Geert loopt van stapel.

Mis 2011

2012-02-07T11:13:41+01:00

Ja, ook in 2011 ben ik al wel eens naar de kerk geweest.
Een gedetailleerd overzicht van deze bezoekjes, alsmede een netjes uitgetypt en gereviseerd verslag van wat er al eens tijdens een eventueel (ik laat dit met graagte in het midden) biechtgesprek naar boven is gekomen moet je echter niet meteen op deze pagina's verwachten. Waarmee ik maar wil zeggen: het gaat hier niet over ...

Miss 2011? Ten eerste is dat met een dubbele 's' (nietwaar, Adolf?) en ten tweede kom ik met mijn osseknieën en ongeschoren benen niet direct in aanmerking voor zulk een titel, tenzij men alsnog een verkiezing voor Miss Baksel in het leven zou roepen. Om maar te zeggen: ook hierover geen woord op mijn blog.

Waar ik het wel even over wil hebben is waar het vorig jaar allemaal mis is gegaan, meer bepaald met mijn loopprestaties.
Het begon nochtans allemaal zorgeloos; kommer en kwel leken netjes opgeborgen in een zware kist van kryptoniet. Marathons stonden netjes ingepland, de tainingen verliepen voorspoedig, de weergoden waren me gunstig gezind ... niets deed vermoeden dat ik half februari zowat mijn laatste loopkilometers van 2011 aan het lopen was toen plotseling de kuitspieren beslisten om van 'parkeren' een hogere kunst te maken en alle verdere medewerking aan de activiteit die wij, hardlopers, met heel veel liefde en passie onze sport noemen.
Gevolg: revalidatie tot in augustus. Niks lopen, gedaan voorbereiding, schluss over en uit!

In augustus, na mijn verlof, mocht ik terug de baan of, zo u wil, de hort op. Zonder planning evenwel, want na al dat gerevalideer wilde ik niet verder springen dan mijn neus lang is.
Een keer of 3 een klein toertje rustig gelopen en, lap, daar stonden we weer. Dit keer met beide knieën in panne. De dokter dacht eerst aan overbelasting, maar gezien de geringe loopactiviteit tijdens de voorgaande maanden kon ik me daar niet direct mee verzoenen. Dus eventjes naar een specialist met, zo hoop je toch altijd maar, een beetje kennis van zaken.
Verdict: chronische ontsteking van de patellapees. Er bestaat een mooie latijnse naam voor dit euvel, maar die ben ik eventjes kwijt. Het komt er gewoon op neer dat de voornoemde kniepees een beetje ontstoken is, waardoor ze dikker wordt. Door deze verdikking ontstaat er mer wrijving met de knieschaaf waardoor er een klein laagje kalk op het gewricht gevormd wordt. Door deze extra laag kalk ontstaat er wer meer wrijving, wat er voor zorgt dat de pees meer ontsteekt. Meer ontsteken = dikker = meer wrijving = meer kalk = meer wrijving = meer ontsteking = je snapt 't wel, denk ik ...
Blijkbaar is dit iets waar ik eigenlijk al langer moet mee lopen. Volgens de specialist zelfs al sinds ik een jaar of 16 was. Het kan wel zijn dat hij gelijk heeft, want ik heb eigenlijk altijd al gevoelige knieën gehad, maar nooit gevoelig genoeg om te stoppen met sporten. Vorig jaar was de pijn echter niet meer te harden en bleef er geen andere keuze meer dan tijdelijk te stoppen met lopen.
De verschillende medisch geschoolde heren die ik in de 2de helft van 2011 bezocht raadden me zelfs af om het hardlopen ooit nog terug op te nemen ... waar hebben we dat ooit nog gehoord??

Ach ja ... kijk, het is niet dat ik niet wil stoppen met lopen hé ... ik fiets ook wel graag en fitness vind ik ook wel leuk, en schaken, dammen, met de kaarten spelen, en in de neus peuteren ... dat kan ik als de beste. Er zijn dus wel degelijk zeer hoogstaande alternatieven voorhanden, en ... ach, komaan, ik ban aan 't zeveren ... als een dokter graag zou hebben dat ik stop met lopen dan mot hij maar z'n verantwoordelijkheid nemen, en in dezelfde moeite ook zijn zaag om m'n 2 benen te amputeren.
Zoals mijn huisarts het eind december verwoordde:
"Kijk, eigenlijk zou je beter wat meer fietsen en niet echt meer lopen, maar als je dat graag doet begrijp ik wel dat dit een beetje moeilijk ligt ..."
Zeer duidelijke woorden, die door de vertaalsoftware die ik standaard in mijn brein meedraag als volgt werd geïnterpreteerd:
"Welnu brave jongen, ik zie geen enkele medische reden meer om niet meer te lopen. Ga, of beter nog, loop heen in vrede ..."

Kijk, dàt vind ik nu nog eens een dokter zie ...

Ik hoop op een beter 2012!

Telex van de Week (90) -reprise

2012-01-30T20:05:50+01:00

--start--
persoonlijk dacht ik dat het voorjaar van 2012 vrij saai zou worden ...
--stop--
de Rode Duivels spelen nergens een groot voetbalkampioenschap
--stop--
dit keer omdat er geen is
--stop--
maar zie ... er is toch een Belg aan de slag op het hoogste niveau:
--stop--
Eric Gerets, als bondscoach van Marokko
--stop--
ondertussen heeft hij z'n eerste wedstrijd al verloren ...
--stop--
typisch Belgisch!
--stop--
verder had ik ook nooit gedacht dat we nu al een regering zouden hebben
--stop--
want het heeft wel wat geduurd
--stop--
maar zie daar: we hebben een regering
--stop--
waar ik in den beginne ook niet zo wild van was
--stop--
want bijvoorbeeld geen Bert Anciaux
--stop--
... toch altijd goed voor een emotioneel momentje links en een traantje rechts
--stop--
echter niet getreurd: Philippe Muyters heeft bij z'n eerste optreden in 2012 ook al 3 microfoons ondergesnotterd
--stop--
verder dacht ik dat onze regering ook een paar stand up comedians zou missen
--stop--
genre De Gucht
--stop--
altijd goed voor heerlijke tv
--stop--
ook hier was ik mis:
--stop--
VT4 had reeds 'The Block'
--stop--
de regering nu ook:
--stop--
Maggie De Block!
--stop--
en Maggie heeft haar entree niet gemist hoor
--stop--
op de eerste officiële foto van de nieuwe regering stond ze vooraan, op de eerste rij ...
--stop--
en zag je niemand anders staan
--stop--
straffer nog: ook het gebouw dat de achtergrond moest vormen was niet te zien
--stop--
laat jullie echter niet afschrikken door de enorme presence van de allereerste Belgische staatssecretaris die naar een bouillonblokje is vernoemd ...
--stop--
want ze heeft een gouden hart en een geweldig gevoel voor humor!
--stop--
zo vertelde ze gezwind in haar eerste officiële inerview dat ze snel komaf wilde maken met -en ik citeer- "gangbangs van minderjarigen"
--stop--
dan heb je eens jongeren met een sociaal geëngageerde hobby die hen van de straat houdt
--stop--is 't weer niet goed--stop--nu, om volledig correct te zijn, ons Maggieblok met fijne kruiden verstaat onder 'gangbang' iets helemaal anders dan wat de modale bordeelbezoeker eronder zou verstaan ...--stop--
voor ons Maggie is het niet meer maar zeker ook niet minder dan jongeren die op straat (niet in de gang!) andere mensen op hun muil slaan
--stop--
ze vormen dus een 'gang' met als enige verheven doel anderen een 'bang' te verkopen
--stop--
beste mensen, zoiets maken ze bij ons dus staatssecretaris
--stop--
je zou beginnen denken dat men heeft gepoogd om een hele korf borderliners, randdebielen en neuspeuteraars (de meeste van onze professionele politici kunnen zich volgens mij op weinig meer talenten beroepen dan dit laatste) bij mekaar te krijgen om aldus een Italiaanse premier met pedofiele trekjes als 'normaal' te kunnen verkopen
--stop--
zo iets van 'Kijk daar, die met zijn strikje ... vergeleken met de rest ziet die er toch nog vrij normaal uit!?'
--stop--
nu heb ik zo mijn gedacht over mensen met een strikje in het algemeen
--stop--
zeker over hen die zo een kleinood als normaal kledingstuk beschouwen én daarbij nog een vreselijk slechte imitatie van de grimassen van een geconstipeerde Bugs Bunny nadoen telkenmale ze een glimlach tentoon willen spreiden in het bijzonder
--stop--
maar daarover gaat het hier even niet
--stop--
het ging hier over soep ...
--stop--
... met MaggieBLOCKskes
--stop--
want uiteindelijk is niet zo dom als ze in haar interviews laat uitschijnen
--stop--
neem nu haar woordgrapje met die gangbangs ...
--stop--
toch heel slim van haar om een referentie naar het Engels te leggen hé ...
--stop--
zo weten we meteen dat ze niet zomaar een domme blok beton is, maar eigenlijk over flink wat talenkennis beschikt
--stop--
voor wie denkt dat een basiskennis van de taal van Shakespeare aan iedereen in ons landje gegeven is refereer ik toch wel even naar het schabouwelijke Engels van onze Europese president Herman From Ramp-ai
--stop--
én naar de onuitputtelijke bron aan versprekingen waaraan Willy Claes zich in die 2 weken dat hij Mister NATO was zich bleef laven
--stop--
"I stink we'll have en answar by Agusta" - den diene, ja ...
--stop--
nee, Maggie is beter dan dat!
--stop--
gang = bende en bang = boenk eroep, maar dan in proper Inglis! (dit laatste zet ik er gewoon zo op voor 't geval Willy Claes toch mijn blog zou volgen ... iedereen heeft het recht om te begrijpen waar het hier over gaat hé ...)
--stop--
een minder begaafd politicus (met uitzondering van DSK, want als er nu ééne gast is die precies weet wat 'gangbang' wil zeggen ...) zou al gauw iets zeggen in de trant van 'Het moet nu maar eens gedaan zijn met mensen die altijd maar schrik hebben in een gang ...'
--stop--
trouwens, nu we het er toch over hebben ...
--stop--
er is één ding wat me opvalt in verband met 'gangvrees':
--stop--
het is bij mijn weten de enige fobie waarvoor er geen uit het Grieks of Latijns afstammende benaming bestaat!
--stop--
terwijl je voor andere, zo mogelijk nog meer onzinnige, angsten dit wél hebt ...
--stop--
bijvoorbeeld:
--stop--
angst voor lange woorden:
--stop--
noemen we hippopotomonstrosesquipedaliafobie
--stop--
gegarandeerd dat wanneer de dokter deze diagnose stelt, en hij het bij het rechte eind heeft, dat 't kot te klein is ...
--stop--
of nog een:
--stop--
ablutofobie ...
--stop--
dat is de angst om je te wassen.
--stop--
voorwaar één van de smerigste fobies die er is ...
--stop--
of agateofobie ...
--stop--
dat is dan weer angst voor krankzinnigheid ...
--stop--
om zot van te worden!
--stop--
écht, de lijst van fobies is onmetelijk lang ...
--stop--
en toch ontbreken er volgens mij nog een paar ...
--stop--
zoals daar zijn
--stop--
Muytersfobie: angst voor sociale media
--stop--
CostaConcordiafobie: angst om met een boot op een rots te varen en in een reddingssloep met de kapitein te gaan zitten
--stop--
komt naar 't schijnt wel eens voor bij Roemeense escorte dames
--stop--
werkfobie: is de angst om op maandagen te ontdekken dat zowel je rode, groene als blauwe vuilniszakken allemaal op zijn zodat je niet op 't straat kan komen om paletten in brand te steken, snelwegen te blokkeren en belachelijke leuzes te scanderen
--stop--
stopfobie ...
--stop--
de angst van het woordje stop ...
--stop--
aaaaaaaaaaaaaaaah ...
--full stop--

Avondloper

2012-01-23T15:17:38+01:00

Ik ben een avondloper.

Niet dat het aantal feromonen dat per uitgevoerde looppas wordt opgewekt meetbaar hoger ligt dan op vroegere uren, een uiterst zeldzame vorm van lichtallergie me parten speelt of ik een soort ‘noenfobie’ heb ontwikkeld waarbij alleen al het vernoemen van het middaguur tot panische angsten leidt zodat hardlopen om en bij de middag tot een onuitvoerbare taak verheven wordt, maar het is nu eenmaal zo dat ik door het uitblijven van de verlossende Lotto-winst in een dusdanig financieel ongunstige situatie verwikkeld ben dat ik wel verplicht ben om er een voltijdse dagtaak op na te houden.

Tijdens de weekends tracht ik wel overdag te lopen, maar voor weektrainingen kan ik de avond niet vermijden. Dikwijls is het zelfs al zowat nacht wanneer ik de kans zie eindelijk mijn loopschoeisel om te binden en de diepe donkere duisternis in te duiken.

In het begin lag me dat niet zo goed; het is een tijdstip waarop de meeste mensen ontspannen voor de beeldbuis zitten/hangen/liggen, een spelletje spelen, hun okselholtes scheren, … enfin, ze doen iets wat het leven ontspannen of op z’n minst een beetje gladder maakt. Het is ook een tijdstip waarop ik geen nieuwe wegen durf te exploreren, want in het donker verdwalen is nóg minder gezellig dan op klaarlichte dag verloren te lopen en daarbij, stel je nu eens voor dat Erastosthenes zich indertijd heeft vergist en Columbus gewoon gezegd heeft dat de Aarde inderdaad rond is omdat hij een excuus zocht om thuis uit te leggen waar hij potverdekke al die tijd gezeten had … voor je het weet totter je blind van de wereld af hé!

Ach, zoals een bittere aspergescheut in een beschoten oorlogswinter kan smaken als een zoete wortel, zo heb ik me verzoend met het lopen in de nacht.
Misschien ligt de charme van lopen in het pikkedonker zelfs in de bezwaren die ik net heb opgesomd: ik hou me aan bekende wegen (hoewel ik ook daar al wel eens over een vluchtheuveltje op m’n gezicht durf te gaan – ‘k zal ’t zelf maar zeggen … ;-) ) en je weet je omringd door een stelletje onderuitgezakte gladgeschoren spelletjesfanaten, iets wat een - geef toe- superieur gevoel geeft.
Omdat ik kan lopen op een weg waarvan ik elk putje, losliggend steentje en - jawel- levensbedreigend vluchtheuveltje ken én omdat het zicht tot 5 Beaufort onder 0 herleid is kan ik al na een paar kilometer het gros van m’n zintuigen uitschakelen en ongebonden (wanneer ik de vluchtheuveltjes succesvol overleef zelfs ongeschonden) van het geplande loopje genieten. Een regenbui die anders als storend zou worden ervaren ga je verwelkomen als een welgekomen reisgezel op weg naar je volgende kilometer, een windstoot die in normale omstandigheden je tempo zou breken voelt nu aan als een kus in de nacht van een donkere schone, en de eenzame ster die aan het raam van het firmament haar gloed met 3 punten op de schaal van Richter verhoogt vertaal ik als de goedkeurende knipoog van een heengegane dierbare.

Misschien romantiseer ik het lopen tijdens de avonduren wel een beetje, ik geef het toe, maar wat wil je … ik ben nu eenmaal een avondloper.

Tijdreiziger

2012-01-16T08:42:28+01:00

Ik geloof enorm sterk in de kracht van woorden.
Vergelijk het een beetje met mensen die constant iets zoeken achter de symboliek van getallen (ik denk dat er zo zelfs zijn die ook een blog hebben, nietwaar, mevrouw Beernaert? ;-) ), maar dan met letters.

Om een voorbeeldje te noemen, volgens mij is het niet toevallig dat er tussen de familienaam 'De Gucht' en het dialectisch aandoende woordje 'bucht', wat zoveel betekent als afval, slechts 1 lettertje verschil zit. Enfin, het is maar hoe je het bekijkt, maar ik zoek altijd meer achter dit soort zaken.

Sinds ik van job ben veranderd neem ik dagelijks de trein. Voor mij niet zo frustrerend dan voor heel wat andere houders van een NMBS-abonnement, want ik ben een gelukig en zeer tevreden gebruiker van de lijn Antwerpen-Brussel, zowat de meest bereden baan op 2 sporen die ons landje rijk is. Komende van een betrekking waar ik meer verplaatsingen per vliegtuig nam dan een Eskimo in z'n kajak kruipt lijkt dit misschien een normalisatie van het woon-werkverkeer, maar voor mij is dit een wereld die opnieuw voor me open gaat.
Ik zeg 'opnieuw', omdat ik tijdens mijn eerste 7 actieve jaren op de arbeidsmarkt ook al een trouw spoorgebruiker was, maar toch ... ik blijf het een ontdekking vinden.

Neem nu vorige week. Op de radio hoorde ik nog een item over het treinverkeer in het ochtendjournaal. Een korte bijdrage waarin onze nationale trots van de ijzeren weg alle lof over zichzelf sprak aangezien statistisch kon worden aangetoond dat zo goed als 9 treinen op 10 netjes op tijd reden. Keurig resultaat, zo lijkt me. Negentig procent is iets wat ik tijdens mijn schoolloopbaan slechts zelden heb mogen meemaken, dus ik kan wel de waarde van dit hoge getal inschatten.
Anderzijds lijkt 't me alsof ze hun best doen om die 10% aan te late treinen (ik neem aan dat het niet zo is dat 90% op tijd rijdt, 5% te laat is en 5% te vroeg vertrekt??) op mijn traject samen te brengen. Nog eens, ik klaag niet, want door de overvolle treinagenda tussen Antwerpen en Brussel sta je nooit lang te wachten op het volgende stel dat zich met piepende remmen aan je perron presenteert.
Dus, item op de radio: 90% van de treinen volgt de spelregels, 10% heeft een lidkaart van de PS en komt dus te laat of helemaal niet.
Sta ik daar vorige week op perron 11 van Brussel Noord, het hart bonzend in m'n borstkas, niet vanwege de schaarsgeklede vriendelijke (want ze wuiven allemaal, écht sympathieke meiskes!) dames die met gespreide knieën onder rood neonlicht in het stationskwartier hun kost proberen te verdienen, maar wel omdat ik door alweer een iets uitgelopen vergadering een verschroeiende sprint heb moeten plaatsen om tijdig in het station te raken.
Gelukkig staat m'n bureau op slechts een minuut of 6 wandelen van het noordstation verwijderd, wat al rennend makkelijk tot onder de 5 minuten kan worden gebracht. Zo kon ik om 16u38 vertrekken in de hoop nog net de trein van 16u42 te halen. Wat bleek? Ondanks mijn zeer verdienstelijke poging deze trein te halen, miste ik op een haar na de trein van 16u32, wat niet zo erg was, want ik kon nog netjes mijn hartslag terugbrengen tot een normaal niveau alvorens gezwind de trein van 16u37 te nemen.
Het doet me denken aan het grapje van 3 jongetjes die pochten om de snelheid waarmee hun papa zich kan verplaatsen, waarbij de eerste zegt dat zijn papa een Porsche heeft en op 1 uur van Brussel naar de zee kan rijden. De tweede wil net onderdoen en zegt dat z'n papa een Ferrari heeft en daarmee makkelijk op 2 uur tijd van Brussel tot in Berlijn kan rijden. De derde kucht eventjes, bekijkt z'n 2 vriendjes een beetje meewarrig, en zegt dat zijn vader pas écht straf is. Hij heeft namelijk een Lada van 25 jaar oud, maar werkt aan het ministerie, waardoor hij stopt met werken om 4 uur, en toch om half 4 al thuis is.
Wel, zo voel ik mij dus ook sinds ik de trein neem.

Is het toevallig dat er slechts zo weinig verschil zit tussen de woorden 'treinreiziger' en 'tijdreiziger'?
Nope!

Telex van de Week (89)

2012-01-13T12:02:05+01:00

--start--
Ik heb 't al gezegd - eigenlijk steek ik in de rubriek 'Telex van de Week- té veel tijd om er nog mee door te gaan
--stop--
Stel nu (gewoon om het bovenstaande te illustreren) dat ik deze week wél een Telex zou schrijven
--stop--
het zouden weeral overuren worden...
--stop--
te beginnen met 's mans favoriete onderwerp(en):
--stop--
borsten!
--stop--
naar aanleiding van de problemen met de lekkende PIP-implantaten (ceci n'est pas une pip, madame ...) stelt onze bevoegde minister, Laurette Onkelinx, dat er dringend werk moet worden gemaakt van, en ik citeer, een perfecte traceerbaarheid van borstimplantaten
--stop--
kijk ...
--stop--
ik ga mezelf geen specialist ter zake noemen ...
--stop--
maar geef me een jongedame met kunsmatig opgehoogde borststructuren en ik heb haar implantaten in no time getraceerd!
--stop--
en als er kan op lekkage is zal ik wel rubber ...
--stop--
... handschoenen gebruiken
--stop--
safety first!
--stop--
laat ons echter deze eerste Telex van het nieuwe jaar vooral positief en opbouwend houden
--stop--
en dus in de eerste plaats blij zijn dat we üverhaupt zoiets hebben als een bevoegd mininster
--stop--
hoewel ...
--stop--
ik blijf er in deze context toch een dubbel gevoel aan over houden
--stop--
'een dubbel gevoel' ... is het dat wat een neptiet met een mens doet??
--stop--
want volgens mij is het zo gegaan:
--stop--
dagen, weken, ja zelfs maanden heeft het geduurd alvorens ons land een nieuwe regering kreeg ...
--stop--
hele nachten lang werd er onderhandeld, tot zolang dat de laatste pizza in het landdoor de onderhandelaars werd besteld en vakkundig opgegeten
--stop--
ik durf vermoeden dat een heel deel van ons begrotingstekort te wijten is aan pizzarekeningen, maar bewijzen kan ik dit niet
--stop--
er is zelfs zoveel pizza gegeten dat er uiteindelijk voor een Italiaanse premier werd gekozen
--stop--
wat een giftige olijf allemaal kan doen hé ...
--stop--
want, geef toe ...
--stop--
een Italiaanse premier ...
--stop--
niet direct de meest integere keuze, me dunkt ...
--stop--
nu moeten ze gewoon nog een Griek als CEO voor de Dexia Holding zoeken en we zijn helemaal vertrokken ...
--stop--
en een Japanner als minister van kernenergie, ik zeg zo maar iets ...
--stop--
maar kom ...
--stop--
na honderden slapeloze nachten, duizenden onverteerde pizza's en miljoenen ontkurkte flesjes Spa blauw kwam er uiteindelijk witte rook uit de schoorsteen van de Wetstraat 16
--stop--
mogelijk dat de dag tevoren de schouwveger is langsgeweest
--stop--
maar laat ons er toch vooral van uitgaan dat er een akkoord werd bereikt
--stop--
en dus kwam op een gegeven ochtend, op een uur dat menig pizzabakker in het land glimlachend z'n kassa aan het tellen was,
--stop--
Lauretta Onkelinx thuis
--stop--
moe van het slaapgebrek, brakend van de giftige olijven en met door té veel Spa onder druk gezette en daarom dichtgeknepen billen thuis
--stop--
haar man was, zoals zovele voorgaande nachten, nog opgebleven
--stop--
haast waterend in haar onderbroek valt ze in zijn armen, momelend (of gorgelend, ik weet niet precies hoe dringend ze naar het toilet moest) dat er een akkoord is
--stop--
hij kust haar hartstochtelijk, nauwelijks beseffend dat de warme doch vochtige gloed die zich op dat moment over zijn tenen verspreidt volledig te wijten is aan de vele liters Spa uit de Wetstraat
--stop--
en vraagt haar of ze een ministerpost heeft gekregen
--stop--
voldaan en zichtbaar opgelucht door haar water dat nu over het parket een weg naar het laagstgelegen deel van de living zoekt knikt ze instemmend
--stop--
Hij zegt "O schat, dat is geweldig ... zeg me vlug ... waar zal jij je de komende 4 - allez, 2... - jaar mee bezig houden?"
--stop--
maar dan in 't Frans
--stop--
wat ongeveer moet geklonken hebben als:
--stop--
"OOOOOOOO (Walen overdrijven alijd met hun klinkers ...) trésor, nondemiljardedzju!!"
--stop--
want je mag niet vergeten dat ook hij moe is en tenslotte al 5 minuten met zijn blote voeten in de zeik staat
--stop--
haar antwoord:
--stop--
valse tetten!
--stop--
pffffffffff
--stop--
je zou van minder in de drank vluchten
--stop--
want dat is tegenwoordig de hype onder politici hé ...
--stop--
we hadden al de burgemeester van Moerbeke, Filip Maris
--stop--
een olijkerd die complet bezopen een gemeenteraad voorzat
--stop--
en ook de burgemeester van Sint Truiden, Ludwig Vandenhove, die kerstmis vierde door stomdronken van een stoel te totteren
--stop--
geen wonder dat 1 op 5 van de burgemeesters in ons land hun volledig mandaat niet kunnen uitzitten
--stop--
die job is gewoon véél te slecht voor je lever!
--stop--
en nu is er dus ook de Antwerpse schepen Ludo van Campenhout (nota bene bevoegd voor stadsontwikkeling - in Antwerpen is niet alleen de stadsring bochtig!) die 3 weken gaat afkicken op de Nederlandse Antillen
--stop--
volgens mij doen de kranten er beter aan om ons mee te delen welke politici geen persoonlijke bekenden van Johnny Walker zijn!
--stop--
want mij maak je niet wijs dat voornoemde zuipschuiten de enigen zijn hé ...
--stop--
je gaat me écht niet vertellen dat de pipo's die zichzelf 8% loonsopslag (per ongeluk, uiteraard ...) gaven allemaal nuchter zijn hé!?
--stop--
trouwens, Di Rupo zijn uitleg hierover was weer van een buitenaardse schoonheid ...
--stop--
aaaach, dat iiiiiiz gewooooon een verkissiiiiing
--stop--
je ziet 't ... Walen en klinkers ...
--stop--
want ja, zie je ...
--stop--
we bedoelden eigenlijk 5% loonsvermindering, maar minister Onkelinx moest dringend naar 't toilet, want die kan tegenwoordig toch zo moeilijk haar water ophouden
--stop--
en toen ze riep dat 't toiletpapier op was gaven we haar per ongeluk de papieren met de juiste cijfers
--stop--
volgens mij is 't zelfs zo dat de diagnose van de Argentijnse presidente Cristina Kirchner -schildklierkanker, zo werd gezegd- door Elio Di Rupo himself werd gemaakt
--stop--
niet dat volwassen vrouwen zijn specialiteit zijn, maar toch ...
--stop--
wat blijkt nu na de verwijdering van Cristina's schildklier?
--stop--
aaaach, dat iiiiiiz gewooooon een verkissiiiiing
--stop--
maar ze zal wél steunzolen moeten dragen!
--stop--
trouwens, in de media kan je nergens terugvinden wat haar dan wél mankeert
--stop--
als ik zou mogen gokken ...
--stop--
lekkende borsten!
--stop--
Laurette, kom van die WC af ...
--stop--
er is weer werk aan de winkel!
--full stop--

Het beste wat een croissant kan overkomen

2012-01-11T08:48:27+01:00

Mensen die mijn blog diagonaal zouden lezen en er als rasechte psychologen conclusies over mijn welbehagen, angsten en persoonlijke passionele anachronysmen willen aan vastknopen zouden weleens tot de ongezouten conclusie kunnen komen dat mijn levenslijn zich uitsluitend heeft gewikkeld rond hardlopen en politiek.

Niets is echter minder waar. Hardlopen manifesteert zich weliswaar reeds enkele jaren als één der pijlers van mijn welbehagen, politiek is meer iets wat ik als amusant tijdsverdrijf beschouw. Wanneer je de prestaties van de laatste generaties aan politiek vernuft opmaakt lijkt het mij overigens haast onmogelijk om er meer over te vinden, maar bon, dit is dan weer mijn persoonlijke visie.

Wat ik zelf eigenlijk vrij opvallend vind is dat ik nauwelijks iets over literatuur schrijf, terwijl dit toch reeds sinds mijn prepuberale ontdekking van Thea Beckman (gelukkig kwam dit historisch gezien vele jaren voor mijn kennismaking met Mieke Maaike's obscene jeugd, zodat mijn jonge jongensdromen de politiek correcte onderwerpen ridders en kastelen meekregen, en niet de verwaterde aanwezigheid van vochtige grotten dienden toe te laten ...) een allesoverheersende hobby van me is.

Let wel, wanneer ik het over literatuur heb, dan bedoel ik dit dan ook in de meest brede zin van het woord, waarbij ik smakelijk kan lachen met een goede Brusselmans, heerlijk kan huiveren met een King, verwonderd kan achterblijven na het wegleggen van een Koontz, de wereld totaal anders bekijk telkens ik een nieuwe Irving (mijn favoriete auteur bij uitstek!) leer kennen, stikjaloers ben wanneer ik geconfronteerd word met het onovertroffen talent van Zafon en zelfs niet afgeschrikt ben wanneer men me een Joyce ter hand stelt.

Ik bedoel maar, als het gedrukt kan worden, dan kan ik het lezen. Uiteraard zijn er uitzonderingen op deze stelregel, en aldus zal men mij nooit betrappen met een Konsalik en vind ik Aspe een verspilling van gerecycleerd papier, maar over smaken en kleuren kan men niet twisten. Trouwens, zelfs wanneer een boek me niet meteen kan boeien (het lijkt wel een grapje van Houdini ;-) ), leg ik het niet meteen weg want ik ben van nature uit zo moorddadig nieuwsgierig dat ik altijd de pointe wil weten. Ook hierop kan ik evenwel een uitzondering opnoemen, en wel in de vorm van De Duivelsverzen van

Salman Rushdie, gewoon omdat dit boek, als men dit drukwerk zo al mag noemen, zowel verhaaltechnisch als inhoudelijk het niveau van een gemiddeld glas water niet overstijgt.

Moest die paljas van een Ajatollah er indertijd niet zoveel tamtam rond gemaakt hebben, de auteur -wiens naam zo geweldig veel fonetische gelijkenis met salmonella vertoont dat mijn geloof in het toeval een fatale knauw heeft gekregen- ware nooit verder

gekomen dan een totale oplage van een exemplaar of 7, 8 maximum. En dan alleen nog maar omdat hij een grote familie heeft!

Om maar te zeggen, ik vind dat niet direct een goed boek.

Waarom nu al dit geleuter over literatuur, al dan niet met een grote 'l/L'? Wel, omdat ik net een vrij atypisch boek gelezen heb. Een boek dat de meesten onder jullie niet zullen kennen. Ik zou zelfs meer durven zeggen: een boek waarvan jullie, adepten van de goede smaak, nooit de aanschaf zouden overwegen. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat u, als lid van de besloten kring mijner hooggeëerd lezerspubliek, dit boek meteen gratis ter beschikking van de eerstvolgende tombola van welke vereniging dan ook zouden stellen wanneer het bij toeval via een onbestemde actie, genre 'Deze week een gratis boek

bij aankoop van 2 potten overheerlijke Nutella!' of 'Boek nu uw vakantie in de zon en ontvang zonder verdere aankoopverplichting dit wonderlijke verhaal' in het bezit van dit semi-lijvige (360 bladzijden op de kop, epiloog inclusief) werk zouden komen.

Voorwaar, beste mensen, totaal onterecht!

Bij deze breek ik voorzichtig een lans (voorzichtig, want deze zegswijze staat of valt volledig met het breken van de lans; wanneer het dijbeen het eerder begeeft dan het spreekwoordelijke werpgerief zijn we nog verder van huis!) voor 'Het beste wat een croissant kan overkomen' van Pablo Tusset.

Toegegeven, de titel slaat op niets. Trouwens, het correcte antwoord is 'met roomboter besmeerd worden', iets wat al op pagina 1 uit de doeken gedaan wordt en verder in het verhaal niets ter zake doet.

Nu we toch bezig zijn zou ik nog een tweede iets willen toegeven: ook de cover van het boek trekt op geen fluit(instrument). Bekijk het plaatje onderaan maar eens: een knalgele achtergrond waarop een groteske croissant geplaatst wordt met daarop gezeten een

uit de context gerukte pin-up uit de jaren 50.

Toen ik op een recente uitverkoop van boeken (jawel lieve mensen: ik ben een prijsbewuste consument, dit vooral vanwege de economische realiteit waarin we leven) dit boek ontdekte lachte ik onderhuids iedereen die ook maar de aanschaf van deze

klepper zou overwegen vierkant uit. Allez, geef toe ... die titel, die cover ... wie koopt nu zoiets?

Ook de korte beschrijving op de achterflap maakte totaal geen indruk op me.

En dus …

En dus heb ik het boek maar gekocht. Immers, geef toe: een belachelijke kaft, nietszeggende korte inhoud en een titel waarvan je je haar in brand zou willen steken … 't klinkt bijna alsof ik het zelf geschreven heb!

Niets is echter minder waar: Het beste wat een croissant kan overkomen is een prachtig boek, hilarisch bij vlagen, ingetogen bij momenten, verrassend bij uitstek!

Dames en heren, lees de recensie die je kan lezen op deze link: http://www.deadline.nl/news/Het+beste+wat+een+croissant+kan+overkomen+is+hem+laten+liggen , maar geloof me op mijn woord dat de persoon die de laster in het artikel heeft geschreven een totaal aliterair schepsel is dat nog nooit een boek van de binnenzijde heeft gezien ("Cultuur gaat ergens over en dit boek niet" ... jeezes; hoe bekrompen kan je zijn!? … en daarbij, wie het boek gelezen heeft en daarna de recensie bekijkt merkt dat de recensent ofwel het boek niet volledig heeft gelezen, ofwel het niet heeft begrepen, en meer dan waarschijnlijk een zeldzame combinatie van beide tentoon spreidt), verscheur in gedachte de webpagina (print het desnoods eerst uit moest deze virtuele manier om komaf te maken met online gezever té veel van je verbeelding vragen), geloof in mij (2000 jaar geleden was er eens de zoon van een middenstander die ook zo is begonnen) en lees het boek.

Ik dank u van harte voor uw aandacht.

Weste Bensen!

2012-01-06T18:36:47+01:00

Laat ons eens beginnen zoals alle normale mensen een nieuw jaar beginnen:
Gelukkig nieuwjaar!

Ziezo, dat is meteen ook weeral achter de rug.
Pas op, 't is niet dat ik het niet meen hoor, helemaal niet! Ik wens jullie allemaal van ganser harte een prachtig, vrolijk, zonnig (ook al weer geleden van in 1976 ...), gezond (dat vooral), sportief (uiteraard), deugddoend, hartverwarmend (stel dat de zon ook in 2012 weer grotendeels forfait geeft dan heb je dat dan toch al), culinair hoogstaand (nu Piet Huizenhoge Truut tot Ridder in de Diabetes is geslagen is dit nu reeds een bijna vaststaand feit), liefdevol maar vooral formidastisch (ik blijf ijveren om dit woord in de Van Dale te krijgen ... heb de buik vol van tentsletten en gezwaffel!) 2012 toe. Het is gewoon dat ik eigenlijk niet sterk ben in het uiten van wensen op het gepaste tijdstip.

Pas op, veelal is dit, zoals o zo vele zaken in deze wereld, volledig buiten mijn wil om, maar het valt te dikwijls voor om alles op het toeval te blijven steken.
Neem nu de afgelopen oudejaarsavond. Voor Marathon Geert is dit eigenlijk slechts een pseudo-speciale avond. Speciaal omdat we dit steeds in (hetzelfde) goede gezelschap vieren en er steevast een gezellige en lange avond van maken boordevol prachtig bruingebakken vlees, perfect gesneden groenten, sauzen waar de juiste cuisson zo van het dekseltje rolt, perfect à point gebakken brood, en -bovenal- spelletjes tot in de vroege uurtjes.
'Pseudo', omdat voor mij eigenlijk het samenzijn op deze avond centraal staat, en niet zozeer de overgang van oud naar nieuw. Het obligate onderbreken van de feestelijkheden om elkaar rond de hals te vliegen, de niet aanwezige naasten in prime time te bellen en de minder dichte verwanten van een sms'je te voorzien heeft bij mij eerder een storend dan wel een helend effect, zeg maar.
Maar kom, je zou het niet altijd zeggen wanneer je mijn conservatief geleuter aanhoort, maar ook ik ben een kind van mijn tijd en dus waag ik steeds weer een poging om me mits gebruik van modern communicatief oorlogsmateriaal te meten met de groten. Ach wat, hoewel het dit jaar, althans volgens de media, nu eens niet tot een lamlegging door overmatig gebruik van de verschillende draadloze netwerken binnen ons rechtsgebied kwam ben ik er weer niet in geslaagd om mijn gelukwensen naar mijn contacten door te sturen.
Een nietszeggend 'message not sent' was weerom mijn deel.

Bon, brèf ... gelukkig nieuwjaar langs deze weg dus!

Is het eerste blogje van het jaar geen geweldig podium tot het uiten van 's mans voornemens? Inderdaad ja, en dit zal dan ook mijn eerste bijdrage aan de blogwereld zijn in 2012!

Vooreerst even bekijken wat er van de voornemens voor 2011 geworden is. Heel kort samengevat: nikske!
Eind 2010 had ik ten kennen gegeven om mezelf meer op competitieniveau te tonen door meer wedstrijden te lopen. Heel concreet vertelde ik toen dat ik 5 marathons zou willen lopen, wat eigenlijk bijna een verdubbeling van mijn huidig aantal deelnames (7) zou betekenen. Exact 1 jaar later moet ik vaststellen dat ik in 2011 een totaal van 0 (voor de informatici: NULL!!) wedstrijden op mijn effectief mag bijschrijven.
De reden is niet direct ver te zoeken maar daarom niet minder frustrerend: blessures, nog maar eens.
Niets levensbedreigend hoor: eerst een weerbarstige kuitspier die steeds weer overbelast raakte, en daarna een stevige chronische ontsteking aan beide patellapezen (voor een goed begrip: ik heb het hier over de pezen, niet over de weekdieren!!). De kuit zou ondertussen terug volledig in de pas moeten lopen, maar de knieën ... ik weet het eigenlijk niet zo goed. Hierover later meer, nu dus naar de voornemens voor 2012.
Eigenlijk zou ik beter spreken over voornemen, in het enkelvoud, want voor dit jaar geen grote woorden over wedstrijden (zal ik er eigenlijk nog lopen? Op dit moment nog een open vraag ...), streeftijden en dergelijke meer.

Mogelijk geen wedstrijden meer dus, maar voor een competitiebeest zoals mezelf is dit eigenlijk een vrijwel onleefbaar feit, en dus moest ik op zoek gaan naar een uitdaging, een wedstrijd waardig.
Ah ja, belangrijk om weten is dat ik sinds enige tijd ook wat meer kilometers op de fiets doorbreng, omdat dit nu eenmaal iets is wat uithouding en longinhoud kan trainen wanneer medische redenen je van je geliefde loopschoeisel weghoudt.

De uitdaging voor 2012 dus ...
welnu, in 2012 zou ik graag hebben dat de som van mijn gelopen, gefietste en gezwommen kilometers meer is dan het dubbele van mijn aantal kilometers met de wagen.
Ik weet het, ik weet het, voor sommige mensen is dit een makkie, uiteraard vooral voor diegenen die wagenloos in het leven staan, maar ik vermoed er toch een hele kluif aan te hebben. Straffer nog, ik hou in ruime mate rekening met weeral een complete afgang (zonder referentie naar stoelgang onder welke vorm dan ook) aan het einde van het jaar.
Bedoeling is uiteindelijk om langs de ene zijde mijn aantal sportkilometers flink op te krikken en langs de andere zijde mijn aantal autokilometers zo veel mogelijk te beperken. Als je weet dat ik dit jaat 2 keer met de wagen op reis zal gaan (één keer naar Oostenrijk, en één keer -waarschijnlijk- naar Slovenië), zal vooral het aantal 'domestieke' verplaatsingen per wagen van doorslaggevend belang worden ... uiteraard te volgen op dit blog.

Oh ja, misschien nog een klein voornementje (je ziet 't: de nadruk ligt op 'klein'): ik zou graag ook terug wat meer posten op mijn blog. Als ik zo het aantal berichten uit 2011 bekijk zal dit laatste alvast niet zo moeilijk zijn.
Ik weet niet of ik nog een Telex zal schrijven, want dit is toch iets meer tijdsintensief dan een gewoon verhaaltje, maar we zien wel ...

In jeden Fall ... tot later!

Uw in 2011 niet zo trouwe dienaar,
Marathon Geert

Telex van de Week (88)

2012-01-12T09:49:56+01:00

Telex van de Week (88)

--start--
en waarom niet eens een 'blogcomeback' maken met een nieuwe Telex van de Week
--stop--
here we go!
--stop--
er was deze week heel wat te doen rond het nieuwe gerechtsgebouw in Hasselt
--stop--
blijkt dat het daar nu reeds vol loopt met krakers, drugsverslaafden en hoeren
--stop--
goed, dan kennen ze daar al de weg tegen dat hun zaak (ooit eens) zal voorkomen
--stop--
ik stel me enkel vragen over dat van die drugsverslaafden ...
--stop--
hebben ze het daarmee op personen die met de regelmaat van de klok roesopwekkende middelen gebruiken?
--stop--
of gaat het over het slag van mensen die met een witte pruik op de kop en een zwarte toga om de schouders van slag op slinger de meest bizarre uitspraken doen?
--stop--
neem nu het geval van die Bulgaarse sudent die in de Brusselse metro eerst door een Afrikaanse bende in mekaar werd gerost en voor dood achtergelaten, en 5 minuten later, toen hij toch nog bleek te bewegen, door een groepje Marokkanen een beetje meer werd bijgewerkt om vervolgens 6 meter (!) lager op de metrosporen te belanden
--stop--
ok, hij had eigenlijk nog geluk dat enkele gewone pendelaars hem van de sporen hebben gesleurd
--stop--
want moest hij gevonden zijn door enkele jonge ambulanciers was hij waarschijnlijk nog verkracht geweest ook ...
--stop--
maar kom, beide feiten werden door het interne camerasysteem van de metro opgenomen
--stop--
en, hoogst uitzonderlijk in ons landje, de schuldigen werden geïdentificeerd
--stop--
straffer nog: ze werden zelfs voor de rechter gebracht
--stop--
niet in Hasselt, want de daklozen waren daar nog niet wakker en je kan toch niet zomaar zond verwittigen bij de mensen binnen vallen hé!?
--stop--
maar in Brussel
--stop--
uitspraak: onschuldig!
--stop--
reden?
--stop--
de beelden waren niet duidelijk genoeg
--stop--
ondanks het feit dat ze wel degelijk scherp waren en enkele jongeren bij hun vlucht zelfs nog regelrecht in de camera keken onderwijl hun mooiste glimlach aan de wereld tonend
--stop--
de beelden 'flou'?
--stop--
volgens mij is het gewoon die rechter die een beetje flou uit z'n ogen keek, ja!
--stop--
uiteindelijk krijgt één van de betichten een werkstraf omdat hij op het moment van zijn proces -waarvoor hij overigens verstek gaf ... een mens moet nu eenmaal zijn prioriteiten stellen- een handtassendiefstal pleegde
--stop--
ik weet niet of daar beelden van bestaan ...
--stop--
'k ben eens benieuwd wat ze gaan zeggen over die 84-jarige man die eerder deze week die jonge inbreker heeft neergestoken
--stop--
voor wie het niet gevolgd heeft:
--stop--
2 jonge delinquenten breken in bij een oude man, bedreigen hem met een schroevendraaier en verplichten hem z'n kluis open te maken
--stop--
de man heeft schrik (hoe zou je zelf zijn?) maar neemt toch onderweg naar z'n kluis een mes en weet één van z'n 2 voervallers in de hals te steken
--stop--
gevolg: de gangster loopt bloedend als een rund naar buiten maar sterft op straat
--stop--
zijn kompaan vlucht ook en heeft zich pas gisteren aangegeven
--stop--
nu, beide jonge overvallers hebben al een ellenlange waslijst aan veroordelingen voor inbraken, overvallen met geweld, drugsdelicten, ...
--stop--
enfin ... als 't in 't strafwetboek staat hebben ze het al gedaan ... dat soort volk
--stop--
schokkend vond ik dan ook de commentaar van zijn advokaat, deze ochtend in de krant:
--stop--
het gaat hier om moord, want de beide jongens waren hoegenaamd niet geweldadig ... ze hebben zelfs de oude man nog de trap op geholpen, want zijn kluisstaat op de eerste verdieping van het huis ...
--stop--
wablief?
--stop--
en waarschijnlijk hadden ze die schroevendraaier vast omdat ze ook alle vijzen die in huis los zouden staan wilden vastschroeven?
--stop--
pas op, gratis hé, want het zijn menslievende jongens ...
--stop--
nu ja schokkend ...
--stop--
'hilarisch' is misschien een beter woord ...
--stop--
een woord dat ik meer en meer van toepassing vind op het nieuws
--stop--
gewoon om in de dondere tijden van deze crisis de leute er in te houden moet je maar eens het volgende proberen:
--stop--
zorg dat je klaar wakker bent vlak voor een uitzending van het ochtendnieuws op de radio
--stop--
zet je aan tafel op een ergonomisch verantwoorde wijze, en neem er de krant van de dag voordien bij ...
--stop--
het volstaat om het radionieuws te vergelijken met de krantenkoppen van daags voordien om je te pletter te lachen en de dag goedgemutst aan te vatten!
--stop--
neem nu vanochtend:
--stop--
ik las in de krant van gisteren een artikel over de Dexia-crises
--stop--
blijkbaar had ons parlement de voorzitter van de Nationale Bank van België aan de tand gevoeld hierover
--stop--
maar de brave man beriep zich op het bankgeheim waaraan hij gebonden is en verklaarde enkel te willen praten voor een parlementaire onderzoekscommissie
--stop--
waarna de journalist besloot met de opmerking dat deze commissie er door deze getuigenis ZEKER zou komen
--stop--
maar vanochtend op het radionieuws hoorde ik hetvolgende bericht:
--stop--
er komt geen parlementaire onderzoekscommissie!
--stop--
kijk, met politici als de onze kan het niet anders dan dat de cliniclowns een overbodige beroepscategorie zijn!
--stop--
bijvoorbeeld Karel De Gucht - een vaste klant in deze rubriek-
--stop--
die stelde, ook al in de krant, een tijdje geleden dat er te veel gehandicapten in ons land zijn
--stop--
toch ontwapenend hoe deze toppoliticus zichzelf in vraag durft te stellen, niet?
--stop--
nog een abbonnee van de Telex: Bert Anciaux
--stop--
over hem konden we deze week lezen dat hij gaat doctoreren
--stop--
dit is écht iets typisch voor Vlaamse politice van de SPa
--stop--
kijk, de normale volgorde is als volgt:
--stop--
je wordt geboren, gaat naar de kleuterklas, dan naar het lagere onderwijs, dan middelbaar, universiteit, dan ga je werken en tenslotte ga je op pensioen
--stop--
bij de SPa denkt men daar anders over:
--stop--
ze hadden al iemand die vrijwel onmiddelijk na z'n lagere school een café opendeed en daarna burgemeester van Hasselt werd
--stop--
en ook al een import-politica die geboren werd, daarna haar diploma's verzon en dan ging werken
--stop--
ook een goeie: iemand die alle stappen netjes doorliep, tot aan het werken toe
--stop--
maar dan wat geld in brand stak en terug naar de universiteit ging
--stop--
ondertussen staat deze laatste trouwens terug op niveau kleuterklas
--stop--
en dan nu dus Bertje ...
--stop--
die was eigenlijk op pensioen, ging daarna werken, en nu dus doctoreren
--stop--
wedden dat hij binnen dit en een paar jaar op een zonovergoten 1 september terug aan de hand van mama naar de lagere school gaat?
--stop--
dat gaat nogal een gebleit geven aan die schoolpoort ...
--stop--
en bij deze wens ik jullie allemaal een geweldig weekeinde toe!
--full stop--

Direct marketing

2011-07-25T10:09:20+02:00

Ik heb dat wel graag, direct marketing. Wanneer de marketeer zijn huiswerk immers goed heeft gemaakt, dan weet je nog vooraleer je de enveloppe openscheurt dat de inhoud je zal interesseren. Ach, geef toe, we zijn allemaal een beetje narcist, en een briefje in de bus van Carl Hoefkens die je met de voornaam aanspreekt en je vraagt om een Club-abonnement te nemen, of Angelina Jolie die je hoogstpersoonlijk aan de borst drukt (aaaah ... soms wordt mijn al te levendige fantasie me even te veel ...) met de nederige vraag of je pleeeeease niet naar haar nieuwste film wil komen kijken (kan me niet schelen wat het verhaal is en of de karakters goed werden uitgewerkt: HIER die borst!) doen nét iets meer met een mens dan de nieuwste folder van de Hema of de laatste nieuwe promoties van eender welke beenhouwerij.

Evenwel lastiger heb ik het met die reclamecampagnes waarbij een reclamefolder als verkenner wordt uitgestuurd; in dat geval volgt op de ongevraagde brievenbuspenetratie een telefoontje. Het overkwam me onlangs nog, op initiatief van een niet nader te noemen automerk (maar ik zal een tip geven: Duitsland, 3 letters en ze komen alle 3 voor in het woord BoMaWorst). Je moet weten, ik heb al een auto. Niet alleen dat, maar de wagen waarin ik me verplaats is nog maar anderhalf jaar geleden geproduceerd en komt aldus nog niet in mijn begroting voor onder de post 'te vervangen'. In deze context worden folders die gedrukt werden met als enige doel het verheerlijken en aan de man brengen van automobielen vertikaal geklasseerd, meestal zelfs zonder het 'waanzinnige aanbod binnenin' of de 'Geert - ontdek nu vlug wat er onder deze motorkap zit'-belofte te openen. Gratis handdoeken, fleezes, multifunctionele neushaartrimmers of design ijskrabbertjes moeten ze me ook al niet beloven, want ik heb meestal toch de tijd niet om me snel naar de dichtsbijzijnde garage te reppen om nog net voor zover de voorraad strekt deze gratis unieke cadeaus in ontvangst te nemen, gratis receptie met hapjes en de kans op een testrit of niet. Uiteraard zou ik met graagte een uitzondering maken voor autoreclamemakers die beloftes maken waarin de borst van La Jolie (maakt niet uit of het nu de linker of de rechter is - een man moet al eens durven afstand te nemen van zijn politieke voorkeur) een centrale rol krijgt, maar vooralsnog heb ik dit toch wel prachtige aanbod niet mogen ontvangen. We blijven hopen!

Bon - waar waren we gebleven? Ah ja, bij die folder van -tuuuut- (nope, geen gratis reclame op mijn blog; als BMW wil dat ik hun naam hier zet, dan moeten ze er maar voor betalen). Wel, ik kieper die dus onverwijld (mijnheer Letherme, bij mij betekent dit dus wél direct!) bij het oud papier.
Twee weken geleden kreeg ik echter een opvolgingstelefoontje.
Of ik de folder van -tuuuuuuut- iets voordien goed had ontvangen? Nu, ik ben nog niet van m'n eerste leugentje gestorven, en dus kon ik onmiddelijk riposteren met het wel zeer duidelijke 'Jawel, dat heb ik goed ontvangen'.
En wat vindt u van de toch wel uitzonderlijke voorwaarden die binnenin zaten? Hmmmmm, hier moest ik wel een beetje oppassen, want stel nu dat ik té positief ben, dan moet ik waarschijnlijk na de volgende vraag al gaan zeggen waarom ik er uiteindelijk toch niet op inga, en wanneer ik té negatief ben, dan zou het wel eens kunnen dat ik een tête-à-tet met Angeline Jolie misloop, en dat zou toch wel zonde zijn hé!?

Enfin, ik bedoel maar, ze mogen mij sturen wat ze willen, maar ze moeten me achteraf niet meer lastigvallen met telefoontjes. Punt! Als het me écht zou interesseren, dan zal ik zélf wel bellen.

De laatste jaren is direct marketing eigenlijk alleen maar makkelijker geworden voor bedrijven: op het internet wemelt het van enquêtes, vragenlijsten en wedstrijdvragen waarbij je je voorkeur over wasproducten, vruchtensappen, tandpastas en intieme wasemulsies moet ingeven alvorens naar de schiftingsvraag over hoeveel leden van het consummentencorps zich deze keer weer hebben laten foppen doorverwezen te worden.

En toch wordt de bal al eens lelijk mis geslagen. Want, wat kreeg ik zonet in m'n mailbox? Een unieke kans om vrijwel gratis een luxe BH-set, inclusief slip of string, te testen.
Ze beloven me zelfs dat ik er mooier dan ooit tevoren zal gaan uitzien! Ik twijfel daar persoonlijk niet aan, maar dan nog blijf ik het belachelijk vinden dat ik daarvoor met een bustier zal moeten rondparaderen. 't Is het seizoen van de gay parades niet hé ...

Goh, deze keer hoop ik écht dat ze me tegen 't einde van de week gaan bellen om te vragen wat ik van deze toch wel fantastische actie vind ...

Laatste kans!
Test deze Luxe BH set incl. slip of string!
Let op: OP = OP. Reageer vandaag.

Wacht niet langer, reageer nu Geert!

Telex van de Week (87)

2012-01-12T09:48:52+01:00

--start--
in de Wetstraat wordt gefluisterd dat ons landje wel eens een regering zou kunnen hebben tegen oktober
--stop--
enkele maanden geleden zou me dit nog van de daken hebben geschreewd
--stop--
maar sinds Elio z'n operatie ...
--stop--
nu ja, toen ik hem voor de eerste keer hoorde praten op de radio dacht ik al dat hij een operatie aan de stembanden had moeten hebben ...
--stop--
maar dat hij per ongeluk omgekeerd op de operatietafel had gelegen
--stop--
onze eunuch van de Wetstraat ...
--stop--
het is eigenlijk toch frapant dat niemand het eigenlijk merkt dat we al 1 volledig jaar zonder regering zitten
--stop--
maar evengoed is het raar dat er niets veranderd wanneer tijdens de onderhandelingen over een nieuwe regering plots de voorzitter van de vergaderingen niets meer zegt
--stop--
op zich zegt dat al genoeg
--stop--
volgens mij is het vastlopen van van de onderhandelingen eigenlijk niet meer dan een geval van discriminatie
--stop--
want Elio is geen volloed Belg
--stop--
hij is namelijk een 2de generatie Italiaans imigrant
--stop--
en dus geen BBB
--stop--
borst/billen/buik?
--stop--
nee hoor!
--stop--
Blanc Bleu Belge
--stop--
in de veehandel een welbekend puur Belgisch runderras
--stop--
spierwitte vacht met een blauwe schijn en moddervet
--stop--
men zegt dat deze runderen zowat het lekkerste vlees voortbrengen...
--stop--
(ze zeggen ook dat de beste geitenkaas uit melk van BBB-koeien gemaakt wordt, maar volgens mij is dat overdreven ...)
--stop--
enfin, vandaag staat deze term overal in de kranten
--stop--
niet dat men het over runderen heeft, hoewel ...
--stop--
blijkt dat er enkele jaren geleden een rund dat bij Adecco werkzaam was de term BBB gebruikte om aan te duiden dat firma's die kwamen aankloppen voor het aanwerven van nieuw personeel enkel volbloed belgen wenste
--stop--
nie blanken nie gewenst, dus
--stop--
gisteren werd de lijst met bedrijven die dit zouden hebben gevraagd bekend gemaakt
--stop--
op die lijst, heel merkwaardig, onder meer Benetton
--stop--
jawel, die van United Colours of ...
--stop--
en ook een firma die niet met allochtonen wenste te werken omdat ze heel wat politiediensten onder haar klanten telde ...
--stop--
huh?
--stop--
dan zou je toch vooral met allochtonen willen werken!?
--stop--
want die kennen de politie toch allemaal persoonlijk??
--stop--
(lap, dat gaat me weeral commentaar opleveren ... :-) )
--stop--
nu, ik vind de reacties op heel dat verhaal schromelijk overdreven
--stop--
het gaat toch niet over alleen maar blanken?
--stop--
kijk maar eens goed naar de naam:
--stop--
BBB - Blanc Bleu Belge
--stop--
dus belgen die 'blanc' zijn, blanken dus
--stop--
maar ook Belgen die 'bleu' zijn ...
--stop--
wie had dat ooit gesmurft?
--stop--
wel typisch dat heel die zaak is uitgekomen door een gelekte e-mail
--stop--
wij blanke blauwe Belgen hebben het blijkbaar niet zo met de nieuwe media ...
--stop--
eerder was er al minister en Vlaams vice-minister president Lieten die een e-mail waarin ze haar collega-ministers de huid volschold naar zowat iedereen die in de witte gids vermeld staat stuurde
--stop--
nu is er ook huidig interim-premier (hij zal wel via Adecco aangeworven zijn) Letherme die via Twitter persoonlijke berichtjes naar jan en alleman stuurt
--stop--
nu ja, goed
--stop--
daar kennen ze intussen in Amerika ook alles van ...
--stop--
toch wel een geweldig verhaal hé, dat van die Wiener
--stop--
een Amerikaans congreslid dat 'per ongeluk' een foto van zijn gewelfde onderbroek naar al z'n Twitter-volgelingen stuurde
--stop--
"The battle of the bulge", part 2 ...
--stop--
ik vind z'n verdediging geweldig!
--stop--
Yes but (zo begint elke verdediging in Amerika sinds het bekende 'Yes but I did not have sex with that woman') ik wilde dit niet naar iedereen sturen, enkel naar dat 15-jarige meisje waarmee ik nogal intiem twitter ...
--stop--
of deze: 'yes but (daar gaan we weer) die foto is per ongeluk genomen ...'
--stop--
per ongeluk?
--stop--
kijk, wanneer mijn fototoestel 'per ongeluk' af gaat, dan zie ik achteraf dat ik ergens de hoek van een gazon heb gefotografeerd
--stop--
of à la limite een close up van m'n ontstoken teennagel
--stop--
maar mijn soldaat paraat?
--stop--
yes, but never!
--stop--
maar bon, slechter wordt hij er uiteindelijk niet van
--stop--
ondertussen is hij misschien wel z'n zetel en z'n vrouw kwijt
--stop--
en zal hij dus in beide gevallen iets anders moeten zoeken om op te zitten
--stop--
maar het is ongelooflijk hoeveel gadgets met zijn beeltenis (zowel hoofd als ... eueueuh ... kop ...) erop reeds uitgebracht werden
--stop--
ik heb zelfs horen vertellen ...
--stop--
(yes) but 't kan zijn dat 't gelogen is hé ...
--stop--
maar toch, ik heb horen vertellen dat ze in Oostenrijk een gerecht naar hem genoemd hebben:
--stop--
de Wiener Schnitzel!
--stop--
krokant langs de buitenkant en met een dikke berg vlees in 't midden!
--full stop--

The Finland diaries, deel 3: logeren in Finland

2011-06-09T12:43:33+02:00

Naar oud soap-recept begin ik even met een 'wat voorafging'.

In deel 1 had onze capeloze held alle moeite van de wereld om op integere wijze aan een huurwagen te geraken, terwijl deel 2 het relaas vertelt van een bijna slecht afgelopen loopschoentestsessie.

Vandaag deel 3 in het relaas over mijn Finland trip, ondertussen enkele maanden geleden.

Het boeken van mijn zakentrips gebeurt steeds volgens eenzelfde vast stramien: vliegtuigticket regelen via het inhouse reisagentschap, waar nodig hetzelfde organisme motiveren om eveneens een huurwagen te voorzien, en voor de rest probeer ik zo zelfbedruipend mogelijk te zijn. Qua hotelkeuze ben ik immers niet zo veeleisend, en door zelf op zoek te gaan naar kleinere lokale jedoch ten opzichte van de werkplek goed gelegen etablissementen spaar je al gauw enkele tientallen Eurootjes per trip uit.
Wanneer ik echter Hanko bezoek, zoals reeds vermeld niet direct het centrum van de nieuwe wereld en des winters zelfs nauwelijks het centrum van zichzelf, misbruik ik de diensten van mijn Vlaamse maar door de liefde naar het verre Suomi gedreven collega Bram. Deze brave man heeft me al in verschillende herbergen ondergebracht, gaande van een oud aftands hotel dat op het eerste zicht moeiteloos als decor voor een remake van The Shining zou kunnen dienen (ik kan jullie verzekeren dat voor een manspersoon met mijn graad van levendige verbeelding zoiets geen opbeurend gegeven is ... 3 weken lang heb ik "Heeeeeeere's Johnny!" in m'n hoofd gehad) tot een hotel met volgens de eigen advertentie een 'uitstekend en typisch Fins' restaurant, maar toen ik zonder de kaart te raadplegen mijn culinair lot blindelings in de handen van de serveerster legde werd me een bord typisch Finse Swedish meatballs geserveerd. Ach ja, komende uit een land waar het meest karakteristieke gerecht uit French fries met Zeeuwse mosselen bestaat zal ik maar niet te veel zeggen zeker!?
In februari had m'n in Hanko gestationeerde landgenoot echter een verrassing van formaat in petto: een nieuw hotel in Hanko. Jahaaaa ... spiksplinternieuw. En pas op; niet zomaar een nieuw hotel, neeheeeeee ... een nieuw hotel dat gevestigd is in het voormalige politiekantoor van Hanko.
Jawel, Jailhouse rock voor Marathon Geert! Wel knap gedaan hoor, met een automatische inkomcode voor late arrivals (er is geen permanente receptie) en een ontbijt dat in de voormalige cellen, waarvan het minimalistisch ontwerp en de oerdegelijke uit dikke stalen tralies opgetrokken celdeuren nog behouden zijn gebleven. Echt heel knap gedaan!

Voor de curieuzeneuzen onder jullie die alleen maar onder de indruk zijn bij het zien van fotografisch materiaal heb ik een kleine teleurstelling: er staan geen foto's van de ontbijtzaal op internet. Wat er wél opstaat is een foto van de kamer die voor me klaargemaakt was: klik hier.
Doe gerust, ik wacht wel even ...

pompompom
pompom
pom
pompom
pompompom ...

In orde?
Goed gekeken?
Indien niet raad ik alsnog aan om het even te doen, want de kamer gaat nog een vooraanstaande rol spelen in het verhaal van vandaag. Voor lezers die te veel stationsromannetjes lezen: de naam Saara heeft niets te maken met een wulpse inheemse die als welkomstgeschenk in een badkuip vol semi-doorschijnend schuim op mijn aankomst zat te wachten, als wel toe te schrijven aan een Finse kunstenares die instond voor het design van de slaapgelegenheid. Klein advies aan toekomstige bezoekers die ook eens in een kamer willen logeren waar ik ooit een douche heb genomen: kamer nummer 5 (Saara dus) bevindt zich wel degelijk op het gelijkvloers! Laat jullie niet verrassen door het feit dat je op het eerste zicht slechts kamers tot en met nummer 4 op de benedenverdieping kan vinden. Geloof me deze keer maar op mijn woord: kamer 5 is wel degelijk de laatste kamer in de hal recht voor de ingang. Dus niet de eerste kamer links bovenaan de trap (dat is nummer 6 en de kamer waar ik me eerst had geïnstalleerd, totaal verbouwereerd over de érg grote kamer, met 3 bedden, 3 sets handdoeken, 3 ... wacht eens even ... kijken op het reservatieformuleir op het bureau ... tiens ... dat is mijn naam niet ... en op de deur ... shit ... nummer 6 ... vlug terug inpakken ... lakens rechttrekken en wegwezen) die ik per ongeluk al had ingepalmd (alle deuren van gereserveerde kamers staan namelijk open en de sleutel hangt aan een haakje in de kamer - geen permanentie aan de receptie, weet je wel ...) en ook niet de voorlaatste deur in die gang, want dat is weliswaar de eerste deur na de deur met een nummer 4 behangen maar dat is geen garantie want het is eigenlijk de toegang tot de sauna (waar ik dus al bijna in vol ornaat en valies in de hand binnenviel, tot groot jolijt van 2 in handdoek gehulde Russen die kennelijk een beter inzicht tot het plaatselijke evacuatieplan hadden).

Wablief? Zo een lang verhaal om te zeggen dat die pipo van een Geert eens door een verkeerde deur is gestapt?
Hey, komaan ... jullie kennen me toch beter dan dat ... ja toch?
Eigenlijk moet ik jullie op dit punt feliciteren met het volbrengen van de inleiding; het eigenlijke verhaal begint nu pas.

Lees maar even mee ...

Wel, eens in de juiste kamer beland maakte ik me op om een stukje te gaan rennen. Ik wist dat dit me potentieel pas op een tijdstip later dan het sluitingsuur van het enige nog open plaatselijke restaurant zou terugbrengen, maar de morele plicht en pas verworven nieuwe schoenen noopten me om toch te gaan. Nu ja, ik had een plan B achter de hand: eerder op de dag had ik in een supermarkt enkele bananen gekocht, en tijdens mijn onnodig bezoek aan de eerste verdieping van het hotel had ik tersluiks gezien dat er een klein beetje eten in een luchtdichte verpakking ter beschikking gesteld werd: enkele geroosterde panini's en gekookte eieren, waarschijnlijk de laatste getuigen van een reeds lang vergeten doch daarom niet minder uitbundig ontbijt.

De planning was dus duidelijk: eerst rennen, daarna eten op de kamer.
Geen verslag over m'n training hier, dat volgt tijdens het afsluitende 4de deel van mijn Finlandtrip.
Wél een verhaal over m'n diner au chambre numéro 5.
Eens terug in het hotel ging ik meteen naar de eerste verdieping en jawel, geholpen door m'n legendarische chance zag ik nog 2 panini's en, hoe symmetrisch kan het leven toch wel zijn, 2 eitjes. Ik nam deze 4 items ter hand en ontvoerde ze liefkozend naar mijn kamer. Als voorgerecht nuttigde ik een banaan, en m'n plan was om per paninibroodje 1 ei te reserveren als beleg.
Nu, een ei heeft een kalkachtig omhulsel, dat is wel algemeen bekend. Evenzeer gekend is de slechte verteerbaarheid van deze harde buitenkant, reden waarom de meeste mensen deze verwijderen, ik de vakliteratuur van de boerinnenbond omschreven als 'het ei pellen'. Een lepeltje had ik echter niet. Nu ja, wie heeft er een lepel nodig met een hard en vlak bureaublad binnen handbereik? Colombus heeft z'n ei ook niet laten rechtsteen door er zachtjes over te wrijven hé!?
Alvorens mijn moorddadige aanslag op het ovale ding dat nooit een kip zal worden in te zetten.
De hand nog boven het hoofd geheven bedacht ik me ineens wat voor een knal het zou geven moest dit ei zachtgekookt zijn ... damn ... dàt zou ik niet willen meemaken, want -en kijk nog maar eens goed naar de foto van de kamer- op de muur achter het ledikant na was alles, werkelijk àlles, in de kamer niet wit maar spierwit! En gloednieuw, dat had ik al vermeld.
Onvoorstelbaar trots op mezelf voor deze geweldige inval tikte ik zachtjes met het ei op het -spierwitte- bureaublad zodat ik op haast chirurgische wijze het ei van haar jasje kon ontdoen. Dit was vlug in orde en tot mijn niet geringe vreugde kon ik vaststellen dat het ei wel degelijk hard gekookt was.
Ach wat, eens een keer té voorzichtig zijn kan niet zo'n kwaad, want de voorzichtigheid is de moeder van de eierkast, zou ik zo zeggen om toch maar in het zuiveljargon te blijven.

Bon, missie geslaagd, eerste panini belegd met ei en lékker, lékker ... honger is immers de beste saus!
Dit vraagt naar meer van hetzelfde, wat geen probleem was want ik had immers nog een tweede panini én ei. Voorzichtig pellen? Waarom?? De eieren waren toch onmiskenbaar hard gekookt!

En dus kwakte ik het 2de ei op het bureau.

Hmmmmm ...

Wat wil je nu dat ik zeg?
Willen jullie écht een beschrijving van de voorheen witte kamer waar nu het eigeel tegen de muren plakte?
Willen jullie dat écht? Nee toch hé!?

Het tweede ei was godverdomme toch wel niet zacht gekookt zekerst!!!!!!!
Columbus heeft indertijd gewoon geluk gehad; 'k zal ik 't jullie zeggen!

The Finland diaries, deel 2: shopping in Finland

2011-06-08T06:16:49+02:00

Het volgende verhaal dateerd eigenlijk al van in februari dit jaar, maar ingevolge een ongewild lange blogstilte is het er nooit van gekomen om er hier een verslag van te maken. Bij deze gaan dit even goed maken: hier komt deel 2 van mijn reisverhaal door Finland. Deel 1 ging over bijgeloof, deel 2 over shoppen. Een klein beetje tegenstelling moet kunnen, niet waar?

Bon, wat voorafging: Marathon Geert moest weer eens op business trip en het huren van een wagen was deze keer ongemeen spannend. Desondanks is hij toch in Hanko, het Benidorm van Finland, het Blankenberge van Scandinavië maar vooral, het reisdoel geraakt.

Tijdens eerdere bezoekjes aan deze parel van het zuiden (gezien vanuit het oogpunt van de Kerstman, weliswaar) was het me reeds opgevallen dat Hanko één sportwinkel heeft. Nu ja, één is beter dan geen en je mag niet vergeten dat het stadje uiteindelijk niet zo heel groot is en vooral 's winters bij wijlen een eerder desolate indruk kan geven. Normaal gezien heb ik trouwens zelfs geen tijd om een oplijsting te maken van het aantal sportzaken en aanverwante tijdens mijn zakenreisjes, laat staan dat ik in de gelegenheid kom om er eentje te bezoeken, dus wat zou ik er mee inzitten?
Welnu, deze keer had ik wél een beetje tijd, en zo kwam het dat ik mijn huurwagen netjes binnen de lijntjes parkeerde (je beseft het niet meteen, maar als je't zo bekijkt zijn de oefeningen op 'binnen de lijntjes kleuren' in de kleuterschool in feite de eerste rijlessen die je krijgt; ik ben benieuwd wanneer ik ga ontdekken waar al dat 'gaatjes prikken' goed voor was ...) en de winkeldeur met een geklingel van jewelste opende. Het aantal wagens dat op de parking stond (geen enkele) deed me reeds vermoeden dat die bepaalde dag niet direct met gouden letters in de boekhouding zou worden bijgeschreven, en zo bleek ook na een kleine visuele inspectie: één dame aan de kassa, één heer die verveeld enkele t-shirts rangeerde, en dat was het.
Vriendelijk als ik ben begroette ik beide personen met een niet bijster originele doch welgemeende 'helleuh' (ik geef toe: wanneer ik me op m'n gemak voel sluipt er een licht 'Inspector Clouseaueueueuh'-accent in m'n stem). De man verplaatste z'n concentratie van de t-shirts naar mijn persoon en verwelkomde me op ongetwijfeld vriendelijke doch totaal onverstaanbare, vanwege in 't Fins, wijze. Op zulke momenten heb je 3 mogelijkheden: ofwel doe je alsof je doofstom bent, maar daarvoor was 't al te laat, want hoeveel doofstomme individuen kennen jullie die bij het binnenstormen van een sportshop het accent van Peter Sellers perfect kunnen nabootsen, ofwel probeer je de mentaal gehandicapte te spelen, maar hoe zou je dan verklaren dat ik m'n wagen perfect binnen de gemillimeterde afbakening op de parking had weten te plaatsen, ofwel, en deze laatste optie verkies ik toch meestal boven de 2 voorgaande, maak je van in den beginne duidelijk dat je een domme buitenlander bent -bij voorkeur een Luxemburger want daar zijn er niet zoveel van en dan moet je tenminste niet steeds weer uitleggen hoe het voelt te moeten overleven in een land zonder regering, op de rand van een burgeroorlog, met alleen maar friet op het menu en wat weet ik nog niet allemaal met welke ogen ze buiten onze landsgrenzen naar ons kijken!?
Het werd dus 'I'm sorry but my Finnish needs some practice ... do you speak English?'

Halleluja, de man sprak engels. Straffer nog, de man sprak perfect engels!
Gesterkt door deze onmiskenbaar communicatiebevorderende eigenschap van wat later de eigenaar van de winkel bleek te zijn informeerde ik naar het aanwezige gamma aan loopschoenen. Het stond niet direct op m'n planning want sportschoenen zijn, zoals op verse vis na zo ongeveer alles, in Finland duurder dan in België. Mijn geluk: nu bleek de brave eigenaar toch wel een serieus aantal loopslefjes in de aanbieding te hebben. Een tweede halleluja borrelde spontaan in me op, zelfs gevolgd door een derde toen de man me een aan 50% afgeprijsde versie van de Asics Gel Nimbus 11. OK, niet het meest recente model want versie 12 was toen al uit, maar dat was dan ook de reden voor de 50% reductie. Niet getwijfeld, passen en inpakken luidde m'n credo van de dag!
Maar ... alvorens ik de korte weg naar de kassa aanving, zag m'n oog nóg iets: de Tarther Gel van Asics. De kenners onder jullie hebben hier vast al van gehoord: een ultralichte wedstrijdschoen, geschoeid op de leest van de Nimbus, maar dan in een light versie. Niet direct geschikt voor iemand met mijn postuur en gewicht die het in z'n kop haalt om een marathon te lopen, maar voor afstanden tot 20 kilometer ruim voldoende. Omdat ik al niet veel wedstrijden loop én omdat mijn rug te zwak is om veelvuldig met slechts een minieme demping te lopen vond ik in het verleden steeds dat de kosten/baten ratio in mijn geval een aankoop van een wedstrijdschoen pur sang niet verantwoordde, wanneer er echter een fikse korting komt bij kijken ... tja ...
En dus onderhandelde ik nog even: -30%, ok, maar ik stond tenslotte op het punt om 2 paar schoenen te kopen, en -50% is toch makkelijker te berekenen want dan deel je gewoon door 2 ... tot mijn verbazing hapte de man toe en kon ik de Tarthers kopen aan halve prijs. Ook hier: model 2010 en dus niet het meest recente, but who cares!?
Op mijn vraag of ik ze even aan mocht om eventjes te proberen toonde de man me een korte rechte strook in z'n winkel. All right! Vlug de schoentjes aan, veters gestrikt en hupsakee ... dartel als een jong veulen dravend door de winkel.
Beste lezers ... mag ik jullie bij deze waarschuwen voor het gevaar dat om de hoek loert wanneer je ooit eens in de verleiding mocht komen om nieuwe schoenen op al te euforische wijze te testen in een winkel waarvan het grondplan jullie totaal onbekend is? Nauwelijks 10 meter verder hing ik namelijk met al m'n enthousiasme in de rayon van de anorakken. En die 'hing' mag je vrij letterlijk nemen ... ik had te laat de eindhalte, nochtans duidelijk gemarkeerd door enkele oranje winterjassen, gezien en mijn verwoede pogingen om tijdig te stoppen ten spijt strandde ik met de voeten omhoog tussen de afgeprijsde waterdichte kleren. Gelukkig had de man indertijd wijselijk geïnvesteerd in rekken van het robuuste soort, want anders had 't er weeral lief uitgezien en moest ik misschien toch stoppen met de Luxemburger uit te hangen en terugschakelen naar optie 2: de mentaal gehandicapte!
Ach ja, een mens moet al eens kunnen lijden om 2 paar loopschoenen voor slechts 130 Euro op de kop te kunnen tikken hé ...

Links de 2 nieuwe, nu ja ... ondertussen ..., aanwinsten. Morgen deel 3 van de Finse diaries: logeren in Finland.

Kauw

2011-06-07T11:27:00+02:00

Mama, kom vlug naar huis ... ik zit hier met een kauwtje, en het kan nog niet vliegen. Ik weet niet wat te doen. Kom vlug!

Bovenstaande licht gecodeerde boodschap ontving Tania gisteren op de antwoordservice van haar mobiele telefoon. Het bericht was afkomstig van onze jongste spruit, die bij thuiskomst van school een kleine kauw op onze oprit vond.

Nu moeten jullie weten dat we ons reeds enkele weken bewust zijn van de aanwezigheid van een jonge familie kauwen. Deze zwartgevederde rakkers hebben beslist om, evenwel zonder schriftelijke toestemming van de huiseigenaars zijnde wijzelf, een deel van onze schoorsteen in onderhuur te nemen. Nog geen 2 weken geleden zijn we al eens op ons dak geklommen om te zien of er geen brand- (voor ons) dan wel verstikkingsgevaar (voor de kauwen) zou bestaan, want een deel van de schoorsteen is tot op vandaag nog steeds in gebruik voor onze open haard, en je weet maar nooit of we binnenkort nog enkele ijskoude avonden voorgeschoteld krijgen.
Geen probleem; onze nieuwe vrienden hadden hun huiswerk goed gemaakt en het 'veilige' gedeelte van onze bovendakse rookafleider geselecteerd als voorlopige habitat voor hun kroost, 3 stuks in aantal.
Blijkbaar was het gisteren dus de grote dag van het vliegexamen, wat voor alvast één nakomeling van de heer en mevrouw kauw tot een voorlopige onvoldoende heeft geleid. Nog een geluk voor Joske, want zo noemen we ons klein zwartje voorlopig, was het eerste zoogdier waarmee het hulpeloze kuikentje op de begane grond geconfronteerd werd geen katachtige, maar wel ons Fientje, van nature één grote brok verantwoordelijkheid en bezorgdheid.

En zo kwam het dus dat Fien haar mama heeft ingelicht over de precaire situatie waarin het jonge kauwkuikentje zich bevond. Tevens heeft ons Fien het vogeltje naar bestvermogen beschermd tegen schadelijke invloeden van buitenaf. Ik bedoel maar: het ware voor katachtigen met culinaire bedoelingen geen schitterend idee geweest om gisteren in de late namiddag bij ons op restaurant te komen. Pas op, niet alleen ons Fien waakte over de fysieke integriteit van de jonge pluimenbol ... ook de ouders volgden de toestand nauwlettend op en lieten telkens een waarschuwend gekrijs horen telkens er beweging rond ons huis waarneembaar was. Zo ook toen ik na mijn dagelijkse slavenarbeid het erf opkwam.

Fien bracht me meteen op de hoogte van de situatie. Even later ging ze ook onze overbuur, notoir vogelliefhebber en bekend van tv als de vogelverzorger van dierenpark Planckendael, briefen. Deze brave man kwam even later ook persoonlijk even een kijkje nemen, en op zijn aangeven heb ik een ren gebouwd, zodat Joske weliswaar minimaal (maar toch) beschermd is tegen katten, maar nog steeds bereikbaar voor zijn/haar ouders én, vooral, kan uitvliegen wanneer hij/zij zich daartoe in staat acht. Volgens onze buurman zou kauwtje Jos binnen de 48 uur moeten kunnen vliegen.

Deze ochtend zat kleine Jos nog steeds in dit voorlopige asielcentrum, voorzien van eten en drinken.

Ik hoop écht dat we binnenkort bij het horen van de typische roep van een kauw in onze tuin naar de blauwe lucht kunnen kijken, onszelf wijsmaken dat het Joske is die daar boven vliegt en een knipoog naar beneden werpt. Tevens hoop ik dat het niet iets anders is dat hij naar beneden werpt, want dat zijn vlekken die er slechts met veel moeite en een wasbeurt op hogere temperaturen uitgaan.
Straks zal ik proberen eraan te denken om een foto te maken van Joske, zodat jullie kennis kunnen maken met ons nieuw vriendje.

Telex van de Week (86)

2011-06-09T12:31:13+02:00

--start--
Zwitserland is niet langer hét land bij uitstek voor zelfmoordtoeristen
--stop--
nope, tegenwoordig is dat Duitsland!
--stop--
zeg nu zelf; ze hebben daar scherpe voorwaarden ...
--stop--
voor de prijs van een komkommer, op dit moment slechts 10 Eurocent, kan je daar aan euthanlasie doen
--stop--
toch raar: de wetenschap heeft totaal geen idee waar die besmetting vandaan komt ...
--stop--
eerst heette het dat de 'gevaarlijke komkommers' uit Spanje kwamen
--stop--
ik zag al zo voor me dat op 6 december Zwarte Piet de stoute kinderen niet langer in een zak zou steken, maar van een komkommer zou laten eten
--stop--
Spanje dus
--stop--
de bacterie die ondertussen al 14 doden op haar geweten heeft zou er op komkommers gekomen zijn door de uitwerpselen van vogels
--stop--
alleen was het een raadsel hoe enkele vogels zó veel uitwerpselen konden produceren om zo een grote hoeveelheid komkommers te besmetten
--stop--
een raadsel?
--stop--
als ik eens kijk naar de vogels die hier dagelijks voor m'n deur mijn auto met een toilet verwarren dan is het voor mij een raadsel hoe er op heel de wereld nog 1 komkommer is die niet werd ondergescheten ...
--stop--
uiteindelijk blijkt de besmetting niet uit Spanje te komen
--stop--
straffer nog, eigenlijk komt het zelfs niet van komkommers
--stop--
zucht ...
--stop--
vroeger bedoelde men met komkommertijd toch iets anders hé!?
--stop--
toen zei men dit over een periode met weinig echt nieuws, zodat een onnozele fait divers plots wereldnieuws werd
--stop--
zoals deze:
--stop--
Justin Bieber heeft een nieuwe tattoo!
--stop--
stond in de krant op pagina 3
--stop--
bij mij sloeg dit nieuws in als een wekker in de Ikea!
--stop--
JB heeft dus wel degelijk een tweede tattoo laten zetten ...
--stop--
een tweede, jawel!
--stop--
want eerder had hij reeds, en ik citeer, 'een vogeltje op z'n onderbuik laten zetten'
--stop--
kijk, dit s dus het bewijs dat goede vriend Justin eigenlijk nog steeds een kleine naïve jongen is hé ...
--stop--
hij is namelijk een gelovig Christen
--stop--
zo was hij eens alleen in de pastorij bij z'n plaatselijke pastoor
--stop--
die hem vroeg of Justin niet eens zijn klein vogeltje in z'n onderbuik wilde laten zien
--stop--
in paniek is de zanger toen naar buiten gelopen
--stop--
want hij heeft daar geen 'vogeltje'!
--stop--
onmiddelijk zocht hij een tattooshop op om dit euvel te verhelpen!
--stop--
als de pastoor het nu nog eens vraagt ...
--stop--
ach ja, de kerk geraakt maar niet van haar kwalijke reputatie af hé ...
--stop--
maar het ligt toch ook wel een beetje aan henzelf
--stop--
zeg nu zelf:
--stop--
de Belgische bischoppen hebben deze week beslist dat ze de slachtoffers van seksuele misdrijven door godsdienaars vergoed willen zien ...
--stop--
is dat niet absurd??
--stop--
als je iemand in je bed uitnodigd, er een onschuldig spelletje of 2 mee speelt (jaja, ook hier citeer ik :-) ) en hem of haar daarna betaald ...
--stop--
is dat dan geen prostitutie??
--stop--
ook grappig: de bischoppen voegden er meteen aan toe dat ze die vergoeding niet zouden betalen, want ze hebben daar geen geld voor opzij gezet
--stop--
allez, meteen weet je dat het kleingeld dat je komende zondag in het mandje werpt naar je buurjongen gaat ...
--stop--
maar kom, we zaten eigenlijk in de onderbuik van Justin Bieber rond te neuzen
--stop--
hij heeft dus een 2de tattoo ...
--stop--
in 't Hebreews dan nog
--stop--
op z'n ribbenkast
--stop--
hij heeft er het woord 'Jezus' laten zetten
--stop--
omdat hij zo'n goed katholiek is?
--stop--
maar nee joh ...
--stop--
gewoon: hij hoort dit woord heel veel wanneer hij optreedt!
--stop--
iedereen bedekt dan z'n oren en roept 'Jeeeeeeezes'
--stop--
gelukkig hoort Justin nooit het vervolg ('wat een kattengejank!')
--stop--
je wil niet weten hoe je dàt in 't algemeen beschaafd Hebreews spelt!
--stop--
ik hoop maar één ding:
--stop--
dat Biepertje niet naar dezelfde tattoshop als Jonathan Legaer is gegaan ...
--stop--
staat hij daar met een tattoo die in 't Hebreews 'Ja, zus' wil zeggen
--full stop--

Bilzen Classic

2011-05-31T17:23:58+02:00

Dit blogje is ooit begonnen als een sportblog, meer bepaald een loopblog.
Zoiets als 'ik loop', 'jij loopt', 'wij lopen', 'ik vertel', 'jij leest', enfin ... je weet wel.

Ondertussen is het al wel eens voorgevallen dat ik hier iets heb geschreven dat weinig tot niets met de moeder aller sporten te maken heeft, dat geef ik toe, maar veel veranderd dat niet aan de basisopzet.
En ik schrijf hier ook graag over; beschrijven hoe je je voelt in het startvak, samen aftellend met de talloze gelijkgestemden binnen de afbakening van enkele nadars, al eens meezingend met een bolero, het één of ander volkslied van een land dat al dan niet bestaat of 'You never walk alone' (ah nee, wij walken niet, wij runnen!), aan het internet toevertrouwen hoe vlot doch veel te snel de eerste kilometers gingen, hoe het tegen half wedstrijd al wat moeizamer werd vanwege de regen, de wind, de zon of, jakkes, de afstotende lijfgeur van de loper net voor jou, hoe je er terug doorkomt met nog enkele kilometers te gaan, veelal dankzij het publiek, het vinden van een tweede, derde, ja zelfs vierde adem, opgezweept door vrienden, kennissen, huisdieren, nobele onbekenden met een hart voor sport of de zichtbaar afgedragen string van de loopster daar enkele passen voor jou en hoe je na een finale inzinking tijdens de laatste horden toch nog net het laatste spurtje richting eindmeet er weet uit te persen om aldus te eindigen in een matige tijd die te schandalig is om voor publicatie in aanmerking te komen / een niet bijster goede tijd maar toch nog ok door die blessure van enkele weken voordien / een prestatie die je PR heeft benaderd en daar ben je zo joepie door / yes, het ultieme genot en een climax die elke stelling van Goedele Liekens met gemak overstijgt: een nieuw PR , dus laat die olympische spelen nu maar komen (schrappen wat niet past).

Ik weet zeker dat jullie, medeblogloopfannaten (zoek 't niet op: het staat niet in het woordenboek ... begrijp het zelf ook niet, maar ja ...) jezelf in de bovenstaande paragraaf en tevens mijn inzending voor de langste volzin op het internet herkennen.

Welnu, ik moet het toegeven: ik zit met een ei.
Een koekoek was ik al langer, maar dit gaat een stap verder.
Waarom? Awel, ik heb zaterdag nog eens aan een evenement deelgenomen. Niet echt een wedstrijd, want zo gaat dat niet in het wielertoeristenmilieu, hoewel ze dat precies nog niet allemaal doorhebben, gewoon, een evenement.
Meer bepaald de Bilzen Classic.

Aangezien ik dan toch een sportblog heb, kan ik er evengoed iets over schrijven, juist?
Juist!
Maar ... ik weet bij god niet hoe of wat, en dat overkomt me nu dus zelden hé. Nee, serieus, ik kan er geen verhaal over bijeen rijven. Daarom, beste blogkijkkinderen (ook hier weer: zoek 't niet op in een woordenboek ... 't staat er niet in!), is het ook goed als ik mijn ervaringen van afgelopen zaterdag in enkele bulletpoints in de groep gooi? Je kan er dan nog altijd mee doen wat je wil, ok?
OK! Here we go ... (dit kan je opzoeken, maar pak dan best een vertalend woordenboek)

afspraak in Bilzen om 8 uur = vertrekken om 6u45 = opstaan om 6u00 = niet van m'n gewoonte
op tijd aankomen, daarna met fietstke naar de inschrijving waar iemand met verstand van fietsen me efkes moest helpen met een klein technisch probleem
terug naar de parking, daar de 2 Slechte Vrienden (van de wielerclub hé gasten ... ik heb geen slechte vrienden -goei ook niet toruwens :-) ) met wie ik had afgesproken ontmoet, daarna op zoek naar m'n wagen (die stond bijna naast die van m'n copains, maar dat had ik pas 2 parkings verder door)
inschrijven en hop ... starten voor een rit van 135km over een 'glooiend landschap', totaal hoogteverschil ne meter of 1.200 en als bekendste beklimming de Cahotte
alles ok gedurende de eerste helft, buiten een 2-tal keer volledig de verkeerde richting te hebben genomen
net voorbij Oteppe de Ronde van België zien passeren en zelfs eventjes hun parcours gevolgd ... in het spoor van de profs als het ware ('t is daarom dat Gilbert zo snel reed op 't einde hé; hij dacht da'k nog achter hem zat :-) )
hoogste stijgingspercentage was ongeveer 20%, en net daar hadden een idioot in een roze trui (niet Contador maar nen andere zero komma zero zero zero zero zero zero zero en nog iets-paljas en bij hem ging het niet over anabolica maar over IQ) en een kloefkapper in een truitje van het Italiaanse nationale wielerteam afgesproken om vlak voor mijn wiel te komen rijden om dan gezamelijk tot de conclusie te komen dat 20% toch wel een beetje te veel is voor hun kleine schriele beentjes en afstappend mij tot hetzelfde dwongen ... probeer op zo'n helling maar eens terug in je klikpedaal te springen; bonne chance!
hoogste snelheid die ik haalde was 68 per uur, tijdens een afdaling net achter een punt waar ik uit een groepje gelost was ... ik hoopte aldus om terug aansluiting te vinden maar dit liep bijna falikant af toen ik niet gezien had dat ik toch wel héél erg dicht bij een kruispunt zat. Gelukkig loste ik tijdens m'n remmen of ik was beneden voor m'n fiets en al even gelukkig had een auto die van links kwam (de socialist) me net op tijd gezien ... 't was daarna een pak minder en de 60 per uur heb ik zelfs niet meer benaderd
ik heb afgerekend met m'n 'bergop'-complex: omhoog rijden tegen een percent of 6 à 9 lukt wél; ik heb meer last met korte hellingen zoals bij een overweg of een brug
de laatste 15km waren er eigenlijk te veel aan: fysiek is dat allemaal geen probleem, maar de beentjes wilden niet meer mee ... straf en er is werk aan!
de gemiddelde snelheid lag net onder de 27 per uur
de totale afstand van het 135km lange parcours was er 144, maar dit is inclusief alle taksen én de stukken die verkeerd gereden werden
de Bilzen Classic is een échte aanrader: heel mooi landschap, goede bevoorrading en prachtige organisatie!

Ik denk dat dit 't zowat samenvat ... eigenlijk straf dat ik hier niks kan over vertellen hé!? Volgende keer nog maar eens een loopwedstrijd uitzoeken!

Telex van de Week (85)

2011-05-27T09:37:13+02:00

--start--
de Belgische strijdkrachten nemen reeds enkele weken deel aan de bewaking van het luchtembargo boven Libië
--stop--
eenvoudig gezegd: boven Libië mag niet meer gevlogen worden omdat mode- en stijlicoon Kadhaffi af en toe al eens een bommetje boven de eigen burgerbevolking durft te lossen
--stop--
dus de 'internationale gemeenschap' heeft beslist dat geen enkel vliegtuig nog boven Libië mag vliegen
--stop--
en hoe controleren ze dat?
--stop--
juist ja, door met vliegtuigen boven Libië te gaan vliegen
--stop--
het is zoiets als een bordje met 'verboden het gras te betreden' in het midden van een gazon te zetten
--stop--
HOE KOMT DA BORDJE DAAR DAN??
--stop--
misschien eens aan de internationale gemeenschap vragen
--stop--
aan de échte internationale gemeenschap, wel te verstaan
--stop--
niet die van DSK
--stop--
voormalig voorzitter van het IMF, Frans presidentskandidaat en, vooral, notoir rokkenjager
--stop--
volgens hem is 'internationale gemeenschap' niet meer dan met je lid tegen het aangezicht van een rondborstige afro-amerikaanse dame te zwaffelen
--stop--
allez, ma petite, dites une fois 'bonjour' au micro ...
--stop--
zo kan je het thuis ook gaan uitleggen hé ...
--stop--
"en schat, hoe was je dag?"
--stop--
"oh gewoon, meeting met de internationale gemeenschap, niks speciaals ..."
--stop--
maar we zaten nog in Libië
--stop--
uiteindelijk heb ik vragen bij heel die actie van onze F16's
--stop--
burgerbevolking beschermen? OK!
--stop--
luchtembargo bewaken? OK!
--stop--
hiervoor vliegvelden bombarderen?
--stop--
'k weet niet
--stop--
uiteindelijk zeggen ze tegen Kadhaffi dat hij z'n vliegtuigen niet meer mag gebruiken
--stop--
hij luistert braafjes, nochtans niet zijn sterkste kan
--stop--
en dan bombarderen ze z'n geparkeerde luchtvloot!?
--stop--
kers op de taart:
--stop--
nu wordt het centrum van Tripoli ook nog dagelijks gebombardeerd
--stop--
wat hoopt men daarmee aan de grond te houden?
--stop--
een eskadron vliegende tapijten??
--stop--
volgens mij is het ook wel een genie dat bedacht heeft dat je de Libische bevolking kan beschermen door het centrum van de hoofdstad plat te gooien ...
--stop--
en wij doen daar dan aan mee ...
--stop--
onze regering van lopende zaken heeft niet de bevoegdheid om nieuw toiletpapier voor het ministerie van justitie te kopen, maar bommenwerpers naar de woestijn sturen?
--stop--
no problemo!
--stop--
voor mij is het al lang duidelijk:
--stop--
het gaat her om een afrekening in het milieu!
--stop--
wij Belgen kunnen er niet tegen dat Kadhaffi elke dag op tv kwam in een nieuw kleedje
--stop--
en nooit was er eentje van Nikki Vankets bij!
--stop--
het crapuul!!
--stop--
nee, geef mij dan maar Nederland
--stop--
waar het heel wat vreedzamer aan toe gaat!
--stop--
daar maakt men zich veeleer zorgen over de insectenpopulatie
--stop--
in die mate dat men er nu de brave zesvoeters wil gaan tellen
--stop--
vooral de manier waarop intrigeert me uitermate ...
--stop--
bedoeling is om zoveel mogelijk mensen met de auto te laten rondrijden
--stop--
(altijd goed voor het milieu ...)
--stop--
maar niet vooraleer ze hun kentekenplaat vooraan netjes hebben afgewassen
--stop--
na de afwas dus een toerke gaan doen
--stop--
en daarna thuis lekker het aantal insecten dat op de nummerplaat plakt tellen
--stop--
kijk, als je het mij vraagt ga je op die manier niet tellen hoeveel insecten er rondkruipen, fladderen en wat weet ik dat die beesten nog allemaal in hun vrije tijd zoal doen ...
--stop--
je gaat er hoogstens mee te weten komen hoeveel insecten er vanaf nu minder zijn ...
--stop--
kijk, dit soort stommigheden mag je verwachten van een land waarin één der leading ladies, Nelli Croes, haar beleid afstemt op wat een duurbetaalde onverlaat in z'n glazen bol zag
--stop--
kan je je voorstellen dat onze premier naar zo een waarzegger zou gaan?
--stop--
Letherme: "Waarde heer, kan jij zien wat de toekomst voor mij, de premier van de Belgische regering brengen zal?"
--stop--
Waarzegger: "Ik zie, ik zie, ik zie ..."
--stop--
"ik zie dat die regering van u niet bestaat ...
--stop--
straffer nog, het land waar die regering zou zetelen bestaat niet eens ...
--stop--
misschien bestaat u niet eens ..."
--stop--
"en als u me nu wilt excuseren, ik moet m'n glazen bol gaan afwassen ...
--stop--
want ik was er daarstraks mee gaan rijden om de insectenpopulatie te tellen ...
--stop--
en nu hangen er een dikke kever en een magere sprinkhaan aan ..."
--stop--
waarop Letherme even komt meekijken
--stop--
en zegt "oh, maar dat zijn geen insecten, dat zijn De Wever en di Rupo die u ziet ..."
-- full stop--

In de mist

2011-05-25T08:46:26+02:00

Het is niet mijn ambitie om slechts 1 keer per week mits deze weg van me te laten horen, maar technische problemen liggen aan de bron van de laatste dagen radiostilte. Excuses hiervoor; het heeft dus niets te maken met een manifest gebrek aan respect voor het hongerige oog van m'n lezers. 'Respect' is trouwens iets waar ik nog een ei over kwijt wil, maar laat ons dat even tot morgen in de frigo houden. Blogje even 'in de mist', dus.

Vandaag eerst nog even iets over m'n loopprestaties van de afgelopen weken/maanden. Wees gerust, het zal een kort berichtje worden deze keer; was ik rond nieuwjaar nog één en al stoeferij (geen stoverij hé; daar weet m'n stoelgang wel raad mee!), branie en overmoed door te stellen dat ik dit kalenderjaar 5 marathons op m'n teller zou gaan bijschrijven, dan is deze ambitie vandaag de dag al een heel pak getemperd. Straffer nog: ik verwacht niet om dit jaar een marathon te lopen.
Je ziet het: niet alleen mijn blog gaat al eens de mist in ...

Aan de basis van deze ommekeer ligt -alweer- een hardnekkige blessure die -weeral- bij medisch geschoolde specialisten allerlei latijnse benamingen beginnend met 'zou je beter niet stoppen met lopen en je gaan concentreren op de 100 meter vlaaienloten voor beginners' en eindigend op -is ontluikte. Deze blessure, meer bepaald aan m'n rechterkuit en 't zou naar verluidt chronisch zijn, manifesteerde zich in januari, toen ik slechts een tweetal weken ver was in de voorbereiding op m'n marathonseizoen. Nu gaat het beter, in die zin dat ik terug loop, maar niet perfect, want doorgedreven trainingen kan ik nog steeds niet aan, zo blijkt.
Gewoon een rondje joggen lukt wel, veelal zelfs zonder pijn, en eergisteren heb ik de eerste keer geen enkel ongemak gevoeld bij een doordeweekse training: 10km LSD-tempo met 3 x 1k versnellen. Geen pijn, niks gevoelig, soepele doch veerkrachtige voetafrol, glimlach op het gezicht gebeiteld, de biceps licht aanspannend bij het passeren van een eveneens joggende jongedame, de subtiele ronding in de nauw aanspannende loopshort handig verbergend wanneer een oude tandenloze visser zijn hoofd in mijn richting draait, want mijn oma zaliger drukte me meermaals op het hart uit m'n doppen te kijken voor oude tandenloze vissers. Misschien dacht mijn grootmoeder indertijd wel dat ik een zalm was of zo, maar desalniettemin is het een gouden raad die ik nog steeds meedraag.
Wijken we weeral af? Goed mogelijk!
Feit is dat het lopen me voor het eerst in -even tellen- 4 maanden weer eens goed afging. Gesterkt door deze met herwonnen loopplezier doorspekte ervaring nam ik mezelf voor om gisteren 18km te gaan lopen. Gewoon, rustig tempo (11 à 11,5 per uur), genieten van het avondzonnetje, proberen om een traject uit te stippelen waarop de belofte aan bicepspanning het zou halen van het potentieel verbergen van welke ronding dan ook.
Zo had ik het gepland, en aldus geschiedde het ook, althans de eerste 7 kilometer. En toen kwam de pijn weer. Eerst nog subtiel, met kleine prikjes die vanaf de aanhechting van de achillespees (kon zijn moeder hem nu niet gewoon bij de oren houden toen ze die paljas zo nodig in de Styx wilde laten zwemmen; dat krabt een pak makkelijker in geval van jeuk en zelfs de meest ambetante aandoening aan de oren weerhoudt niemand, op Jumbo na, ervan om pijnvrij te lopen) hun weg naar de hoger gelegen regionen van de kuitspieren zocht, maar nauwelijks 1 kilometer verder voelden mijn onderbenen aan alsof de paukenafdeling van het Vlaams symfonisch orkest haar jaarlijkse jamboree binnen in mijn getormenteerde onderstel wilde houden. De route die ik gekozen had gaf me evenwel de mogelijkheid om na 8 kilometer een afslagje te nemen die me op nog geen 2 kilometer tijd terug thuis zou brengen.
Ooit, waarschijnlijk zo tegen de tijd dat ik als 45-jarige aan een rolstoel gekluisterd zal zitten, ga ik m'n eigen rotkarakter vervloeken, zo veel is zeker. Want wat deed ik op kilometerpunt 8? Inderdaad ja, wat elke halve gare die op dit moment deze blog leest zou doen (jaja ... jullie mogen jullie allemaal aangesproken voelen, lieve kleine marathonkinderen :-) ): doorlopen!
Nu moet ik zeggen dat het na enkele kilomter terug beter ging, en ik al bij al nog vrij vlot m'n 18 kilometer heb afgelegd. Wel ga ik er diplomatisch het zwijgen toe doen moest u me vragen hoe m'n kuit vandaag aanvoelt, want een mooi verhaal zou dat niet opleveren, vrees ik.

Gaan we door?
We gaan door!
Hou ik jullie op de hoogte?
Ik hou jullie op de hoogte!
Heeft België binnen 10 weken een regering?
België heeft binnen 10 weken geen regering!

Hopende hiermee alvast enkele van jullie meest prangende vragen te hebben beantwoordt verblijf ik intussen, geachte lezer, in de meeste hoogachting.

Uw trouwe dienaar,
Marathon Geert.

Lazarus

2011-05-10T21:11:55+02:00

Uit de eerste hand kan ik vertellen dat de berichten over mijn dood redelijk voorbarig zijn. Zelfs een ontvoering, door de fiscus aangewakkerde onderduiking of per ongeluk vermaling tot een potje preparé van de chef zijn schromelijk overdreven.

Writer's block dan? Ben je gek?? De wereld draait op volle toeren door (dit mag je interpreteren zoals je wil), en dus komt er steeds weer iets bij waar ik honderduit over zou kunnen/willen vertellen.

Het is zelfs niet eens zo dat ik, hoewel het blijkbaar een serieuze rage aan het worden is, ondergedoken zou zijn in een Frans klooster.

Wat was er dan wel aan de hand? Wel, o ironie, eigenlijk niets. Allez, het is te zeggen, ik heb het de laatste weken wel onbetamelijk druk gehad, en misschien heb ik daardoor de prioriteit van m'n blogje te laag gezet. Uiteindelijk gaat dit bij mij zoals bij het lopen, bij het ter perse gaan van deze regels nog steeds de sport waaraan ik m'n hart verloren heb: zolang de regelmaat aanwezig is heb ik geen probleem om dagelijks iets te posten, maar eens ik diezelfde regelmaat niet kan aanhouden dan zit al gauw de klad erin. Toegegeven, deze keer was het een serieuze klieder, maar toch ...

Mag ik trouwens, nu ik toch jullie aandacht even heb, iedereen die tijdens mijn lange afwezigheid uit de bloggerswereld toch nog een berichtje hier heeft gelaten, me een mailtje heeft gestuurd (om zijn of haar bezorgdheid te uiten dan wel om te vernemen waar en wanneer de uitvaart plaats zal vinden) of simpelweg hier even kwam piepen in de hoop of, zo u wil, uit vrees hier nog iets te kunnen lezen?

Verwacht vandaag niet direct baanbrekende wereldse wijsheden van me, maar -anderzijds- hoeft hier ook niet om getreurd te worden: de afgelopen weken heb ik nog genoeg stof doen opwaaien voor enkele rake episodes in het boek 'Lachen met Geert'. Te beginnen met deel 2 van mijn Finland-reis van ondertussen enkele maanden geleden.

Wordt vervolgd ...