. Na een welgemeende aanmoediging mijnentwege maakte de wielerfanaat niet alleen van zijn hart een steen, maar tevens van zijn hand een geoliede machine en deed dat wat nodig was. De motor van het oranje voertuig reageerde positief (een begrip welbekend in het wielermilieu, maar wederom wijken we af) en sloeg aan. Ik moet zzeggen dat ik me zo gelukkig voelde bij de aanblik van dit werkelijk schone tafereel, en dus besloot ik om het evenement op te luisteren met een klein grapje (ik weet het, ik weet het, maar ik kan er écht niet aan doen).
Je had die wielergast moeten zien springen toen ik met een lichte paniek in de stem riep 'Oei nee, wat heb je gedaan ... de hoogtewerker schuift uit en het bakje kiepert om'. Ik moet zeggen ... hij was rapper uit de cabine van de vrachtwagen dan dat Armstrong binnenkort weer over de Champs Elysées boldert.

En zo kunnen we ook dit berichtje weer met en lach en een traan (weliswaar beide van het lachen ;-) ) afsluiten.

Vanavond staat er een zeer korte training gepland van 5 uphill spurtjes gelardeerd met een 20 minuten inlopen en 5 minuten uitlopen, dus de kans dat ik weer zo iets ga meemaken is vrij gering, maar kom voor de zekerheid morgen toch nog maar eens kijken ...

07:59 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

19/01/2009

De weg naar Utrecht

schema-dds-modemHet afgelopen weekend heb ik m'n schema voor Utrecht helemaal op punt gesteld. Maar best ook, want eind deze week stopt m'n huidig schema, en dan zal het nog exact 11 weken zijn alvorens we in de jaarbeursstede van start gaan. Toegegeven, mijn schema is niet zo indrukwekkend als dat wat je op de afbeelding hiernaast ziet, maar toch vergt het heel wat denkwerk om het juiste aantal kilometer aan het juiste tempo op de juiste dag gepropt te krijgen. Gelukkig kan ik me baseren op eerdere, al dan niet uitgevoerde schema's, waarvan er sommige gemaakt zijn door ervaren 'schematisten', waarvan coach Mario er zeker en vast eentje is.

Een schema plannen op de tekentafel is uiteraard één ding, de trainingen in de juiste volgorde en aan het juiste tempo gedurende de juiste tijd afhandelen is nog iets anders, maar toch wil ik al eventjes vooruit mijmeren over wat de komende 3 maanden brengen zullen aan loopplezier.

Wel, de geschatte totale trainingsomvang bedraagt 939 kilometer. De praktijk leert me echter dat ik altijd een tikkeltje te laag schat, dus je mag verwachten dat ik alvorens af te reizen naar Utrecht aan een 950 kilometer zal komen.
Topweek qua aantal kilometer wordt week 9, goed voor 120 kilometer. Die week is dan ook de grootste bijdrager aan een omvangrijke maand maart. Omvangrijk, want als alles goed gaat loop ik in maart op de kop 400 kilometer, voor mijn doen een serieuze boterham.
Traditioneel is m'n langste duurloop er eentje van 34 kilometer, maar voor het eerst loop ik die binnen één en hetzelfde schema 2 keer; de laatste keer 2 weken voor de marathon. De laatste 2 weken zijn uiteraard voorbehouden voor het taperen, en ook deze keer zal ik trachten om in de laatste week voor de marathon koolhydraten te laden: 3 koolhydraatloze dagen waarin toch nog een beetje op snelheid wordt gelopen (zij het beperkt qua aantal kilometer) worden gevolgd door 4 dagen van niets anders dan koolhydraten eten. Tijdens die laatste 4 dagen is de aanmaak van de minste millimol melkzuur uit den boze, dus de benen krijgen dan wel wat vrijaf.

Hopen dat ik in die periode van 11 weken, niet ziek val, geen blessure oploop, geen slachtoffer van een terroristische aanslag of misplaatste bom word, niet ten oprechte in de nor draai wegens gesjoemel met overheidsgeld, niet vergeet m'n tanden te poetsen, geen voedselvergiftiging krijg, niet aan een chronisch ontstoken alvleesklier geopereerd hoef te worden, geen ontvoering door buitenaardse wezens met een ongezonde interesse in het fysieke wel en wee van een oudbakken en doorleefde marathonloper meemaak, en vooral, vooral de nacht voor de marathon niet van de trap sukkel, want geef toe ... het zou niet origineel zijn ;-)

13:53 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

18/01/2009

Hongerklop

Jawadde, het was me een training gisteren!

Iets na vieren achter de noen trok ik erop uit om mijn wekelijkse lange duurloop af te haspelen. Op mijn programma stond 22 kilometer aan een hartslag tussen 135-140 ingeschreven, en da's het soort training waar ik kan van genieten: lekker lang, je kan eindeloos variëren in je parcours want je raakt een beetje weg van je voordeur, niet snel en dus niet belastend ... enfin, een droomtraining!

hungryDe eerste kilometers verliepen zoals steeds voorspoedig: het tempo lag iets boven de 12 per uur, de hartslag zo stabiel als de diepgewortelde partijliefde van Louis Toback en ik voelde me ronduit goed. Na 4 kilometer sloeg dit echter volledig om: ik voelde eensklaps het koude zweet over m'n rug lopen, ik ademde onregelmatig en het was alsof ik m'n beide kaken letterlijk voelde inzakken. Een kleine blik op m'n hartslagmeter vertelde me bovendien dat het tempo nog wel onveranderd was, maar wél een 20-tal slagen te hoog. Zomaar, van de ene minuut op de andere.
Ik heb nog even geprobeerd om verder te lopen, maar na 6 kilometer voelde ik dat het een verloren zaak was: al de energie was uit m'n ledematen weg. M'n armen hingen er nog wel aan, maar dan eerder uit gewoonte dan uit hun eigen vrij wil en m'n benen rilden van het idee dat ze nog wel enkele stappen moesten presteren alvorens ze ondersteboven in een zetel zouden kunnen ploffen.
Verdergaan, en dan zeker voor nog 16 kilometer leek niet alleen onverstandig, ik ben er zeker van dat het ook nog eens onmogelijk zou zijn!
Ik heb nog al wel eens een hongerklopje gehad, maar dit ... nee, zo erg heb ik het nog nooit meegemaakt.
Neem daar nog eens bij dat ik vergeten was om een energiegel weg te steken, en je kan je een kleine voorstelling maken bij de calvarietocht die ik heb afgelegd om de 6 kilometer terug naar huis af te leggen. M'n hartslag was op het einde nog 110, maar het voelde aan alsof ik tegen 90% van m'n kunnen aan het lopen was.

Naar de reden kan ik maar gissen: het is waar dat ik een beetje onzorgvuldig had gegeten eerder die dag, de zaterdagtraining was de laatste in een onafgebroekn reeks van 5 opeenvolgende trainingsdagen met relatief weinig volume maar des te meer snelheidswerk. Enfin, ik kan excuses genoeg bedenken, maar geen enkele is valabel genoeg om deze afgang ten volle te verklaren ...

Ik hoop alleen maar dat ik dit niet hoef mee te maken op een wedstrijddag, want een hongerklop als deze staat gelijk aan de opgave, zoveel is duidelijk!

Vandaag, zondag, is een rustdag, en da's misschien maar goed ook. Morgen loop ik 60 minuutjes rustig, slechts onderbroken door 6 reeksjes van 1 kilometer waarin ik het tempo voor volgende week zondag moet lopen: 4 minuten per kilometer dus.
Ik ben nu al preventief aan het eten ... ;-)

17:46 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

08/01/2009

Intervallen??

Eigenlijk vertelde m'n schema me dat ik eergisteren intervallekes moest lopen, maar vanwege de sneeuwlaag en vooral de ijspel daaronder had ik besloten om de voorziene training een dagje op te schuiven.

En zo kwam het dat ik gisteren goedgemutst (want da's warm aan de oren), gehandschoend en voorzien van een thermische onderlaag die zelfs een training op de Noordpool zou doorstaan uit de startblokken stoof. Alhoewel ... stuiven is niet het juiste werkwoord; schuiven komt al dichter in de buurt. Want, hoewel het wegdek op het eerste zicht serieus verbeterd was tegenover daags tevoren vond ik het toch niet opportuun om versnellingen te placeren.
Ofwel moest ik op een door vele autobanden platgewalst en dus spiegelglad sneeuwplatform proberen me in vertikale positie te houden, ofwel liep ik op plaatsen waar de sneeuw weliswaar gesmolten was, maar dit liet dan weer enkelshoge klodders smeltwater achter waarop het al even labiel lopen was. Gelopen heb ik dus wel, maar in plaats van vermoeiende snelle stukken werd het een gezondheidswandeling van een goed uur, ergens halverwege hartslagzone -2 of toch daar in de buurt.

En de intervals? Wel, ik hoop op vanavond! Als de weerberichten voor de komende maand uitkomen dan overweeg ik wel de aanschaf van een loopband zulle ... één week me schikken naar de grillen van koning winter is nog te doen, maar daar stopt dan ook de flexibiliteit van deze jongen.

08:05 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

29/12/2008

Test over 8 kilometer

In het normale leven ben ik een vrij evenwichtig persoon, althans, dat vind ik zelf toch.
Op het moment dat ik echter lichtgeschoeide loopsleffen aan m'n voeten trek hangt m'n humeur echter volledig af van de laatste training die ik liep: licht euforisch wanneer het goed ging, aan de rand van de afgrond wanneer de gestelde doelen niet werden bereikt. Van mister modaal tot een Jeckyl & Hyde overgoten met een manisch depressief sausje? Bij mij duurt dit even lang als het knopen van 2 schoenveters.

Jullie kunnen het al raden: m'n aangekondigde test van 8 kilometer aan 10k-tempo was niet het onverdroten succes waarop ik had gehoopt om het winterzonnetje dat ik in me draag te doen ontaarden in een ware supernova van geloof in eigen kunnen.
Vooreerst het goede nieuws: om binnen m'n gestelde tijdsbestek te blijven diende ik de 8 kilometer in 32 minuten te volbrengen. Dit is gelukt. Na de 8000 meter klokte m'n chrono af op 31'57". Meer nog, de eerste 4 kilometer liep ik lekker relax en het tempo voelde op geen enkel moment als een belasting aan, wel integendeel. Kilometers 5 en 6 gingen ook nog, maar de motor diende toch aan een paar toerkes meer te draaien, wat ook duidelijk werd aangegeven door de inclinerende getallen op de hartslagmeter en het toenemende gehijg in de wintermist. Maar toch, het zwarte mannetje op de Garmin werd een 60-tal meter achter me gehouden. Tot dusver dus geen probleem.

En toen kwam de 8ste kilometer ...
Plotseling was de brandstof op, geen jus meer, het liep voor geen enkele meter meer. Vraag me niet hoe het komt, want geen enkele van de wel 100 uitvluchten die me die laatste kilometer hebben begeleid zijn van toepassing: geen blessure, het was niet écht te koud, daags tevoren werd niet gelopen, ..., enfin, ik weet 't niet.
De enige juiste conclusie is dat ik gewoon niet goed genoeg ben om die snelheid gedurende 10 kilometer vol te houden. Als 8 al te veel gevraagd is ...

Om toch maar met een kleine positieve noot af te sluiten: m'n 22 kilometer gisteren aan het tempo van een oude slak met gewrichtsproblemen verliep uitstekend ... joepie! (dit laatste is een schoolvoorbeeld van cynisme, mocht er iemand aan twijfelen ...)

15:02 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

04/07/2007

Goed voor de patatten

Het ergste onweer waar ik ooit heb moeten in lopen ... ik herinner het me nog alsof het de dag van gisteren was.
Eigenlijk is dit vrij normaal, want het was ook gisteren ... man man man ... wat een onweer!!

Op de planning stond een 18km lange wisseltempoloop, verdeeld in 6 blokjes van 3km ... na 9 km passeerde ik niet ver van m'n thuisbasis en ik ben maar naar binnen gegaan. Het is de eerste keer dat ik een training afbreek vanwege het weer, maar het was dan ook niet te doen: bliksem, donder en, vooral, een bui die eerder iets weg had van een volwassen moessonregen.

Bon, ik hoor dat m'n vliegtuig naar Bristol gaat boarden ... tot morgen!

06:34 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

07/05/2007

Lopen?

Lopen!

lopenLaat jullie niets wijs maken ... 't is niet omdat er op deze blog de laatste tijd weinig concreet nieuws over lopen te rapen viel dat ik mijn loopschoenen over de haag zou gegooid hebben.
Ten eerste is dat niet waar, maar ten tweede is dat ook nog eens gevaarlijk, want stel dat de buurman dronken achter die haag zijn gevoeg zou staan doen, net op het moment dat ik mijn schoenen met een sierlijke zwier tot bij zijn geografische locatie zou slingeren; hij zou de schoenen pal op de kruin krijgen, waarna hij met een pijnlijk gebrul de pitbull van de overbuur uit z'n diepe slaap zou halen, die uiteraard de dichtsbijzijnde haan van het nachtlawaai zou verdenken, doch z'n wraakactie op het arme onschuldige beestje noodgedwongen moet staken vanwege de kippen die met vereende krachten hun pas gelegde eieren naar de waakhond z'n tronie gooien.
Ik wil niet zwartgallig zijn, en al helemaal niet pessimistisch, maar zonder eieren geen taart, en ik zou niet graag hebben dat mijn stoppen met lopen als rechtstreeks gevolg het verdwijnen van de taartcultuur uit ons aller beminde Vlaanderenland zou hebben.

Nu kunnen jullie met recht en reden beweren dat ik voor het zelfde geld mijn loopsloefkes aan de wilg kan hangen, maar ik bespaar jullie het doemscenario dat zich in mijn hoofd heeft geprent waarin loopschoeisel en een wilg de hoofdrol spelen. Laat het ons houden op de innige wens dat ik niet graag in de geschiedenisboeken zou gebrandmerkt worden als de uitroeier der ongewervelden.

Lopen dus ... vorige week heb ik netjes wat kilometerkes afgemaald, allen om ter rustigst. Enkel vrijdag heb ik samen met een collega (goed gezelschap: hij is de regerend Vlaams kampioen bij de masters op de 800 meter) in het aanschijns des middags wat sneller gelopen. Dit laatste wapenfeit moet evenwel niet overdreven worden, want ik veronderstel dat de gemiddelde snelheid nauwelijks boven de 13 per uur lag (Garmin had verlof), wat bij lange niet genoeg is om geflitst te worden, maar we liepen een mooi strak en egaal tempo, en de hellingskes die we op onze weg tegenkwamen werden netjes verteerd.

Het weekend was druk, om niet te zeggen druk druk druk, met 2 communiefeesten, een belofte die ik moest nakomen (gaan supporteren op een voetbaltornooi voor mijn Portugese collega's) en het onder de riem steken van een hart bij ons Fientje, die ook weer een tornooi lang in de goal heeft doorgebracht.

Allez, we zijn vertrokken, de nieuwe week is geboren, Frankrijk heeft een nieuwe president, Vlaanderen weet weeral wat het aan haar minister-president heeft (ik gokte reeds lang op 'niets' en krijg nu dus gelijk) en we zijn weeral blij dat we er mogen bij zijn.
Mag ik eenieder die de moeite neemt om op deze blog een kijkje te nemen van ganser harte een met vrucht, actie en uitkomende wensen bezwangerde week toewensen? Bij deze ...

10:22 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

26/03/2007

De 32 van Bonheiden

Ik dacht zo bij mezelf: waarom zou ik nu eens niet iets origineels schrijven, iets waar NIEMAND ooit heeft over verteld, laat staan de laatste 24 uur op zijn blog heeft gezet.

Onmiddelijk akkoord met mezelf (ja; ik kom goed overeen met mezelf, maar ik ken me dan ook al jààààren) ging ik aan het denken; niet direct de stijl van het huis, maar soms toch een activiteit van noodzakelijke aard.
En ziehier, de vruchten van mijn denkproces staan in het huidige blogje ... vandaag ga ik iets vertellen over de deriger die ik gisteren heb gelopen!

Aha! Origineel, niet?

Bon, al de stokjes onder de gekheid en vooruit met de geitenkaas ... gisteren heb ik dus een dertiger gelopen. Voor een stukje tegen beter weten in, want sinds de versnellingen van afgelopen dinsdag sukkel ik met een lichte verrekking in de linkerhamstring ('t is al wat geweest, op weg naar Rotterdam), en hier dan 32 kilometer mee gaan rondhuppelen ...

Gelukkig word ik niet gehinderd door een overdaad aan wijsheid, en aldus trok ik in het gezelschap van een MP3 boordevol mooie melodietjes en een camelbag gevuld met koelend vocht op pad.
Toen ik een 2-tal weken geleden even in een dipje zat heb ik van velen de goede raad gekregen om eens een totaal nieuw parcours uit te proberen, teneinde de sleur te doorbreken, en een tochtje van 32 k is hier een uitgelezen gelegenheid voor ... je kan je bvb. al eens een kleine omweg permiteren en je hoeft je geen zorgen te maken als je al eens de weg niet weet, zolang de richting maar juist is. Ik had me dan ook voorgenomen om zeker niet de stadspoorten van Moscou te penetreren, want primo: dan zou ik niet op tijd thuis zijn, secundo: doe het maar in een begroting van 32 kilometer en tertio: mijn visum is nog niet in orde!

Opterend voor een loopje rond het prachtige Bonheiden liep ik eerst richting Hever, zo terug naar Mechelen, langs het Station de Dijledijk op terug naar Muizen, het Muizens Broek door, dan richting Putte, en zo langs kasteel Zellaer naar Bonheiden. Even dacht ik hopeloos uit de richting geslagen te zijn toen ik een plaatsnaambord met opschrift 'Bethlehem' zag, maar gelukkig verwees dit naar de plaatselijke abdij en niet naar de geboortegrond van de Heiland. In Bonheiden liep ik naar de Krankhoeve, want achter deze legendarische atletiekpiste ligt nog een stukje bos met een verleidelijk bosweggetje erin, en ik heb me altijd al afgevraagd waar dit paadje heen zou leiden. En zo kwam ik tussen de boomwortels door niet aan een peperkoekenhuisje, nog minder aan de ondergrondse schuilplaats van Repelsteeltje en al helemaal niet aan het onderduikadres van Sneeuwwitje, maar wel langsheen enkele kilometers natuurschoon, totaal vrij van storend lawaai en vér weg van de roetfilterlozen. Prachtig om nieuwe stukjes paradijs te ontdekken, maar onderweg kreeg ik ook steeds meer ontzag voor organisatoren van Marathon-wedstrijden ... doe het maar hé: een parcours van 42k reserveren voor een hoop krankzinnige hardlopers ...

Enfin, kort samengevat: 32k, 2u54' gelopen, hs gemiddeld ergens echteraan de 130. De knie heeft zich gedragen (doet ook nu geen pijn!!), de hamstring is relatief meegevallen (is nu een beetje hard) en het moreel heeft wel gevaren bij het zonneke op het bolleke.

Rotterdam ... soon we'll meet again ...

toerke Bonheiden

14:16 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

02/02/2007

Kyoto

licht uitEr was gisteren heel wat te doen rond de 5 lichtloze minuten, maar uiteindelijk werd het één grote slag in het water. Uiteindelijk was dit in mijn ogen dan ook niet de juiste actie om te voeren, maar dat is een discussie die op de blog van Ecologie-Geert dient gevoerd te worden, en aangezien die blog niet bestaat ... tja ...

Nu, pas op hé ... denk niet dat ik me de problematiek niet aantrek, integendeel: mensen die me kennen kunnen bevestigen dat ik groener dan de Groenen ben (wat tegenwoordig niet moeilijk meer is, maar kom ...)!
Als de overheid nu eens begon om er voor te zorgen dat België vanuit de ruimte gezien niet meer op de kerstboom van Europa lijkt en de lichten langs de autowegen dooft, 't zou direct al een heel verschil geven. Dan hebben ze tegen het middaguur al Kyoto achter de rug en kunnen ze in de namiddag gaan spelen.

En rijden in het donker is helemaal niet zo erg als het lijkt: al wie al in Duitsland over de autostrade heeft gevlogen kan dit bevestigen!
Over donkere wegen gesproken: gisteren hing er over de oevers van de Leuvense vaart een mooi mistgordijn, dat ervoor zorgde dat mijn traditioneel donkere avondloop zo mogelijk nog in een dieper duister verpakt werd.
Geen nood, de backlight van mijn Garmin was er helemaal klaar voor, en de geplande 10k tegen 4'29" per kilometer werden perfect geregistreerd. En het ging vrij vlot ... 4 van de 10 kilometer werden perfect op 't gemiddelde gelopen, de andere weken slechts ver na de komma af. Zou dit dan mijn perfecte marathontempo zijn?

Antwoord binnen 72 dagen op de Coolsingel!

Rest mij jullie een overheerlijk weekend toe te wensen. Zij die een wedstrijd hebben gepland: alle succes en loop ze daar in de vernieling; zij die gids Julie gaan vergezellen: have fun en geniet van de mooie omgeving!

09:34 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

30/01/2007

Vetlopen

Deze ochtend voor de 2de morgen op rij een kleine vetloop van ongeveer een 9 kilometer gelopen.

Eigenlijk zou ik graag elke ochtend rond de 12k uitkomen, maar gisteren was het een bruine ridder die me noopte om iets sneller richting werkplaats, en dan meer bepaald een toilet op de werkplaats, af te zwaaien, vandaag kreeg ik na een 6-tal kilometer een zodanig flauwtegevoel dat ik geen risico wilde nemen en net als gisteren iets vroeger terugkeerde.
Nog nooit heeft een banaan me zo gesmaakt, nog nooit heb ik op een dergelijke, op oerinstincten gebaseerde, manier mijn All-Bran verorberd als deze ochtend!

Gisterenavond is de training wél goed verlopen: op het programma stond een wisselloop van 500m rustig gevolgd door 1000m @ 4'10", en dit over een afstand van 9 kilometer, dus in totaal 6 herhalingen.
De trage stukken liep ik telkens tegen een gemiddelde van ongeveer 5'45" per kilometer, de snelle kilometers werden afgeklokt in respectievelijk 4'09", 4'04", 4'05", 4'02", 4'04" en 4'01". En ik moet zeggen dat 't enorm vlot ging, de knie heb ik niet gevoeld (deze ochtend daarentegen dan weer wél) en de hamstring heeft zich enkel een beetje doen gelden tijdens de 4de en de 5de versnelling, maar zonder veel animo en tijdens de 6de versnelling heb ik er helemaal niets in gevoeld.

BedanktAllemaal bedankt trouwens voor de waardevolle stretchings- en leestips van gisteren. Uiteindelijk wil ik ook tot een soort vaste stretchingroutine komen die niet onnodig veel tijd in beslag neemt, maar toch al de relevante spiergroepen in voldoende mate aanpakt.

08:28 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

29/01/2007

Stretching

Dit weekend was het maar magertjes op trainingsgebied. Eerst en vooral komt dit door een overboeking van de beschikbare vrije tijd, anderzijds wilde ik ook wat voorzichtig zijn met mijn knie en hamstring.

De rechterknie klaagt al een tijdje, en de symptomen zijn gelijkaardig aan de van Ruthje: soms hevige pijn, nét onder de knie zit een supergevoelig plekje dat bij de minste aanraking een enorme pijnscheut laat voelen.
De linkerhamstring ambeteert me sinds medio vorige week. Ik kan er vrij probleemloos mee lopen, maar bij inspanningen die langer dan één uur duren begint ze gevoelloos te worden. Verder is het nog afwachten hoe de spier gaat reageren op de versnellingen van deze avond.

Eigenlijk baart die hamstring me meeer zorgen dan de pijnlijke knie ... ik weet al langer dan vandaag dat ik zwakke gewrichten heb en op mijn cv staat nu eenmaal een lange waslijst aan rug- knie- pols- enkel- en knieblessures, maar normaal gezien zijn mijn spieren sterk genoeg om vrij extreme belasting te weerstaan.
Gisteren heb ik dan even de hamstringtest gedaan die in het januari-nummer van de Runners omschreven stond, en tot mijn grote verbazing is het verdict ronduit onterend: ik ben een stijve hark!

Ik zeg verbazend, want in mijn voetbalhoogdagen stond ik bekend om mijn enorme flexibiliteit. Je zal me nooit horen zeggen dat iedereen spontaan z'n eigen lichaamsoefening stopte toen ik in mijn meest gracieuze stretchhouding sprong, noch dat moeders me vanwege de flexibele buigers en strekkers in mijn lichaam tot ideale schoonzoon bombardeerden, maar toch kreeg ik vaak te horen dat wat ik tijdens de stretchoefeningen op de grasmat toverde ongezien was op een voetbalveld. Dit kwam voornamelijk omdat ik één van de weinigen op het trainingsveld was die de verplichte stretchingkuur ook daadwerkelijk als volwaardig deel van de training beschouwde, en niet als een moment om even bij te komen van de al geleverde looparbeid.

Ook nu nog zal je mij na elke training hartstochtelijke pogingen zijn ondernemen om de een of andere steunmuur om te duwen of zien worstelen met een halfwassen eik, en dit geheel en alleen ten dienste van mijn vermoeide spieren.

Blijkbaar doe ik dus iets niet goed; ofwel zijn de stretchoefeningen die ik toepas niet de juiste of niet geoptimaliseerd, of misschien heb je ook op gebied van stretching afwisseling nodig ... ik weet 't niet. Wat ik wél weet is dat dit moet verbeteren.
In de betere sportliteratuur vind je heel wat stretchinfo, maar meestal in de vorm van een klein hoofdstukje waarin steeds weer dezelfde klassieke oefeningen worden doorgelicht.

Wat ik dus zoek is een diepgaand gespecialiseerd handboek dat me kan helpen om dé ultieme stretchingroutine op te stellen.
Alle tips die jullie me kunnen geven zijn welkom, en wees gerust: in het diepste van mijn radeloosheid zal ik ook titels als 'Stretching for Dummies', 'Rekken voor de houten plank', 'Palliatieve rekoefeningen' en 'Musculaire erectiestoornissen' ernstig nemen.

Marathonplank-Geert dankt u alvast van harte!
kids%20stretching

09:25 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |