18/04/2008

Telex van de Week (17)

telex--start--
de makkelijkste job in België?
--stop--
die van Geert Hoste!
--stop--
als ik 2 dagen na elkaar de krant lees heb ik ook genoeg stof voor een avondvullend programma!!
--stop--
trouwens, Geert gaat ook optreden in zalen ver weg van zijn heimat
--stop--
zou hij dan ook aanspraak kunnen maken op die 75€ extra die Milquet beloofd aan werklozen die bereid zijn om buiten hun gewest te gaan werken?
--stop--
only in Belgium ... een werkloze een aanmoedigingspremie geven als hij toch even wil gaan werken!!
--stop--
geen geld geven als ze niet willen gaan is mijns inziens eerder een optie, maar mijn mening telt weer net zeker?
--stop--
die 2 politieagenten die een misdadiger tot op Belgische grondgebied hebben gevolgd en daar netjes hebben omgelegd, die mogen wat mij betreft die premie voor werk uitgevoerd in een ander gewest gerust krijgen
--stop--
maar nee, die gasten krijgen dan weer commentaar!
--stop--
nu ja, uiteindelijk stoppen we zo snel mogelijk met het kunstmatig in leven houden van België
--stop--
Vlaanderen had eens moeten voorstellen om Brussel bij het Vlaamse gewest te voegen ... 't kot had te klein geweest!
--stop--
vanochtend had ik écht het gevoel dat het radionieuws gemaakt is in functie van het zo snel mogelijk Marathon Geert de kast op te krijgen
--stop--
als het een troost mag zijn:
--stop--
't is gelukt!
--stop--
om te beginnen: de beloofde uitbreiding van de gevangenissen komt er niet
--stop--
het proefproject in Herentals stuit namelijk op technische problemen en bovendien ligt Herentals niet centraal genoeg
--stop--
hebben ze daar dan niet over nagedacht op het moment dat ze Herentals kozen of is deze mooie Kempenstad plotseling van ligging veranderd?
--stop--
ik hoor het mijn bompa nog zeggen: vroeger, toen Herentals nog op de Grote Markt van Brussel lag, was alles toch veel beter hé!
--stop--
en dan die studie van (hou je vast) het Steunpunt Diversiteit en Leren van de Universiteit van Gent (stel je voor dat je dit elke keer moet invullen op formulieren waar het woordje 'werkgever' gevolgd wordt door een stippellijntje van 3,2 centimeter)
--stop--
bon, die pipo's hebben dus de meest gebruikte schoolboeken bekeken
--stop--
niet dat ze iets van de inhoud snapten, maar ze hebben toch genoeg gelezen om er idiote conclusies uit te kunnen trekken
--stop--
hun voornaamste bezorgdheid is dat die schoolboeken niet divers genoeg zijn
--stop--
zo is het bijvoorbeeld volgens dit 'steunpunt' (what's in a name) schandalig dat hedendaags studiemateriaal nog steeds een klassieke gezinssamenstelling als standaard hanteerd!
--stop--
neeeeeee ... zeg dat 't niet waar is ...
--stop--
een normaal gezin bestaat dus uit een papa, een mama, en enkele kinderen?
--stop--
kijk, misschien ligt het aan mij, misschien ben ik te traditioneel ingesteld, maar volgens mij is dit ook de meest normale gezinssamenstelling
--stop--
je moet aan kinderen die uit een wat men tegenwoordig 'nieuw samengesteld gezin' noemt, telgen uit een duobaan van 2 'mama's' of 2 'papa's' en andere hybride samenlevingsvormen niet gaan vertellen dat ze abnormale wezens zijn
--stop--
maar anderzijds druist het in tegen mijn idee van een ideale maatschappij om deze jongeren wijs te maken dat hun gezinsvorm een standaard is
--stop--
en wat is er mis met het volgende vraagstuk:
--stop--
An en Jan hebben 5 appels. Hassan pikt er 2, en krijgt na bemiddeling van de rechtbank van eerste aanlag recht op een derde appel. Hoeveel appels hebben An en Jan na aftrek van de belastingen nog over?
--stop--
dit is toch een standaard situatie, zo uit het leven gegrepen?
--stop--
het juiste antwoord is trouwens '2 klokhuizen'.
--stop--
maar, niet alles is kommer en kwel
--stop--
er is ook nog goed niews
--stop--
eerst en vooral goed nieuws voor mij persoonlijk
--stop--
afhangend van de geraadpleegde bron wordt het komende zondag 16, 18 of zelfs 20 graden!
--stop--
juicht en jubelt, vrienden en vriendinnen van ons Fien, want zij zal in dat geval haar communiefeest in een zonovergoten decor kunnen vieren!
--stop--
ook nog goed nieuws voor alle mannen:
--stop--
volgens een toonaangevend modeprogramma op radio 1 komen de hot pants deze zomer helemaal terug!
--stop--
juicht en jubelt, bezitters van een hormoonklier die binnenkort weer volop testosteron door onze aderen zal kunnen jagen!
--stop--
en met deze vrolijke noot zijn we weer aan het einde van deze telex gekomen
--stop--
aan zij die zondag in Antwerpen lopen: succes!
--stop--
aan zij die zondag in Mechelen voor de scouts werken: succes!
--stop--
aan zij die niet in de 2 bovenstaande categoriën thuis horen: succes!
--full stop--

09:36 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

17/04/2008

Stilzitten

Om maar meteen met de gedachte van de dag te beginnen: als stilstaan achteruit gaan is, wat is dan stilzitten?

Als retorische vraag kan dit tellen, maar ik ga hier vandaag niet gaan beweren dat ik heb stilgezeten, integendeel.
Vooreerst is het druk op 't werk, wat meteen de reden is dat ik deze week nog niets gepost heb, maar ook met het lopen vlot het, wat dan weer de reden is dat ik vandaag nog eens iets over mijn sportieve bezigheden kan schrijven. Onze overheidsinstanties kan ik nog altijd morgen belachelijk maken ...

Deze week is mijn schema lichtelijk aangepast, want op zondag doet ons Fientje haar eerste communie, en dus moet de lange duurloop naar zaterdag verschuiven.
Verder geen speciaal nieuws; alles verloopt volgens plan en het schema wordt netjes gerespecteerd. Als alles goed blijft gaan en ik met mijn idiote kop niet al te veel meer van trampolines val (wat ik afgelopen week heb gepresteerd ... bij deze kan ik eenieder van jullie bevestigen dat, hoe hard je het ook probeert, de mens kan NIET vliegen!!!).

Ik heb wel even aan Frank Spencer, je weet wel, de peetvader van het bloglegioen en organisator van het St Saveur-weekend, moeten denken toen ik mijn definitieve planning voor het najaar aan het overlopen was. Zoals ik al eerder eens heb gezegd en geschreven, is het de bedoeling dat ik in oktober mijn eerste marathon op Belgische bodem zou afwerken.
Maar die wedstrijd wordt gelopen op 3 oktober, en gezien mijn vakantieplannen zou ik me dan in te veel bochten moeten wringen om me voor te bereiden zoals ik het wil, en dus ben ik, geheel tegen mijn natuur in, beginnen nadenken.

Eigenlijk zou ik liefst zo rond eind oktober een marathon lopen, wat dus wil zeggen dat ik met mijn planning terug naar de tekentafel kan gaan.

Dilemma, dilemma, en telkens ik een dusdanige marahoniaanse knoop door te hakken heb, ga ik naar de grootste en meest interactieve denktank die een blogloper zich kan voorstellen te rade: jullie blogs!
En zo las ik voor de 2de keer heel aandachtig het prachtig geschreven stukje van Frank waarin hij op onnavolgbare wijze zijn twijfel bij het kiezen van een marathon later dit jaar aan ons allen toevertrouwde. Plotseling bevond ik me in een zelfde situatie ... welke marathon kies ik?

Er zijn heel wat marathonkalenders, maar naar mijn gevoel laat het verdwijnen van Arthur Bamps zijn marathonagenda een grote leegte na, zeker voor wie naar een volledig en onafhankelijk overzicht op zoek is.
Maar zelfs met de meest volledige kalender moet je eerst voor jezelf uitmaken waar je eigenlijk naar op zoek bent.

Dit jaar loop ik slechts één wedstrijd over de langste olympische afstand, en dus is het de bedoeling dat het er boenk op is: ik ga voor niet minder dan een vet PR ... 3u10' wordt het doel en het slagen van de onderneming zal aan deze prognose getoetst worden, punt uit.
Nu, voor mijn kunnen is dit een relatief riskante onderneming, en om mijn slaagkansen toch te verdubbelen van 3,5 naar 7 procent zou ik dus een snel parcours moeten uitzoeken. Uiteindelijk werd mijn shortcut beperkt tot 2 kandidaten: Dublin en Venetië.

Dublin heeft voor mij als voordeel dat ik het parcours ken en dat ik er mijn huidig PR gelopen heb. Het is een wedstrijd die me ligt en ik hou er fantastische herinneringen aan over. Anderzijds is er dat kleine stukje avonturier in mij dat steeds weer op zoek gaat naar nieuwe uitdagingen en die kleine onverwachte dingen die het leven zo boeiend maken.

Je hoort me al komen ... dit jaar op 26 oktober loop ik op kruissnelheid over de brug der zuchten, en 't zal niet zijn om er de kusjesdans te demonstreren!

Het parcours is niet meteen supersnel te noemen, want je moet er over, als ik goed geteld heb, 14 bruggen, maar dat is eerder een stimulans dan een rem om in het Italiaanse noorden sterker dan ooit aan de start te verschijnen.

De datum zit in het hoofd, het schema krijgt vorm, het parcours wordt bestudeerd, een hotel wordt uitgezocht en miniscule partikeltjes adrenaline zoeken al een plaatsje dicht bij het venster om alles goed te kunnen zien ... de motivatie is alvast niet meer van het netvlies te branden!

Meer informatie kan je binnenkort op deze pagina's vinden ...
venice marathon

08:49 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

11/04/2008

Telex van de Week (16)

telex--start--
de dag van vandaag je krant volkrijgen ... moeilijk kan het niet zijn
--stop--
zeker nu politici van allerlei niveau zich menen te moeten gedragen als rocksterren
--stop--
niet in het minst wanneer ze president van Frankrijk zijn en een nieuwe eega moeten kiezen
--stop--
over Sarkozy gesproken ... knappe timing om als eerste prominente genodigde te verkondigen dat hij de openingsceremonie van de Spelen in China gaat boycotten als ze daar niet tegen de middag de mensenrechten gaan beginnen respecteren
--stop--
sindsdien hebben La Clinton & Obama aan Bush gevraagd om hetzelfde te doen
--stop--
ze kregen een typisch Bush-antwoord
--stop--
eerst antwoordde hij aan Clinton (die de vraag eerst had gesteld) dat hij zoiets niet zou doen want politiek heeft niets met sport te maken
--stop--
1 dag later had politiek misschien wél iets met sport te maken, want na de vraag van Obama verkondigde Bushie dat hij dat misschien wel zou kunnen overwegen
--stop--
als nu dit weekeinde ook nog eens Mickey Mouse de vraag zou herhalen (na gemiddeld 3 keer snapt Bush meestal wel een vraag, zolang er niet te veel medeklinkers in staan) ...
--stop--
maar het meest origineel vind ik toch Ban Ki-Moon (waar halen ze die namen toch altijd??), de nieuwe VN secretaris-generaal
--stop--
hij gaat niet naar de openingsceremonie
--stop--
reden: hij heeft geen tijd!
--stop--
geen tijd??
--stop--
moet hij soms naar de droogkuis?
--stop--
of naar de manicure?
--stop--
heeft hij een afspraak bij de kapper en het is toch o zo moeilijk om die te verzetten want dat is ne hééééle goeie, meneer, en als ik niet ga moet ik weeral 4 weken langer wachten en dan groeit mijn haar voor mijn ogen en met al dat haar iin mijn ogen zou ik toch niks zien van die ceremonie en ik ga de dag voordien ajuinsoep eten want dat staat zo in mijn planning, en ik kan niet tegen die ajuinen want dan maak ik gas en dat zou toch ook niet leuk zijn wanneer ik daar op de tribune zit nast Bush die eigenlijk niet ging komen maar die vergeet toch van niet te komen dus die is daar ...
--stop--
enfin, meneer kan niet want hij heeft een andere afspraak die hij niet kan verzetten
--stop--
uit doorgaans goed ingelichte bron heb ik trouwens vernomen dat ook onze Prins Filip niet zal kunnen gaan
--stop--
hij heeft ook iets in zijn kalender staan die dag
--stop--
hij moet naar school
--stop--
naar 't zomerklasje
--stop--
nu we toch bij het onderwerp 'wind' zijn aangekomen ...
--stop--
vanochtend hoorde ik een schitterend interview op Radio 1
--stop--
een reporter stond in Oostende bij de funderingen van de eerste 4 windmolens die binnenkort in zee zullen geplaatst worden
--stop--
gigantische constructies die er al een tijdje liggen, zonder dat iemand écht wist wat ze nu eigenlijk wel zijn
--stop--
de eerste voorbijganger aan wie de reporter vroeg om een gokje te wagen was een (s)Limburger met een onmiskenbaar accent ... die brave man gokte op een watertoren om in zee te plaatsen
--stop--
hilarisch, maar het kan beter
--stop--
de tweede was een dame die met een zo mogelijk nog sterker accent aangaf dat ze ergens uit Noord Holland kwam
--stop--
zij zei dat ze het niet wist, want 'ze was niet van hier'
--stop--
ja, zoveel hadden we ook al door
--stop--
de derde persoon, ook weer een dame, deze keer eentje met een stem die deed vermoeden dat ze ooit een ware schoonheid is geweest, zij het niet meer sinds het einde van WO I, schoot de hoofdvogel af
--stop--
eerst een beetje twijfelend hield ze het op een diinges, allez, ge weet wel, zoiets voor electriciteit (ik dacht dat ze het ging weten, want ze zat hééél dicht bij het juiste antwoord), awel ja, een dinges hé ...
--stop--
...
--stop--
... een kerncentrale!
--stop--
gelukkig is het vandaag ook de verjaardag van de relativiteitstheorie, zodat ik alles in z'n juiste context kan plaatsen ;-)
--stop--
goe weekend, vooral aan de Rotterdam-helden die staan te popelen om overmorgen uit de startblokken te schieten!
--full stop--

07:24 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

09/04/2008

Neem eens de fiets

En wat had u gedacht van de fiets als groen alternatief voor de vervuilende wagen?

Het is gezond, je blijft in beweging, met een goed rijwiel kan je mits een beetje oefening meer afstand overbruggen dan je zelf voor mogelijk houdt en niets klinkt zo vrolijk als een beetje belgeklingel in de ochtend.

Het bovenstaande is waar wanneer je pakweg een uurtje (met de wagen) meer noordelijk woont dan waar Marathon Geert zijn levenstent heeft opgeslagen. Je weet wel, daar waar je pas heen kan gaan als je bereid bent om de grenspaal met Nederland voorbij te rijden.
In ons geliefde Vlaanderen is de toestand echter schrijnend. De krant Het Nieuwsblad publiceert sinds gisteren de resultaten van een doorgedreven kwaliteitscontrole van het Vlaamse fietswegennet, en je kan alleen maar tot de conclusie komen dat de beslissing om met de fiets te gaan werken meer weg heeft van een zelfmoordpoging dan wanneer je, enkel mits achterlating van een afscheidsbriefje voor je teerbeminde goudvis, geboeid op de lijn Antwerpen - Brussel ligt te wachten op de volgende trein.

Telkens wanneer ik in Nederland ben kijk ik bijna met tranen in de ogen naar hoe men daar fietspaden aanlegt en onderhoud ... onvoorstelbaar! Ik herinner me dat ik vele jaren geleden, samen met Tania en nog een bevriend koppel, voor een weekendje op hotel zat op slechts enkele kilometers van Eiindhoven. In dit hotel kon je fietsen huren, wat we dan ook deden om naar het stadscentrum van Eindhoven te rijden ... Man man man, wat een luxe. Ik schat dat we een 30-tal minuutjes te fietsen hadden, en op geen enkel moment hebben we een fietspad moeten nemen dat niet afgescheiden was van de autorijbaan.
Als je daarna terug naar je geboortgrond gaat weet je gewoon niet wat je meemaakt: auto's die niet gehinderd door enige snelheidsbeperking rakelings langs je pedalen zoeven, afbrokkelende asfaltstroken die ofwel proberen om je voorwiel te vangen of anders je brilglazen bestoken met een meteorietregen aan steenslag, oversteekplaatsen waar je in normale omstandigheden nooit zou aan denken in je streven om aan de andere kant van de weg te komen, enfin, moest je aan acute levensmoeheid lijden, bel me gerust op voor de gouden tip!

gek_van_fietsenAls ik alleen nog maar kijk naar de gemiste kansen in mijn onmiddelijke omgeving! Niet ver van mijn woning ligt de provincieweg tussen Mechelen en Leuven. Enkele jaren geleden is die opnieuw aangelegd, althans toch het stuk dat over grondgebied Muizen loopt. het fietspad werd ook vernieuwd, maar op vrijwel geen enkele plaats heeft men er aan gedacht om een verlaging in de stoeprand aan te brengen zodat een fietser ook eens kan oversteken zonder circustoeren uit te halen. En dan is er nog de Mechelse stationsbuurt, ook heraangelegd enkele jaren geleden. Daar is men zelfs 'vergeten' om een fietspad aan te leggen!! Vergeten!! Allez, serieus, dat grenst toch aan het ongelooflijke! Ik zuig dat hier niet uit mijn duim hé ... 'vergeten' is het officiële antwoord dat gegeven werd op de vraag waar nu in godsnaam het fietspad ligt.
De asfaltstrook langs het kanaal Mechelen - Leuven, wat bij goed weer en in zomerse maanden een waar paradijs is voor fietsers, wandelaars en lopers, is eveneens in een nieuw jasje getoken. Sinds deze week is de weg daar terug volledig vrij gemaakt en je kan er terug netjes door rijden. De laatste 500 meter, net voor je aan het Mechelse centraal station komt, is voorzien voor zowel wagens als fietsen. Tania, mijn vrouw, passeert daar bijna dagelijks met haar fiets op weg naar het werk. Wel, van de 2 keer dat ze er deze week al gepasseert is, is ze evenveel keer van de baan gereden door een automobilist die totaal geen idee heeft wat die gestippelde lijn op het fonkelnieuwe asfalt wil zegen en het daarom maar aan veel te hoge snelheid inpalmt als zijnde een ergonomische verbreding van de eigen rijstrook.

Kijk, ik vind al de inspanningen ter promotie van het openbaar vervoer als alternatief voor de files heel goed, maar een klein beetje aandacht voor de fietser zou ook niet misstaan.

Ik hoop dat deze oproep gelezen en begrepen wordt door enkele politici die hieruit de kracht zullen putten om het probleem aan te pakken, maar nu ben ik weer luidop aan het dromen zeker? (vooral wat betreft het woordje 'begrepen' ...)

07:52 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

07/04/2008

Het Olympische vuur

Ik herinner me nog de tijd, steeds langer geleden, dat ik als kleine jongen, wat later als tiener en nog wat later als adolescent met uitwas, geboeid aan het scherm gekluisterd zat om sporthelden van allerlei slag en specialiteit hun ding op het kleine scherm te zien doen.

Ik kon eindeloos genieten van een atleet die met een minimum aan rugwind de 100 meter kon afleggen in een slordige 10 seconden, later zelfs minder, ik kon watertandend kijken naar de gracieuze aanloop van een hoogpringer die naar een hoogte van 2 meter refereert als zijnde een aardige opwarming. Lopers op de lange afstand, de allrounders van de meerkamp, afgetrainde zwemmers ... allemaal konden ze op mijn bewondering rekenen. En zelfs die enkele keer dat er eens iemand tegen een dopinglamp liep liet ik deze atleet niet vallen, een prestatie blijft een prestatie en zelfs met een spuit van hier tot in Tokio zou ik nooit nog maar tot aan hun enkels kunnen reiken.

olympic flameDe laatste weken is mijn geloof in de Olympische gedachte echter volledig gekelderd ... nadat ik vorig jaar, na de schandelijke behandeling van het Unibet.com-team al gezworen heb om de Ronde van Frankrijk nooit nog een blik waardig te gunnen (iets wat ik dit jaar met heel die affaire rond Astana alleen maar kan herhalen), krijg ik zo stilaan mijn buik vol van de dubbele bodems en het gehuichel rond de Spelen.

Zelfs een Jacques Rogge doet mee aan het hypocriete gedoe rond Peking; gisteren uitte hij zijn bezorgdheid rond de situatie in Tibet.
Komaan zeg ... de situatie in het Tibet van vandaag is in niets veranderd ten opzichte van de situatie 1, 2 of zelfs 5 jaar geleden. Ze is nog onveranderd in vergelijking met hoe ze was ten tijde van de toekenning van de Spelen aan Peking.
Maar nu er enkele prominenten al hebben gezegd dat ze de openingsceremonie zullen boycotten, nu ineens trekt Rogge zich de situatie in Tibet aan. Heel klein vind ik dat.
De spelen in Moscou zijn voor veel minder dan dat geboycot, en toen bleef het bijlange niet beperkt tot de openingsceremonie alleen.

Ik hou er niet van wanneer politiek zich met de sport gaat bemoeien, maar ik ben eigenlijk blij dat de Olympische vlam vandaag in Parijs even gedoofd werd. Het moge symbool staan voor Spelen die eigenlijk nooit geen Spelen zouden mogen zijn.
Zeg nu zelf, wat heeft Peking te bieden? Je kan bezwaarlijk beweren dat China een modelstaat is wat betreft de mensenrechten, de situatie in Tibet is ronduit schandalig voor een land dat zich wil opwerpen als de economische redder van de wereld en het klimaat in de zomermaanden wordt al helemaal niet geholpen door de continue smog die knalprestaties in de weg zal staan.

Conclusie: China heeft de Spelen gekocht, en dus is de sport in het algemeen en de geloofwaardigheid van de Spelen in het bijzonder reeds voor aanvang van de eerste wedstrijd de grote verliezer.

En, eerlijk gezegd, ik zet mijn tv niet op om een verliezer te zien ...

17:03 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

04/04/2008

Telex van de Week (15)

telex--start--
Heel wat te vertellen in deze telex, dus laat ons maar meteen beginnen
--stop--
sinds gisteren begrijp ik waarom tegenwoordig iedereen vanaf het behalen van een humanioradiploma een woordvoerder nodig heeft
--stop--
da's eigenlijk om te zeggen wat je eigenlijk zelf wilde zeggen hoewel je slechts luttele seconden tevoren zelf het tegenovergestelde hebt gezegd
--stop--
laat het me met een voorbeeld illustreren
--stop--
afgelopen zondag vertelde onze kersverse premier Yves Leterme nog op tv in verband let de nakende NAVO-top, en ik citeer, "het is een deel van de job en iemand moet het doen, maar ik heb er geen zin in"
--stop--
hierover geinterpelleerd verklaarde zijn woordvoerder gisteren echter dat de premier er wél zin in had, maar dat hij gewoon verkeerd begrepen werd
--stop--
kijk, als Einstein zijn relativiteitstheorie voor de eerste keer aan een journalist zou uitleggen, en die brave penneridder dan 's anderendaags in de krant een kleine interpretatiefout maakt, dan kan je nog zeggen dat hij een klein detailke verkeerd begrepen heeft en dat professor Einstein het allemaal zo niet bedoeld heeft
--stop--
maar hoe leg je uit dat Leterme met het zinnetje 'ik heb er geen zin in' eigenlijk wilde zeggen dat hij niet kan wachten om te vertrekken en een dubbel orgasme nabij is enkel door de gedachte alleen al??
--stop--
zou Yves Leterme een vrouw zijn????
--stop--
nou ja, het valt allemaal nog wel mee
--stop--
onze vriend Yves heeft op de NAVO top namelijk ook Bush persoonlijk ontmoet
--stop--
voor 't zelfde geld zaten we nu dus middenin WO III
--stop--
de afgelopen week was ook de week van de eerste april
--stop--
oftewel: mopjesdag!
--stop--
meest in het oog springend, bij mij althans, was de Belgische Duitstalige krant die blokletterde dat bondscoach Vandereycken ontslagen was
--stop--
is DAT een aprilgrap?
--stop--
René Vandereycken die na elke wedstrijd (uiteraard verloren) weer het vertrouwen van onze bondstop krijgt ...
--stop--
DAT is pas een aprilgrap!
--stop--
uiteindelijk moet je voor verbazingwekkend en ronduitlachwekkend nieuws de laatste jaren niet meer wachten tot 1 april
--stop--
we verglijden meer en meer in een staat van permanente eerste april
--stop--
een greep uit het meest recente aanbod:
--stop--
onze Vlaamse minister-president heeft het licht gezien: hij wil dat elke werkloze een premie krijgt wanneer deze (on)fortuinlijke thuiszitter ook daadwerkelijk naar werk gaat zoeken!
--stop--
en wat is het volgende?
--stop--
dat een buschauffeur een premie gaat krijgen als hij ook met de bus rijdt, dat een bloemist een premie krijgt als hij een plant snoeit en dat een verpleger een verplegingsbonus krijgt wanneer hij iemand verpleegt???
--stop--
 ook nieuws uit de atletiekwereld ...
--stop--
Marion Jones, je weet wel, moet nu ook haar zilveren medaille van het WK2001 inleveren
--stop--
die medaille zal dan naar de toenmalige derde gaan
--stop--
weten jullie nog wie dat was?
--stop--
juist ja ... de Griekse Thanou!
--stop--
had die iets later ook geen schorsiing aan haar loopbroek?
--stop--
of hoe een federatie zichzelf onsterfelijk belachelijk kan maken
--stop--
gisteren gehoord op het radiojournaal:
--stop--
in Groot Brittanië is men er in geslaagd om een eicel van een koe te bevruchten met een menselijke zaadcel
--stop--
wat hopen ze te maken?
--stop--
een menskoe?
--stop--
of een koemens?
--stop--
maar bon, volgens mij staan ze al verder dan ze willen toegeven ...
--stop--
als ik zo eens rond kijk dan kan ik duidelijk zien dat er al enkele van die eicellen uitgebroed zijn en netjes geïntegreerd (kan ook niet iedereen zeggen) in onze maatschappij rondlopen
--stop--
soms moet ik zelfs werken met iemand die duidelijke kenmerken van een dodo heeft ... en die zouden zogezegd al lang uitgestorven zijn ...
--stop--
allez, tijd om dodo te doen ...
--stop--
goe weekend en tot de volgende ...
--full stop--

09:57 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03/04/2008

Gewone gangetje

En aldus gaat het leven terug zijn gewone gangetje: na een weekje looploos in het land der onsportieven te vertoeven (wegens eerst een griepje en daarna een citytripje ... hmmmm ... dat zou een leuk rijmpje kunnen worden ...) heb ik een nieuw pact met m'n loopspullen gesloten.

Ik ga vandaag zelfs min of meer een schema opstellen dat me tot aan de vooravond van de start der voorbereiding op de Brussels Marathon zal brengen. Ik zeg min of meer, want door m'n vele reisjes en daaruitvolgende trainingen op verplaatsing zal ik wel genoodzaakt worden om hier en daar een gebeurlijke wijziging aan te brengen.

Vandaag is het echter business as usual, en dus weet ik dat er me vanavond 12 rustige kilometertjes wachten, nothing fancy, nothing sexy en al helemaal nothing fast, gewoon 12 kilometers om het hart en de longen een pleziertje te doen.

Rustig lopen, mooi de hartslag in 't oog houden, en verder nadenken over het nieuws, de dingen van de dag en de zaken des levens. Ergeren aan wat er nu weeral allemaal in de krant staat (godverdomme weeral een jongerenbende die op een bus een oudere man in coma slaat, en morgen lopen die dus weeral vrij over 't straat hé ... en nee, ik zal maar niet uitwijden over de kleur van hun paspoort of ik krijg hier weeral een label opgeplakt want zoiets hoort men niet te zeggen iin de politiek correcte 'rechtstaat' België ...).
Enfin, ik ben blij dat ik straks een uurtje kan gaan lopen, want voor mij is dit de enige manier dat ik zulke zaken kan verwerken en uit m'n systeem krijgen.

Ik zie jullie morgen, vrij van muizenissen en dagelijkse zorgen, graag weer op mijn blog ...

08:20 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

02/04/2008

Die ochtend ...

De ochtendlijke rust was nog slechts door enkele aarzelend pendelende voetstappen doorbroken, toen er plotseling 2 lichtgevende puntjes aan de horizonten van het Brusselse Zuidstation verschenen. Na slechts een zeer korte tijdspanne veranderden deze lichtgevende bakens in verwoed zwoegende joggers, de ene lichtjes groter dan de andere, maar beiden met de glimlach van zij die weten dat ze met iets gezonds bezig zijn op het gelaat gebeiteld.
Een kerkje, dat er al stond nog voor de eerste loopschoen van de tekentafel rolde, diende als keerpunt voor beide zichtbaar genietende heerschappen.
Blikken van nietsvermoedende voorbijgangers spraken boekdelen: op deze plaats is men niet gewoon om voor de zevende klokslag van de dag zoveel trainingsarbeid te zien passeren. Maar plots stopte de geoliede machine. Of, beter gezegd, plots stopte de langste van de twee lopers, wat de tweede tot een klein manoeuvre en dito remspoor noopte.
Een overduidelijk Nederlands accent bracht duidelijkheid over het waarom van deze bruuske ommekeer: "Nou, waarheen is het nou?".
De kleinere rolde even obstentatief met de ogen, want dit had hij niet verwacht van de man die bekend staat als Mr. Gadget.


Lezers van het hardloopblog van Running Ronald (en zijn we dat niet allemaal??) hebben in het bovenstaande verhaaltje zeker de Adonis van Alphen a/d Rijn, de temmer van menig marathonparcours en de hoop en toeverlaat van zovele JVC-vestingen all over the world, Mr Ronald himself heerkend.
De kleinere loper was ik dus. En ja, ik heb eens moeten lachen toen Ronald even naar de weg moet zoeken; hij die mij slechts enkele weken geleden, toen ik bijna verloren liep in Helsinki, nog op het hart drukte dat er zoiets als een 'back to start'-functie bestond ...

Uiteindelijk hebben we vlotjes onze weg terug gevonden, dus geen reden tot paniek en als je vandaag in de krant wilde verhalen over aanrandingen in de buurt van Brussel Zuid moest lezen kan ik iedere ongeruste ziel bevestigen dat zowel Ronald als ikzelf nog intact zijn.


Gaan lopen om 6 uur 's ochtends is een leuke manier om je dag te beginnen, zeker als je dit in het aangename gezelschap van een gelijkgestemde ziel kan doen, onderwijl taterend over wel honderd verschillende dingen des levens ...

Ja het was aangenaam en, nu ik weet waar hotel Campagnille gesitueerd is, het is zeer zeker voor herhaling vatbaar!


De onderstaande foto werd genomen door een vriendelijke buschauffeur na ons loopje (copyright RR), maar nog voor ik m'n eerste lekkere stukje drop (thx Ronald, ze zijn héééérlijk!) naar binnen had gewerkt ...
20080402-Geert-RR-JBL

12:52 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

01/04/2008

 

Miljaar ... ik heb hier een prachtkans op een 1 aprilvis laten liggen. Had ik dat geweten!

Jammer maar helaas, mijn aankondiging dat hier vandaag een oproep zou gelanceerd worden was wel degelijk serieus te nemen.

In de reactie van Maurice op mijn berichtje gisteren kan ik zelfs al lezen dat deze sympathieke noorderbuur zelfs al wist waarover mijn oproep zou gaan én tussen de lijntjes kan ik ook al zien dat hij er klaar voor is:

Dames en Heren, sportievelingen van allerlei soort, medebloggers, sympathisanten, familie en vrienden, visfileerders en schuinmarcheerders, weest allen aangesproken door deze oproep:

In het Jaar onzes Heeren 2008, op de gezegende en zonder twijfel zonovergoten en zwaarbeladen dag 21 Juli, jawel: eenen zaterdag, zal in het Hollandsche Den Haag een superorigineele en onnavolgbaar toffe loophappening plaatsvinden: de 12 u van Haag Atletiek!

Vorig jaar ben ik er in geslaagd om onder de noemer 'De Zuiderbuurbloggers +' (die plus stond eigenlijk symbool voor de succesvolle naturalisatieprocedure van Maurice ;-) )een supertof en buitengewoon gemotiveerd team aan de start te brengen dat zich, ondanks een lichte handicap (Julie moest enkele dagen voor de start gekwetst afhaken) op een mooie 4de plaats beslag wist te leggen.

Nu, ik weet zeker dat ik de ploeggenoten van vorig jaar (Maurice, Bruno, Achieltje, Ruthje en mezelf) niet hoef te overtuigen: zij herinneren zich vast en zeker wel de bijzonder geslaagde mix tussen het amicale en competitieve.
Ook dit jaar zal de stuwende kracht achter onze blogteams en goede vriend in loop en woord Fred met minstens één team aan de start komen, en in zijn voorlopige lijst van ploegleden zie ik heel wat namen van veteranen uit de vorige editie, dus fun verzekerd.

Hoe we ons zullen organiseren is een zorg voor later; we kunnen een snel en supersnel team vormen, een vrouwenteam en een mannenteam, een gezonde mix van Vlamingen en Nederlanders, smurfen en anderskleurigen, enfin, 't interesseert me niet, zolang we maar net als vorig jaar een toffe bende bij elkaar krijgen.

Het concept is vrij eenvoudig: om 9 uur in de ochtend klinkt er een startschot en één voor één zullen de lopers van elk team in willekeurige volgorde na rondjes van een kleine 1800 meter elkaar aflossen. Precies 12 uur na het startschot klinkt er een eindschot, wij krijgen de eerste prijs (ahum ...) en we eten nog gezellig een heerlijke pasta samen. Meer gedetailleerde info kan je vinden op de webpagina's van Haag Atletiek, of je stuurt me een mailke waar ik dan met plezier op antwoord. Het zou leuk zijn moesten we dit jaar met 2 teams naar onze Haagse vrienden kunnen afreizen ...

Mijn mailbox is vrij gemaakt van sneeuw en ijzel, dus er zou plaats genoeg moeten zijn om de massale reacties te kunnen ontvangen ...

12:39 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

31/03/2008

London calling ...

Hmmmmm ... wat een heerlijke citytrip hebben we weeral achter de kiezen, maar, vooraleer hier een paar indrukken na te laten zou ik aan mijn lezers met slechts een beperkt tijdsbudget willen vragen dat, wanneer ze deze week slechts één van mijn berichtjes grondig willen lezen, ze het schrijfsel van vandaag laten voor wat het is en morgen met volle concentratie en overgave terug komen, want morgen ga ik hier een oproep lanceren!
Alvast bedankt!!

london_flagTerug over naar Londen ... gisterenavond is Marathon Geert met de zijnen terug het kanaal overgestoken om nog eens in de eigen heimat te overnachten.
Maar Londen was een succes: het was de eerste keer dat we 'en famille' een citytrip ondernamen, en de kinderen hebben het schitterend gedaan: metro in, metro uit, stadswandeling hier, museum daar, snelle hap links en drukte rechts: niets was hen te veel en op geen enkel moment ging de jeugdbrigade binnen ons gezin protesteren of werd enig ongenoegen door een wilde staking onderstreept.

Uiteraard kan ik hier nu alles wat we gezien, gedaan, beleefd, geproefd en aangedurfd hebben uitvoerig beschrijven, maar ten eerste is dit hier geen wervingsbureau voor Londen-gangers, en ten tweede heb ik geen zin in het schrijven van nog maar eens een webloftrompet over één van 's werels meest impressionante steden.
Vandaar dus Londen in enkele, toegegeven, zeer eigenwijze indrukken:

  • Londen is duur: zelfs om ergens gratis binnen te komen moet je betalen. Bij Madame Tussaud dacht ik eerst dat ze me verkeerd begrepen hadden, maar toen ik hen probeerde diets te maken dat ik helemaal geen wassen beeld wilde kopen bleek dat ze me enkel de prijs voor een inkomkaartje hadden meegedeeld;
  • Londenaars zijn vriendelijke en sympathieke mensen: totaal verschillend van het schorremorre dat je bij bosjes op de stranden van Antalya kan vinden ... ergens moet er iets mis gaan van zodra ze van hun eiland af komen, het kan gewoon niet anders;
  • Chicken Tandoori is een typisch Londens gerecht en een goede voorbereiding op een citytrip naar de Engelse hoofdstad vraagt een grondige studie van zowel de Indische, Poolse als Russische taal;
  • uiteraard is de Flora Marathon elk jaar weer uitverkocht: als nog maar een kwart van de mensen die ik heb zien joggen zich inschrijft kom je al aan een slordige honderdduizend entrees;
  • Londen is Harrod's, Harrod's is Londen ... zelden ben ik zo geconfronteerd geworden met m'n eigen financiële tekortkomingen als in de eindeloze koophallen van deze wereldberoemde geldmachine;
  • maar bovenal: Londen is prachtig!

Bon, nog eens, voor de mensen met weinig tijd deze week: ga weg, ga weg, morgen moet je hier zijn: morgen MOET je hier terug komen lezen ... morgen komt hier een belangrijke oproep!

Allez, tot zover Londen dus.
En de rubiek 'Lachen met Geert'? Tja, die lijkt de laatste tijd wel een beetje dode letter geworden. Hoewel, bijna hadden we prijs ... ik vertel jullie waarschijnlijk niets nieuws wanneer ik zeg dat we in de nacht van zaterdag op zondag terug op het zomeruur zijn overgeschakeld.
Maar, in alle drukte en opwinding van onze citytrip is ons gezinnetje collectief vergeten om onze tijdrekening aan te passen naar de geplogenheden van de dag, en gelukkig maakte Tania een opmerking over het feit dat alle, maar dan werkelijk ALLE, klokken in de metrostations een uur verkeerd gingen. Na enkele wilde theoriën over het feit dat er misschien een stiktheidsactie aan de gang was in Greenwich, of dat ze in Londen op zondag een uurtje vroeger opstaan, was de enige plausibele conclusie dat we die nacht, toen we sliepen, heel ongemerkt en zo stil als een muisje dat net een overdosis aan vergiftigde kaas naar binnen heeft gewerkt en ons aldus nooit meer zal verblijden met het zachte getrappel van haar minuscule teenkootjes, zijn overvallen door het zomeruur. Gelukkig konden we tot deze conclusie komen nog voor we in St Pancreas Int'l Station verwacht werden, of onze trein was ribbedebie zonder ons ...
Meteen werd ook het geheimzinnige gedrag van mijn gsm verklaard, die, gedreven door voorgeprogrammeerde mechanismen, zijn traditionele matinale deuntje een uurtje vroeger dan we verwacht hadden door de hotelkamer schalde.

Tot hier mijn verhaal van de dag ... maar ... kom morgen zeker terug want, ik weet niet of ik het al vermeld heb, morgen lanceer ik een oproep!

Komt dat zien, komt dat zien ... komt dat lezen, komt dat lezen.

11:50 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

25/03/2008

White Easter

I'm dreaming of a white easter ....

De melodie kan behouden blijven, en zelfs de tekst is volledig recycleerbaar. Anderzijds is het romantische gevoel van witte parels aan een paasboom net iets minder dan een sneeuwgordijn in een sparreboom (nee, ik weiger te spreken van een denneboom: dit blog is politiek correct!).

easterIs dit nu de periode waar wij, buitensporters een hele winter naar uitkijken? Om dan in de begindagen van de lente half schuivend en driekwart strompelend door witgevrozen modder te ploeteren, onderwijl nog genoopt om serieus uit de doppen te kijken of ge valt met uw smoelwerk in een onontgonnen nest chocolade eieren?

Gisteren heb ik toch maar 2 trainingskes afgewerkt: 's ochtends, toen de weergoden nog niet gezopen hadden en hun roes op de mensheid wilden uitwerken, eventjes een vetloopje (samen met Tania). Stel jullie hier echter niet teveel bij voor: dit was een extra trainingske dat niet de index is van een startende voorbereiding naar iets groots, maar veeleer een op loopschoenen uitgedrukte boetedoening voor de chocoladen orgie daags tevoor.
's Avonds, toen de maan scheen en de zon naar de kangoeroes lachte, was het dan tijd om even de Noorman te spelen. Hoewel, eigenlijk viel het nog mee: enkel de eerste 10 minuten van mijn in totaal 65 minuten durende training heb ik de sneeuwvlokjes naar beneden zien dwarrelen.

Enfin, als ik nu naar buiten kijk zie ik een indrukwekkend witte vlakte, slechts hier en daar doorsneden door verse bandensporen. Het zal deze middag een training worden met vallen en opstaan ...

Gelukkig wordt het een korte werkweek: gisteren werd met Paasmaandag de toon al gezet, en overmorgen begint mijn volgend weekend al: we gaan met het hele gezin op citytrip naar Londen.
Een klein beetje parcoursverkenning voor de Flora Marathon 2009 kan nooit kwaad ...

07:47 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

21/03/2008

Time out

Vandaag effie geen telex ...

Niet dat er niet genoeg stof is om eentje (of zelfs 37!!) te maken, maar ik heb de voorbije dagen (2 weken eigenlijk) heel Europe onveilig gemaakt, en het zou getuigen van al te goedkope sensatiezucht om van de eerste dag al terug op onze regering (als we dat gedrocht tenminste zo al kunnen noemen) te kappen.

Uiteindelijk ben ik dus terug op m'n eigen turf aanbeland, en al bij al valt de conditie waarin ik me verkeer nog mee. Vorige week heb ik evenwel een heel pak minder gelopen dan aanvankelijk gepland, maar dit kwam echter door een hardnekkige verkoudheid die m'n adem afsneed van zodra ik enige fysieke activiteit veinsde die het knopen van schoenveters oversteeg.

Deze week heb ik de draad terug opgenomen, maar het liep toch ook niet meteen van een leien dakje: maandag legde ik in totaal 17 kilometer af (15 geplande + 2 verdwaalde kilometer want ik vond m'n hotel in het centrum van Helsinki niet terug) waar de hartslag eigenlijk 10% te hoog was. Nu heb ik dit wel vaker wanneer ik een training inlas op een dag dat ik het vliegtuig heb genomen. Dinsdag werd rustdag, en m'n versnellingen op woensdag heb ik helverwege gestaakt omdat m'n spieren en longen totaal geen verweer hadden tegen de laatste restantjes van m'n ziek zijn enkele dagen tevoren.
Gisteren ben ik ook maar binnen gebleven om een dagje extra te recupereren, maar vandaag pikken we de draad weer op met een 12 km loopje, morgen versnellingen en op Pasen is het de bedoeling dat ik 20km bij op de teller plaats.

Nog even welgemeend een laatste hoestbui de ether injagen en we zijn er klaar voor ...
Cough

07:09 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

07/03/2008

Telex van de Week (14)

telex--start--
Een telexje vanuit Oostenrijk deze keer
--stop--
en het gaat over moeilijke zaken
--stop--
moeilijk en onbegrijpelijk
--stop--
zoals daar is: de notariële index
--stop--
'k zal 't efkes simpel uitleggen
--stop--
de notariële index is eigenlijk een ristorno die je als bedrijf op je belastingen kan terugkrijgen mits je aan bepaalde criteria voldoet
--stop--
tot zover de wet
--stop--
de geest van de wet zegt echter dat je dit geld moet besteden in het creëeren van arbeidsplaatsen
--stop--
da staat nergens in de wet, maar ge moet da zo weten ... da's ongeveer hoe ze er in ons parlement over denken
--stop--
nu blijkt dat eigenlijk niemand dat geld hiervoor gebruikt
--stop--
commotie alom, vooral in het parlement
--stop--
blijkt dat ook onze financiële rots in de branding, de Nationale Bank van België, kortweg NBB, ook een aardig centje hieraan verdiend heeft vorig jaar
--stop--
inderdaad, zonder arbeid te creëeren
--stop--
en wie is er voor 50% eigenaar van de NBB?
--stop--
inderdaad ja, de staat zelf
--stop--
de staat, je weet wel, die gasten die alle geesten van de wet persoonlijk kennen want ze hebben nog samen in de kleuterklas gezeten...
--stop--
bon, ik vind dit onbegrijpelijk
--stop--
nog iets ...
--stop--
België begint zo stilaan de naam van terroristenstaat te krijgen ...
--stop--
je kan geen krant meer openslaan of je leest wel dat ze weeral een Belg ergens ten velde hebben aangehouden
--stop--
ok, ze noemen wel allemaal Abdelkader, Murat, Karim of Mustapha, maar toch ...
--stop--
't zijn Belgen
--stop--
straffer nog ...
--stop--
't zijn snel-Belgen
--stop--
genieters van de 'snel Belgwet'
--stop--
je weet wel, die wet uit de tijd dat je onze nationaliteit kreeg als je kon slagen op een test met als enige vraag 'Tel in de juiste volgorde van 1 tot 3', waarbij een maximum van 2 fouten toegelaten was
--stop--
had je ze allemaal fout, dan moest je gedelibereerd worden ...
--stop--
ik vind zoiets onbegrijpelijk
--stop--
nog ziets: onze regeringsvorming
--stop--
die moest toch af zijn tegen Pasen??
--stop--
nu blijkt dat de partijen die een akkoord hadden ineens niet meer akkoord zijn en dat de partijen die geen akkoord hadden daar dan weer mee akkoord kunnen gaan maar ze hebben geen akkoord om aan een ander akkoord te werken ...
--stop--
uiteraard wordt Leteme daar ziek van ...
--stop--
diene brave mens snapt da allemaal niet ...
--stop--
net zoals ik trouwens ...
--stop--
maar kom, er is ook goed nieuws ...
--stop--
vanavond ga ik terug naar huis
--stop--
en in mijn valies steekt weer wat materiaal voor Lachen met Geert ...
--stop--
wordt vervolgd!
--full stop--

14:02 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

06/03/2008

Music Maestro

Vandaag wil ik het niet één (want alleen is maar alleen), niet drie (ge moet nu ook weer niet willen overdrijven hé), maar twee keer over muziek hebben.

Ten eerste heb ik de eer om jullie te melden dat ons Lenne, mijn oudste der beide oogappels (of moet ik oogappellen zeggen, of mischien ogenappels, of misschien oogananas, maar nee .. dat is te ver, want dan zitten we al bijna bij de neuspeulvruchten, wat niet alleen volledig uit de richting is maar bovendien ook nog eens bijzonder onsmakelijk klinkt ... we houden het op 'oogappels') gisterenavond haar eerste celloconcert heeft gegeven.
Niet dat ze een plotseling een onweerstaanbare virtuositeit heeft ontwikkeld en ik vanaf heden op Mozartiaanse wijze en slechts voorafgegaan door een vierspan en enkele herauten doorheen de Westerse wereld moet beginnen kruisen om aan alle hoven en lustelijke huizen mijn wonderkind te tonen, maar toch ... ik moet zeggen dat ze het er knap heeft van afgebracht.

Proficiat Lenne!

Dit concert was trouwens ook haar eerste cello-examen, en aan de reactie van haar leerkracht te zien ben ik vrij gerust in een goede quotering!!

Ik heb wel een paar fotookes getrokken, maar die zijn thuis in het verre Muizen, en ik zit momenteel in Wenen, dus zullen jullie het met mijn woorden alleen moeten doen.

Voor mijn tweede muzikale onderwerp van vandaag wil ik grag jullie steun vragen.
Het gaat namelijk over het Eurosongfestival.

Kijk, zonder afbreuk te willen doen aan de artistieke kwaliteiten van de ene en het showbizgehalte van de andere vind ik persoonlijk dat we de Paranoiacs moeten sturen. Ierland gaat al een zingende kalkoen sturen, ik denk niet dat Europe het nodig acht dat België een kieke of anders gevederd gevogelte gaat sturen.

En daarbij, de Paranoics, da's nog échte Belgische rockgeschiedenis, de Paranoiacs, da's één brok energie, de Paranoiacs, dat is voor mij ook een stukje jeugdsentiment. Maar dan wel jeugdsentiment dat niet aan kwaliteit heeft ingeboet en nog steeds kleu geeft aan de grauwe wereld waarin haar podium staat.

Ik herinner me nog de beginjaren van deze rockgroep, toen ze top waren met een album, luisterend naar de zacht glooiende naam 'Sometimes teenage is spelled TNT', met onder meer een ode aan Debby Harry, aka Blondie. Ik heb ze ooit zelfs nog een hommage weten brengen aan Will Tura met een rocjversie van 'Maartse buien en aprilse grillen', en ook daar kwamen ze mee weg.
In die tijd, toen de dieren nog gewoon in het Nederlands met elkaar konden praten en ondergetekende nog veroordeeld was tot een dagelijkse slijtageslag tegen de slaap op de schoolbanken, zat er in mijn klas een zeer getalenteerd zanger/gitarist (later zou hij de groep Dildo Warheads oprichten), en deze jongen heeft me oot eens meegenomen naar een concert van de Paranoiacs. Tot op de dag van vandaag kan ik me nog levendig het rookkanon, de flitsende rode en gele podiumverlichting, de wietgeur die vanuit de voorste rijen opsteeg maar vooral de oerdegelijke livesound en meeslepende energie van deze groep herinneren.

Mannen, vrouwen, vrienden en vriendinnen, doe het desnoods niet voor de Paranoiacs, doe het à la limite niet voor mij, maar doe het voor de goede smaak: stem zondag op de Paranoiacs!
Je hoeft van mij niet eens naar de uitzending kijken, maar stem gewoon op deze sympathieke band ...


Alstublieft ... (jullie moesten nu eens de smekende blik in m'n ogen zien, met aan de rechterooghoek van m'n linkeroog zelfs een authentiek bengelende traan,  nu nog angstig om te vallen op het koude witte vlak van m'n bureau, maar spoedig zal zij aan kracht winnen en haar eigen weg gaan ...)

Zeg het voort, zeg het voort ...
paranoiacs

14:02 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

05/03/2008

Onverwachte training

Jaja ... lach maar met ne oude mens ... wat ik gisteren bedoelde is dat ik deze week 4 kilometer meer zou moeten lopen dan vorige week. Maar ja, soms vergeet ik al eens een woordje in een zin, en dan staat er iets totaal anders hé ... 't kan iedereen voorvallen, het gebeurt in de beste families, maar je hebt bepaalde risicogroepen die het wel wat vaker voor hebben. Da's het leven, da's mijn lot.

Na de rustdag van maandag kon gisteren de trainingsweek terug beginnen. Op de planning stond een rustige 12km. Om de avond vrij te hebben besloot ik om tijdens de middag de velden van Evere onveilig te maken, uiteraard voorzien van een robotfoto van Etienne; je weet nooit wie je tegenkomt ;-) ...

Na 200m merkte ik echter dat een wagen langzaam naast mij bleef rijden. Nu heeft mijn mama me steeds op het hart gedrukt om niet met vreemden te praten en zeker niet in de wagen te stappen met iemand die ik niet ken, en aldus het feit dat ik stilaan in de leeftijdscategorie kom waar ik me meer zorgen over necrofielen dan wel over pedofielen zou moeten maken, reden waarom ik stug voor me uit bleef kijken.

Even een klein stukje tussendoor: mama's en papa's van deze tijd ... het is belangrijk om je kinderen gevaarsbewust groot te brengen en hen steeds te wijzen op de bedreigingen van onze maatschappij, maar overdrijf niet. Omdat mijn moeder me vroeger maar bleef waarschuwen dat ik nooit mocht instappen bij vreemden heb ik het eerste jaar van mijn middelbaar héél veel keren de bus gemist. Net zolang tot er eindelijk een buschauffeur stopte die ik kende ...

Bon, einde van het interlidium ...
Waar waren we gebleven? Ah ja, ik liep daar dus, evenveel energie stoppend in het voor me uit kijken dan in het lopen zelf.
Plotseling, als een bliksemschicht flitste er een mes door de heldere middaghemel die slechts door enkele sluimerende wolken ontsierd werd (niet waar hoor, maar ik voel de onweerstaanbare drang om een beetje Hitchcock in dit verhaal te steken)...

Nee, niks spannends, de chauffeur van de wagen bleek gewoon een collega te zijn met wie ik vroeger al wel eens een toertje ging lopen. Hij had met een vriend afgesproken om in het Zoniënwoud wat gaan te lopen, en hij vroeg of ik geen zin had om mee te gaan.
Nu, lopen in de velden van Evere is wel tof, maar na 385 keer heb je ze wel gezien, en dus stapte ik, dankbaar voor de geboden afwisseling, in.

arboretumHet werd een heerlijk loopje, weliswaar anderhalve kilometer korter dan gepland, maar het is zalig om in het arboretum van het Zoniënwoud, dicht bij de bewoonde wereld maar toch ver weg van haar geluiden en beslommeringen, te kunnen gaan lopen.
Dit is zeker voor herhaling vatbaar ... hopelijk word ik volgende keer voor even eerbare doelen van de openbare weg geplukt ...

07:20 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

04/03/2008

Training

Je verwacht het misschien niet onmiddelijk op mijn blog, maar ik ga het nu eens voor één keertje gewoon over mijn trainingen hebben.

Dus, geen intieme verhalen over gebeurlijke voorvallen in luchthavens, hotels of straten met een anderstalige naam, geen familiale aangelegenheden van echtgenotes in het onderwijs of kinderen in de sportclub, en al helemaal geen bewijslast waaruit moet blijken dat de auteur van deze pagina's niet van de slimsten is.

Niets van dit alles! Nee, je moet niet aandringen ... ik zal geen enkele politieker door de mangel halen vandaag en de maatschappelijke problemen waardoor mijn eksteroog soms tot in m'n geamputeerde amandelen kruipt laat ik vandaag eveneens onberoerd, we gaan het puur over mijn trainingen van de afgelopen week hebben.

Dit gezegd zijnde ... vorige week heb ik, zoals door mijn schema voorzien, 64 kilometer op m'n teller bijgeschreven.
Nochtans is niet alles 100% verlopen zoals ik het aan het schema toevertrouwd had. Maandag is uiteraard geen probleem, want dat is, net als de vrijdag, mijn traditionele rustdag, en 0 kilometer lopen is iets wat me met verve lukt.
Dinsdag heb ik 14km in plaats van de voorziene 12 gelopen, gewoon omdat ik me een beetje vergist had, en als je 7km van huis weg loopt langs een rivier, dan is het onmogelijk om in 5km terug thuis te geraken, tenzij je je tot het betere triathlonwerk wil bekeren. Woensdag stonden er versnellingen op het programma (1 x 1km, 1 x 2km en terug 1 x 1km @ 4'/km) wat in totaal 10 loopkilometers (incl. in- en uitlopen en ruststukjes) heeft opgeleverd. Donderdag had ik eveneens 12 rustige kilometers gepland, en die zijn er in de praktijk ook gekomen. Zaterdag heb ik weer een beetje moeten shiften: in principe stonden er weer versnellingen ingeboekt, maar omdat ik de godganse dag van hier naar ginder en in 7 delen weer terug ben gehost zag ik het niet meer zitten om 's avonds nog tegen de wind in te beuken om toch maar een beetje tempo te kunnen maken. Enfin, ik ben dus gewoon in de zzetel blijven hangen.
's Anderendaags wekte de wroeging me echter op een onwezenlijk vroeg uur en aldus ging ik de meest matinale versnellingen uit m'n carrière afleggen. Ook op zondag heb ik dan in de namiddag nog m'n obligate 18 kilometer (eigenlijk stond er 20 op het programma, maar ik had nog een bonus van de dinsdagtraining en het was zo al zwaar genoeg na de ochtendtraining) afgejogd, et voilà, Kees is weer eens klaar gekomen.

Deze week staat er een vrij gelijkaardig programma op de kalender, maar in totaal zal ik wel een 4-tal kilometer presteren.

Voila zie, jullie zien het: ik ben terug in training zoals het hoort ... na het lezen van de blogs der St Saveur deelnemers ben ik wakker geschoten: jullie zijn allemaal heel sterk bezig, en net zoals de moppersmurf haat ik afgaan!!

07:08 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

28/02/2008

Wij zijn goed bezig ...

... ook al zeggen ze van niet!

eddyAldus luidt de bekende slagzin die Eddy Planckaert en de zijnen ooit eens op modern vinyl aan de man bracht. Voor de Nederlanders die niet bekend zijn met 'Het geslacht de Planckaerts': prijs jullie gelukkig. Voor de Vlamingen die ze wel kennen: sorry, ze zijn nog niet geslacht.

Maar kom, stilte in de zaal, sluit allemaal in rijen van twee en jabbedabbedoe, mondjes toe want we gaan over tot de orde van de dag.

Gisteren las ik in de krant dat steeds meer Vlamingen hun toevlucht zoeken tot antidepressiva. Geen wonder als je ziet wat er allemaal in zo een krant staat, maar kom, er staat ook positief nieuws in.
Positief nieuws zoals bijvoorbeeld dit bepaalde artikeltje over die pillenslikkende medeburgers van ons, want er was ook een uitgebreid overzicht van wat te doen tegen depressies, met andere woorden, natuurlijke middelen die het slikken van deze pillen overbodig zouden maken. En wat stond er op nummer 1?
Jawel: doe aan sport. Met name lange afstanden lopen zou het lichaam bepaalde stoffen laten aanmaken die een langdurig gevoel van welbehagen kunnen opwekken.

We zijn dus goed bezig hé manne! Doe zo verder, doe zo voort!!

Maar dat het allemaal niet zo evident is, is iets wat wij (het kweken van een groepsgevoel was volgens datzelfde artikeltje ook een effectieve manier om met zwartgallige gedachten om te gaan) niet altijd beseffen, maar toch ...

Eerder deze week nog kreeg ik bijvoorbeeld de volgende vraag voor de voeten geworpen, en ik citeer:
'oedoedegaaidatoch?'
Nu geef ik grif toe dat dit een typisch voorbeeld is van een vraag die enkel in bepaalde kleine dorpskernen of in slinkende geloofsgemeenschappen van genaturaliseerde bosnegers begrepen wordt, en dus geef ik hier meteen ook de vrije vertaling weer:
'Hoe doe jij dat toch'

De vraag werd me gesteld toen ik net een toertje van 14 kilometer had gelopen, op 't gemak, op een kwartiertje of 5.
Ik schrok wel een beetje van de vraag, want uiteindelijk is dit iets wat doodnormaal lijkt als je dit dikwijls doet en als ik zo al jullie blogjes lees dan weet ik dat geen van jullie een hand of zelfs maar een vingerkootje omdraaien voor een rustig loopje van 14 kilometer.

Enfin, ik wil maar zeggen, wees gelukkig dat je bij de lopende bevolking hoort ... het is niet alleen hartstikke (leuk hé, zo een beetje m'n Nederlandse lezers plezieren ;-) ) gezond, maar je krijgt er ook nog de stilzwijgende bewondering van 'the others' (leuk hé, zo een beetje de Lost-kijkers plezieren ... ) gratis bij.

Wij zijn goed bezig ...

14:23 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27/02/2008

Mijn begroting

Ja, zelfs ten huize Marathon Geert heeft het crisismonster toegeslagen en wordt de dalende koopkracht stilaan voelbaar. Het stagneren van de beurzen en de enorme levensduurte laten hun adem steeds voelbaarder langs mijn nek en via m'n ruggegraat richting beursklier glijden ... beste vrienden, mijn begroting klopt niet meer.

Maar gelukkig had ik de vergrijskamer van mijn kelder nog enkele wijzen liggen, en na de nodige peptalk en nodige liters smeerolie kreeg ik deze heerschappen aan de praat. Onvoorstelbaar hoeveel pasklare oplossingen voor mijn meest prangende problemen ik zonder het te beseffen in de kelder liggen had!

Eerst en vooral moet ik zeker niet mijn uitgaven verminderen ... deze heb ik immers nodig om aan iedereen te laten zien dat het nog goed met me gaat .. ik zal dus m'n wagen inwisselen voor een nog grotere, en de nieuwe oprit die naast m'n huis ligt zal ik ook nog eens laten heraanleggen, want door de regen van de afgelopen dagen zijn de stenen nat geworden, en dat staat zo slordig.

M'n inkomsten gaan echter wel omhoog, ah ja, anders kan ik m'n uitgaven niet meer bekostigen. Maar geen probleem, ik heb immers 2 kinderen, en ik kan hen altijd wat minder zakgeld geven, maar eigenlijk is dat ook niet juist, want Fien krijgt als jongste van de 2 elke week 1 Euro minder. Dus heb ik de volgende oplossing bedacht: Lenne krijgt vanaf nu 1 € minder, en Fien een halve Euro meer, wat voor mij een netto opbrengst van een halve Euro betekent, én er is een herverdeling van de welvaart.
Verdre ga ik ook een stuk van m'n tuin verkopen. In totaliteit zal m'n eigendom dan wel wat minder waard worden, maar als ik nu eens nieuwe gordijnen hang en de achterdeur opnieuw schilder, dan ziet 't er allemaal wat beter uit, en het oog wil toch ook wat hé?
En als ik dan nog een beetje geld te kort heb dan vraag ik wel wat geld aan de firma die verantwoordelijk is voor de huisvuilophaling ... in ruil voor wat baksjish mogen zij wat afval in mijn tuin storten ... tegen de tijd dat dit een onoverkomelijk probleem begint te worden hebben m'n kinderen het huis geerfd en is het mijn probleem niet meer.



Beste vrienden, als wat hierboven staat nogal absurd lijkt, wel, proficiat, dat is normaal en het staat me toe om 2 zaken over jullie te weten:

  1. jullie bezitten over een intelligentie die op z'n minst normaal te noemen is;
  2. jullie behoren niet tot de Belgische politieke klasse (eigenlijk is dit een logisch gevolg van puntje 1)!


Uiteindelijk is dit de oplossing die onze regering voor haar eigen verspilzucht heeft bedacht: we verkopen wat gebouwen, we prostitueren ons een beetje voor Electrabel en kijken vooral niet naar de toekomst: we zouden zo ne keer onze ogen kunnen pijn doen!

Ah ja, en ook voor de problemen met de gemeenschappen hebben we een oplossing: we hebben nu toch al een 5-tal onderwerpen waar we over gaan praten.

Dus al die communautaire zever die ondertussen al bijna een jaar aansleept heeft als resultaat dat we na de pasen met elkaar gaan praten??

Jeeezes, en ik die dacht dat de Joden en de Palestijnen er lang over deden om samen aan tafel te gaan zitten ...
Niet verwonderlijk dat Leterme er ziek van wordt!

Allez, 'k heb m'n gedacht weer ne keer kunnen zeggen en ik ben weeral opgelucht zie ... nu ga ik een paar intervallekes lopen en daarna met ons Fien naar de keeperstraining; binnenkort wordt ze beter dan Espinoza (ik schat zo binnen een dag of 4 ;-) ) ...

15:09 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

26/02/2008

Verwachtingen

ObamaIn de Verenigde Staten begint het nu pas leuk te worden: tijdens de voorverkiezingen van de democraten wordt er eindelijk met echte modder gegooid ... oude (nu ja, 2 jaar is niet zo oud) foto's van Obama in tulband en een leuke jurk (I did not have sex in that toga!) worden bovengehaald, de aanvallen worden steeds bitsiger en persoonlijker, enfin, het lijkt er wel op alsof ze een voorbeeld beginnen te nemen aan ons progressieve landje.

Wat ik me steeds heb afgevraagd is of die partij geen andere, meer toepasselijke naam zou kunnen kiezen ... uiteindelijk is er in dat hele land niet zo veel democratisch te vinden! Anderzijds, moesten beide grootste (en ineens ook vrijwel enige) partijen voor zichzelf een correcte naam kiezen, dan kregen we binnenkort een strijd om het presidentschap tussen de kandidaten van de Nerds en de Idiots.
Voor de grap heb ik vorige week eens een Amerikaanse stemtest gedaan. In zo een test moet je een 30-tal vragen beantwoorden met 'akkoord', 'niet akkoord' en 'ik weet het niet' (lees: 'het interesseert me niet'). Je antwoorden worden dan vergeleken met het programma van de verschillende kandidaten, en dan krijg je een procentuele vergelijking van welke kandidaat het best bij je past. Als je 30 keer 'het interesseert me niet' kiest, wordt je resultaat naar de ambassade van de Verenigde Staten doorgestuurd en krijg je gratis het Amerikaanse staatsburgerschap aangeboden.

Bon, groot was mijn verrassing niet toen bleek dat ik eerder naar de Conservatives over helde (we spreken over het programma hé, niet over de invulling ervan ... ook in ons land zijn dit 2 verschillende werelden). Wat ik wél straf vond is dat het profiel dat het best bij me paste slechts voor 51% met mijn mening overeen stemt ... ik zal m'n migratieplannen dus best maar op een ander werelddeel richten; ginderachter komt het nooit meer goed!

Voilà zie, tot zover ons politieke uurtje van de dag ... ik kon het evengoed over onze begroting hebben, over het kartel CD&V/NVa en over de overbodigheid van het Belgische staatsbestel, maar ik moet op vrijdag ook nog mijn Telex van de Week vol krijgen hé ;-)

Zijn er nog vragen?

Ja?

Die wulpse dame met de verwilderde blik in de ogen en spannende tights rondom de eindeloze benen, daar vanachter in de zaal (jaaaaaa ... soms laat ik me gaan ...)? Stel uw vraag maar ...

Hoeveel wat?

Ah ... hoeveel kilometer ...

Wel, om op uw vraag te antwoorden, vorige week heb ik nét de 51 kilometer niet gehaald, en deze week staat er een 64 kilometer op de weekplanning; het gaat weer de goede richting uit, dank u.

08:17 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25/02/2008

Competitiegeest

Héhé ... nu ik met de Eurojogging in Harelbeke terug een doel voor ogen heb gaat het volgen van een trainingsschema in één klap terug een pak makkelijker.
Klassieke vragen zoals 'Waar doe ik het eigenlijk voor?' krijgen immers meteen een makkelijk en voor de hand liggend antwoord: 'Daar voor!'.

competitionIk ben dan ook altijd al een competitiebeest geweest; aan mij moet je niet komen vragen om een partijtje squash 'just for fun' te spelen, en wanneer ik vroeger een vriendschappelijke voetbalwedstrijd diende te spelen dan kon je aan mijn manier van spelen absoluut geen verschil merken met een levensbelangrijke competitietopper. Niets aan te doen, zo zit ik nu eenmaal in mekaar.
Mijn beste kameraad is trouwens ook zo: legendarisch zijn de wedstrijden waarin we elkaar tot der dood bekampten op het tennisveld, de squashbaan, de tafeltennistafel of zelfs het spelbord van één of ander gezelschapsspelletje (what's in a name ...).

Nu, soms is deze karakertrek een zegen, soms een vloek.
Het is een zegen wanneer je een confrontatie aan moet gaan, zowel op het sportterrein als in het dagelijkse leven, want je hebt steeds een onmiskenbaar mentaal voordeel als je tegenover iemand komt te staan die niet bereid is om z'n blinde darm en een even aantal ledematen af te staan in ruil voor de overwinning.
Het is echter evenzeer een vloek als je in een teamsport speelt waar niet iedereen met dezelfde gedrevenheid aan de slag gaat.

Enfin, een lange inleiding en open venster op m'n ziel om maar te zeggen dat ik grotendeels m'n wedstrijdplanning voor 2008 heb opgesteld.

Uiteraard wordt Harelbeke m'n eerste wedstijd van het jaar, en verder zal ik zeker aan de start staan van Dwars door Brugge (4 mei, 15k), de Jogging Ville de Namur (14 september, 14.6k) en de Gaston Roelandts loop (28 december, 10k).
Ik hoop ook deel te nemen aan de 20k van Brussel (mei), de 10 van Mechelen (voorjaar) en de 12u van Den Haag (iemand interesse om mee in ons team te lopen??)

Ah ja ... en dan is er uiteraard nog de obligate marathon!

Dit jaar ga ik voor de eerste keer op Belgische bodem een marathon afwerken: na Rotterdam, Dublin, nog eens Rotterdam, Monschau en de Jungfrau, zal ik proberen om m'n PR op 5 oktober in Brussel scherper te stellen.

Misschien lap ik er hier of daar nog een halve marathon, een wedstrijd uit de 'challenge Delhalle' (bedankt vor de tip, Bénédicte) of een 10 mijl tussen, maar ik heb bewust de keuze gemaakt om geen 'veelloper' te worden. Uiteindelijk is dit ook één van de vloeken van m'n competitiegeest: ik kan het gewoon niet aan om veel wedstrijden te lopen ... ik pep me mentaal immers telkens zo sterk op dat deze handeling op zich al zoveel energie vergt en stress genereert dat veel meer wedstrijden het leven er voor mezelf en m'n omgeving niet echt aangenamer door zou worden.

Maar komaan nu, zeg op ... wie van jullie kan ik op welke wedstrijd begroeten?

08:14 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

21/02/2008

Jésus Maria

De titel van dit berichtje is, met de juiste intonatie en dito gelaatsuitdrukking het Tsjechische equivalent van onze 'godverdomme'.

Eergisteren had ik het nog over m'n avontuurtje in het vinden van m'n geboekt hotel ... ik had nergens boekingsnummer, noch details van het hotel opgeschreven en kon slechts op de juiste plek onderdak vinden dankzij bemiddeling van de booking.com helpdesk (jajaaa ... m'n tellertje rinkelt alweer ;-) ).
Ik weet dat het onbenullig klinkt, maar het heeft heel wat geduurd voor ik ten eerste het juiste telefoonnummer had en ten tweede heb ik de vriendelijke dame van de helpdesk ook niet geholpen in haar research door het geven van een foutief e-mailadres ... en na een half uur (écht waar!) begin je dan toch een beetje te zweten hoor ...

Maar bon, gepokt en gemazeld door deze ervaring maakte ik de dure eed om NOOIT nog een hodeladres te vergeten.

Nooit?

't Is te zeggen ... lang heeft het niet geduurd ...

Om precies te zijn, één dag later had ik weeral prijs. Pas op, deze keer kon ik echter wel verzachtende omstandigheden in roepen ... voor de 2de avond had ik op aanraden van een Tsjechische collega een hotel geboekt in Podebrády, een rustig en prachtig kuuroord dat op slechts een boogscheut (tenminste, als de boogschutter een serieus sterke arm heeft en zijn pijl niet halverwege een verloren gevlogen hooglandse knobbelzwaan doorboort, maar dit geheel ter zijde) van de fabriek waar de Aygo (rinkel rinkel ... hoor ik daar mijn jackpotje??) gemaakt wordt.
Toen ik echter dinsdagavond reeds mijn computer had afgesloten ontdekte ik dat ik, weeral, het adres van het hotel niet had opgeschreven.

'Geen paniek!', aldus sprak mijn lokale collega, 'ik weet welk hotel je hebt want ik heb je de internetlink doorgestuurd. Als je nu gewoon mijn collega volgt met je wagen; hij weet heel goed waar het is want hij woont op 200 meter van het hotel.'
Wat is het heerlijk hartverwarmend om met zulke collega's te mogen samenwerken!
Enfin, het was tijd om de boeken dicht te doen en hotelwaarts te rijden, en alzo geschiedde. Een goeie 20 minuten later stond ik aan het hotel waar ik een kamer had gereserveerd.

Tenminste, dat dacht ik. Bij aanmelding aan de receptie vertelde de vriendelijke bediende me dat hij geen kamer voor me had. Nu eerlijk gezegd, de naam van het hotel kwam me helemaal niet bekend voor en het hotel leek in levende lijve niet in het minst op de fotootjes die ik op het internet had gezien, en dus twijfelde ik niet aan de oprechtheid van de sandwich (piccolo vind ik toch zo een kleinerend woordje ;-) ).

Jésus Maria, catastrof, doberdel, ty volé ... de lokale jammerklachten spookten door mijn hoofd!

Teleurgesteld droop ik dus af, terug naar mijn wagen. Een telefoontje naar mijn collega bracht echter reeds vlug opheldering: hij had me een verkeerde link doorgestuurd, gelukkig van een hotel vlak om de hoek.

Oef, great successsss, yak se masj, het kwam dus toch nog goed en ook de 2de nacht in het land van Franz Kafka diende ik niet onder een brug door te brengen.

Bijkomend leuk detail was dat het hotel vlak aan een mooi parkje lag waar ik me dan ook enkele kilometers loopgenot in heb cadeau gedaan.
Normaal gezien zou ik nu hier een Google-kaartje vanbijvoegen, maar ik ben mijn Garmin docking vergeten, en dus zal 't voor morgen zijn (of overmorgen, of ...)
Toch al een mooi plaatje van het wonderschone Podebrady ...
podebrady

12:03 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

20/02/2008

Kosovo onafhankelijk!

De oude Grieken hebben min of meer de democratie zoals we die tegenwoordig nog kennen in landen zoals daar zijn IJsland, Denemarken en Zwitserland uitgevonden.
Zeer frappant aan de politieke kaste uit die tijd is dat je als verkozene van het volk niet echt een salaris kreeg, maar moest leven van de donaties die het volk vrijwillig gaf. Met andere woorden, als je je job niet goed deed, dan had je 's avonds honger, zo simpel was dat.

Let wel, ik hoop niet echt dat dit soort systeem er bij ons ook zou komen, want onze Belgische socialisten zijn zo al corrupt genoeg dat ze zich ook niet nog eens openlijk op straat moeten laten omkopen door de hoogst biedende.

Maar soms, wanneer onze mandatarissen er weer eens een potje van maken (om de 15 seconden dus ...), denk ik toch met weemoed terug aan de dagen van het grote rijk aan de Middellandse zee...

Wat nu weer?
Awel, hebben jullie ook die polimiek rond Kosovo gevolgd? Indien niet, geen paniek, na het lezen van dit berichtje ben je weer helemaal bij ...

We starten ons lesje in actualiteit met de aanwezigheid van Bart Staes (zoals hij zichzelf op z'n webstek noemt een 'Afgevaardigde van de Europese Groene Fractie, met inzet voor de vredes- en milieubeweging ') in het ohtendnieuws, live vanuit Pristina. Onze voorvechter voor vrede en milieu kirde blij als een kind dat voor het eerst in een potje plast zonder daarbij onherstelbare schade aan tapijt of parket aan te brengen dat hij zich aan het begin van een 40 meter lange taart bevond waar diezelfde dag nog 30.000 mensen aan tegoed zouden doen. En dit alles ter ere van de eenzijdig afgekondigde onafhankelijkheid van Kosovo.

Nu, ik ben niet een echte Balkanspecialist, dus ik kan me niet uitlaten over de geschiedkundige geldigheid van deze onafhankelijkheidsclaim, maar enkele zaken vind ik toch wel héél frapant:

  • de mensen die nu staan te juichen vanwege het onafhankelijke Kosovo (1,5 miljoen inwoners) deden dit eerder al voor de onafhankelijkheid van Montenegro (680.000 inwoners), maar vinden anderzijds dat Vlaanderen (6 miljoen inwoners) te klein (en te arm!!) is om zelfstandig door het leven te gaan;
  • als je in Kosovo net genoeg financiële armkracht hebt om je een nagel om aan je gat te krabben te veroorloven, dan behoor je tot de bovenste laag van de bevolking ... waar gaat dat landje van leven?;
  • Rusland is fel tegen, de Verenigde Staten helemaal voor, Europa was eerst voor maar wacht nu nog even af ... zien ze dan niet in dat de volgende Balkanoorlog eigenlijk nu reeds begonnen is????;
  • over Europa gesproken ... 6 landen hebben al gezegd mee te willen feesten ... België is er toch weer bij zekerst!! Zullen we dan nooit leren om eerst na te denken en dan pas te spreken (ok, ik geef toe, ik heb hier niet veel recht van spreken, maar toch ...);
  • ik heb op TV heel wat feestende Kosovaren gezien ... allemaal zwaaiden ze met een Albanese vlag. Officieel omdat ze de officiële vlag van het onafhankelijke Kosovo hebben, ok, dat begrijp ik, maar in alle intervieuws die ik heb gehoord zei de ondervraagde 'Kosovaar' dat zij geen Serviërs zijn, en daarom niet bij dat land willen horen, maar eigenlijk Albanezen zijn ...

Moraal van het verhaal: blijf daar de eerste 2 weken maar uit de buurt ... 't is hier al gevaarlijk genoeg!

Eén klein voordeeltje: hoe meer van die kleine landjes, hoe meer kans ons nationale voetbalploeg heeft om 0-0 gelijk te spelen (over winnen wil ik het niet meer hebben).
kosova

07:15 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19/02/2008

Het viel nog mee ...

Absoluut!
Ik ben anders gewoon ... het enige kleine foutje was dat ik de naam en het adres van mijn hotel vergeten was, en zelfs met de strafste GPS is het dan moeilijk om je slaapplaats te vinden. Gelukkig kon de helpdesk van Booking.com me helpen en dus is ook deze flater slechts voer voor de geschiedenisboeken.

Nu maak ik me klaar om ook nog daadwerkelijk een beetje arbeid te verrichten (het moet er eens van komen ...), maar ik zou toch nog willen meedelen dat Marathon Geert en de zijnen in vol ornaat te bewonderen zullen zijn in St Saveur, wat meteen betekend dat mijn comeback op het wedstrijdtoneel ergens in de Harelbeekse velden te bewonderen zal zijn.

Komt dat zien, komt dat zien.

Het zal wel weer een mooie groepsfoto opleveren; al die bloggers in bloedrood ornaat ... we hebben weer iets om naar uit te kijken ...

Tot dan!

08:21 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

18/02/2008

Eurosong

OK, als vanaf nu groepen zoals The Paranoiacs gaan meedoen, dan hebben ze mijn aandacht ... geweldig wat die gasten daar neergezet hebben.

Verder heb ik gisterenavond op TV1 niet veel anders gezien dan lange benen en korte rokjes (eigenlijk straf hé, dat beide lengtematen zich in omgekeerd evenredige zin tot elkaar verhouden ...) en een verfrissende inbreng van de zusjes Cappaert.

En nu het toch over lange benen gaat, kan ik meteen op de sport overstappen: mijn kalender begint nu toch stilaan vorm te krijgen, mede dankzij de inbreng van jullie reacties op mijn vorige berichtje.
Het is zelfs zo dat St Saveur plotseling terug op mijn kalender staat, en als de planning het enigszins toelaat zal ik mijn comeback vieren tijdens de Eurojogging in Harelbeke, maar dit zal afhangen van hoe laat ons Fien moet voetballen.
Ons Fientje is namelijk nog steeds het betrouwbare sluitstuk van de 1ste jaars duiveltjes van KFC Muizen (voilà, de voorzitter zal weer content zijn met deze gratis reclame), en als trouwe supporter sta ik nog steeds elke zaterdag op post achter haar goal.

Quoi de neuf? Awel, deze namiddag vertrek ik voor een kort bezoekje aan Tsjechië, en omdat ik nu terug met een doel train gaan de loopspulletjes als vanouds gewoon meer mee. Ik zal proberen om alle officiële formaliteiten zonder kleerscheuren te doorworstelen, en mijn grote klep wordt eveneens aan banden gelegd, zodat ik morgen een gewoon, normaal verslagje kan uitbrengen. 't Kan niet altijd feest zijn hé ;-)

Allez, tot morgen en hou de moed erin: maandag is immers de eerste stap richting weekeinde! (ik heb ooit nog bij de Bond zonder Naam gesolliciteerd)

09:56 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

15/02/2008

Coming to a theatre near you soon ...

Nog ne keer iets over het lopen zelf, en dan meer bepaald mijn wedstrijdplanning voor dit jaar.

Wel, de voorlopige planning kan nog het best omschreven worden als een maagdelijk wit sneeuwtapijt, lang voordat de eerste verdorven voetstap het idyllische plaatje komt verpesten.
Voor de slechte verstaanders onder mijn lezers (niet dat ik iemand verdenk hoor ;-) ): er staat nog niets op de planning.

Uiteindelijk hebben jullie tijdens mijn blogloze periode niet veel loopnieuws over Marathon Geert gemist; ik heb niet veel dood gedaan!
Het is dan ook niet het moment om de kalender te overladen met loopevenementen en tot de verbeelding sprekende recordpogingen. Ik had graag de 20 van Alphen en de 4 daagse van Appeldoorn meegelopen, maar deze mooie races komen zeker nog te vroeg. Ik dacht eigenlijk om de wedstrijdshoenen pas terug aan te binden ter gelegenheid van de 20 van Brussel, maar daarnet, bij het lichten van de postbus, zag ik een folderke over de 'I Run'-evenementen, en misschien ga ik daar maar mijn seizoen rond bouwen; ik zal nog wel zien.

En een marathon? Alvast niet voor de zomer, maar in het najaar zal ik er nog wel een mooie uitkiezen. De olympus zal dus niet voor dit jaar zijn, en de Jungfrau zal me in 2008 ook niet te zien krijgen, maar beide races staan alvast met stip genoteerd voor 2009. Nu nog Martine & Ingrid warm krijgen voor de Berkley run (jaja Tientje ... ik ben dat nog niet vergeten), en m'n langetermijn planning zit al goed ...

10:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

13/02/2008

Krantenartikels

newspapersVoor mij is de krant niet gelijk aan de bijbel, wat op zich niet zo verwonderlijk is, want zelfs de bijbel is voor mij nit de bijbel, doch dit geheel terzijde.
Wat ik wil zeggen is dat ik een lezer ben van het kritische soort; ik leg me neer bij een afgedrukte voetbaluitslag, dat wel, maar het is niet omdat één of andere reporter meent aan de hand van bepaalde kriteria een zeker politiek standpunt te moeten ventileren of uit bepaalde randfactoren van onze maatschappij ineens een persoonlijke conclusie trekt en deze als enige zaligmakende waarheid gaat propageren op pagina 3, dat ik mee op die trein spring. Integendeel, ik probeer dan tussen de regels in het zwakke punt van het verhaal te vinden, gewoon omdat ik vind dat de media in onze maatschappij een al een veel te sterke machtspositie inneemt en indien iedereen zomaar slaafs aanneemt wat er in de krant of op het tv-scherm gedrukt of getoond wordt, we de klok terugdraaien naar de tijd toen de geletterden alle touwtjes in handen hadden, ten koste van het gepeupel.

Maar toch kan ik soms zo van die artikeltjes vinden, meestal ergens in een klein hoekje geprangd tussen het uitneembare sportkatern en de overbodige lifestyle-pagina's, waar ik even bij stil blijf staan. Zo van die artikeltjes waarvan je na het lezen nauwelijks kan geloven dat het er werkelijk zo gedrukt staat, wat je automatisch aanzet tot het meermaals herlezen van dit artikeltje.

Aan mijn bureau heb ik bvb. zo een artikeltje uit een Britse krant, met als welluidende titel 'Working with idiots can kill you'. Je kan niet geloven hoeveel passanten van mijn werkplaats dit artikel persoonlijk nemen ...

Gisteren las ik nog zo een artikeltje. Het ging over een Amerikaans bedrijf waar een werknemer 5 dagen dood aan zijn bureau zat alvorens dit door iemand werd opgemerkt ...
Ik ga de naam van de brave man niet vernoemen, gewoon om de familie van George Turklebaum niet voor het hoofd te stoten, maar het is toch ongelooflijk dat zo iets gebeurt. De reactie van de directie is ook ronduit hilarisch: 'Tja kijk, George kwam altijd als eerste binnen en ging steeds als laatste buiten en was nogal geabsorbeerd door zijn werk, dus niemand vond het raar dat hij daar zat zonder van zithouding te veranderen of ook maar één woord te zeggen ...'

Nu geef ik toe dat ik sinds het lezen van dit artikeltje ook enkele van mijn collega's ervan verdenk om reeds meerdere maanden geleden het tijdelijke voor het eeuwige te hebben verwisseld, maar hoe controleer je dit hé? Steek ik een pink in hun linkeroog en zie wat de reactie is, of stuur ik hen gewoon een e-mailtje en wacht nagelbijtend op een antwoord?

Spannend ...

07:11 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12/02/2008

Das Laufen an sich ...

Ter verantwoording van de titel: ik heb altijd al ein boontje voor de Duitse taal gehad ... het klinkt meer geletterd om het over 'de taal van Nietsche en Goethe' te hebben dan over de 'klap van Freddy De Kerpel', en het is ook een iets meer gebiedende manier van communiceren dan ons zachtmoedig Nederlands.
Het is immers reed meer dan 60 jaar een bewezen feit dat een welgemeende 'Aufmachen, schnell!' het beter doet dan het beleefde gerinkel van een deurbel.
Maar kom, ik ga hier geen lans breken voor de taal van een ander, ik zou eventjes graag een update geven van mijn loopprestaties tijdens de afgelopen maanden.

Het voordeel hiervan is dat je geen dag verlof moet nemen om dit berichtje te lezen, want de wedstrijdteller is samen met deze blog stil blijven staan en zelfs het trainingsveld werd niet afdoende afgebeuld.
Pas op, het is niet zo dat ik niets heb gedaan, en de trainingsresultaten van de afgelopen weken laten me voelen dat ik wel terug het niveau naar boven zal krijgen, maar het zal nog wel enkele weken duren alvorens ik hier nog eens fier kan komen berichten over flitsende tussentijden en oogstrelende versnellingen.

Het is dus inderdaad druk geweest, met vele buitenlandse trips (jaja, met even zovele verhalen ... daar kom ik nog wel eens op terug) en dito werkuren, en het beetje vrije tijd dat ik in m'n agenda kon steken had ik eigenlijk nodig om een beetje op de positieven te komen.
Aber (daar gaan we weer ...), we are back, en 't is to stay deze keer.

Verwacht geen dagelijkse berichtjes, want ik ga mezelf geen blogdruk opleggen, maar ik doe m'n best om terug met geregelde postjes wat overbodige bits & bites door jullie kabeltjes te jagen ... 't leven is al serieus genoeg ;-)

07:50 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

10/02/2008

 

Comeback%20back%20500_mediumWel kijk eens aan ... Marathon Geert was dus toch niet helemaal dood ... hij heeft wel op intensieve zorgen gelegen en zijn geestelijke vader maakte zich met recht en reden zorgen over het welzijn van zijn geesteskind, maar ergens diep in de ziel van deze blogger schuilt dus toch een dosis wilkracht, voldoende om me terug aan het typen te krijgen.

Bon, eerlijk gezegd was ik wel een beetje verrast van de vele berichtjes, mailkes en zelfs kaartjes die ik heb ontvangen. Nu komt dit voor een stuk misschien ook wel door het feit dat ik mijn afscheid heb aangekondigd in volle aanloop naar de kerstdagen, wat uiteindelijk toch een meer sentimentele waarde heeft dan pakweg een paasmaandag, feestdag van de onnozele kinderen of een gemiddelde 18de maart, om maar iets te noemen. Maar toch, ik ben er een beetje van aangedaan, en ik betrapte me er in de afgelopen weken ook steeds mmer op dat ik bij bepaalde gebeurtenissen spontaan begon na te denken hoe ik dit in een vlot leesbaar blogberichtje zou kunnen gieten.

En dus is de kogel door de kerk, wat altijd makkelijker is dan omgekeerd, en hier is ie dan ... de grootste comeback sinds Martina Hingis terug haar tennisracket opnam, hierdoor echter haar evenwicht verloor, met al haar klikken en klakken, hebben en houden en benen in de lucht van de trap viel.

Laat ons hopen dat het Marathon Geert beter zal vergaan, maar ik ben er klaar voor ... u toch ook?

21:28 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

10/12/2007

Breek de stilte

Tja, als Johan Verminnen in de reacties geciteerd wordt, dan kan ik niet anders dan uit de kast te komen met m'n eigen culturele bagage, vandaar dat ik m'n titeltje van Stef Woud (hij is ondertussen wat bijgekomen) ontleend heb.

Het is lang geleden dat ik hier nog geweest ben, en eer lijk gezegd ben ik een beetje aangedaan daar de leuke reacties die ik hier vandaag terug mag vinden.
Reden van mijn postje vandaag zijn enkele e-mailtjes die ik ondertussen heb ontvangen, en ik ben eigenlijk wel een verklaring schuldig, zoveel is zeker.

Makkers, vrienden, geachte lezers en bewonderenswaardige atleten (kies zelf maar waar je bij wil horen, maar voor de meesten onder jullie zijn er meer dan één van de voorgaande definities van toepassing), ik ben bang dat mijn beslissing toch van onomkeerbare aard moet zijn ... met andere woorden, dit berichtje is eigenlijk de afscheidsbrief van Marathon Geert aan zijn trouw lezerspubliek.

Ik hoop jullie allemaal nog eens tegen 't lijf te lopen, en heel wat blogs zal ik, zij het vanop gepaste afstand, blijven volgen. maar deze pagina's houden op te bestaan.



Bedankt voor de vele fijne reacties op mijn blog, bedankt voor de ondersteuning op tijden wanneer ik het nodig had, bedankt voor de gouden tips & onbetaalbare adviezen, bedankt om dagelijks even de tijd te nemen om mee te lachen met zoveel stomheid en onnozelheid in één persoon, maar vooral bedankt voor de warmte en fijne vriendschap.

Aan iedereen nog de beste eindejaarswensen & een karrevracht succes in jullie volgende loopavonturen!

farewelltitle

10:25 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (43) |  Facebook |

23/11/2007

Groetjes uit ...

Halokidoki allemaal ... wat is het lang geleden dat ik hier nog geweest ben.

Die 'groetjes uit' uit de titel van dit bericht kunnen van zowat overal op het ooude continent komen, want m'n sedentaire genen zijn de laatste tijd wel héél erg verwaarloosd.

Ook op dit moment hang ik weer de toerist uit, weeral in Sint Petersburg. Het project moet hier bijna worden opgeleverd en dus is het nu vooral werken geblazen, met als vijand de eeuwig tikkende klok.
Elke niet productieve seconde is een voorbode van verlies in deze ongelijke strijd, en zoals elke oorlog heeft ook dit conflict een onschuldig slachtoffer: mijn blog!

Het spijt me heel erg dat ik geen reacties bij jullie allemaal heb gepost sinds, tja ... sinds wanneer eigenlijk ... 't zal toch al wel een week of 2 zijn ... minstens!
Tja, dat is het leven hé ... wat er ook gezegd wordt, prioriteiten zijn geen dingen die je zomaar zelf stelt; dikwijls vinden de prioriteiten jou, en of je nu akkoord bent met de volgorde waarin ze zich aandienen of niet, je moet er aan beginnen. Of hoe een zoete appel met de verkeerde saus al snel een zure smaak kan krijgen.

Maar kom, we moeten nu ook weer niet negatief worden gewoon omdat het even wat drukker is dan standaard en m'n job is en blijft er eentje om van te snoepen.
Feit is evenwel dat ik geen tijd heb om te bloggen, om jullie blogs te volgen en, nog erger, zelfs amper tijd kan vrij maken om een looptraining rustig af te werken.

Ik geef zelfs toe dat ik er ernstig over nadenk om een punt te zetten achter m'n actieve blogcarrière, en er zijn slechts 2 redenen waarom ik deze knoop nog niet heb doorgehakt: ten eerste is en blijft deze webplaats nog steeds een ideale plaats om mijn dagelijks (nu ja ;-) ) ei te leggen en zo een beetje frustratie van me af te schrijven of een beetje gouden raad in te zamelen via de blogs en reacties van gelijkgezinden, en ten tweede zijn er uiteraard de vele vrienden, kennissen en bekenden die ik hier dagelijks (nu ja bis ;-) ) mocht begroeten als bezoeker en, in vele gevallen, auteur van een reactie.

Laat ons zeggen dat ik voorlopig de beslissing nog een beetje voor me uit schuif ...

Tot de volgende keer?

11:28 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |