09/06/2011

The Finland diaries, deel 3: logeren in Finland

Naar oud soap-recept begin ik even met een 'wat voorafging'.

In deel 1 had onze capeloze held alle moeite van de wereld om op integere wijze aan een huurwagen te geraken, terwijl deel 2 het relaas vertelt van een bijna slecht afgelopen loopschoentestsessie.

Vandaag deel 3 in het relaas over mijn Finland trip, ondertussen enkele maanden geleden.

Het boeken van mijn zakentrips gebeurt steeds volgens eenzelfde vast stramien: vliegtuigticket regelen via het inhouse reisagentschap, waar nodig hetzelfde organisme motiveren om eveneens een huurwagen te voorzien, en voor de rest probeer ik zo zelfbedruipend mogelijk te zijn. Qua hotelkeuze ben ik immers niet zo veeleisend, en door zelf op zoek te gaan naar kleinere lokale jedoch ten opzichte van de werkplek goed gelegen etablissementen spaar je al gauw enkele tientallen Eurootjes per trip uit.
Wanneer ik echter Hanko bezoek, zoals reeds vermeld niet direct het centrum van de nieuwe wereld en des winters zelfs nauwelijks het centrum van zichzelf, misbruik ik de diensten van mijn Vlaamse maar door de liefde naar het verre Suomi gedreven collega Bram. Deze brave man heeft me al in verschillende herbergen ondergebracht, gaande van een oud aftands hotel dat op het eerste zicht moeiteloos als decor voor een remake van The Shining zou kunnen dienen (ik kan jullie verzekeren dat voor een manspersoon met mijn graad van levendige verbeelding zoiets geen opbeurend gegeven is ... 3 weken lang heb ik "Heeeeeeere's Johnny!" in m'n hoofd gehad) tot een hotel met volgens de eigen advertentie een 'uitstekend en typisch Fins' restaurant, maar toen ik zonder de kaart te raadplegen mijn culinair lot blindelings in de handen van de serveerster legde werd me een bord typisch Finse Swedish meatballs geserveerd. Ach ja, komende uit een land waar het meest karakteristieke gerecht uit French fries met Zeeuwse mosselen bestaat zal ik maar niet te veel zeggen zeker!?
In februari had m'n in Hanko gestationeerde landgenoot echter een verrassing van formaat in petto: een nieuw hotel in Hanko. Jahaaaa ... spiksplinternieuw. En pas op; niet zomaar een nieuw hotel, neeheeeeee ... een nieuw hotel dat gevestigd is in het voormalige politiekantoor van Hanko.
Jawel, Jailhouse rock voor Marathon Geert! Wel knap gedaan hoor, met een automatische inkomcode voor late arrivals (er is geen permanente receptie) en een ontbijt dat in de voormalige cellen, waarvan het minimalistisch ontwerp en de oerdegelijke uit dikke stalen tralies opgetrokken celdeuren nog behouden zijn gebleven. Echt heel knap gedaan!

Voor de curieuzeneuzen onder jullie die alleen maar onder de indruk zijn bij het zien van fotografisch materiaal heb ik een kleine teleurstelling: er staan geen foto's van de ontbijtzaal op internet. Wat er wél opstaat is een foto van de kamer die voor me klaargemaakt was: klik hier.
Doe gerust, ik wacht wel even ...

pompompom
pompom
pom
pompom
pompompom ...

In orde?
Goed gekeken?
Indien niet raad ik alsnog aan om het even te doen, want de kamer gaat nog een vooraanstaande rol spelen in het verhaal van vandaag. Voor lezers die te veel stationsromannetjes lezen: de naam Saara heeft niets te maken met een wulpse inheemse die als welkomstgeschenk in een badkuip vol semi-doorschijnend schuim op mijn aankomst zat te wachten, als wel toe te schrijven aan een Finse kunstenares die instond voor het design van de slaapgelegenheid. Klein advies aan toekomstige bezoekers die ook eens in een kamer willen logeren waar ik ooit een douche heb genomen: kamer nummer 5 (Saara dus) bevindt zich wel degelijk op het gelijkvloers! Laat jullie niet verrassen door het feit dat je op het eerste zicht slechts kamers tot en met nummer 4 op de benedenverdieping kan vinden. Geloof me deze keer maar op mijn woord: kamer 5 is wel degelijk de laatste kamer in de hal recht voor de ingang. Dus niet de eerste kamer links bovenaan de trap (dat is nummer 6 en de kamer waar ik me eerst had geïnstalleerd, totaal verbouwereerd over de érg grote kamer, met 3 bedden, 3 sets handdoeken, 3 ... wacht eens even ... kijken op het reservatieformuleir op het bureau ... tiens ... dat is mijn naam niet ... en op de deur ... shit ... nummer 6 ... vlug terug inpakken ... lakens rechttrekken en wegwezen) die ik  per ongeluk al had ingepalmd (alle deuren van gereserveerde kamers staan namelijk open en de sleutel hangt aan een haakje in de kamer - geen permanentie aan de receptie, weet je wel ...) en ook niet de voorlaatste deur in die gang, want dat is weliswaar de eerste deur na de deur met een nummer 4 behangen maar dat is geen garantie want het is eigenlijk de toegang tot de sauna (waar ik dus al bijna in vol ornaat en valies in de hand binnenviel, tot groot jolijt van 2 in handdoek gehulde Russen die kennelijk een beter inzicht tot het plaatselijke evacuatieplan hadden).

Wablief? Zo een lang verhaal om te zeggen dat die pipo van een Geert eens door een verkeerde deur is gestapt?
Hey, komaan ... jullie kennen me toch beter dan dat ... ja toch?
Eigenlijk moet ik jullie op dit punt feliciteren met het volbrengen van de inleiding; het eigenlijke verhaal begint nu pas.

Lees maar even mee ...

Wel, eens in de juiste kamer beland maakte ik me op om een stukje te gaan rennen. Ik wist dat dit me potentieel pas op een tijdstip later dan het sluitingsuur van het enige nog open plaatselijke restaurant zou terugbrengen, maar de morele plicht en pas verworven nieuwe schoenen noopten me om toch te gaan. Nu ja, ik had een plan B achter de hand: eerder op de dag had ik in een supermarkt enkele bananen gekocht, en tijdens mijn onnodig bezoek aan de eerste verdieping van het hotel had ik tersluiks gezien dat er een klein beetje eten in een luchtdichte verpakking ter beschikking gesteld werd: enkele geroosterde panini's en gekookte eieren, waarschijnlijk de laatste getuigen van een reeds lang vergeten doch daarom niet minder uitbundig ontbijt.

De planning was dus duidelijk: eerst rennen, daarna eten op de kamer.
Geen verslag over m'n training hier, dat volgt tijdens het afsluitende 4de deel van mijn Finlandtrip.
Wél een verhaal over m'n diner au chambre numéro 5.
Eens terug in het hotel ging ik meteen naar de eerste verdieping en jawel, geholpen door m'n legendarische chance zag ik nog 2 panini's en, hoe symmetrisch kan het leven toch wel zijn, 2 eitjes. Ik nam deze 4 items ter hand en ontvoerde ze liefkozend naar mijn kamer. Als voorgerecht nuttigde ik een banaan, en m'n plan was om per paninibroodje 1 ei te reserveren als beleg.
Nu, een ei  heeft een kalkachtig omhulsel, dat is wel algemeen bekend. Evenzeer gekend is de slechte verteerbaarheid van deze harde buitenkant, reden waarom de meeste mensen deze verwijderen, ik de vakliteratuur van de boerinnenbond omschreven als 'het ei pellen'. Een lepeltje had ik echter niet. Nu ja, wie heeft er een lepel nodig met een hard en vlak bureaublad binnen handbereik? Colombus heeft z'n ei ook niet laten rechtsteen door er zachtjes over te wrijven hé!?
Alvorens mijn moorddadige aanslag op het ovale ding dat nooit een kip zal worden in te zetten.
De hand nog boven het hoofd geheven bedacht ik me ineens wat voor een knal het zou geven moest dit ei zachtgekookt zijn ... damn ... dàt zou ik niet willen meemaken, want -en kijk nog maar eens goed naar de foto van de kamer- op de muur achter het ledikant na was alles, werkelijk àlles, in de kamer niet wit maar spierwit! En gloednieuw, dat had ik al vermeld.
Onvoorstelbaar trots op mezelf voor deze geweldige inval tikte ik zachtjes met het ei op het -spierwitte- bureaublad zodat ik op haast chirurgische wijze het ei van haar jasje kon ontdoen. Dit was vlug in orde en tot mijn niet geringe vreugde kon ik vaststellen dat het ei wel degelijk hard gekookt was.
Ach wat, eens een keer té voorzichtig zijn kan niet zo'n kwaad, want de voorzichtigheid is de moeder van de eierkast, zou ik zo zeggen om toch maar in het zuiveljargon te blijven.

Bon, missie geslaagd, eerste panini belegd met ei en lékker, lékker ... honger is immers de beste saus!
Dit vraagt naar meer van hetzelfde, wat geen probleem was want ik had immers nog een tweede panini én ei. Voorzichtig pellen? Waarom?? De eieren waren toch onmiskenbaar hard gekookt!

En dus kwakte ik het 2de ei op het bureau.

Hmmmmm ...

Wat wil je nu dat ik zeg?
Willen jullie écht een beschrijving van de voorheen witte kamer waar nu het eigeel tegen de muren plakte?
Willen jullie dat écht? Nee toch hé!?

Het tweede ei was godverdomme toch wel niet zacht gekookt zekerst!!!!!!!
Columbus heeft indertijd gewoon geluk gehad; 'k zal ik 't jullie zeggen!

12:30 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08/06/2011

The Finland diaries, deel 2: shopping in Finland

Het volgende verhaal dateerd eigenlijk al van in februari dit jaar, maar ingevolge een ongewild lange blogstilte is het er nooit van gekomen om er hier een verslag van te maken. Bij deze gaan dit even goed maken: hier komt deel 2 van mijn reisverhaal door Finland. Deel 1 ging over bijgeloof, deel 2 over shoppen. Een klein beetje tegenstelling moet kunnen, niet waar?

Bon, wat voorafging: Marathon Geert moest weer eens op business trip en het huren van een wagen was deze keer ongemeen spannend. Desondanks is hij toch in Hanko, het Benidorm van Finland, het Blankenberge van Scandinavië maar vooral, het reisdoel geraakt.

Tijdens eerdere bezoekjes aan deze parel van het zuiden (gezien vanuit het oogpunt van de Kerstman, weliswaar) was het me reeds opgevallen dat Hanko één sportwinkel heeft. Nu ja, één is beter dan geen en je mag niet vergeten dat het stadje uiteindelijk niet zo heel groot is en vooral 's winters bij wijlen een eerder desolate indruk kan geven. Normaal gezien heb ik trouwens zelfs geen tijd om een oplijsting te maken van het aantal sportzaken en aanverwante tijdens mijn zakenreisjes, laat staan dat ik in de gelegenheid kom om er eentje te bezoeken, dus wat zou ik er mee inzitten?
Welnu, deze keer had ik wél een beetje tijd, en zo kwam het dat ik mijn huurwagen netjes binnen de lijntjes parkeerde (je beseft het niet meteen, maar als je't zo bekijkt zijn de oefeningen op 'binnen de lijntjes kleuren' in de kleuterschool in feite de eerste rijlessen die je krijgt; ik ben benieuwd wanneer ik ga ontdekken waar al dat 'gaatjes prikken' goed voor was ...) en de winkeldeur met een geklingel van jewelste opende. Het aantal wagens dat op de parking stond (geen enkele) deed me reeds vermoeden dat die bepaalde dag niet direct met gouden letters in de boekhouding zou worden bijgeschreven, en zo bleek ook na een kleine visuele inspectie: één dame aan de kassa, één heer die verveeld enkele t-shirts rangeerde, en dat was het.
Vriendelijk als ik ben begroette ik beide personen met een niet bijster originele doch welgemeende 'helleuh' (ik geef toe: wanneer ik me op m'n gemak voel sluipt er een licht 'Inspector Clouseaueueueuh'-accent in m'n stem). De man verplaatste z'n concentratie van de t-shirts naar mijn persoon en verwelkomde me op ongetwijfeld vriendelijke doch totaal onverstaanbare, vanwege in 't Fins, wijze. Op zulke momenten heb je 3 mogelijkheden: ofwel doe je alsof je doofstom bent, maar daarvoor was 't al te laat, want hoeveel doofstomme individuen kennen jullie die bij het binnenstormen van een sportshop het accent van Peter Sellers perfect kunnen nabootsen, ofwel probeer je de mentaal gehandicapte te spelen, maar hoe zou je dan verklaren dat ik m'n wagen perfect binnen de gemillimeterde afbakening op de parking had weten te plaatsen, ofwel, en deze laatste optie verkies ik toch meestal boven de 2 voorgaande, maak je van in den beginne duidelijk dat je een domme buitenlander bent -bij voorkeur een Luxemburger want daar zijn er niet zoveel van en dan moet je tenminste niet steeds weer uitleggen hoe het voelt te moeten overleven in een land zonder regering, op de rand van een burgeroorlog, met alleen maar friet op het menu en wat weet ik nog niet allemaal met welke ogen ze buiten onze landsgrenzen naar ons kijken!?
Het werd dus 'I'm sorry but my Finnish needs some practice ... do you speak English?'

Halleluja, de man sprak engels. Straffer nog, de man sprak perfect engels!
Gesterkt door deze onmiskenbaar communicatiebevorderende eigenschap van wat later de eigenaar van de winkel bleek te zijn informeerde ik naar het aanwezige gamma aan loopschoenen. Het stond niet direct op m'n planning want sportschoenen zijn, zoals op verse vis na zo ongeveer alles, in Finland duurder dan in België. Mijn geluk: nu bleek de brave eigenaar toch wel een serieus aantal loopslefjes in de aanbieding te hebben. Een tweede halleluja borrelde spontaan in me op, zelfs gevolgd door een derde toen de man me een aan 50% afgeprijsde versie van de Asics Gel Nimbus 11. OK, niet het meest recente model want versie 12 was toen al uit, maar dat was dan ook de reden voor de 50% reductie. Niet getwijfeld, passen en inpakken luidde m'n credo van de dag!
Maar ... alvorens ik de korte weg naar de kassa aanving, zag m'n oog nóg iets: de Tarther Gel van Asics. De kenners onder jullie hebben hier vast al van gehoord: een ultralichte wedstrijdschoen, geschoeid op de leest van de Nimbus, maar dan in een light versie. Niet direct geschikt voor iemand met mijn postuur en gewicht die het in z'n kop haalt om een marathon te lopen, maar voor afstanden tot 20 kilometer ruim voldoende. Omdat ik al niet veel wedstrijden loop én omdat mijn rug te zwak is om veelvuldig met slechts een minieme demping te lopen vond ik in het verleden steeds dat de kosten/baten ratio in mijn geval een aankoop van een wedstrijdschoen pur sang niet verantwoordde, wanneer er echter een fikse korting komt bij kijken ... tja ...
En dus onderhandelde ik nog even: -30%, ok, maar ik stond tenslotte op het punt om 2 paar schoenen te kopen, en -50% is toch makkelijker te berekenen want dan deel je gewoon door 2 ... tot mijn verbazing hapte de man toe en kon ik de Tarthers kopen aan halve prijs. Ook hier: model 2010 en dus niet het meest recente, but who cares!?
Op mijn vraag of ik ze even aan mocht om eventjes te proberen toonde de man me een korte rechte strook in z'n winkel. All right! Vlug de schoentjes aan, veters gestrikt en hupsakee ... dartel als een jong veulen dravend door de winkel.
Beste lezers ... mag ik jullie bij deze waarschuwen voor het gevaar dat om de hoek loert wanneer je ooit eens in de verleiding mocht komen om nieuwe schoenen op al te euforische wijze te testen in een winkel waarvan het grondplan jullie totaal onbekend is? Nauwelijks 10 meter verder hing ik namelijk met al m'n enthousiasme in de rayon van de anorakken. En die 'hing' mag je vrij letterlijk nemen ... ik had te laat de eindhalte, nochtans duidelijk gemarkeerd door enkele oranje winterjassen, gezien en mijn verwoede pogingen om tijdig te stoppen ten spijt strandde ik met de voeten omhoog tussen de afgeprijsde waterdichte kleren. Gelukkig had de man indertijd wijselijk geïnvesteerd in rekken van het robuuste soort, want anders had 't er weeral lief uitgezien en moest ik misschien toch stoppen met de Luxemburger uit te hangen en terugschakelen naar optie 2: de mentaal gehandicapte!
Ach ja, een mens moet al eens kunnen lijden om 2 paar loopschoenen voor slechts 130 Euro op de kop te kunnen tikken hé ...
asics-gel-nimbus-11-preview-large.jpgasics Tarther.jpg
Links de 2 nieuwe, nu ja ... ondertussen ..., aanwinsten. Morgen deel 3 van de Finse diaries: logeren in Finland.

06:16 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03/02/2011

The Finland diaries, deel 1: bijgeloof.

Zijn jullie bijgelovig?
Ik niet! Ik heb bijvoordeeld nooit last gehad van het waanidee dat ik zonder twijfel minstens 23 van de in mijn lichaam aanwezige botten zou breken wanneer ik niet eerst met mijn linkervoet het voetalveld zou betreden, nooit is het in me opgekomen dat er een oorzakelijk verband zou bestaan tussen het innemen van een aspirientje met een glas water dat werd ingeschonken door een sliploze roodharige maagd en het spelen van een dijk van een wedstrijd en zelfs het toevallig kruisen van een zwarte kat met witte linker voorpoot kan me niet uit m'n humeur krijgen, behalve wanneer ze uiteraard net MIJN geraniums uitkiest om als virtuele kattenbak te gebruiken, maar dan is het eerder de kat die er beter aan zou doen om bijgelovig te worden dan ikzelf.
Enfin, ik bedoel maar, bijgeloof, 't is niet direct mijn ding.

Door de jaren heen is er me wel één ding opgevallen: wanneer ik me voor professionele doeleinden naar verre oorden begeef, dan is de eerste dag van belang. Slaag ik erin om de eerste 24 zonder noemenswaardige persoonlijke mislukkingen, absoluut absurde en abominabele abstractheden of simpelweg stommiteiten door te komen, dan zit ik safe.
Maar hoe dikwijls slaag ik hierin?
Wel, niet veel ...
Dames en Heren (hey, WIJ zorgen ook voor de voortplanting, dus mogen wij ook eens een hoofdletter krijgen hé!), zet jullie goed ... hier volgt nog eens een lekker ouderwetse 'Lachen met Geert'. Ik zal het wel in een paar episodes moeten indelen, want anders krijgt dit bericht encyclopedische afmetingen; het is namelijk grondig fout gegaan deze keer ... zucht!

Beginnen doen we best bij het begin, dat heeft niets met bijgeloof te maken.
Hier gaan we: twee weken geleden ging ik een weekje in Finland werken; niet dat ik de bij ons ondertussen volledig weggesmolten sneeuw al miste, maar gewoon omdat ik daar nu eenmaal vanalles te doen had. Eerst 2 dagen in Vantaa, nabij Helsinki, en nadien nog een even lange periode in Hanko, het zelfverklaarde 'sunny south of Finland' ... noem het gerust het Blankenberge van het hoge noorden.

Inchecken deed ik op tijd, naar de gate gaan eveneens; het is al wel anders geweest. Ook bij het -tijdig- landen had ik alles nog onder controle. Bagage ... geen probleem: m'n oranjekleurige koffer (dat heb je nu eenmaal wanneer je je 11-jarig eigen vlees en bloed meeneemt en zegt "Wel schatje, jij mag nu eens de kleur van papa's reiskoffer kiezen zie ...") rolde schreeuwend voor aandacht (oranje, weet je wel) naar me toe op de keurig onderhouden bagageband, de douane liet me zoals steeds met rust en buitengewoon snel stond ik in de hal van terminal 2, daar in het mooie Helsinki. Zoals steeds wanneer ik naar Finland reis kon ik het niet nalaten om even te glimlachen met het bagagelabel dat m'n wortelkleurige reisgenoot opgeplakt kreeg: 'origin: BXL, destination: HEL'. Bijgeloof? Geen last van!

Omdat ik op 2 verschillende locaties moest werken had ik een huurauto gereserveerd. Beter gezegd: laten reserveren door het in-house reisbureau bij m'n werkgever. Tot een 2-tal jaar gereden was Avis de hofleverancier aan huurwagens, maar tegenwoordig krijgen we standaard een Hertz huurwagen voorgeschoteld. En aldus toog ik zonder dralen naar de Hertz-balie, m'n Gold Member card in de aanslag.
Normaal gezien, wanneer je zo'n kaart hebt en een wagen reserveert, dan staat je naam op een display met vermelding 'Welcome'. De display stond aan, vermelde zelfs heel wat namen, gaande van El Wahied tot Zimmermann, maar de mijne zag ik niet. Wanneer ik in grote doen ben durf ik me al wel eens uitgeven voor El Wahied, zeker, maar deze keer was ik van plan om het sober te houden; zie m'n 24-uurs regel, hierboven uitgelegd.
Dus: gewoon kaartje afgeven, de toverspreuk "My name is Van den Dries and I have a reservation" uitspreken, een korte doch sympathieke standaard sociale conversatie met de netjes in een goudkleurig (hoe combineer je dit in 's hemelsnaam met een normale fond de teint??) Hertz-pak gestoken jongedame voeren want dat is soms goed om een free upgrade te krijgen en dan, als alles goed gaat, de sleutel in ontvangst nemen en vierklauwens naar de arbeidsplaats stuiven. Dat is de standaard procedure, zo gaat het ook doorgaans ... deze keer: njet!
De goudkleurige dame zocht in al haar reservatiedocumenten, maar kon me niet vinden. Geen probleem: zelfzeker en gespeend van elke vorm van bijgeloof bleef ik kalm glimlachen terwijl ze nog een tweede keer haar papieren doornam. Weer niks. Het computerscherm erbij halen ... opzoeken ... nog steeds niets.
Al die tijd bleef ik rustig, want één ding is zeker: wanneer je veel reist kom je al wel eens iets tegen met als gevolg dat je niet zo snel het hoofd verliest, dit in tegenstelling tot de standaard toerist die één keer per jaar het vliegtuig neemt en een gans jaar aan opgespaarde frustratie spuit over het minste detail dat niet 100% conform is met de op glanzend papier gedrukte belofte van de reisorganisator.
Gedragen door mijn rustige standvastigheid, tegenwoordig het handelsmerk van alle Belgen, geloofde de brave blinkende baliebediende ('k had nog wat 'b'-kes over ;-) ) zelfs haar computerscherm niet, en aldus werd collega A erbij gehaald. Collega A was een dame met identiek gouden kostuum, maar met kennelijk wat meer ervaring. Ervaring is echter niet alles wanneer het erop aan komt om de laatste gereserveerde druppel uit een pc-systeem te persen, zo bleek, want ook zij kon me nergens vinden.
Geen nood, de beide goudhaantjes hadden nog een laatste troef uit te spelen: collega C! Je mag van gouden kostuums zeggen wat je wil, maar met gepaste flair en determinatie gedragen kan deze kleur best indrukwekend zijn. Collega C was dan ook zo één van die mensen waar je de ervaring zo ziet aflopen, met liters tegelijk. Toen zij haar troon achter de balie innam leek het even alsof de lichten in de aankomsthal harden gingen schijnen, alsof de problemen in het Midden Oosten alvast voor even opgelost waren en alsof de overstromingen in Australië niet meer zijn dan een licht incontinentieprobleem van voorbijgaande aard.
Wat ik eigenlijk wil zeggen: als zij m'n reservatie niet zou kunnen vinden, dan niemand.

Zucht ... ze vond niets!

Pas op, ik zei het al: je kan me niet zo snel uit m'n lood slagen. Aldus nam ik waardig afscheid van de 3 vergulde coryfeeën met de boodschap dat ik even de reservatie op m'n laptop zou openen (afdrukken doe ik nooit want ik denk aan het milieu) en weldra zou terugkeren met het bewijs van m'n grote gelijk. Groot gelijk? Tegen drie vrouwen? Bestaat niet!

Ik ging naar een bankje, startte m'n laptop (soms ook al een volledige dagtaak), ging naar de e-mail waarin m'n reservatie bevestigd werd en ... hahaaaaaa ... inderdaad: daar stond het: reservation confirmed by ... AVIS!
Dedzju ... van firma vergist!
En uiteraard ligt de balie van Avis netjes naast die van Hertz. Toen ik op kousevoeten naar Avis sloop en aldaar naar m'n reservatie ging solliciteren (Avis heeft ook zo'n 'welkom-monitor' en ook bij deze firma heb ik een getrouwheidskaart dus ja, m'n naam stond daar wél vermeld) had je de blikken van de 3 Golden Girls moeten zien ... zoals ze bij Mastercard zeggen: priceless!
Even nog worstelde ik met de gedachte om iets te zeggen in de trant van 'Zie je: hier willen ze me wél helpen', maar gebonden door de regels van het goed fatsoen kon ik deze drang met slechts matige moeite bedwingen.

Tot zo ver deel 1. Was 't daarmee gedaan? Nee, nee ... spijtig genoeg niet, nee. Morgen probeer ik nog even een telexje in mekaar te flansen, daarna volgt het vervolg van dit verhaal, ok?

10:29 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

09/11/2010

Tepelhof

Gisteren al gemeld: mijn frequent flyers card heeft weer goed geboerd de laatste weken / maanden.
Toch zaten er ook nog enkele tripjes per wagen tussen, meer bepaald naar Chantilly, Parijs en Berlijn.
In het kader van 'Lachen met Geert' had ik graag een beetje meer verteld over deze laatste opdracht.

Berlijn dus; niet met het vliegtuig, maar met de wagen want ik had wel wat materiaal te verslepen. Ik had een volledige dag uitgetrokken voor de heenreis, want zo helemaal alleen om en bij de 900 kilometer klaren is niet direct iets voor mij. Na de spits vertrokken, net voor de avondspits aangekomen; van verkeer had ik niet veel last.
En daarbij, naar Berlijn rijden is voor mij niet alleen cruisen richting een stukje van de meest markante wereldgeschiedenis dat Europa te bieden heeft, het is ook een tocht naar wat zowat mijn lievelingsstad moet zijn. Ooit loop ik er nog wel eens een marathon, maar daarover gaat het nu niet.
Plan was om op donderdag op te rijden, vrijdag te werken, en dan nog het ganse weekend daar als toerist rond te hangen om maandag terug te komen. Tania had immers een dagje vrijaf en dus had ik voor haar een vrijdagavondse enkele vliegreis richting Duitse hoofdstad gereserveerd; een frequent flyer kaart heeft zo z'n voordelen ...

Donderdagavond dus ingecheckt in m'n hotel, op een steenworp van The Story of Berlin aan de Kürfurstendamm. En wat doet een hardloper wanneer hij moederziel alleen in een door prachtige parken doorspekte stad is? Inderdaad, hij trekt het loopgareel aan en slaat z'n kilometers aan de haak.
Nu heb ik het ondertussen, na vele keren verloren lopen, ettelijke keren de weg kwijt en even zovele male niet weten waar ik was, wel afgeleerd om à la bonne chance te starten met lopen in een richting waar zelfs de poolster me niet kan helpen met richtingsbepaling en dus bereid ik me tegenwoordig terdege voor. Zelfs in Berlijn, hoewel dit een stad is waarvan ik nu niet direct ga beweren dat ik ze ken als m'n broekzak, maar waarin ik toch niet direct hopeloos zoek zal raken.

Ik herrinnerde me nog een artikeltje op één van de best geschreven blogs die het internet rijk is dat Rencapy, want over zijn webstek gaat het, eens een uitvoerig stukje heeft geschreven over het lopen in de stad die naar mijn gevoel de kleinst gemene deler is van onze beider interesses.
In dat bewuste artikeltje las ik nog even na dat één van de mooiste loopjes van Duitsland, also sprach Die Zeit, in Berlijn kon gelopen worden, meer bepaald op en rond de inmiddels gesloten maar in het hart van ieder historicus nog steeds springlevende luchthaven Tempelhof. Nu mag je mij gerust een geschiedenisfreak noemen, maar uitgenomen deze bj wijlen freakische afwijking kan elke geografische locatie die slechts met één karakter verschilt van een tepelhof op mijn welgemeende interesse rekenen.
Even snel op een plattegrond van het ééngemaakte Berlijn gekeken om te ontdekken dat ik gewoon de Kü'damm af moest lopen, Auf der Urania linksaf, de Spree volgen en dan zouden we er zijn: 8 kilometer heen, de aangegeven route zelf bedroeg 11 kilometer inclusief een rondje op het voormalige tarmac, en uiteindelijk 11 kilometer terug (vergeet wat ik daarstraks zei over dat ik in Berlijn niet gauw verloren zal lopen ... pffffff). In totaal 30 kilometer; een mooi tochtje, dat wel, maar ik weet dat mijn lezers hier niet zo vlug van onder de indruk zullen zijn, dit in tegenstelling tot de licht corpulente receptioniste die twijfelde tussen het me toewerpen van een bewonderende blik en het stante pede opbellen van de eerste de beste psyciater die 'Specialisiert in Hoffelooze Gevällen' op z'n naamkaartje heeft staan.

Was dit het 'Lachen met Geert'? Nee hoor; op vrijdagavond vertrok ik om Tania aan de luchthaven te gaan oppikken. Niet in Berlin Tempelhof, want daar kan je tegenwoordig enkel nog per parachute landen en dat ligt bij ons in Vlaanderen sedert de laatste weken nogal gevoelig, maar in Berlin Tegel. Nog even aan de receptie nagevraagd hoe lang ik er op dat bepaalde uur statistisch gezien zou over doen (antwoord: 20 minuten) en dan rustig aan vertrokken (reden: ik had nog 40 minuten). Auto in, GPS ingesteld en hop ... weg ermee. In discussie treden met een GPS heb ik al een tijdje geleden afgeleerd; da's een zelfde hopeloze zaak als argumenteren met een vrouw en dan zeker wanneer je ermee getrouwd bent, maar naar mijn bescheiden mening en slechts in ondergeschikte mate ontwikkeld richtingsgevoel werd ik niet direct in de meest logische baan geleid. Maar bon, ik ben slaafs, meegaand en overdreven empatisch wanneer me iets middels zwoele vrouwenstem toegefluisterd wordt, en dus draaide ik linksaf wanneer het me bevolen werd, rechtsaf waar het met toegefluisterd werd en reed gewoon rechtdoor wanneer het toegelaten werd.
Resultaat: na welgeteld 20 minuten stond ik met de wagen aan ... Tempelhof!
Hoe dit kwam? Wel, je moet 't zelf maar eens proberen met een ingebouwde Panasonic GPS:
--> stap 1: POI
--> stap 2: POI dichtbij
--> stap 3: catogerie = luchthavens
--> stap 4: selecteer uit de volgende zichtbare gegevens
                         a) Berlin Te (en hier eindigd het scherm)
                         b) Berlin Te (idem dito)
                         c) Berlin Te (van 't zelfste)
                         d) Berlin Te (nog ne keer)
                         e) Berlin Te (ook hier: scherm te klein)

Sterk gelovend in de juiste volgorde der dingen had ik de eerste Berlin Te genomen, niet wetende dat dit Berlin Tempelhof was, daar waar de andere opties Berlin Tegel terminal 1 tot 4 betrof.

Je zal me nooit geloven wanneer ik je zeg hoe dikwijls ik BERLIN TETTEKOP! heb geroepen op het ellendige stuk tussen Tempelhof en Tegel ...

Maar verder werden het nog 2 prachtige dagen in een zonnig en zoals steeds wondermooi Berlijn. We hebben er zelfs Geert Wilders gezien ... zo zie je maar dat je met meer dan één Geert lachen kan ;-)

09:50 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

10/08/2010

Kleine hotel, deel 2

Skynet heeft z'n blogterrein een beetje vernieuwd, en dit op een dusdanige manier dat ik een beetje de kluts kwijt ben. Niet dat daar zo veel voor nodig is, maar toch.
Toegegeven, ik heb nu meer mogelijkheden om m'n blog te verpersoonlijken (niet dat ik daar tijd, zin of animo toe heb, maar 't kan) maar anderzijds zijn ook de addertjes onder het gras exponentieel toegenomen. Ook daar heb ik noch tijd, zin of animo voor, maar struikelen over in het groene gras verstopte slangedinges gaat me nu eenmaal van nature beter af.

Waar ik naartoe wil ... vorige week heb ik een berichtje geschreven over mijn hotelperikelen in Warschau. Welnu, dat berichtje was nog niet af, verre van zelfs. Mijn interpretatie van de knop 'opslaan' (ik dacht aan zi-oiets als bewaar het bericht zodat ik het later kan vervolledigen) was niet compatibel met hoe Skynet het ziet (sla op, wacht een beetje en WHAM ... publiceer). Nu ja, misschien maar beter zo want het was al een lange post en er komt nog een heel stuk aan.
Vandaag dus deel 2 van 'Kleine hotel'.

Wat voorafging: Marathon Geert ging de slimmerik uithangen door een obscuur hotelletje te boeken in de bossen van Warschau, meer bepaald in een straat onbekend aan zelfs de meest geupdate GPS. Op zijn zoektocht bevond hij zich aan de compleet verkeerde kant van de stad, en hij heeft net telefonisch instructies gekregen van de vriendelijke receptioniste teneinde alsnog zijn bestemming te bereiken. De volledige versie van deel 1 kan je alsnog hier nalezen.

Ik reed dus richting de mij zonet opgegeven coördinaten. Eens ter plekke - 1 uur later - vond ik in het wel degelijk bestaande doch zeer onooglijke gehucht geen hotel. De eerste mens die ik er zag, een wel zeer typisch heerschap (marcelleke, gestolde biervlekken incluis, over de uitbundig bengelende buik gespannen, om maar iets te noemen) maakte me met enkele norse lokale klanken dat hij absoluut van geen hotel in de buurt wist. Een dame die een kinderwagen aanstuurde verzekerde me dat er ergens wel degelijk een klein hotel was, niet eens zo ver af en eigenlijk heel eenvoudig te vinden, namelijk hier linksaf, de straat teneinde en daarna rechts tot aan het einde van het bos, daarna 2de links, een kleine zandweg in en daar is 't op de rechterkant. Toen ik me terug achter het stuur van m'n rode huurwagen zette kwam ze, met kinderwagen en al, wild gesticulerend op me afgestormd. 'Dat moet wel de uitwerking van mijn als onweerstaanbaar geadverteerde deodorant zijn', dacht ik bij mezelf, maar er is wel degelijk een enorm verschil tussen de reclamewereld en het werkelijke leven, want haar bedoeling was louter eervol: ze had zich een beetje vergist in haar eerdere omschrijving, en ik kreeg op een inderhaast gevonden bedruimeld stukje papier een compleet andere routebeschrijving voorgeschoteld.
Geloof me, ik heb beide versies geprobeerd, maakte kennis met meer zandweggetjes dan de gemiddelde eindoverwinnaar in de Dakar-rally en zag zowel mijn kilometerteller als de digitale aanduiding van mijn klok tot ongekende hoogtes stijgen, maar het hotel vinden, ho maar ...

En dus zocht ik weerom telefonisch contact met de warme klanken van de receptioniste. Ik omschreef zo nauwkeurig mogelijk mijn locatie en kreeg tot mijn grote opluchting te horen dat ik er bijna was. Mocht wel, na meer dan 2 uur rijden. De mooigestemde dame gaf me duidelijke instructies, straatnamen inbegrepen, en ik kon zowaar de straatnaamborden vinden waarvan sprake. Enkel ... de  laatste etappe, namelijk de straat van het hotel zelf, ontbrak in het plan. Dertig minuten lang heb ik rondjes gedraaid in een gehucht amper een voorschot groot, maar de zoete smaak van het succes bleef me onthouden. Totaal ontredderd (hoe zou je zelf zijn; het was inmiddels voorbij 10 uur 's avonds) besloot ik om mijn reservatie te laten voor wat ze was en toch maar naar 't centrum te rijden om me in mijn vertrouwde hotel in te checken. Een half uurtje tuffen richting centrum, dat kon er nog wel bij. Aangekomen kreeg ik de volgende domper te verwerken: het hotel zat vol. Ook mijn getrouwheidskaart van de hotelketen, een kleinood dat er doorgaans voor zorgt dat er toch plotseling nog ergens een vrije kamer tevoorschijn getoverd wordt, kon deze situatie niet verhelpen, en dus kon ik terug naar af. Trouwens, ik denk dat het toerisme in Polen serieus boomt, want ook in 2 nabijgelegen hotels kreeg ik nul op het request.
Onderweg naar het centrum had ik echter nog een hotel gezien. Ik was er niet gestopt omdat het me een eerder sjiek hotel leek, en ik was er, om het zacht uit te drukken, niet op gekleed: een door het werken in een vuile computerzaal bezoedelde jeans, in zweet doordrenkt hemd en als toemaatje een dikke vette smeer op het aangezicht. Op dit moment leek dit hotel echter m'n enige kans op redding van een overnachting in hotel Opel Astra.
Toen ik er aankwam was de nachtportier reeds van dienst, en als antwoord op mijn vraag of er nog een kamer vrij was bekeek hij me alsof hij net de opdracht had gekregen om het kadaver van zijn medio vorig jaar overleden favoriete fox terriër met de blote handen alsnog naar het vilbeluik te brengen. Nu ja, gezien mijn zopas omschreven uiterlijk kon ik hem moeilijk ongelijk geven. Gelukkig stelde hij zich bij het monsteren van mijn platinum business creditcard (nee, dit was niet het moment om bij wijze van flauwe grap de plastic klantenkaart van de bakker te laten zien ...) al een beetje meer verzoenend op, en hij begon zelfs een vrijblijvend gesprek over, hoe kon het ook anders in die periode, voetbal.
Het was de dag voor de halve finale van Nederland, en omdat hij me voor een Nederlander aanzag (ik hoop voor onze noorderburen dat dit niets met mijn uiterlijk en/of properheid van die avond te maken had ;-) ) nodigde hij me met veel aandrang uit om de wedstrijd 's anderendaags op groot scherm in de tv-zaal van het hotel te volgen.

Héhé, eind goed, al goed. Het heeft wel 4 uur geduurd, maar ik had wel een knusse kamer in een mooi hotel mét uitmuntend restaurant en zelfs voetbal op groot scherm.
Helaas heb ik eerste helft van de wedstrijd 's anderendaags gemist, want een stom zorgde ervoor dat heel de regio zonder electriciteit zat, maar kom; 't had erger kunnen aflopen.

Ziezo, mijn verhaal is nu volledig uitgeschreven, het verwerkingsproces voltooid en naar ik hoop zijn jullie er nu van overtuigd dat het leven van een rondreizend consultant niet altijd bezaaid is met welriekende rozenblaadjes.

13:35 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

02/03/2010

Ein, zwei, Polizei ...

... en bijna was het zelfs van drei, vier, Brigadier!

Laat me maar meteen met de deur in huis vallen: mijn overtuiging van de dag is dat ik de reïncarnatie ben van Adolf Hitler. Of anders van keizer Nero. Of toch tenminste die slechterik uit Superman I. Het zou zelfs goed kunnen dat ik de reïncarnatie ben van alle drie!
Waarom ik dit denk, enfin, eigenlijk meen te weten? Heel eenvoudig: het is gewoon niet mogelijk dat ik in die paar jaar dat ik mijn huidig aardse leven leidt reeds genoeg mispeuterd heb op de juiste schaal om Al Het Slechte dat me soms overkomt te verdienen.

Dames en heren, maak het u comfortabel, want dit is een berichtje, rechtstreeks vanop het autosalon in Genève, dat kadert in de reeks 'Lachen met Geert'. (De onderhandelingen voor de verfilming verlopen voorspoedig)

Het begon reeds bij het vertrek. Je moet weten dat zelfs voor grote standhouders zoals Toyota en Lexus het aantal personeelskaarten beperkt is. Toen bekend raakte (pas vorige week) dat ik hier moest komen werken kreeg ik echter wel zo'n kaart om te koesteren, wat ik dan ook deed. Wanneer ik iets krijg dat ik ABSOLUUT niet mag vergeten, dan stop ik het in een stijlvolle zwartlederen map. Dit is het soort map waar je overal mee kan komen, een map waarmee je gezien mag worden, maar bovenal een map die eigenlijk steeds, immer en altijd in mijn computertas steekt. Met andere woorden, ben ik op het professionele pad, dan heb ik die map bij me. Ze dient als tijdelijke opslagplaats voor ideëen, ik nuttig ze als uitbreiding voor mijn tanende geheugen en ik moet toegeven dat er dagen zijn waarop ik het kunstige kleinood met de voornaam aanspreek.
Heb ik die dan werkelijk altijd bij me? Ja! 't Is te zeggen, altijd, behalve toen ik naar hier kwam...
De veiligheidsbeambte op onze nationale luchthaven zal wel verbaasd hebben opgekeken toen ik een welgemeende 'Miljaar!' in de voor mij op dat moment wel zeer ijle luchthavenlucht wierp op het moment dat ik mijn draagtas openmaakte en vaststelde dat mijn meest geliefde werkobject nog thuis in m'n bureau lag. Dat krijg je dan wanneer je nog snel snel wat wil bijwerken ...
Geen map, tot daar aan toe, maar dus ook geen ticket. Het zijn zo van die momenten dat ik mezelf voor het hoofd kan stoten. Moest het kunnen, ik wierp mezelf vrijwillig in de ban van de kerk, maar omdat dit tegenwoordig toch ook niet meer hetzelfde effect heeft dan pakweg in de tijd van de Katharen weerhoud ik mezelf ervan om de aanvraag richting Rome in te dienen.
Rechtstreeks gevolg is dat ik kwaad ben op mezelf. Woest omdat ik me weeral door mijn nonchalance in de luren heb laten leggen.
Op het moment dat het vliegtuig voet, enfin, wiel aan grond zette op Zwitserse bodem was ik nog steeds niet blij met mezelf. Volledig in mezelf gekeerd pikte ik m'n koffer op, zocht gewoontegetrouw (elke mens heeft een stukje Pavlov in zich) het exit-teken en slenterde op een professioneel ogend tempo (niet te traag want da's onprofessioneel en niet te snel want dan lijkt 't alsof je niet goed voorbereid bent) naar de uitgang. Waarom heb ik er zo op gedrukt dat ik in mezelf boos kan zijn?
Gewoon om aan jullie duidelijk te maken dat ik met mijn gedachten er niet bij was. Want net toen ik de passagierszone wilde verlaten werd ik tegengehouden door een douanier. Niets speciaals, kan gebeuren en ik heb niets tegen die mensen. Alleen, ik bedreep niet zo goed waarom ik moest meekomen, gewoon omdat ik noch te zeer bezig was met intern gevit.
De brave man vroeg me in het Duits of ik even mijn koffer wilde openmaken. Nu ja, Duits, noem het veeleer Zwitsuits: Duits met een vleugje alpenmelk doorheen. Nog steeds warrig vroeg ik hem in het (mooi) Duits waar hij naartoe wilde. Overschakelend op wat voor hem Frans was maar voor mij een onlogische volgorde van Romaans aandoende klanken herhaalde hij zijn vraag, wederom zonder juiste reactie van mijn kant. Om een genant en lang verhaal kort te maken, ik begreep pas dat ik actief medewerking moest verlenen toen ze met 3 kleerkasten nogal dicht tegen mijn aura kwamen leunen, maar tegen die tijd zou waarschijnlijk ook een blinde sociaal gehandicapte autist geweten hebben wat te doen.

Enfin, bagage goedgekeurd, ik blij (da'k door mocht), zij blij (dat ze van me af waren geraakt), Genève blij (want 't was goed weer) ... iedereen blij!

Waarom 'Ein, zwei, Polizei' in de titel? Wel, ook gisterenavond, na een ganse dag werken aan de Toyota en Lexus standen op de motorshow, mocht ik het tegen een uniform gaan uitleggen.
's Avonds was er namelijk een training gepland. Niet te veel (had zondag nog 28k in de storm gelopen), maar gewoon een loopje van 10 kilometer, waarbij elke kilometer gevolgd werd door 2 versnellingen. Mijn hotel lag op een 500 meter van het meer van Genève, mijns inziens een ideale locatie om een toertje te starten. Maar eens ik mijn 2de reeks versnellingen wilde starten lag ik bijna op m'n smikkel: geen verlichting langs het wandelpad en een asfaltlaag die heel wat scheuren en barsten vertoonde maakten het niet verstandig om langs dezelfde weg verder te lopen. Geen nood, er is ook nog een parralelle weg. Daar loop je wel langs de auto's, maar kom, dat nemen we er dan maar bij. Echter, hoe geraak ik daar? Alsof er een opperwezen is dat mijn gedachten kan lezen (soms is het handig om de reïncarnatie van historische paljassen te zijn ... ze luisteren tenminste naar je!) zag ik in het niets een klein zandweggetje, tussen 2 bomenrijen, dat zich in de juiste richting slingerde. Proberen maar, dacht ik bij mezelf, en daar ging ik. Hoe groot was mijn verbazing toen ik zag dat er aan het einde van het kleine zandpad een heuse boulevard lag, inclusief gigantisch hek, monumentale poort en dreigend wachthok. Maar, wat belangrijker was, aan de andere kant van het hek zag ik de baan die ik zocht! Hoezee, hoera en er is er één jarig, hiphop, jihaaaa! Born to be lucky, niets meer niet minder.
Ja, tarara ... leg het bovenstaande maar eens uit aan een Zwitser met uniform én nachtdienst die plichtbewustheid niet kan koppelen aan een in fluo hesje gestoken burger die zogezegd uit een paadje waar de brave man nog nooit van gehoord heeft komt gekropen en ook nog wil dat hij zonder stoppen en vragen stellen naar de vrije buitenwereld mag.
Blijkt dat ik 't een of ander regeringsgebouw anaal ('t is te zeggen, langs achter) betreden had en dat dit niet de bedoeling was. Noch van mij, noch van het gebouw, noch van de bewaker.
Een hele discussie, veel gezever, maar ik ben eigenlijk halverwege zijn betoog gewoon doorgelopen. Mario heeft nergens in mijn schema '2 keer 3 minuten praten met een bewaker' staan, vandaar.

Nog even een grappig detail: op de terugweg ben ik terug door dezelfde poort gelopen om via het landweggetje de boorden van het meer op te zoeken. Deels uit pure pesterij, deels omdat 'k anders m'n weg niet terugvond. En onze legervriend? Die stond perplex ;-)
Waarschijnlijk stonk ik tegen die tijd zodanig naar 't zweet dat hij nu nog zijn kostuum aan 't uitroken is ...

Soms is een mens gewoon gelukkig om terug op z'n hotelkamer aan te komen.

Later deze week zal ik wel een verslagje schrijven over mooie wagens en snelle babes, want dat blijkt toch maar weer de opzet van zo'n autosalon te zijn, zeker tijdens de persdagen.
Om een lang bericht niet zonder beeldmateriaal af te sluiten geef ik alvast een kleine sneak preview, met als ondertekst: "Een dure Ferrari heeft zelfs 3 mecaniciens nodig om gewoon maar stil te staan!"
Kijk zelf maar:
DSC_4207

11:54 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

24/06/2009

Een tripje meer of minder

Lang geleden dat hier nog eens gelachen werd met de onfortuinlijke auteur van dienst. Dat komt voornamelijk omdat ik ruim 3 weken lang niets van me heb laten horen, waarvoor m'n laattijdige verontschuldigingen.
Sorry, maar het ging niet anders: een overdrukke werkagenda noopte tot arbeid van in de vroege tot de late uurtjes. Moest ik hier nog bij bloggen, dan zou dit het fatale nekschot voor mijn nachtrust betekent hebben, vandaar.

Nu, terug naar de orde van de dag; we gingen dus lachen.

De afgelopen 3 weken ben ik evenzoveel keer op business trip geweest, en iedereen die hier ooit al is geweest weet wat dit wil zeggen: lachen met Geert!

Ik krijg wel eens de opmerking dat ik het er waarschijnlijk allemaal om doe, maar mijn eerste verhaal bewijst dat dit helemaal niet zo is, integendeel: de omstandigheden zitten gewoon meer dan statistisch verantwoord tegen, da's al.

Het eerste verhaal dus.
Wel, 3 weken geleden vertrok ik op missie naar Noorwegen. Geachte lezers, geloof me ... alles liep op wieltjes. Ik zal zelfs nog meer zeggen: alles verliep incidentloos: vlucht naar Oslo, trein naar Drammen, werk ter plekke, met de auto naar het hotel en 's anderendaags weer terug, enfin ... alles zat meer dan goed.
Misschien wel té goed...
sprinklerOp mijn laatste Noorse werkdag was ik een half uurtje voor mijn voorziene vertrek klaar met m'n werk. Voorwaar een nieuw record! Ik pakte m'n laptop en papieren allerhande bij elkaar toen de klok aangaf dat ik me op een 5-tal minuten voor afreis bevond ... en toen hoorde ik een brandalarm.
Stevig in mezelf vloekend zei ik nog tegen m'n Noorse collega dat dit nu toch wel een érg ongelegen moment was voor het houden van een brandoefening; zo meteen zou ik nog m'n train missen. Tot plots een arbeider de kantoren binnenliep en in een onmiskenbaar lokale tongval iets riep wat vrij vertaald betekende dat het geen test was.
Lap, dat moest mij nu weer gebeuren. Iedereen werd dus geëvacueerd en 3 keer nageteld aan het verzamelpunt. Na 20 minuten mijn zenuwen innerlijk verbijtend te wachten mochten we terug naar binnen; blijkt dat er een pipo met z'n vorkheftruck in het magazijn een sprinkler naar de filistijnen heeft geholpen. Gevolg: warehouse onder water en brandalarm! Ik die dacht om eens een keertje met vanzelfsprekend gemak ergens tijdig aan te komen kon nog net voor het sluiten van de deuren met een ultieme karpersprong op de trein springen. Gelukkig had ik m'n tickets reeds een dag eerder gekocht.

Ik hoop dat jullie dus inzien dat ik de problemen niet opzoek; ze komen gewoon graag langs. Alhoewel ik ook moet toegeven dat mijn natuurlijke nonchalance eveneens geregeld voor hete standjes zorgt.

Zoals in mijn tweede verhaal:
Finland, 2 weken geleden. Aangekomen in de mooie luchthaven van Vantaa, nabij Helsinki, volgde ik de bordjes 'luggage claim'. Op zich heel simpel: waar ook ter wereld wordt het bagageophaalpunt aangegeven door een zwart met geel bordje, veelal verlicht, met de afbeelding van een reiskoffer. In de meeste gevallen wordt de plaatselijke taal ook nog ondertiteld in 't Engels; hoe moeilijk kan dat zijn!?
En toch moet ik er ergens in geslaagd zijn om een verkeerde afrit te nemen, want bij het buitengaan van de passagierszone bevond ik me wel degelijk bij bagagebanden, zij het die van de binnenlandse vluchten. Toch nog eens al de belts gecheckt, maar nope, niks aan te doen; ik stond in de verkeerde terminal te blinken!

luggageTerugkeren was uitgesloten, want dan moet je door een dubbel sas, en de kans dat je daar ongezien door kan zwemmen tegen de stroom in is vrijwel onbestaande. Ik dus te voet naar de internationale terminal. Ik moet zeggen dat de Finse collega die me stond op te wachten nogal verbaasd was toen hij me uit een totaal andere richting dan verwacht zag aankomen. Maar ik moest uiteraard mijn koffer nog afhalen. Gelukkig zat het me hier een beetje meer: toen een buitenkomende passagier de deuren naar de passagierszone van terminal 1 opende kon ik er net tussen glippen. Blijkbaar nemen ze het in Finland niet zo nauw met veiligheid want in plaats van door een domestieke kleerkast in ninjagewaad getackeld te worden of naakt aan een met schuurpapier omzwachtelde totempaal gebonden tot bekentenissen te worden gedwongen kon ik netjes m'n gifgroene (kan het nog duidelijker??) koffertje recupereren. 't Mag ook al eens een keertje meezitten, nietwaar?

Over m'n derde verhaal kan ik zeer bondig zijn!
Vorige week in Wenen werd ik vergezeld door een collega die zich ooit eens tot levensdoel heeft gesteld om de Oostenrijkse hoofdstad te leren kennen. Geen probleem, ik ben er al dikwijls geweest en heb een bovenmatig hoog gidsgehalte! Joepie! Althans, zo dacht ik. Van het hotel, op 100 meter van het Praterpark, tot aan het centrum was geen probleem. In het centrum rondkuieren om de grootste bezienswaardigheden te tonen ook niet. Maar om terug naar het hotel te komen, dat was wat anders. Laat het me zo stellen: mijn collega wilde iets van Wenen zien, wel ... ze heeft iets van Wenen gezien!

riesenradLater die avond deed ik het nog eens dunnetjes over, want ik raakte niet direct in slaap, waarschijnlijk te wijten aan een te laat geconsummeerde maaltijd, en dus belsoot ik nog even om een digestieve wandeling in het Praterpark te maken. Moeilijk kan dat niet zijn: het hotel lag langs de kant van het welbekende reuzerad. Van een landmark gesproken! maar goed en wel in het park besloot ik om een paar kleinere bospaadjes te testen. Gevolg: ik zag alleen maar bomen en hoegenaamd niets meer van das Riesenrad! Terugkeren is voor Sissy's (1, 2 en 3 ;-) ) en dus vertrouwde ik volledig op mijn legendarische richtingsgevoel om via alternatieve wijze de weg terug te vinden. Ik geef het niet graag toe, maar het heeft 2 uur geduurd vooraleer ik terug wist waar ik was en nog eens een half uur extra alvorens ik de portiek van het hotel kon betreden.
Als beloning heb ik echter wel héééél goed geslapen.

Nog 3 weken en ik vertrek naar Denemarken ... 'k hoop dat ze er daar klaar voor zijn!

09:06 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10/02/2009

Lachen in Polen, deel 2

Gisteren beloofd, vandaag gedaan ... heel wat politieke mandatarissen zouden er een puntje kunnen aan zuigen ...

Maar bon, we hebben geen ambitie in die richting, dus: hier komt het gisteren beloofde vervolg op mijn avonturen in Polen.

Wat voorafging: handig enkele betonnen pijlers ontwijkend en een gevecht met een onwillig parkeerkaartje overwonnen kon onze held aan z'n taak beginnen. Deze verliep voorspoedig en zonder veel problemen. We pikken de draad weer op aanhet einde van de werkdag.

Als je in 't buitenland werkt, dan ga je na je werk niet naar huis, maar naar een hotel. Even was dit bijna misgelopen, want toen ik in Polen aankwam viel me plots te binnen dat ik vergeten was een hotel te boeken. Gelukkig kon dit al snel worden opgelost, want een tent behoort niet tot m'n standaard uitrusting wanneer ik op verplaatsing ga spelen.

En dus ging ik naar m'n wagen. Bij het verlaten van de Toyota gebouwen keek ik in de richting van waar ik m'n wagen had geparkeerd. Makkelijk te zien, want de auto stond vlak voor een gigantische stapel karton.
Wel, de stapel karton lag er nog, maar van m'n huurauto geen spoor. Ik keek nog eens extra goed om zeker te zijn dat de invallende duisternis me geen parten speelde, maar nee hoor, ook na het chirurgisch verwijderen van zelfs het kleinste partje prut uit mijn ogen verscheen er geen donkerrode Kia in m'n gezichtsveld.
Wat nu gedaan? Uiteindelijk stak m'n reiskoffer met propere kleren nog in de koffer, en een duister visioen van mezelf in onwelruikend ondergoed vertroebelde voor even m'n heldere geest. Toen ook het droombeeld van 2 dagen na elkaar gedragen sokken op m'n instinct werkte alsof het vlugzout was rende ik terug de kantoorruimte die ik zonet verlaten had weer in.
Niet dat ik in paniek was, maar anderzijds leek het daar wel sterk op. Gelukkig dat m'n nog aanwezige Poolse collega alvorens de politie te bellen nog de tegenwoordigheid van geest had om eerst even mee te gaan kijken.

Wat bleek? M'n wagen stond nog steeds braafjes te wachten op de plaats waar ik hem had achtergelaten, maar een Poolse onverlaat had er niet beter op gevonden om m'n stalen ros op slinkse wijze aan het oog te onttrekken door er een cammionette naast te parkeren.

Allez, ondertussen hebben ze in Polen ook weeral iets om mee te lachen ... het weze ze gegund!

Als ik zulke belachelijke stoten blijf doen dan mag ik misschien tóch nog politieke ambities koesteren; de liberalen zoeken nog een lijsttrekker en ze hebben blijkbaar al de hoop opgegeven om iemand die nog ten volle bij z'n verstand is te vinden.

14:38 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04/02/2009

L&M

H&M is dead, long live L&M!!

Vrees niet, mijn carrière heeft geen drastische bocht gemaakt en ik werk nog steeds in de zieltogende automobielindustrie. Confectie is nooit m'n ding geweest, dus H&M heeft geen concurrent aan mij.
Normaal zou L&M op deze blog moeten staan voor 'lopen' en 'marathon'. Van lopen komt er echter niets in huis, laat staan van het lopen ener marathon, dus zoeken we een andere verklaring voor deze afkorting. En ja hoor, ik heb er reeds zeer snel eentje gevonden: de 'l' van 'lachen' en de 'm' van 'marathon geert', want daar gaan we weer: lachen met Geert.

Ik ben net terug uit het mooie Polen. Nog niet lachen alstublieft ... 't beste komt nog ...

Ik ben dus net terug uit het mooie Polen. Landen doe ik zoals de gemiddelde reiziger op een strookje asfalt net naast het luchthavengebouw. Op zich niets speciaals, en uiteindelijk ben ik het niet die dit beslist, maar wel de piloot. Niks mis mee, meestal doen die gasten dat goed, en zo ook deze keer.
Maar eens in het land zelf, wil ik me verplaatsen naar m'n werkplek. Geen paniek, hiervoor bestaan er verschillende mogelijkheden, en ik durf al eens voor de optie 'huurwagen' te kiezen. Sinds de uitvinding van de gps is dit trouwens ook al een heel pak minder avontuurlijk geworden.

kia rioToyota heeft goede voorwaarden bij Hertz, dus mijn wagen werd gereserveerd bij die firma. Deze keer kreeg ik een Kia Rio. Voor de kenners: een rode.
Aangezien ik een Hertz Golden Member (what's in a name) ben is de ontleenprocedure slechts een formaliteit die op een minimum van tijd kan worden afgehandeld, en ze moeten mij in de meeste luchthavens ook al niet in 3 talen uitleggen op welke onlogische en godverlaten plaats ze hun wagens geparkeerd staan hebben ... ondertussen weet ik het al wel op de meeste plaatsen.
De Hertz medewerker vertelde me niet zonder trots dat hij me een spiksplinternieuwe wagen kon aanbieden.
Bij de auto zelf aangekomen kon ik alleen maar vaststellen dat hij niet gelogen had: slechts 16 kilometer op de teller! Snel ingeladen en hop, weg met de geit (hoewel dat een Citroën is/was, maar laat ons nu niet ten prooi vallen aan details, alstublieft zeg).
Nu is de parking aan de luchthaven van Warschau een beetje eigenaardig. Op de één of de andere manier slaag ik er ginds telkens weer in om voorbij de ramp richting uitrit te rijden, me aldus noodzakend tot een extra rondje 4de verdiep. Deze week heb ik m'n eigen record verbeterd, want kilometer 17 van het nieuwe vehikel stond reeds op de teller toen ik terug voorbij de parkeerplaats reed waar ik even tevoren mijn rit was begonnen.
En wie zag ik daar staan? Nee, niet Sinteklaas, want die zit reeds lang terug in sinaasappelland. Nee, ook niet de paus, want die was bezig om neonazi's in te wijden. Maar wel de brave man die me eerder m'n sleutels had gegeven. Hij leek wel blij te zijn om me te zien, en wild ejaculerend, eueueuh ... sorry, gesticulerend gebaarde hij me om te stoppen.
Gehoorzaam als ik ben deed ik dit halvelings in een vrije parkeerplaats. De brave man was blijkbaar vergeten me een gevalideerd parkingticket te geven, en hij was gekomen (hét levensdoel van heel wat mannen ;-) ) om zijn fout recht te zetten (nog zo een levensdoel ;-)) ). Ik bedankte hem uiteraard voor zijn klantvriendelijke ingesteldheid, kroop terug achter het stuur en vertrok als een volleerd stuntman met één hand aan het stuur en de blik ter afscheid op de achteruitspiegel gefixeerd. Gelukkig zijn mijn reflexen in betere conditie dan m'n verstand, want zonder 't te weten stond ik op nog geen anderhalve meter van een betonnen pijler geparkeerd. Bijna had m'n Kia z'n 18de kilometer niet gehaald. Ik ga nu niet zeggen dat 't maar één milimeter scheelde, maar veel meer dan driekwart centimeter was 't toch niet hoor. Je had de brave meneer van Hertz moeten zien ... knap hoe hij op z'n gezicht 3 verschillende emoties kon leggen, met name wilde paniek, ongebreideld ongeloof en diepgeworteld afgrijnzen. Ik heb er al voor minder een Oscar weten krijgen.
Alsof ik reeds m'n hele leven lang niets anders doe dan bijna tegen betonnen objecten op te knallen gaf ik hem ter verontschuldiging m'n allermooiste orthopedisch verantwoorde glimlach, vond vlot de achteruit van m'n Kiaatje en vertrok met de noorderzon in zuidelijke richting.

Of ik ooit nog de brave Hertzer heb teruggezien? Ja hoor, want het ticketje dat hij me had gegeven gaf me geen vrijgeleide naar het vrije Polen, en via de 'Informaçie'-knop kreeg ik ook al niet veel klaargespeeld. Ik dus terug naar m'n parkeerplaatsje op de 4de verdieping, auto geparkeerd, naar de Hertzbalie (je had die man moeten zien toen hij me zag aankomen; in gedachten was hij al een ongevallenformulier aan het invullen), nieuw ticketje gekregen, en wederom naar de wagen.
Het 2de ticketje deed wel z'n werk en even later kon ik dit in het Poolse depot van Toyota ook gaan doen.

Of dit alles is waarmee gelachen kon worden? Driewerf nee, maar de rest hou ik voor morgen, ok?

Kleine kuitupdate ... lopen durf ik nog niet, maar ik voel wel degelijk verbetering. Ik kan m'n voet reeds terug volledig strekken, meestal zelfs volledig pijnvrij, maar de beweeglijkheid in de andere richting is nog niet wat het moet zijn. Ik heb me voorgenomen om niet te lopen alvorens ik 1 volledige dag niets van pijn in de kuit voel. Straks kan je me weer vinden op het trainingsveld van KFC Muizen, en zo anderhalfuur op m'n voeten zal me ook wel wat bijleren over de huidige staat van m'n blessure. Ik zou zo graag komende zaterdag terug van start willen gaan ...



Nog even een kleine randopmerking voor de verzamelaars: op het fotootje bovenaan zie je het rode hebbedingetje waarmee ik in Polen heb gereden. Voor een goede verstandhouding wil ik even meedelen dat je naar het vehikel op wielen moet kijken; die op 2 benen is het model Eva Padberg (wederom: what's in a name??) en was bij Hertz niet uit voorraad beschikbaar.

10:29 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

11/12/2008

Stoelgang

Meteen naar de kern van de zaak: stoelgang!

Inderdaad, in dit bericht wordt er, om het beschaafd te zeggen, niet naast gescheten. Indien je momenteel probeert om een smakelijke maaltijd te combineren met het lezen van deze blog, volg dan mijn welgemeend advies en kom straks nog eens terug. Ben je aan de andere kant momenteel een toonbeeld van geconstipeerdheid, relax dan even je bekkenbodemspieren, laat de voetjes hangen en lees gerust verder; vandaag ben ik een inspiratiebron voor alle weerbarstige darmen, waar ook ter wereld.

kak1Stoelgang dus. Welnu, over mijn stoelgang niets dan lof!
Sinds ik vorige week een dosis antibiotica heb moeten slikken, sterk genoeg om een middelgrote tot grote olifant zijn oren tegen de wind in te laten flapperen, heb ik een erelidkaart van het kleine kamertje. Ware het eerst nog onsamenhangende, haast vloeibare uitspattingen, dan kwamen er later op de week toch al wat brokjes bij, om dan deze week terug tot een vaste vorm weer te keren. De frequentie is echter gebleven.
Ik ben al geen te grote fan van pillenslikkerij, en antibiotica krijg je bij mij ook alleen maar onder dwang naar binnen, maar 't was meer dan nodig. Ik verwacht dat de uitscheidingsgevolgen stilaan aan intensiteit gaan afnemen, want als er morgen een extra crisisbelasting op de creatie van mestoverschotten komt, dan zit ik wel met de gekakken, eueueuh ... gebakken peren.

Tot zover mijn huidige ontlastingsperikelen, maar ik heb nog een mooi verhaal voor jullie. Het speelt zich af op een mooie zomeravond, augustus laatstleden, dus middenin mijn blogloze periode. Meteen ook de reden waarom ik hier nog niet over heb geschreven. Hou jullie vast, want het is een mooi verhaal en tevens het oudst teruggevonden bewijs dat de stap tussen 'stoelgang' en 'lachen met Geert' veel kleiner is dan de meeste gerechtspsychiaters wel denken.

Dus, we zijn op een mooie zomeravond. Mooi genoeg voor Marathon Geert om nog even een lekkere training af te werken. Als parcours wordt een traditioneel rondje langs de Dijle gekozen, een rondje dat ik al wel eens meer loop en waarvan ik de exacte afstand beter ken dan de cijfers van m'n geboortedatum in de juiste volgorde. Die dag echter verplichte m'n schema me om enkele kilometers meer af te leggen. Geen nood, omwegen zijn snel gevonden, en als je van Mechelen komt vind je net na de Nekker linksaf een aarden padje dat naar het natuurdomein 'Het Mechels Broek' leidt. Nu ken ik dit paadje nog omdat ik hier vroeger, toen ik in de lagere school zat, al wel eens leerwandelingen kwam doen, maar dat is toch ook al wel enkele generaties geleden, en dus betekende het inslaan van dit pad min of meer een stap in het onbekende.
Uiteindelijk leidde het einde van dit pad niet naar een plek op deze aarde die ik had verwacht: ik dacht eigenlijk aan de kapel tussen Muizen en Bonheiden uit te komen, maar dat was dus duidelijk niet het geval. Het pad bleek ook een pak langer dan ik vooraf had begroot. Uiteindelijk heb ik heel het natuurdomein doorkruist, veelal over het pad, maar ook door velden en beemden, dus ik weet eigenlijk ook  niet precies of ik steeds hetzelfde pad ben blijven volgen of niet. Garmin vertelde me dat ik toch al zo een kilometer of 4 had afgelegd sinds ik de Dijledijk had verlaten.

Nu, terugdraaien is voor lozers, en dus liep ik verder. Uiteindelijk bereikte ik het einde van de kleine natuurweg. Het eerste stukje asfalt dat ik zag noopte een keuze tussen links en rechts, maar als je niet weet waar je bent, dan is dit een potentieel pijnlijke beslissing die moet genomen worden. Eveneens pijnlijk waren de signalen die het stukje darm tussen maag en cloaca begon uit te stralen: lang zou het niet meer duren of ik zou het leven moeten schenken aan een bolus van impressionante afmeting!

Terug naar ons reisverhaal ... ik koos voor rechts, maar na nog een kilometer of 2 tussen diverse woonwijken gestruind te hebben bleek ik me in een internationaal vermaard instituut ter bevordering van de doodlopende straat te bevinden: overal waar ik probeerde om in de wat vermoedelijk de juiste richting huiswaarts was te keren botste ik op een straateinde. Ok, dan maar toegeven: ik ben een loser, en dus keerde ik op m'n stappen terug. Op de een of andere manier moet ik echter het aarden wegeltje waaruit ik kwam voorbij gelopen hebben, want op een gegeven moment kwam ik op een plaats waar ik nooit eerder geweest was, ook niet eerder die training.
Verdorie, nu nog mooier! Voor de fans: kakerij was nog steeds in aantocht, dus veel tijd had ik niet meer ... de klok tikte onvervaard verder tegen het einde van de endeldarm aan!!
Gelukkig kwam ik op dat moment voorbij een ander klein weggetje, leidend naar een bos. Een bos, een bos, driewerf hoera ... een bos! Want ... in een bos, daar staan bomen, en tegen een boom, daar kan je ... juist ja ...

Het kleine weggetje was echter beladen met boomschors en er stonden ook bordjes met een kilometeraanduiding, wat me deed vermoeden dat dit eigenlijk een soort Finse piste was, en deze zou zo wel eens gefrequenteerd kunnen worden door wandelaars, lopers en liefhebbers van Finse pistes tout court.
Het zou dus niet zo kies zijn om je langsheen zulk een mogelijks drukke verkeersader al krochend met de broek op de enkels tentoon te stellen, en dus ging ik een beetje dieper woudwaarts, weg van het bospad.
En, halleluja, wonder o wonder, er was een uitweg! Jawel, een uitweg, aan mij geopenbaard door middel van een klein houten tuinhuisje, zomaar midden in het bos, weg van alles. Even nog keek ik goed uit of ik niet per ongeluk in iemands tuin was geklauterd, want stel je voor dat ik me daar neerzet, in het zicht van iemands veranda ... 't zou weer iets voor mij zijn!!
Maar nee, als ik al eens geluk heb is 't ineens tegoei: ik stond gewoon in een bos, en het tuinhuisje was blijkbaar een miscast van de ruimtelijke ordening. Ook de aanwezigheid van een 5-tal kleine electriciteitskastjes die in een halve cirkel van het tuinhuisje opgesteld stonden kwam een beetje bevreemdend over, maar ik bevond me niet in een positie om daar het hoofd over te breken.
En dus liet ik me wat door de knieën zakken om mijn gevoelens, evenals heel wat anders, de vrije loop te laten.

Waarde vrienden, geef toe, een bos, dat is toch beter dan een dixie-wc'tje hé? De geur van wilde bloemen, boomschors en ranke planten. De kleurenpracht van diepbruine boomstammen, groene bladeren en kleurvolle bloemen. Het geluid van knarsende takken, ritselende bladeren en zoemende insecten. Zoemende insecten ... wacht eens even ... zijn die nu niet een beetje aan het overdrijven? Zoemt het hier niet een beetje te veel? Maar, maar ... dedzju ... hier zijn zo veel bijen!! Miljaar, die kastjes, dat zijn geen electriciteitskastjes, maar bijenkorven. Lap, nu sta, allez ... zit, allez ... hang, ik hier schoon! Vlug perste ik met een laatste krachtinspanning het laatste overschot van middagmaal en avondpot de ijle lucht in, en de laatste spetter had nog niet de grond bereikt of ik zocht naar enkele bladeren die me een miniem gevoel van persoonlijke hygiëne zouden kunnen geven. Op mijn positie had ik echter enkel varenbladeren tot mijn beschikking, en iedereen weet dat het blad van een varen sporen na laat (hihi ... zelf gevonden ;-) ), dus moest ik een plan B bedenken.

Plan B: pak dan je onderbroek, veeg schoon wat schoon moet zijn en doe waar je voor gekomen bent: LOOP!

kak2Schitterend: ik had dus een plan B. Vlug m'n boxer short uitgetrokken, maar de bijen hadden me door, en was het een aroma van de welriekende dreef, ware het de oranje kleuren van m'n loopshirt (gewoonlijk draag ik blauw, nu dus flashy oranje; je kan al eens tactisch blunderen in het leven hé ...) of maakte m'n vingervlugge bewegingen indruk op het bijenlegioen, ik weet het niet, maar ze kwamen voor de zekerheid toch eens kijken.

He het verhaal afliep? Wel, al zwaaiend met een boxershort waarmee ik, vergeef me de uitdrukking, net m'n gat had afgekuist, kwam ik uit het bos gelopen, de loopbroek slechts door 1 been bevolkt want met de ander had ik gemist. Op dat moment kon ik ook vaststelling dat ik eigenlijk toch niet zó heel ver van de bewoonde wereld was, want ik stond vlak voor een huis. Inderdaad ja, zonder ondergoed (net weggegooid) en met m'n broek slechts aan één been. Vlug bracht ik me vestimentair gezien zo goed mogelijk terug in orde, en ik liep langs de enige mij bekende terugweg (langs het natuurdomein dus) huiswaarts.

Ik kwam thuis met de volgende woorden: 'Tania, ik ben terug, 't heeft wat langer geduurd en ik ben m'n ondergoed kwijtgespeeld, maar ik kan het uitleggen ... '

Dit verhaal is ondertussen reeds vele keren doorverteld in familiale en beperkte kennissenkring. Tja, zo worden legendes geboren ...

Ziezo, het einde van mijn verhaal vandaag.
Zoals ik al gezegd heb: de titel van vandaag dekte de lading met een ongekende intensiteit. Als daar maar geen kinderen van komen ...

09:28 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

14/02/2008

Do & Do not: lachen met Geert

Iedereen kent ze wel, die rubrieken zoals 'voor' en 'na', waarin aar(t)slelijke dragonders dank zij een gouden tip van een visagiste op 16 seconden tijd worden omgetoverd in onwaarschijnlijke babes. Drochtige buschauffeurs kunnen in de helft van die tijd getransformeerd worden in weergalloze galactische gigolo's en tandenloze heidekneuters schoppen het tot vleesgeworden vrouwendromen.

Ik zou echter een nieuwe rubriek de openbare ether in willen jagen ... de rubriek 'done / not done'.
Het zou een formule kunnen zijn die toegang tot het grote publiek krijgt hoor ... als ik aan zo iets begin is het met de gezonde ambitie om FC De Kampioenen van de kijkcijfertroon te stoten!


PhaedraIn het programma zou een bevallige en schaarsgeklede (ja sorry hé, maar als je iets aan je kijkcijfers wil doen dan moet dit ofwel via het geven van tot de verbeelding sprekende prijzen, ofwel via het onbeschroomd tonen van potentiële mamografiëen ... ik zeg het je: de maatschappij is rot ;-) ) presentatrice -ik denk aan Phaedra Hoste; als ze dan in haar eigen sitcom niet aan een vent geraakt kan ze in mijn format nog een herkansing krijgen- bepaalde weetjes aan de man (én vrouw ... het wordt een programma voor het ganse gezin) brengen.
Bijvoorbeeld in de rubriek 'Do & Do Not in 't buitenland' kan ze zeggen dat als je in Bulgarije aan iemand vraagt of hij een sigaret wil, en hij met zijn hoofd 'nee' schudt, dat die dan eigenlijk 'ja' bedoelt. Of dat je in islamitische landen beter niet te veel uit de couscouspot schept met je linkerhand of je zou wel eens een boerka naar het hoofd geslingerd kunnen krijgen. Enfin, allemaal levensnoodzakelijke tips voor een overlevingstocht buiten de eigen landsgrenzen.

Een tweede rubriek zou 'Do & Do not uit de ervaring van de bedenker' kunnen heten.
En als mijn bijdrage aan de eerste aflevering kan ik al uit de dag van gisteren putten ... hou je vast, want hier volgt een stukje nostalgie: Lachen met Geert!!

Gisteren vertelde m'n agenda me dat ik in Southampton verwacht werd om aldaar de choco op mijn boterham te gaan verdienen.
Ondergetekende ging dus goedgemutst en voor één keertje op tijd naar onze nationale luchthaventrots, alwaar ik na het parkeren van de wagen en het installeren in de Brussels Airlines lounge tot de ontdekking kwam dat de vlucht met een kwartiertje vertraging zou vertrekken.
Niet getreurd, voor een gratis croissantje meer of minder draaien we onze hand niet om en verzwichten we nog veel minder onze duimen, en een kwartiertje later dan aanvankelijk voorzien kwam ik aan de gate aan, voorzien van een omgevingsgeluiddempende Ipod.
Na een tijdje zag ik echter dat ik de enige was die rustig in een stoeltje zijn boek aan het lezen was; mijn potentiële medepassagiers stonden zonder uitzondering druk te doen rond de groundhost van Aviapartner. Na een tijdje won mijn nieuwsgierigheid het van de rustgevende klanken van Mark Knopflers gitaar en dus ging ik me maar in de debatten moeien. Bleek dat de vlucht al 3 keer van gate gewisseld was (iedereen stond daar nat in 't zweet gelopen zijn beklag te doen, maar al dat verander was eigenlijk aan mij voorbij gegaan) om nu uiteindelijk gecanceld te worden, en dit vanwege de dichte mist.
Lap, daar ging mijn zorgvuldig geplande werkweek de, euh, mist in. Maar om nu de brave boodschapper van het slechte nieuws mee met de meute te gaan bedreigen, dat vond ik ver gaan, en dus ging ik gewoon maar terug naar de uitgang; ik zou mijn flextickets wel naar een andere datum verschuiven en Kees kon weer eens klaarkomen.

Maar ... naar buiten betekend ineens ook langsheen de douane. In principe kan ik langs de uitgang voor 'EU-vluchten', maar van waar ik kwam was het korter om langs de andere uitgang te gaan, die van 'Niet-EU vluchten / goods to declare'. Elke meter is er eentje, dacht ik zo bij mezelf en dus nam ik de eerste afslag.
Nu heb ik dit nog al gedaan en ik ben daar steeds zo doorheen gewandeld ... ge hoort me al komen hé ... gisteren was het prijs: een overijverig blauw hemdje (je mag dit letterlijk nemen: 't manneke was hooguit 1m35 groot) vroeg me of hij in mijn rugzak mocht kijken. Ik dacht hem nog te zeggen dat die veel te hoog voor hem hing, maar mijn aangeleerde beleefdheid won het nog net van mijn natuurlijke botheid, en dus veranderde ik maar gauw mijn tekst, en hier is ineens de link tussen de rubriek 'Do & Do not': Do not: als een douanebeambte je vraagt of hij in je rugzak mag kijken zeg je niet 'Liever niet, dank u'.

Het manneke kromp bij mijn antwoord zo mogelijk nog verder ineen (er bleef nu nog 1m25 met veel te lange hemdsmouwen van over) en onze relatie werd er niet beter op toen ik op zijn vraag 'Waar komt u vandaan?' naar waarheid antwoordde met 'Van Brussel'.
Lap, ik kon dus mijn rugzak afgeven en ijverig begon il piccolo in mijn kabas te neuzen. Ik had nog de intentie om hem te waarschuwen niet te diep te kijken, want met al die zijzakjes in mijn rugtas zou hij verloren kunnen lopen moest hij erin vallen, maar ik besloot maar wijselijk om mijn wafel dicht te houden, op zich al een overwinning op mezelf.
Uiteraard vond hij niets: geen drugs, geen tropische beschermde diersoort en zelfs geen illegaal ingevoerd damesslipje, en dus ging hij over tot het stellen van stomme vragen: 'Wat is dit?', met een trillende veel te kleine vinger naar mijn computer wijzend. Nu, ik heb al moeilijker vragen voorgeschoteld gekregen, maar dacht het toch nog even spannend te houden. En dus zei ik: 'Een broodrooster'.
Uiteindelijk won zijn klein doch gezond verstand het op zijn onwaarschijnlijke haat tegen iedereen met een schofthoogte boven die van Walter Capiau en mocht ik ongehinderd verder gaan.

Dus:

DO NOT: hang the flauwe plezanten out with small people in Zaventem ...
DO: lieg over waar je vandaan komt maar vertel de waarheid over computers.

Voilà, ik hoop dat jullie weer heel wat bijgeleerd hebben vandaag ... tot een volgende keer ...

10:28 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

11/05/2007

Klant is Koning!

De titel van dit bericht is een gezegde dat door elke commerciële entiteit hoog in het vaandel dient gedragen te worden, en omdat ik op zolder nog ergens een verroeste koopmansgeest liggen heb, pas ik dit bij uitbreiding ook toe op mijn blog ...

Dus ... jullie willen stommiteiten? Ik geef jullie stommiteiten!
Jullie willen foto's? Ik geef jullie foto's!

Verdere verzoeken mag je steeds aan de redactie overmaken, maar laat me eerst nog kort wat over het hotel vertellen alvorens ik m'n trouwe lezers op de wenkbrouwen bedien ...

badkamerIk heb het al gezegd ... het hotel is een pareltje van luxe: 5 sterren, en ze zijn stuk voor stuk verdiend. Nu ja, 't mag ook wel, als je weet dat ik hier per nacht 407 Eurootjes mag gaan neertellen, en dit voor een standaard kamer. Maar wat heet hier standaard??
Direct bij het betreden van de kamer sta je eigenlijk al in de badkamer (zie foto) ... uiteraard volledig uitgerust en volledig in de marmer met een overdaad aan spiegelglas (toen ik m'n tanden poetste leek het even of ik in een gangbang met allemaal lelijke mensen was terecht gekomen ;-) ).
Verdere details: de douchegel is van Bulgary, het linnen van topkwaliteit en je kamer wordt 3 keer per dag opgemaakt. Waarom 3 keer? Wel, 's morgens een standaard onderhoud, met vervangen van de vuile handoeken, opmaken van het bed, enzovoort. 's Middags wordt de kamer dan klaargemaakt voor 'de dag', met als voornaamste wapenfeit het veranderen van de bedsprei en het leggen van wat meer sierkussens. Tijdens de avond komt men je dan even storen om de kamer klaar te maken voor de nacht ... dit vind ik dan nog het vreemdst van alles, en aangezien ik een bepaalde neus heb om slecht te reageren op vreemde situaties, zijn we meteen bij het 'lachen met Geert'-stukje van vandaag aanbeland ...

Stel je even het volgende voor: je hebt er net een dag van 16 uur werken opzitten met, op het ontbijt na, geen enkele maaltijd achter de kiezen. Moe, moeder, moederst kan je eindelijk het zijdezachte geborchte van je bedstee opzoeken, wanneer je plots een metaalachtig, op een triangel gelijkend geluid hoort. Versuft denk je dat je iets te enthousiast de grote sprong in de lakens hebt volbracht, en je gaat op zoek naar wat je hebt laten vallen of wat je hebt kapot gedaan. Een zoektocht die echter niets oplevert. Nét op het moment dat je dit geluid wil toeschrijven aan een levendige fantasie waarin creaturen zoals Grote Smurf en kabouter Plop voor het presidentschap strijden, hoor je het geluid nog een keer. Ietwat lumineuzer dan bij de eerste openbaring komt de gedachte in je brein op dat het wel eens een deurbel zou kunnen zijn, en je opent je kamerdeur, gekleed in een modieuze boxershort en totaal niet bijpassend t-shirt.
Welaan, als je je dit kan voorstellen, dan weet je exact mijn toestand van eergisterenavond, 22 uur plaatselijke tijd, toen ik met een blik vol ongeloof en de kamerdeur van kamer 1202 in de hand recht in de ogen van een geheel in het lichtroze geklede lokale deerne keek. Attributen die ze in de hand had waren een lakentje, een slaapkussen, een handdoek en een zilveren gesloten schaal met aan mijn nieuwsgierige arendsblik onttrokken inhoud.
Nu, de plaatselijke taal is hier Spaans, en de meeste inheemsen die ik hier al heb ontmoet bedienen zich zó snel van zóveel woorden, dat er onmogelijk nog vrij geheugen is voor een tweede taal, en zo was het ook met deze juffrouw gesteld. Toen ik op mijn meertalige vragen enkel een supersonisch geratel van Spaanse klanken kreeg, kreeg ik wel wat schrik. Ik verweerde me nog met een stamelend 'I didn't order any massage', maar veel veranderde dit niet aan de situatie, zij MOEST en ZOU binnen komen, en zo deed ze ook. Gelukkig kwam ze slechts de kamer prepareren voor de nacht, met name, ik kreeg chocolaatjes (jaja Julie ), het bed werd anders opgemaakt, er werd een vloerkleed naast het bed gelegd en de schaal bleek ijsblokjes te bevatten om mijn ijsemmertje op te vullen ...

Ik hoor het jullie al denken: 'Is dat alles wat we met Geert kunnen lachen vandaag??' ... nonono señores y señoritas, 't is nog niet gedaan ...

meetingroomNog eergisteren heb ik een lichte verrekking opgelopen aan de lies (gelukkig niet ernstig ... gisteren kon ik er al rustig mee lopen en straks plan ik een snellere training). Hoe? Wel, we zitten hier in een kelderverdieping met allemaal kleine meetingrooms. Een dame van een firma die voor ons werkt kwam me al joggend rond de tafel in mijn kantoortje hier iets vragen, en omdat ze nogal van het sportieve type is (heb haar op tal van andere events reeds ontmoet) daagde ik haar uit met 'I'll race you to your office'. Als een speer ging ze ervan door, en omdat ik vertrok met een lichte achterstand én omdat de 2 kamers slechts 40 meter van elkaar verwijderd waren kon ik me geen omweg veroorloven, en dus nam ik een in de weg staande hindernis in de vorm van een grote sofa (kijk op de foto: de rode pijl geeft aan van waar we kwamen, het kruisje links is de 'finish' en de cirkel is de sofa) als een volleerd hordeloper. Waarschijnlijk heb ik me daar wat overschat, maar met gepaste trots kan ik hier wel meedelen dat ik de prestigespurt gewonnen heb, zij het wel door nét voor de deur de dame in kwestie nog een licht duwtje te geven, waardoor ik net wél door de deur kon, en zij tegen de muur smakte. Niet grappig genoeg? Wel, laat me er bij vermelden dat er op het moment dat ik als een sierlijke doch gepensioneerde waggelgans over het zetelstuk sprong (halverwege mijn curve nog even met de voet afzettend op het mooie pronkmeubel), de verantwoordelijke van het businessgedeelte in het hotel enkele gasten de fasciliteiten wilde laten zien ... je had werkelijk zijn gezicht moeten zien toen hij ons zag lopen ... zoals ze bij Mastercard zouden zeggen: priceless!! Waarschijnlijk hebben we zijn uitleg in de zin van 'Zoals u kan zien zijn wij een uiterst efficiënte en serieuze partner voor al uw events ... ' niet echt onderstreept.

Dankzij mijn zeer ondergewaardeerde neus voor het geven van waardeloze en ondoordachte opmerkingen heb ik me hier ook al enkele keren rode kaakjes bezorgd, maar ik zie dat dit berichtje al ruim genoeg voldoet aan de minimumlengte van een blog, en dus zal ik 't hier maar bij laten ... geniet nog even van de foto's van het hotel, dat ik ten zeerste kan aanraden voor een volgend bezoek aan Barcelona, maar vergeet niet van eerste even de Lotto te winnen.

Ah ja, 't is wel grappig om van hier al jullie blogjes te lezen over uitgeregende trainingen en winderige kilometers ... ik beloof om straks op mijn blote knietjes naar de dichtsbijzijnde pastoor te struinen om absolutie voor mijn misplaatst leedvermaak te vragen .

De foto's dan:
eerst het zicht vanuit mijn kamer, daarna de lobby, gezien vanuit mijn kantoortje, daarna enkele 'vaasjes' aan de receptie, gevolgd door een buitenzicht van het hotel (het noemt niet voor niets Hisperia TOWER), de replica van een F1-Toyota aan de inkom (niet zo duidelijk te zien op de foto, maar hij staat wel degelijk 'op' water) en een oud kerkje in het park waar ik mijn kilometerkes over de knie leg.
kamerzichtlobbylobby 2







hotelformule 1park

16:04 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (28) |  Facebook |

27/03/2007

Gaan we nog eens lachen?

smileWel, aangezien ik weer eens op verplatsing speel mag je gerust een volmondige 'JAAAAAA' schreeuwen als antwoord op de titel van dit bericht.

Bestemming is deze keer Porto,  en ondanks de recente 4-0 nederlaag van onze eens zo trotse voetbalfalanx blijft Portugal één van m'n meer favoriete bestemmingen, niet in het minst vanwege de boven het gemiddelde sympathieke collega's die ik hier ter plekke heb. Trouwens, hier in de plaatselijke Toyota vestiging werkt ééne manuel Dourado, waarschijnlijk een nobele onbekende voor éénieder van jullie, maar mijn respect heeft hij 2 jaar geleden al verdiend, toen hij met een verdienstelijke 3u22' een mooie eindplaats verdiende op het WK Marathon voor masters. De mens is ondertussen dan ook 50, maar functioneert nog steeds als een geoliede machine en loopt mij op elk moment van de dag naar huis als 't moet. OK, op zich is dat niet moeilijk, maar Manuel kan dit met z'n voeten aan elkaar gebonden.
Vorig jaar heb ik nog het genoegen gehad om tegen deze rasatleet een wedstrijd op korte afstand (2.4k) te lopen, en 'k kan jullie verzekeren ... 't is indrukwekkend!

Maar kom, genoeg hier over, jullie waren gekomen om eens goed te lachen, dus ... hier gaan we ...

Deze keer géén verhaal over verloren gegane bagage; ik ben wel met een tussenlanding tot hier geraakt (Brussel --> Lissabon , Lissabon --> Porto), en de eerste vlucht is wel met méér dan 1 uur vertraging vertrokken, maar aangezien het zelfde toestel me zou verder voeren naar Porto werd de bagage netjes meegestuurd. Wél gek hoor: je moet dus uitstappen, via de transit terminal een hele wandeling door het luchthavengebouw maken om tenslotte aan de gate waar je bent 'ge-unboard' terug in te stappen. Staat daar een groundhostess in vroom blauw uniformpje om je te vertellen dat de vlucht verlat is 'vanwege de laattijdige aankomst van de eerdere vlucht die dit toestel moest maken' ... tja, dàt had ik nooit kunnen raden ... seffens gaat ze mij nog de schuld geven ook ...

Dus ikke véél en veels te laat in Porto aangekomen, en tegen de tijd dat ik de ongemeen spannende taferelen die zich ter nachterlijke stond aan de binnenkant van mijn oogleden in 3D true color én dolby afspelen mocht aanschouwen, was het spookuur reeds lang gepasseerd.
Gelukkig was het inchecken vlot en voorspoedig verlopen, en na enkele uurtjes welverdiende nachtrust begaf ik mij naar het ontbijt.
Toen de nodige calorietjes onder een stemmig muziekje naar binnen waren gewerkt ging ik nog even naar mijn kamer om mijn Yeti-factor scheerschuimgewijs met 10 punten naar beneden te halen én om de luchtverontreiniging van tussen mijn tanden te borstelen.
Uiteraard let ik, sinds mijn laatste avonturen in Finland, goed op dat ik slechts de liftkoker verlaat wanneer ik op de juiste etage ben aangekomen. Na dit tot 7 maal 70 maal gecheckt te hebben ging ik naar mijn kamer.
Onder de goedkeurende blik van nummer 703 stak ik mijn badge in de voorziene gleuf, maar ik kon de deur niet openen. Nog één keer proberen ... zelfde resultaat. Tot plots mijn vertroebelde ochtendgeest het licht zag, en ik besefte dat ik op kamer 705 gelogeerd was!! Gelukkig was er niemand thuis op de 703, en aldus tjokte ik, nog nalachend over m'n eigen stommiteit, naar de juiste deur. Maar ... ook daar kreeg ik niet het verhoopte groene lichtje aan de deurknop te zien, en zelfs na herhaaldelijk geprobeer bleef dit ledje onherroepelijk rood, met een gesloten deur als gevolg.
Nu is het wel mijn ervaring dat die electronische kaarten wel eens gedeprogrammeerd geraken, en dus ging ik terug naar de receptie om dit op te lossen.

Nog steeds geamuseerd met mijn stommiteit vertelde ik tegen de proper gewassen dame in modieuze blauwe veston en bijbehorend ecru sjaaltje dat als ze klachten krijgt van een logé uit kamer 703 ze niet meteen het ergste moet denken, maar dat ik me vergist had. Ze kon er smakelijk mee lachen, en toen vroeg ze mijn kamernummer ... uiteraard niet voor persoonlijk nut, maar om de kaart te herprogrammeren.
Miljaar, wat volgde is weer iets voor mij:  de dame keek naar haar monitor, ontblootte haar tandenstel tot aan de kiezen in een onbedaarlijke lach en keek me met tranen in de ogen aan, onderwijl de volgende profetische woorden orerend: "Mijnheer, er is niets mis met uw kaart, maar u zou ze beter eens aan kamer 704 proberen".

Tja ... wat wil je nu dat ik zeg ...

16:09 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

16/03/2007

Lachen met Geert: 'k ben de tel kwijt ...

't Is weer eens zover: ik moest buiten komen, en ja ... dan durft 't al eens misgaan.

Ja, ik weet het, geloof me; ik kan me voorstellen dat jullie nu de ogen omhoog rollen, de armen als in gebed hemelwaarts strekken en deemoedig afvragend wat er nu weer mis kan zijn gegaan de rest van dit berichtje verder gaan verorberen, maar werkelijk: ik kon er deze keer niets aan doen.
Echt niet: deze keer geen spitsvondig taalgebruik ten overstaan van een veiligheidsbeambte, geen kunststukjes om toch maar een beetje olie de luchthaven binnen te kunnen smokkelen, zelfs niet de kleinste aanleiding om de raderen van een abnormale situatie in gang te zetten.

En toch ... en toch ...

En toch ging het dus (een beetje) mis gisteren.
Het straffe van de situatie is dat het misging omdat ik het heilige vuur in me had om komaf te maken met een kwalijke reputatie die me al van bij m'n eerste zakenvlucht achtervolgd! Het is namelijk zo dat ik de naam heb om nogal tegen deadlines aan te werken wanneer het op inchecken aankomt. Geheel onterecht is deze reputatie niet, dat geef ik grif toe. Collega's die reeds het genoegen mochten hebben om samen met mij een vlucht te delen vinden steevast gestresseerd en slechts op het laatste nippertje de toegang tot de juiste gate en de uiterste check-in tijd is reeds verschillende keren tot meerdere eer en glorie van Marathon Geert gerekt. Ooit heb ik het zelfs eens gepresteerd dat de lieftallige juffrouw aan de SN-balie zo een electrisch karretje dat normaal slechts voor gehandicapten en trotse eigenaars van een lidkaart der gepensioneerden wordt bovengehaald, sommeerde om me tot aan de gate te brengen.

Maar kom, vastbesloten om dit alles achter mij te laten was ik reeds vóór de zevenen aanwezig aan mijn bureau om de laatste voorbereiding aan mijn korte trip naar Tsjechië (collega Koen: gelieve deze schrijfwijze goed te onthouden ... dit is namelijk de énige juiste manier om je in de taal van Walschap en Claus tot dit mooie land te richten) af te werken. De vlucht zou vertrekken om 10 over 9, dus rond 8 uur stopte ik m'n ongemeen interessante bezigheden, stond op voor nog een laatste plasje op Belgische bodem en uit hygiënische overwegingen heb ik zelfs m'n handen gewassen. Om maar te zeggen: ik was relaxed, goed op tijd en aan een rustige 90 km/u richting luchthaven te rijden.

In de luchthaven op m'n duizendste gemakskes ingecheckt en dan door de paspoortcontrole. Daarna aan slentertempo naar de security: ik had immers nog 20 minuten tijd: een ongekende luxe!!
Nu is het zo dat je aan de security reeds enige tijd je laptop apart door het röntgenapparaat moet sturen, dus opende ik als ervaren reiziger nog voor ze me de vraag stelden m'n tas om mijn pareltje van techniek op de rolband te plaatsen.
En wat zag ik toen? Inderdaad: mijn laptop stond nog op 't werk!

Plots moest het razendsnel gaan: collega gebeld en gevraagd om me de laptop te brengen (thx Marc! Wat zouden we toch zonder jou moeten beginnen, allez, buiten feest vieren dan hé ...), nog moeten haasten om nét (yep, 'k was weeral the last man on board) op tijd te zijn, ondertussen de grapjes van de rijkswachter trotserend die me een 2de keer in 20 minuten tijd voor zich zag staan met mijn paspoort in de aanslag. En ondertussen vraagt zowat elke collega die ik aan de lijn heb gehad de voorbije 2 dagen of ik mijn laptop in de buurt heb!

Dan heeft een mens al eens goede bedoelingen!

16:43 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

25/01/2007

Lachen met Geert, deel elfendertig

Gisteren beloofd, vandaag online: het volgende hoofdstuk in de reeks 'lachen met Geert'.

Vlak na het ontbijt is me het volgende overkomen (en ik zou o zo graag hebben dat dit verhaal aan mijn grenzeloze verbeelding was ontsproten, maar helaas ... 'k stond er met beide voeten in) ...

Here we go ...
gisterenochtend ging ik  na een deugddoend ontbijt met de lift terug naar het verdiep waar mijn kamer gelegen was. Bij het verlaten van de lift zag ik een bordje 'executive floor'. Nu was me dit nog niet opgevallen, maar het zou niet de eerste keer dat Toyota me op een executive floor stationeert, en de kamer is inderdaad naar de chique kant. Eén metertje verderop zag ik ook nog een kunstwerkje van een plaatselijke kunstboerin hangen, en ook dit viel me nu pas voor de eerste keer op. Raar, want ik vond het best wel mooi en de kleuren (fel oranje tinten op een beige muur) zouden het normaal wel in mijn oog doen springen, maar bon, ik geef toe dat ik niet altijd even aandachtig met mijn ogen open door het leven stap. Bijna aan mijn kamer aangekomen (nummer 627, 'k zal 't nooit meer vergeten) zag ik dat er een plastic zakje met een krant aan de deurklink hing. Nu had ik dit niet verwacht, maar anderzijds, misschien is dit hier de normale gang van zaken op een executive floor, en 't was de Wall Street Journal; niet direct mijn favoriete leesvoer (er staat altijd zeer weinig nieuws over Club Brugge in) maar 't past wél in het executive-plaatje. Dus nam ik de krant onder m'n arm en probeerde met de als sleutel dienst doende plastic kaart de deur te openen. Dit ging niet echt vlot, maar de voorgaande dagen had ik reeds gemerkt dat de deur héél stroef open ging, dus probeerde ik het nog eens. Weer geen resultaat.
Onder het motto 'Waar een wil is is een weg, en waar een deur in de weg staat is een schouder nodig' probeerde ik de deur tot een opening te motiveren door gebruik te maken van mijn schouder én mijn volle gewicht.
Weer niks!
Op het moment dat ik naar de receptie wilde gaan om hulp te zoeken draaide de deur echter open! Stond daar een man, in pyama! Pas op dat moment begon ik de omgeving gedetailleerd in me op te nemen, en dit met een bijzondere aandacht voor de nummers ... shit ... ik stond een verdiep te hoog!
In de hoop om alles zo natuurlijk en snel mogelijk af te handelen vond ik niets beter dan een kleine hoofdknik te maken, de krant in de handen van de verbaasde man te duwen en de historische woorden te zeggen "Good morning Sir, your daily newspaper".
Geen reactie afwachtend ben ik dan maar snel terug naar de lift gegaan.

Verder ben ik dag zonder veel kleerscheuren of ambetante situaties doorgekomen, uitgenomen bij de security check in de luchthaven.
Ik was daar niet zozeer het probleem, maar wel het feit dat ik in Finland een biljartkeu heb gekocht. Nu was het (uiteraard) wel zo één die je in 2 stukken kan uit elkaar halen, maar dan nog was hij (in het bijhorende valiesje) een 10-tal cm te lang om in mijn reiskoffer te passen. Dus wordt het handbagage, dacht ik.
Blijkbaar dacht de plaatselijke strandjutter die ze een kostummeke en ne blauwe plastron hebben gegeven om vervolgens aan de security gate op de luchthaven potentiële terroristen te overbluffen daar anders over!
- de strandjutter: Sir, are you the owner of this?
- ik (in al m'n bondigheid): Yes!
- hij: You can not take this with you!
- ik (nog steeds niet loslippiger): Huh?
- hij: This is a weapon!
- ik: No!
- hij (blijkbaar aangestoken door mijn korte antwoorden): Yes!

Na een keer of 5 over en weer geyest en geno'd te hebben, besloot ik in mijn legendarische goedheid om de brave mens gelijk te geven:
- ik (een halve octaaf hoger en minstens 5 decibel luider): It is only a weapon if you are a biljartball!
- zij (heeft niets te maken met een geslachtsverandering maar alles met het feit dat Jarni de strandjutter versterking kreeg, en hij + hij = zij ): We have to insist that you leave this secured area NOW!

Allez bon, ik dus terug naar de check-in, biljartstok laten verpakken, op hoop van zegen als bagage meegegeven (geen paniek: ik heb hem in Brussel netjes van de band kunnen plukken!) en terug door de security, zij het deze keer met heel wat minder geleuter.

En nu ben ik dus terug in ons koude Belgenlandje (die -1 van deze ochtend voelt dus kouder aan dan de -25 van maandag in Finland).
Om te eindigen nog een foto van 3 jaar geleden, toen ik de eerste keer in Finland was. De foto is toen genomen net na een zware sneeuwstorm (de hevigste in 20 jaar, en ginder wil dat al iets zeggen!!) ... dat blauwe ding achter mij is het dak van een auto!
geert at work

11:31 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |