21/04/2009

Wijf TV

Ik ben geen tv-fanaat. Ik volg, wanneer het uitkomt, de sportprogramma's en probeer m'n venster op de wereld open te houden mits het sporadisch bekijken van het TV1-journaal. Af en toe een interessante documentaire of een film wanneer het in m'n planning uitkomt kan ik ook wel smaken, maar dan hebben we het zo ongeveer gehad.
Pas op, ik probeer soms wel feuilletons die me leuk lijken te volgen, maar ten eerste vergeet ik nogal makkelijk een vaste afspraak op de kijkbuis, en ten tweede is ook deze categorie een uiterst dunbevolkt gebied. Uitzonderingen hierop vormen series zoals, om het enkel bij de meest recente voorbeelden te houden, 'Flikken', 'De keuze van De Keyser' en 'Van vlees en bloed'.

Voor de rest kan die energieverslindende lampenkast me compleet gestolen worden.

Maar nu ik hier noodgedwongen het leven van een bedlegerige sociale paria moet lijden, kijk ik wel meer tv. Doelloos, zonder me te houden aan een strak uitzendschema. Gewoon geleid door het aanbod van de dag.
Gewoon voor de fun moeten jullie eens op een late namiddag naar wvijf tv kijken; een omroep die grossiert in overbodige programma's die bij voorkeur werden gekocht van al even verwerpelijke zenders uir de Verenigde Staten of Groot Brittanië.

Geweldig wat je daar allemaal te zien krijgt ...

Neem nu die Amerikanse reeks waarin 'real life cases' op het grote scherm geworpen worden zodat wij allemaal inzien dat we betere mensen moeten worden.

Altijd leuk zijn de echtparen die besloten hebben elkaar plotseling naar het leven te staan. Nog een stap verder zijn de zaken waar daadwerkelijk al iemand een kopje kleiner is gemaakt.

Prachtig, de vragen die door de advokaten gesteld worden ...
Ik heb ooit ook enkele voorbeelden in m'n e-mailbox gevonden, en deze wil ik even met jullie delen: (voor een goed begrip, de 'A' staat voor advokaat, de 'G' voor getuige)

----------
A: Bent u sexueel actief?
G: Nee, ik laat me gewoon doen.
----------
A: En die ziekte, Myasthenia Gravis, die tast dus je geheugen aan?
G: Ja.
A: Op welke manier?
G: Ik vergeet zaken.
A: Kan u een voorbeeld geven van iets wat je vergeten bent?
----------
A: Dokter, is het niet zo dat wanneer iemand sterft in zijn slaap, hij dit pas de volgende ochtend beseft?
G: lange stilte ....
----------
A: En de jongste verdachte, die van 20 ... hoe oud is die?
G: ook hier: lange stilte ...
----------
A: Was u aanwezig op het moment dat uw foto genomen werd?
G: yep, complete stilte ...
----------
A: Dus, de datum waarop de baby verwekt werd was de 8ste augustus?
G: Ja.
A: En wat deed u op dat moment?
G: Neuken.
----------
A: Zij heeft dus 3 kinderen, juist?
G: Juist.
A: Hoeveel jongens zijn er tussen die 3 kinderen?
G: Geen enkele.
A: OK. Had ze dochters?
A: Mijnheer de voorzitter, mag ik nog een andere advokaat vragen?
----------
A: Hoe is je eerste huwelijk beëindigd?
G: Door een sterfgeval.
A: OK. Mag ik vragen wie er toen gestorven is?
G: Raad eens ...
----------
A: Kan u die persoon beschrijven?
G: Gemiddelde grootte, vrij slank en een baard
A: Was het volgens u een man of een vrouw?
G: Tenzij het circus in de stad was zou ik gokken op een man.
----------
A: Dokter, op hoeveel dode mensen heeft u reeds een autopsie uitgevoerd?
G: Allemaal, de levenden praten teveel ...
----------
A: Al uw antwoorden moeten oraal zijn, ok?
G: OK.
A: Naar welke school bent u geweest?
G: Oraal.
----------
A: Kan u me zeggen om hoe laat u het lijk heeft onderzocht?
G: De autopsie is gestart om 20u30.
A: En de heer Denton was op dat moment reeds overleden?
G: Tegen de tijd dat de autopsie gedaan was in elk geval wel, ja.
----------
A: Dokter, vooraleer u met de autopsie bent gestart, heeft u toen de pols van het slachtoffer genomen?
G: Nee.
A: Heeft u de bloeddruk vastgesteld?
G: Nee.
A: Heeft u geconstateerd of het slachtoffer nog ademde?
G: Nee.
A: Hoe komt het dan dat u zo zeker bent dat het slachtoffer dood was, dokter?
G: Omdat zijn hersenen in een bokaal op m'n bureau stond.
A: Aha! Maar is het niet mogelijk om ook zonder hersenen nog even verder te leven?
G: Jazeker, maar dan alleen maar als advokaat.
----------

Ik begin zo stilaan te geloven dat ik me van beroep vergist heb ...

12:43 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

20/04/2009

Het rijmt

In mijn jeugdjaren was het de gewoonte om iedereen te pas en te onpas te voorzien van een bijnaam. Dikwijls werd de inspiratie hiervoor gezocht in een bepaalde eigenschap van de person in kwestie; zo herinner ik me nog een leraar turnen die we steevast de 'Hitler' noemde, vanwege zijn kleine snor en nogal gebiedende wijze om een bepaalde oefening uit te leggen. Bij 'de kale' moet ik uiteraard geen tekeningetje te maken, en ik kan geweldige verhalen vertellen over mijn wedervaren met 'Witchiepoe', lerares geschiedenis. Dit zou me echter té ver van m'n onderwerp afleiden én jullie een te hoog risico op liesbreuken vanwege onbeheersbare lachbuien opleveren.

bijnaamEen bijnaam kon echter ook gezocht worden in een verkorting van de familienaam. Zo hadden we ooit een leraar Nederlands en Engels die zijn allereerste les op dag 1 van het nieuwe schooljaar begon met de gevleugelde uitspraak 'Mijn naam is mijnheer Montoisie. Ik weet dat mijn bijnaam hier op school 'de Monne' is, maar ik wil dat hier niet horen!!'.
Toen hij me op die vermaledijde eerste schooldag reeds bedacht met 2 dagen strafstudie, had ik al door dat hij m'n nochtans goedbedoelde repliek 'Komt in orde, Toinne!' niet als de meest geslaagde intro aller tijde beschouwde.
Een fantastische bijnaam vond ik indertijd ook het synoniem waarmee een dorpsgenoot van me bedacht werd: 'De Vis' werd bij ons aangepast in 'den blub'.

Als we niets beters konden bedenken, dan zorgden we maar dat de bijnaam gewoon een goed rijmpje opleverde. Jullie kennen de 'Fons de spons', 'Vital de kwal' en 'Oscar Van Bever de coloradokever'-toestanden wel hé!?

Nu, ik bedacht wel graag dit soort namen, en al gauw had ik een stevige reputatie opgebouwd wanneer het ging om iemands naam en toenaam te verbasteren. Het ging al wel eens mis, toen ik probeerde om een klasgenoot van me te koppelen aan een meisje met de in mijn ogen goedgevonde openingszin 'Hallo, dit is Filip Verhaeghe en hij komt om u te ontmaeghe'. Haar reactie gaf me een instant blik op de toekomst, en zelfs toen al was ik ervan overtuigd dat die 2 nooit samen kinderen zouden opvoeden. Tja, ik had in mijn jeugdige leven heel wat talenten, maar geen enkele heeft ooit de juiste appreciatie bij het grote publiek gekregen en de beoefening van de meeste mijner aangeborendheden aren waarschijnlijk zelfs strafbaar.

Wat ik wel tof vond is dat men op school eigenlijk nooit een echt gepaste bijnaam op mij heeft kunnen kleven. 'Geert' rijmde met veel goeie wil weliswaar op 'peerd', maar aangezien ik niet in het idyllische West-Vlaanderen gezoogd werd en bij ons een paard dus gewoon met 2 a's werd geschreven is dit nooit een hit geworden.
In Muizen-city stond ik bij de oudere garde wel bekend als 'kleine Talle', omdat ik als kind altijd in de buurt van mijn opa gesignaleerd werd, en hij was nu eenmaal 'den Talle'. Mijn beste vrienden daarentegen noemde me 'Dries', uiteraard vanwege m'n familienaam. Maar zoals gezegd, om de één of andere reden is deze naam nooit doorgedrongen tot op school. Geert bleef dus gewoon Geert, en ik vond dat nog eens niet zo slecht. Je zal maar geboren worden met een voornaam die rijmt op 'koekepan' of 'hangstaartzwijn', nietwaar?

Waarom nu heel dit verhaal? Wel, omdat ik uiteindelijk, na al die jaren, toch een gepast rijmpje op m'n naam heb gevonden.
Beste vrienden, vanaf heden gaat dit blog gedekt onder de titel 'GEERT REVALIDEERT'. 'Geert is gemotiveerd' had ook gekund, maar voor 'Geert is gepensioneerd' vond ik het nog een paar weken te vroeg, dus ik denk dat deze nieuwe vlag de lading wel naar bestvermogen dekt.

Meer nieuws en constante updates in verband met deze revalidatie kunnen jullie uiteraard op deze pagina's volgen. Wat het uiteindelijke eindresultaat zal zijn is momenteel nog koffiedik (Rik Koffiedik; da'k daar nooit aan gedacht heb ...) kijken, maar ik kan jullie wél al verzekeren dat ik al wat er in zit zal uithalen.
Vooruit met de geit (Adelheid de geit), hupsakee (André de hupsakee) en ... en avant ... MARS! (Lars de mars)

12:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

18/04/2009

Goed geslapen

Een goeiemorgen allemaal!

Heb ik gisteren effie een goed dutje gedaan ... ik, de man die alleen maar medicatie neemt als m'n huisarts het me by gunpoint verplicht, ik die nooit een sigaret heeft aangerakt voor andere doeleinden dan het vermorzelen van het industrieel gerolde ongemak, ik die zelfs geen tas koffie aanraakt, deels om de wereld te onthouden van een wakkere Marathon Geert maar toch vooral vanwege de nadelige effecten. Wel, diezelfde freak hebben ze gisteren in Aalst laten indommelen middels een substantie waar ik zelfs de naam niet wil van weten.

Nog even een grapje makend met de anesthesiste (is het jullie ooit al opgevallen dat een groen hoedje en dito mondmasker mooie ogen op een bijzondere manier accentueren?) kon ik het niet lang genoeg uitzingen om m'n eigen clue te aanhoren.
Het volgende wat ik me herinner is het ontwaken in de, euh ..., hoe noemt men zoiets ... de ontwaakkamer, veronderstel ik?

Een operatie is de dag van tegenwoordig niks meer, en zo zit ik dit berichtje van thuis in te typen. Bijna exact 24 uur na het moment dat ik werd weggereden richting operatiekwartier kreeg Tania de toestemming om me terug naar de heimat te vervoeren.

Pijn heb ik niet, en dat is toch al iets. Enkel de wonde langswaar ze in mijn rug hebben gekeuterd is wat gevoelig, da's al. Toch raar dat ze een gat moeten maken voor en rugoperatie hé; de mens heeft daar in de buurt toch al van de natuur een opening gekregen. Misschien is het wel m'n eigen fout ... ik had er maar geen Post-it briefje in moeten steken.

De eerste 3 weken mag ik nog absoluut niets doen omdat de wonde moet genezen. Na deze 3 weken heb ik een eerste opvolgingsgesprek met m'n chirurg, mar die kon me vandaag toch al zeggen dat m'n rug eigenlijk nog vrij sterk is. Er wacht me een zware revalidatie, maar hey, als je een marathon kan lopen, dan kan je toch wel een beetje op je tanden bijten, niet?

Hartelijk dank voor al jullie reacties, mailtjes en sms'jes; de steun van het bloglegioen doet me zeer veel deugd en onderstreept m'n vastberadendheid om ook in het dit gevecht m'n tanden te zetten.
Dat de zwakke-ruggeest zich al maar klaar maakt om een flink pak slaag te krijgen ... YEAH!

16:13 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |

16/04/2009

Post-it!

Ze worden gemaakt bij 3M, het bedrijf waar Gert werkt: de Post-its. Running Ronald (nu vanwege z'n hoest voor enkele dagen 'Roffelende Ronald' geheten) bracht me reeds op het idee om ze te gebruiken, en wie ben ik om een gouden tip links te laten liggen?

Dus morgen, ter gelegenheid van het 2de bedrijf van mijn toneelstuk 'De operatie', speel ik op safe en zal ze gebruiken om het verplegend personeel mits enkele korte woordgroepjes een beknopte handleiding 'Marathon Geert' te geven.

post itZo heb ik op mijn voorhoofd een Post-it 'Boven' gekleefd. Onder m'n knieën vinden jullie een Post-it, klein formaat, met 'Onder' op vermeld. 'Voor' en 'achter' heb ik niet aangebracht; dit zijn 2 begrippen die ik wel snell even op biologische wijze aan de verpleegsters kan uitleggen. Wel heb ik aan m'n rugzijde een groot Post-it kleefbriefje op de te opereren zone aangebracht. Iets hoger staat er 'te hoog', en ik heb er zelfs aan gedacht om diep in de anale zone een opgerold memo-briefje aan te brengen met 'te diep'.
Meer heb ik er niet gekleefd, gewoon om te vermijden dat ik er zoals de juffrouw op de foto hiernaast zou uitzien.

Laat ons hopen dat dit voldoende zal zijn, maar ook wanneer Aalst z'n reputatie van Vlaanderens carnavalhoofdstad alle eer aandoet krijgen jullie dit hier uiteraard te lezen.

Tot zaterdag!

21:56 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

15/04/2009

Ik doe het er écht niet voor ...

Kennen jullie Hank al?

Nee?
Ga dan zeker eens kijken op zijn weblog! Je leert er een gedreven en zeer spontane gast kennen die zich als doel heeft gesteld om ooit een Ironman-wedstrijd tot een goed einde te brengen, en dan liefst nog in een tijd die het parcoursrecord zo dicht mogelijk benaderd. Enfin, een man naar m'n hart.
Als jullie zinnens zijn om een reactie op zijn prachtig weblog na te laten, doe 'm dan de groeten van mij. (Hé ja .. da zou nog wat zijn ... dat hij ontiegelijk veel reacties krijgt 'de groeten van de Geert' ... ;-) DOEN!! )

Maar kom, mijn verhaal van vandaag gaat niet over Hank zijn blog. Ik zou het graag even hebben over een andere kwaliteit van deze nobele ridder uit de triathlonsport. Hank is namelijk ook een fantastisch getalenteerd waarzegger.
De toekomst heeft geen geheimen voor hem en het zou me niet verbazen wanneer hij zonder verpinken de zes winnende Lottocijfers 2 dagen voor de trekking op z'n weblog zou kunnen plaatsen. Om maar te zeggen, 't is ne straffe!

En waarom denk ik dit allemaal (ik zie op dit moment het beeld voor me van iemand die net uit z'n wetsuit gekropen komt om zich af te vragen waar ik het godsnaam nu weer over heb ...)?
Wel, kijk maar eens naar de reactie die onze vriend Hank op m'n bericht van gisteren heeft gelaten. Geen paniek wanneer de pageback-toets van je computer net op dit eigengereide moment beslist heeft om alle medewerking aan jullie surfactiviteiten op te zeggen, ik ben hier om jullie te helpen! Zie hier de reactie van Hankino, de Vlaamse waarzegger:

Zorg er gewoon voor dat ge binnen een paar dagen geen "Lachen met Geert" moet schrijven over uw operatie van morgen. Of anders gezegd: moei u niet teveel, onderga het gewoon en laat de dokters hun ding doen ;-) Veel serkte.


Jawel, dames en heren, Hankino heeft 't 'm weer gelapt. Ik had zijn reactie nog niet gelezen of het was weer van dat: Lachen met Geert in het ziekenhuis!
Voor de gemoedsrust van de bezorgde zielen onder mijn lezers alvasgt dit: ik ben nog niet geopereerd ...
Wablief?
Da'k nog niet geopereerd ben!

Hoe het komt kunnen jullie hieronder lezen ...

De dag begon erg vroeg, want om 8 uur had ik een afspraak om, alvorens onder het mes te gaan, een MR scan te laten nemen. Dit om de chirurg de laatste inside info (letterlijk te nemen) met betrekking tot mijn rug te verschaffen. Aalst is toch al gauw een 3 kwartiertjes rijden voor ons, en om alle verkeersdrukte rond Brussel voor te zijn vertrokken we om half 7.
Lang leve de paasvakantie, want het was erg kalm op de baan, en om kwart over 7 waren we reeds in het ziekenhuis. Ruim op tijd dus.
De inschrijving verliep zeer vlot en binnen 't kwartier lag ik al boven op m'n kamer. Ik vertelde de verpleegkundige nog over m'n scannerafspraak, en hij vertelde me dat hij het inderdaad in het dossier gelezen had (lang leve de uitvinder van het alfabet!). Hij zou me op tijd wegdoen, zonder fout. Even voor 8 uur kwam hij me echter zeggen dat m'n afspraak een beetje verschoven zou worden en ik een beetje later moest gaan. Meegaand als ik ben maakte ik uiteraard geen bezwaar. Rond half 1 lag ik daar nog steeds ...
Jullie moeten weten dat ik nuchter moest zijn, wat dus wil zeggen dat ik daar zonder eten of drinken al een halve dag m'n tijd lag te verschijtendoen.

Een toevallig passerend verpleger die ik erover aansprak ging het eens bekijken, maar hij verdween om nooit meer terug te komen (lang leve de Bermuda-driehoek!). Om half 2 hield ik het niet meer uit, en dus tippelde ik naar de verpleegpost, een beetje verderop in de gang. Nog eens m'n verhaal gedaan nam ik geen genoegen meer met 'we komen je wel verwittigen', en ik eiste dat ze de radiologie-afdeling zouden opbellen om een stand van zaken te vragen. Toevallig belde ook net op dat moment Dr. Martens om te vragen waar ik bleef, en plotseling kon ik wél direct om m'n MR-scan gaan. Door een verpleegster door een wirwar van gangen naar de juiste plaats gebracht zou het spoedig aan mij zijn.
Ja, salut ... ik zat daar nog geen 10 minuten toen een verpleegster me kwam melden dat de scan stuk was gegaan. En of ik even wilde wachten, zo een uurtje of zo ...
Het is voor mij in mijn huidige toestand al een hele prestatie om 10 minuten rechtop te zitten, dus dat extra uur konden ze op hun buik schrijven. Ik dus terug naar de afdeling. Uiteraard liep ik hopeloos verloren, iets wat ik pas 3 gangen voorbij de palliatieve afdeling (als je in omens gelooft ... dat was zo'n moment!!) doorhad. Enfin, een half uur later de juiste lift gevonden en ik naar 't 4de.
Althans, dat dacht ik. Iemand als ik maakt weleens vaker de denkfout dat, wanneer je in een lift stapt en op het oplichtende knopje naast het getal '4' drukt, de lift zo slim is om door te suizen tot aan de 4de verdieping alvorens de deuren te openen. Zo niet in Aalst ... de lift stopte op de 2de verdieping, wat ik (uiteraard) pas door had toen ik uit de lift stapte en de deuren zich achter me sloten. Uit pure frustratie ben ik dan maar met de trap verder gegaan; in mijn toestand geen sinecure maar met genoeg adrenaline in de aderen lukt al wel eens wat meer ...

Op de afdeling waren ze blij om me terug te zien. Allez, toch iemand ;-) En of ik nu onmiddelijk naar het operatiekwartier kon vertrekken, want de MR's zouden daar zonder twijfel al zijn. Hmmmm ... hun verbazing was groot toen ik mijn werdervaren uit de doeken deed ...
Dokter Martens zelf kon er ook niet mee lachen ...

Enfin, als alles goed gaat zal ik dus pas vrijdag geopereerd worden.

Ik heb een afspraak voor een voorafgaande MR scan om 8u30 ... ik ben eens benieuwd!

En, nee ... ik doe het er écht niet voor ... ik drijf puur op talent van de ene mislukking in de andere ...

18:12 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

14/04/2009

Eerst nog ne keer lachen

Allez, kom. We gaan nog ne keer lachen. Als de anesthesist zich morgen van dosis vergist dan hebben we dat toch al gehad ;-)

Twee weken geleden had ik jullie al eens een 'Lachen met Geert'-episode beloofd, die er echter door omstandigheden nooit gekomen is. Maar uitstel is geen afstel, vandaar de opmerkelijke verschillen in spelling (vooral aan 't begin), en dus zijn we er hier vandaag mee.


Mijn 'lachen met Geert' speelt zich af op de dag voor m'n afreis naar Finland, nu alweer 2 weken geleden. Plaats van gebeuren: Antwerpen, meer bepaald de parking aan de kaaien in de buurt van mijn kiné.
Jullie moeten weten dat de reis per wagen van mijn kantoor in Brussel tot aan de voordeur van mijn kiné in Antwerpen, bij normaal verkeer en vlot bereidbaar wegdek, een dik half uur bedraagt. Laat ons zeggen zo rond de 35 à 40 minuten, met inbegrip van de opgestoken middenvinger richting die vervaarlijk laverende Johnny in z'n illegaal uitgebouwde racemobiel en de innemende glimlach richting welgevormde brunette in haar schattig Mini Coopertje.
Als het echter de bedoeling is om ook nog de wagen op volstrekt wettige wijze onbeheerd achter te laten voor de duur van de kiné-beurt, dan mag je deze tijd gerust nog eens verdubbelen, exclusief de als volwassen marathon aandoende afstand die je dan nog dient te overbruggen om tot aan je plaats van gewenste bestemming te struinen.

Echter geen nood, want recht tegenover mijn kiné is er een open betaalparking. Voor de kenners van 't Stad, 't is die aan de Tavernierkaai.
Van zodra ik door had dat deze parkeerplaats bestond (bij mij duurt zoiets altijd 2 weken langer dan bij de doorsnee weldenkende mens) gebruik ik uiteraard deze parkeergelegenheid. Voor 3 Euro kan een mens niet sukkelen en we brengen dat als goeie Vlaming toch in bij de belastingen ...

Het principe is heel eenvoudig en alom bekend bij eenieder die een wagen heeft: je duwt op een knopje, krijgt een kaartje met magnetische strip, de slagboom gaat open en je parkeert. Wil je later op de dag wegrijden, dan betaal je aan de automaat, steekt het kaartje in de daartoe bestemde gleuf, de slagboom opent zich weer en hopla ... je bent weg.
Geef toe, je hebt al moeilijkere vragen op het examen kernfysika voor beginners gekregen hé?

Ok, ok ... je hoort me al komen hé ... die dag wenste ik mezelf het hierboven vermelde examen in al z'n glorie toe; 't had waarschijnlijk beter afgelopen dan m'n eerder aangehaalde parkeerprocedure.
Wat kan er in 's hemelsnaam mislopen? Wel, bij het inrijden alvast niets ... ik duwde op het knopje, nam het kaartje met magnetische strip dankbaar in ontvangst en -halleluja- de slagboom (denken jullie bij het lezen van dit woord ook steeds aan slagroomtaart?) opende zich en openbaarde een parkeergelegenheid met diverse vrije plaatsen. Ik zocht een plekje uit dat me wel gezellig leek, want zo ben ik: steeds bezorgd om het geestelijke welzijn van m'n trouw vervoermiddel, en hupsake ... weg voor anderhalf uur gefolter door de vakbekwame handen van m'n kinesitherapeute.

Terug op de parking, bij de betaalautomaat aangekomen, wist ik nog niets van wat me te wachten stond. Met m'n gedachten ergens ver weg wilde ik de automaat provisioneren met m'n parkeerticketje, maar de gleuf werd versperd door een brief op A4-formaat met de wel zeer cryptografische tekst 'Automaat stuk. Betalen aan andere automaat achter restaurant aan de 2 boten'.
OK, 'restaurant', da's duidelijk ... aan de hele Tavernierkaai is er aan de kant van de Schelde slechts 1 restaurant, en wel op een 100 meter van de kapotte automaat. Dit was dus al een zeer bruikbare tip. 'Achter de 2 boten' vond ik al wat dubieuzer ... we spreken hier wel over de Schelde hé ... van waar ik stond kon ik wel 200 boten zien! Kies er de 2 juiste maar eens uit ...

Maar kom, ik ga dus richting restaurant, m'n sportzak nonchalant over de schouder geslagen, het parkeerticket tussen 2 vingers geklemd zoals James Dean op een rustige lentedag wel eens z'n sigaret zou omklemd hebben, aldus ettelijke ooooooohs an aaaaaahs ontluikend aan het jonge meisjesgeweld.

Nu ben ik een jongen van goede wil en rustige zeden, maar na 2 keer het restaurant in alle mogelijke richtingen omlopen te hebben, me vooral focussend op de kant waar er boten lagen, kon ik geen enkele betaalautomaat ontwaren.
Voor de zekerheid nog een derde keer rond de eetgelegenheid zwervend zag ik niet meer dan de eerste 2 keren. Genoeg spuiten om een verslaafde met glans een AIDS-diploma voor gevorderden te laten behalen, maar nergens iets waar ik m'n wens tot betaling kwijt kon.
Er kwam een schipper van één van de boten gestapt, en ik vroeg 'm of hij nergens in de buurt een betaalautomaat wist staan. In typisch West-Vlaams accent vertelde hij me dat hij dit spijtig genoeg niet wist en hij verontschuldigde zich dat hij geen inheems Antwerpenaar was en me dus niet kon helpen.
Ja kijk, als je in Parijs de weg naar de Eiffeltoren vraagt en een donkerkleurig man gehuld in prachtige gordijnstof met fleurog motief verzekerd je in vlekkeloos Swahili dat hij niet van daar is, dan heb je ook de neiging om hem te geloven hé ... Ik bedankte hem dus en verzekerde hem zelfs dat ik m'n plan wel zou trekken.

M'n plan trekken, ja ... als er nu één ding is waar ik goed in ben ...

En wat doet een mens zoals ik die een beetje in de problemen zit? Juist ja, die maakt 't nog wat erger.
M'n sporttas, nog steeds sportief over m'n schouder bengelend, begon toch wel wat door te wegen, en dus wilde ik van arm wisselen. Bij deze overname liet ik echter m'n ticket vallen.
Kennen jullie die goedkope B-films waarin de held van het verhaal z'n winnend loterijbriefje even laat vallen, waarbij een plotselinge windstoot zijn poort naar de rijkdom ergens nét buiten z'n bereik laat waaien? Wel, die windstoot bestaat echt. Ik raakte overtuigd van zijn bestaan toen mijn parkeerticket, gedragen door de wind, netjes in de Schelde waaide ...

OKAY! Probleem van de betaalautomaat opgelost!

Maar nu nog van die parking afraken ...

parking antwerpenNa de parking goed verkend te hebben, met speciale aandacht voor de kant van de Schelde, ontdekte ik dat er enkele betonblokken een smal paadje tussen parking en Scheldeboorden afsloten. Een paadje, breed genoeg om met een minimum aan stuurmanskunst m'n wagen tussen te wriemelen, waardoor ik de slagbomen zou kunnen overrulen. Ik heb me dan maar van mijn meest illegale kant laten zien door die blokken opzij te trekken, aldus een gat creërend, net breed genoeg voor m'n auto. Op de foto kunnen jullie deze zelfgemaakte uitrit bewonderen, genomen vanuit mijn wagen toen ik pas 'ontsnapt' was.
Let wel, de automaat 'achter het restaurant aan de 2 boten' zal wel degelijk moeten bestaan, want op de achtergrond zien jullie net een zwarte Mercedes onder een geopende slagboom (slagroomtaart ... hmmmmmm, lekker!) door rijden.

En jullie vragen zich af hoe het komt dat ik last in mijn rug heb??

16:21 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

13/04/2009

Aftellen

Reeds lang voor ik met hardlopen in aanraking kwam was ik eerder van het sportievere type. Ik stam nog wel uit de tijd dat Relatine niet hét standaard bestandsdeel van een overlevingspakket voor de gemiddelde scholier was, maar desalniettemin zou heden ten dage mijn natuurlijke drang tot constant springen vliegen duiken vallen en weer opstaan wel als ADHD bestempeld worden.
Kort gezegd, als het op sport rijmde was ik er vroeg of laat wel mee bezig. Spijtig dat ik nooit een sport heb ontdekt waar ik aanleg voor had, maar dit neemt niet weg dat ik met een ijzeren wilkracht en onverzettelijk geloof in eigen kunnen toch steeds het onderste uit de kan heb kunnen halen en vaak heel wat meer getalenteerde opponenten tot wanhoop dreef.

Nu ja, wat je aan de ene kant investeert ben je aan de andere kant kwijt, en mijn schoolse resultaten laveerden tussen 'dramatisch slecht' (wanneer het niet nodig was) over 'met de hakken over de sloot' (als het écht moest om nét door een deliberatie te spartelen) tot 'geweldig goed' (die zeldzame keren dat het me kon boeien). Een dag duurt nu eenmaal ook voor mij slechts 24 uur en een mens moet zijn prioriteiten stellen, zoals een bezorgde leerkracht me ooit eens toevertrouwde.
Je had die bewuste leerkracht zijn gezicht moeten zien toen ik hem van repliek diende door te zeggen dat hij gelijk had en dus best nu zou inzien dat ik m'n prioriteiten reeds lang geleden al gesteld had, waardoor schoolverplichtingen spijtig genoeg naar de achtergrond werden verdrongen ... ach ja, ik kan nu wel zeggen dat ik er spijt van heb, maar het is niet netjes om op je eigen blog te liegen, dus zal ik maar niets zeggen hé ...


Enfin, deze weer veel te lange inleiding om jullie te zeggen dat aftellen nooit écht m'n ding geweest is. Ik beperkte me tot optrekken ...


En toch ..

En toch bestaat het leven constant uit aftellen. Aftellen tot het moment dat de bus komt, aftellen tot je volgende salarisverhoging, verlofdag of promotie, aftellen tot wanneer het spannende moment waar je al dagen, weken, maanden of zelfs jaren naar hebt uitgekeken eindelijk aanbreekt om weer veel te snel voorbij te zijn.

Normaal gezien stond ik nu eveneens voor zulk moment ...
Nog even aftellen in een veel te klein startvak, wachtend tot het lang verwachte startschot het slachtvee van z'n lijden zou verlossen. Nog even een boze blik naar iemand die je op de hakken trapt, de elleboog in een perfecte hoek laten verhinderen dat die nozem met z'n ongepast voetbalshirt die enige vrije vierkante centimeter ten noordoosten van je gympen komt bezetten. Een laatste zenuwachtige praatje en gelukwensen uitwisselen met de sympathieke medeloper die je niet kent en na vandaag waarschijnlijk ook nooit meer zal terugzien, hoewel je lotsverbondenheid waarschijnlijk op dit moment groter is dan je ooit bij je naaste familie zal raken.
Aftellen tot wanneer die meute zich -veel te snel- op gang trekt naar een gemeenschappelijk einddoel, 42.295 meter verderop hoewel je waarschijnlijk hooguit een halve hectometer van de finishvlag verwijderd bent.

Binnen een kwartiertje gaat de Utrecht Marathon van start, en hoewel de spanning anders is dan wanneer ik er zelf was bijgeweest, tel ik in spanning af. Ik probeer me de geur van opeengepakte deodorantloze oksels voor de geest te halen, ik verbeeld me de smaak van het laatste gelletje voor de start in de mond te proeven. Ik geniet van het denkbeeldige slokje water, net voor de start. Ik hoor geluiden die nog nooit met zovele decibels een zenuwachtige stilte probeert te doorbreken zonder er ook maar één moment in te slagen om de cocon die zich rond de hoofden van de dappere marathonkrijgers heeft opgebouwd.
Maar bovenal voel ik mee met de spanning van de vele vrienden die ik in het deelnemersveld ken. Ik voel hoe hun trage spiervezels zich klaarmaken om het binnen enkele kilometers van hun snelle lotgenoten over te nemen.

Aan iedereen die ik ken en die zich momenteel door enkele Utrechtse dranghekkens omsloten voelt: SUCCES!!

Binnen enkele uren kan ik hier vanuit mijn laterale positie nagenieten van jullie verslagjes en de bijhorende prestaties.
En dan, wanneer de Utrechtstrijd is gestreden en de plaatselijke schoonmaakdiensten aan hun ondankbare taak kunnen beginnen, tel ik af voor mijn volgende strijd.

Woensdag, 8 uur in de ochtend. Afspraak in Aalst bij Dr. Martens. Rugoperatie.
Ik kijk er naar uit ...

10:31 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

10/04/2009

Schoorvoeten

Noem me zwak, noem me ruggegraatloos (no pun intended), maar ik kan het blijkbaar niet laten om toch nog eens iets te posten.
Schoorvoetend (ook hier weer evenzeer letterlijk dan figuurlijk) moet ik toegeven dan bloggen envenzeer dan lopen een verslaving kan worden ...

Loopnieuws moet je niet verwachten, maar revalidatienieuws is ook al iets hé. Hoewel, de revalidatie is nog niet begonnen, toch niet echt.
Deze ochtend ben ik naar Dr. Martens in Aalst geweest. Deze welbekende neurochirurg is top in z'n vak en hij is ook de man die me 8 jaar geleden al eens aan de rug heeft geopereerd. En ook deze keer luidt het verdict dat ik niet aan de scalpel zal ontsnappen. Nu goed, ik had me er aan verwacht want na 10 dagen platte rust genomen te hebben is mijn situatie nog niets verbeterd. Wanneer ik lig valt de pijn te harden, staan of rondwandelen lukt een 2-tal minuten en zitten is onhoudbaar wanneer het langer dan 30 seconden moet duren; ik heb zo onderhand m'n snelheidsrecord van toiletbezoeken al een keer of 50 scherper gesteld.

Operatie dus. Ik hoop maar dat het resultaat net zo gunstig zal zijn en de revalidatie net zo voorspoedig mag verlopen dan 8 jaar geleden.

Eigenlijk kijk ik er naar uit, want na bijna 2 weken onophoudelijke pijnscheuten in m'n linkerbeen krijgt een mens er al eens genoeg van.


Mag ik nog even van de gelegenheid gebruik maken om eenieder van harte te bedanken voor de vele mooie en lieve reacties op m'n vorig bericht? Ook nog een vrolijk pasen gewenst aan eenieder met het hart en de loopschoenen op de juiste plaats, en aan de Utrecht-gangers: SUCCES!!!

15:40 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (23) |  Facebook |

30/03/2009

3 uur en 15 minuten

3u15'.
Dit is mijn persoonlijk record op de marathon. Gelopen in Dublin, 3 weken na de operatie waarbij m'n tumor werd verwijderd. Ik weet nog goed dat Maurice me toen een vermelding op z'n eigen blog heeft gegeven en me de 'held van Dublin' heeft genoemd.
Ik kan zeggen dat ik toen best wel fier was op die titel; nu nog koester ik die woorden, misschien zelfs meer dan ooit.

3u15'.
Eigenlijk is dit een tijd die vis noch vlees is. Uiteindelijk is dit niet een tijd die geschapen is voor ongetrainde watjes, maar het is evenmin een supertijd. Je komt er niet mee op de eerste pagina van het sportkatern in de krant en het is ook niet zo dat je de groepies slechts door een onverdroten politiemacht van je lijf kan houden ankzij die prestatie.

3u15'
Hier zal ik het mee moeten doen. Mijn PR zal ik niet meer verbeteren. Dublin 2006 zal mijn beste tijd blijven, Venetië 2008 mijn laatste.
Afgelopen zaterdag werd ik door mijn schoonvader op de spoedafdeling van het Imeldaziekenhuis in Bonheiden afgeleverd, want sedert woensdag heb ik meer last in mijn rug dan ik tijdens mijn laatste bericht heb laten uitschijnen. Drie dagen lang heb ik in het verre Finland zo goed en zo kwaad als het kon de pijn verbeten  - the show must go on, weet je wel -  , maar zaterdag kon ik het echt niet meer uithouden. De rugpijn straalde uit naar mijn linkerbeen. Niet dat het absoluut onhoudbaar was, maar een dagen lang aanhoudende constante pijn, slechts een fractie onder de voor mij draaglijke pijngrens deed me capituleren.

Van de spoedafdeling recht naar de scanner, en van de scanner recht naar de neurochirurg; dit was mijn zaterdag in een notendop. En dit dan in de week waarin mijn kiné het licht terug op groen had gezet om m'n oude trainingsbelasting terug op te nemen; het noodlot kan wreed zijn.
Tussenwervel gescheurd, een tweede ontploft (!) en 2 wervels gebarsten, dat is wat de scanner aan het licht heeft gebracht.
Vandaag heb ik in een consultatie met de zelfde chirurg het gevreesde verdict gekregen: mijn loopcarrière is voorbij!

Schluss, fini, over and out ... het doek is gevallen.


Praktisch betekent dit dat ik op de magische datum 20.09.2009 in plaats van deelnemer slechts de allergrootste supporter zal zijn van al die superblogvrienden die dan hun beste beentje zullen voorzetten. Met evenveel spijt in het hart geef ik bij deze het coachstokje van ons 12uurs team van Den Haag door aan Ronald.


Beste vrienden, het is niet mijn bedoeling om hier een super emotioneel blogmoment te creëeren, hoewel ik grif toegeef dat ik hier met meer dan een krop in de keel zit; veel zal dit niet veranderen.

Een marathonblog vande hand van iemand die geen marathons kan lopen heeft net zoveel credibiliteit als een prozaïsche bloemlezing uit de Kamasutra van de hand van Godfried Daneels, en daarom valt hier ook het doek over Marathon Geert.

Ik wil jullie allemaal bedanken voor de superfijne momenten samen, de gewaardeerde reacties en welgemeende aanmoedigingen. Ik kon steeds op jullie goede raad en opbeurende woorden rekeken wanneer ik die het hardste nodig had, en dat zal ik altijd met me meedragen.

Dit bericht zal nog 1 week online staan, en daarna haal ik mijn blog van het internet om plaats te maken voor anderen en beteren.
Sorry dat ik, hoewel beloofd, de laatste editie van 'Lachen met Geert' niet zal posten, maar jullie begrijpen vast en zeker wel dat mijn stemming er absolut niet naar is.


Makkers, allemaal ... BEDANKT!
Geniet via de onderstaande beelden nog even met me mee van enkele van de mooiste momenten die ik dankzij jullie heb mogen meemaken ...


20080402-Geert-RR-JBLweblogloop Lier 1weblogloop MolAAA

 

 

 

 

 

 

AAA

AABAACAAD

22:54 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (71) |  Facebook |

29/03/2009

Finland

Eerder deze week had ik er geen tijd voor vanwege een overdosis werk, maar ik zal het goedmaken door jullie deze zondag te verblijden met een klein verslagje van mijn trip naar Finland.

Die hard-fans van de rubriek 'Lachen met Geert' zal ik echter op hun honger moeten laten zitten, want ik heb me goed gedragen, ben heel flink geweest en slaagde er op uitmuntende wijze in om het vege lijf uit de buurt van compromiterende situaties te houden.
Ik kan al wel verklappen dat er een vleugje 'Laxerend lachen met Geert' de dag voor mijn vertrek heeft plaatsgevonden, maar daar zal ik morgen wel iets meer over vertellen; vandaag is 't Suomi-time!

Finland dus.
Ik vermoed wel dat, op een wakkere Toyota-manager na, niemand vol ongeduld zit te wachten op een verslag van mijn aldaar geleverd werk (in 't kort: soms bejubeld, veelal verguisd, maar ik mag toch nog terug binnen), en dus beperk ik me hier maar tot een kleine impressie van dit wonderschone land, gezien uit de ogen van Marathon Geert.

Absoluut top in Finland: de natuur, en dan zeker wanneer het landschap er Dash-wit bij ligt. Enig mooi!
Het enige wat ik bizar vind zijn die verkeersborden die indiceren dat er gedurende de volgende 3 kilometer elanden kunnen oversteken. Hoe maakt men in 's hemelsnaam zo een beest wijs dat hij van hier tot ginder mag oversteken, en dan weer niet?
Absolute flop zijn dan weer de gebakjes die ze hier in de supermarkten verkopen. Toen ik woensdagmiddag arriveerde was ik in de luchthaven vergeten om een snelle hap te kopen, en dus stopte ik onderweg even om iets in een lokale supermarkt te kopen. Om uitbundige smosserijen achter het stuur van m'n huurwagen te vermijden opteerde ik voor een gebakje, iets in de zin van een rijsttaartje of zo.
Rijsttaarten kan je vergeten, appelflappen al evenzeer en zoeken naar een mattentaartje is iets wat je best achterwege laat. Driekwart van de gebakjes in de bakkerij-afdeling was overigens uit een derivaat van donut-deeg opgetrokken.
Voeg daarbij nog eens een roze topping en je begrijpt waarschijnlijk waarom mijn smaakpapillen met een levensbedreigende staking druk op m'n linker hersenhelft hebben gezet om naar iets anders op zoek te gaan.
Echt waar ... zowat alles wat ze van gebak in de aanbieding hadden had iets roze: roze chocola, roze korrels (waarschijnlijk goed tegen de slakken ...), roze franchipane, ... als 't maar roze was. Ik denk dat het zien van roze olifanten een wettelijke verplichting is in Finland!

Maar bon, ik dacht dus voor zekerheid gekozen te hebben toen ik m'n oog liet vallen op 2 eclairs. De chocolade was weliswaar overstrooid met van die gekleurde suikergoed korrels, maar kom, een mens moet in 't buitenland al eens iets kunnen toegeven.
Eens terug goed op de rijweg begon ik dus aan m'n eetfestijn. Eetfestijn? Salut, ja ... die dingen zagen er dan wel uit als eclairs, maar het was eigenlijk gewoon een donut in een lange vorm en met chocola er op.
Dedzju toch!
Beste vrienden, luister goed naar mijn zoals steeds gouden raad: Beware of the Finse eclair!

Anderzijds kan je wel lekker eten in Finland: het restaurant van het hotel waar ik verbleef kan ik eenieder aanbevelen, eerlijk waar!

TROLBOLLENog vermeldenswaard in Finland zijn de plaatsnamen.
Als je Vlaanderen iemand benaderd met de begrippen 'Trollebröd', 'Tettekop' of 'Kustmiinkloote' dan krijg je gehaaid nen dzjoef oep uwe mulle (voor de Nederlanders: een uithaal naar je kinnebakkes ;-) ). Hier in Finland wijzen ze je gewoon de snelste weg er naar toe.

Ach, het zal altijd wel één van m'n favoriete landen blijven, zoveel is zeker.

Nog even vermelden dat ik, ondanks een zeer pijnlijke rug (over de matrassen in Finland heb ik bewust niets vermeld ... ik probeer 't te vergeten ;-) ) toch een heerlijk ontspannen looptochtje in de Finse natuur heb ondernomen. Moederziel alleen in een landschap dat zich al schemerend voorbereidt op een vredige nacht, dravend over met onbetreden sneeuw bevolkte paden, de ademhaling versmeltend met ontluikende geluiden geboren uit de uitgeruste kelen van nachtdieren ... een mens zou er zowaar lyrisch van worden.

Beste vrienden en medelopers, bij leven en welzijn zie ik jullie hier morgen gaarne terug ...

12:39 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

24/03/2009

Groene golf

Ik weet niet of het er nu nog staat, maar ik herinner me nog dat er vroeger op de ring rond Brugge een electronisch bord stond dat, telkens wanneer er een wagen aan een snelheid hoger dan 70 kilometer per uur voorbij reed, de volgende tekst deed oplichten, 'Groene golf, 70 km/u'.

Toen ik ooit eens een vriendin met de wagen naar mijn favoriete stad troonde, lichtte dit bord op, nét toen wij passeerden. Zij vroeg verwonderd waarover dit bord het had, doch mijn antwoord bracht al snel licht in de vertroebelde duisternis van haar geest: 'Er is vlak achter ons een groene VW Golf geflitst tegen 70 per uur'.
Zij was gerustgesteld, ik heb binnensmonds goed gelachen en het was mooi weer, enfin, iedereen content.
Het zijn dit soort details die bepaalde momenten met onuitwisbare inkt in je geheugen griffen.

Tegenwoordig is er weeral veel te doen rond die groene golf. Waar vroeger op de diverse autosalons gegooid werd met pk's, gegoocheld met trekkracht en het aantal cilinders voor de man net zo belangrijk was dan de kleur voor de vrouw, wordt de nieuwe geloofsbelijdenis uitgedrukt in CO2.

Beste vrienden, ik doorprik niet graag het balonnetje dat iedereen maar wil oplaten om z'n eigen tekortkomingen te verbergen, maar als ze morgen een wagen uitbrengen die 5 gram CO2 per kilometer kan uitstoten, dan zal 't nog niet genoeg zijn. Hét grote probleem bevindt zich namelijk niet onder de motorkap, maar achter het stuur. Ik krijg gewoonweg iets van die Johnny's die, waarschijnlijk om indruk te maken op hun Marina, hun intellectuele tekortkomingen op succesvolle wijze in de verf willen zetten of een slechts minimale aanwezigheid van libido willen compenseren door met hun belachelijke voet zo hard mogelijk op hun verschroomd stalen gaspedaal te trappen, om 18 meter en 39 centimeter verder hetzelfde te doen met hun al even blinkende rempedaal, want een rood licht is nu eenmaal een bestaand feit op onze wegen.

Onze overheid geeft wel premies voor zogenaamd energiezuinige wagens, maar tegelijkertijd fulmineert ze ook tegen het feit dat de uitstootcijfers en verbruikgetallen per 100 kilometer die autoconstructeurs in hun brochures zetten slechts gebaseerd zijn op computersimulaties en daarom bijna per definitie niet overeenstemmen met de werkelijkheid.

Sta me toe om even 2 voorbeelden te geven om dit te weerleggen.
Zelf rij ik met een Toyota Avensis Verso. Ondertussen wordt deze wagen niet meer geproduceerd, maar ik ben er zeer tevreden over en blijf er nog even mee rondtuffen. Een Avensis Verso is een vrij grote wagen: 7 zitplaatsen en nog ruimte genoeg om de valiezen van mevrouw mee te sleuren. Het officieel gemiddeld verbruik van deze wagen staat op 8,9 liter per 100 kilometer. Welnu, mijn gemiddeld verbruik ligt niet hoger dan 5 liter in de zomer en 5,5 liter in de winter!
Hoe ik dat doe? Door eerst en vooral al niet als een halve zool op te trekken bij het minste groene licht in mijn gezichtsveld. Verder ook door me aan de maximale snelheden te houden, zonder steeds weer toe te geven aan het verborgen verlangen om de maxima binnen de 7 nanoseconden en dan nog liefst aan een zo hoog mogelijk toerental te halen.
En nee, door deze rijstijl heb ik nog nergens een monsterfile achter mij gecreëerd.

priusEen tweede voorbeeld: enkele jaren geleden, bij het lanceren van de 2de generatie Toyota Prius, werd ik in de gelegenheid gesteld om gedurende 2 dagen deze vooralsnog minst milieuonvriendelijke wagen als testrijder te besturen. Gemiddeld voorzien verbruik van deze wagen: 4,3 liter per 100 kilometer. Mijn verbruik? Minder dan 2!
En toch was de voornaamste commentaar (van interne Toyota-mensen dan nog) van alle testpersonen dat de wagen eigenlijk te veel benzine verbruikt. Hoe komt het dat mijn verbruik met deze wagen zo laag was? Wel, kijk naar de voorgaande paragraaf ...

Het is eigenlijk heel simpel: wanneer de mensen niet bereid zijn om hun rijgedrag aan te passen zal geen enkele ingenieur met goede bedoelingen tegemoet kunnen komen aan de steeds belangrijker wordende eisen van het milieu.
Nog een gouden tip: als je even met de wagen aan de kant moet gaan staan omdat je echtgenote plotseling een suikershot nodig heeft en je daarom plotseling een halt toeriep om haar slag in de toonbank van de eerstgeziene bakker te slaan, omdat je net op je gsm die superbelangrijke oproep die over je verdere toekomst zal beslissen binnen kreeg of gewoon om dat lastige vleesvelletje dat reeds dagen je tandvlees plaagde maar nu eindelijk begint los te zitten te verwijderen, zet je motor af!
Ten eerste is dit goed voor je motor, want bij stationair draaien wordt er heel wat meer roet binnenin je motor afgezet en dit is nefast voor de levensduur van alle bewegende onderdelen; vergelijk het met wat teer doet met je longen. Ten tweede is dit ook goed voor je portefeuille, want bij een stilstand met draaiende motor van 10 seconden of meer heb je meer verbruikt dan wat nodig is om de motor terug aan de praat te krijgen. En ten derde is het ook nog eens goed voor het milieu, want je CO2 uitstoot is zo mogelijk nog hoger dan wanneer je rijdt.

Wanneer jullie denken dat al het voorgaande nog niet ver genoeg gaat, laat dan ook nog eens de wagen zoveel mogelijk thuis. Korte verplaatsingen kan je lopend of wandelend doen, en voor middellange afstanden heeft men indertijd de fiets uitgevonden. 't Is ook nog eens goed voor jullie loopfysiek, en zo mint uiteindelijk iedereen.

Met groene groeten,
Green Geert ;-)

09:58 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

23/03/2009

Alles ok?

Om nu te zeggen dat alles weer zoals vanouds is, dat is misschien nog een beetje te snel, maar stilaan komt alles weer in z'n plooi.

Tijdens het afgelopen weekend heb ik voor het eerst sinds m'n kuitblessure 2 maal na elkaar gelopen, en dat viel eigenlijk nogal mee. Slechts een klein beetje stijfheid blijft er in de linkerkuit, maar de rechterkant lijkt vergeten dat ie ooit met haken en ogen aan elkaar hing.
pas op hé, het is nog te vroeg om victorie te kraaien, en zeker nog niet gepast om boute uitspraken met betrekking tot presataties in de nabije toekomst te lanceren, maar stap voor stap lukt het om terug in de juiste richting te kijken.

Afgelopen zaterdag liep ik een kort toertje van net geen 6 kilometer, maar wel met de eerste keer weer een versnelling. Nu ja, voor velen onder jullie is 1 kilometer aan 4' per kilometer geen versnelling maar eerder een cadans tijdens dewelke er nog moeiteloos veters geknoopt, conversaties gepleegd en haren gekamd kunnen worden, voor mij was het een eerste serieuze test om de huidige staat van het kuitspierweefsel te ijken.
Gisteren heb ik dan een dikke 10 kilometer aan de zijde van mijn vrouwtje gelopen. Handig, want zij let er nog meer dan een standaard engelbewaarder op dat ik niet overdrijf.

Ook vandaag plan ik nog een training, want morgenavond zal ik geen tijd hebben. De rest van de week zal ik dan weer voldoende thermische bescherming mogen aantrekken om te gaan trainen, want ik word in het koude Finland verwacht ...

12:01 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

19/03/2009

Wie o Wie?

Ik pik hier even in op een bericht dat ik enkele dagen gelezen heb op de blog van Hardloper Hans, een noorderbuur die vaak verrast met een originele en eigen kijk op de dingen. Ik ben dan ook een geregeld lezer en grote fan van zijn schrijfsels.

Waarover had onze vriend Hans het?
Wel, gebiologeerd door de perfecte anatomie van een hem tijdens de CPC-run voorbijsnellende blondine zocht Hans via 's deernes startnummer haar gegevens op.
Uiteraard is het vinden van iemands naam op basis van een borstnummer een koud kunstje, maar Hans stond toch even stil bij de gevolgen van het zomaar te grabbel gooien van persoonlijke info op internet.

Ik had er nog niet van gehoord, maar blijkbaar bestaat er een website, wieowie.nl, waarop je in één handomdraai alle zoekrobots die het internet rijk is naar iemand kan laten zoeken. Ik geef toe dat ik ook al eens iemand zijn naam heb geGoogeld, meer uit nieuwsgierigheid dan vanuit de onomkeerbare drang naar informatie, maar een site als wieowie gaat toch wel verder. Althans, naar eigen zeggen.

Nu mag je van mijn veel slechts zeggen, en het meeste is dan waarschijnlijk nog waar ook, maar niemand zal ooit kunnen aanbrengen dat ik mijn artikels hier niet wetenschappelijk onderbouw. En aldus nam ik de proef op de som en tikte mijn naam in op wieowie.
Tjonge, wat ben ik toch een populaire Hans (ja Hans, in Vlaanderen hebben wij zelfs spreekwoorden waarin jij vermeld wordt ;-) ) ...

Maar zijn al deze 'hits' wel correct? Zo zag ik bijvoorbeeld dat er onder de noemer 'afbeeldingen' 1 resultaat werd gevonden. Niet moeilijk, dacht ik, dat is waarschijnlijk een foto die ik ooit zelf op mijn blog heb gepost, of misschien een afbeelding op de één of andere website van een loopevenement. Maar nee hoor, het betrof een pasfoto aandoende beeltenis van iemand die evenveel met mij te maken heeft als een Waals minister met de liga van geheelonthouders, en dat is zoals geweten vrij weinig.
Ik was al lang blij dat de rubrieken 'youtube' en 'facebook' geen resultaten hebben opgeleverd. Facebook omdat ik er huiverig tegenover blijf staan en Youtube omdat je hierdoor alleen maar in problemen kan komen, zeker wanneer je aspirant wielrenner of Roemeens truckchauffeur van beroep bent.

Even een bloemlezing van de andere bevindingen:

  • blogs: 3 resultaten ... toegegeven, alle 3 relevant;
  • internet tags: 24 resultaten ... meer brol dan iets anders;
  • Yahoo: hou jullie vast, want maar liefst 28743 resultaten ... maar het 2de resultaat sprak al over de Wikipedia pagina over Dries van Agt, en elke kenner van de Nederlandse politieke scene weet dat het dan over de voorganger van Dries van Negen gaat en niet over mij ... brol dus!;
  • zowel bij Hyves als bij Netlog mag ik me verblijden op matches met mijn naam, maar in geen enkele van deze links gaat het om een fanpagina rond mijn manspersoon;
  • Google geeft me 10 resultaten en Windows Live Search 16, allen gaande van 'yep, the one and only' tot 'laat me niet lachen' wanneer we het hebben op de toepasbaarheid naar mij toe.


Wat hebben we dus geleerd uit dit kleine onderzoek?
Wel, ik heb vooral onthouden dat de kans om opgebeld te worden door een blonde voorloopster die in de smaak van Hans valt vrij reëel is, maar evenzo is het meer dan waarschijnlijk dat ze de zin 'oei, excuseer, verkeerd verbonden' ter hand zal nemen ...


Morgen is er weer een telex ... bij deze een oproep aan de heren politici ... kunnen jullie alstublieft stoppen met de idioot uit te hangen? Ik krijg mijn Telex berichtjes niet meer binnen de marge het fatsoenlijke gepropt. Alvast bedankt!

09:02 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

18/03/2009

Groen licht

In tijden van knipperlichtcontacten (voor de Nederlanders: ik zal dit in mijn 's Vrijdagse Telex wel verduidelijken ;-) ) is het goed om af en toe eens getrakteerd te worden op een duidelijke en onveranderlijke kleur. Vooral wanneer dit licht diepgroen is wordt het leuk.

Jawel, Marathon Geert heeft van zijn kiné de toelating gekregen om 4 keer deze week te gaan lopen, nog wel rustig aan maar stilaan mogen de kilometers opgedreven worden.
Deze toestemming kwam er echter niet zomaar, verre van ...
Maandag heb ik me gedurende 2 volle uren afgebeuld om toch maar te bewijzen dat alles in orde aan 't komen is. Ik heb zelf toch wel enige ervaring en expertise in oefeningen om de spiergroei te bevorderen, maar wat mijn kuiten eergisteren allemaal dienden te doorstaan ... jongens, wat was me dat!

Je mag het echt niet onderschatten hoor! Als 'opwarming' was er 20 minuten lopen op de trampoline, ondertussen toch al tegen een fikse hellingsgraad wat meteen bewijst dat de kuitspieren bijna terug hun volledige elasticiteit bereikt hebben. Hierna 5 minuten 'surplacen' op een dikke turnmat, gevolgd door 5 minuten lopen op dezelfde mat, telkens weer in kleine pasjes van links naar rechts. Vergelijk het gerust met het lopen op een ellendig lange en mulle zandduin.
Een mens zou van minder opgewarmd raken.
Na deze rustige inlooppasjes (ahum!) mocht ik dan aan de spierversterkingsoefeningen beginnen. De routine die ik ondertussen reeds uit het hoofd kende is vanaf heden doorbroken en werd vervangen door een nieuwe (lees: zwaardere) oefeningencyclus. Na afloop mocht ik nog even op de loopband.

Wel leuk is dat, hoewel de praktijk van Lieven Demaesschalck druk gefrequenteerd wordt door profsporters, de snelheden die wij marathonlopers als normaal beschouwen (als ik voor mezelf mag spreken: lange duurloop aan 12 per uur, marathontempo net boven de 13 per uur, versnellingen aan 15-16 per uur, ...) zelfs in deze revalidatietempel als 'méér dan behoorlijk' worden omschreven.


bbGisteren heb ik maar meteen de daad bij het woord gevoegd en werd mijn 5k-toeerke met anderhalve kilometer uitgebreid. Vanavond geef ik voetbaltraining aan mijn getalenteerde duiveltjes (afgelopen weekend 4-10 winst en ondertussen toch weeral 6 weken ongeslagen!!), maar morgen probeer ik eens een kilometerke of 9 à 10. De kuiten zijn wel een beetje stijf vandaag, maar de oefeningen van afgelopen maandag, speciaal ontwikkeld voor kale body builders met lange haren en immense onderbenen, zullen daar niet vreemd aan zijn.


De tijd tikt ondertussen door ... nog 186 dagen tot aan het startschot van de Leiemarathon!

07:53 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

17/03/2009

Willen & zullen

Ik had er nog nooit zo over nagedacht, maar toen ik gisteren een reactie kreeg van Koen, aka Dutch Runner, werden m'n ogen geopend en moet ik toegeven dat er een groot verschil is tussen 'willen' en 'zullen'.

Uiteraard is er ook nog de factor 'kunnen', die dan weer nauw verbonden is met 'mogen', 'durven', 'hopen' en 'moeten'.
Dames en heren van de volksjury, vanaf heden is mijn blog veranderd van 'Geert wil sneller lopen' in 'Geert zal sneller lopen!'. (het uitroepteken heb ik zelf gevonden ... knap hé?)


't Zit 'm misschien voor een stuk tussen de oren, maar gelukkig had ik daar nog veel plaats over ;-)

applausMag ik bij deze Koen bedanken voor zijn deelname in het verbeteren van mijn geestelijk welzijn en mijn potentiële prestaties? Misschien even een klein applausje ook voor deze toch wel zeer snelle loper?
Ja?
O, dank u ... oorverdovend gewoon!
Ik denk dat Koen hier wel blij mee zal zijn ... ok, ok, stop maar, 't is goed ... ok ok, genoeg applaus. Hey, komaan hé zeg ... 't wordt genant ... stop maar, 't is goed.

06:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

16/03/2009

Lopen?

Sinds vorige week beperken mijn loopschoenen zich niet meer tot het verpesten van de levenslucht in de schoenkast. Reeds 4 keer zijn ze uit de kast gekomen om een toerke te maken.

Nu, stel jullie hier niet te veel bij voor hé ... het vermelde 'oerke' is slechts 5 kilometer en een paar honderd meter lang en wordt gelopen aan een snelheid van maar net iets boven de 0 kilometer per uur.

Maar het voornaamste is dat de kuiten nauwelijks een reactie tonen. Laat ons hopen dat het binnen 2 weken net zo is wanneer ze nog eens uit de pijp mogen komen. Want dat is zo ongeveer het doel dat ik me gesteld heb: binnen dit en 2 weken terug deftig kunnen trainen.
Met deftig bedoel ik dan terug naar 5 trainingsdagen gaan met een weekgemiddelde van tussen de 60 en de 70 kilometer. Voorlopig heb ik steeds een loopdag door een rustdag laten volgen, om niets te forceren. Ook heb ik nog geen enkele versnelling aangedurfd. Gewoon 5 kilometerkes aan hetzelfde slakkegangetje, maar wél genieten van terug buiten te zijn en van terug iets te kunnen doen wat me aan mijn sport doet herinneren.

Deze namiddag ga ik nog eens trainen bij Lieven Demaesschalck ... zulke bezoekjes leren me heel wat over waar ik nu werkelijk sta in mijn revalidatie. Hopelijk wordt het even goed nieuws als de vorige keren! Mijn hoop gaat dus uit naar groen licht om stilaan een beetje langer & sneller te lopen, en hoop doet leven, nietwaar?

Uiteraard kan alles kosteloos en voorzien van details, intervieuws en relevante wetenswaardigheden op deze pagina's op de voet worden gevolgd.
Zeg nu nog eens dat ik geen serieuze berichtjes kan verzinnen ;-)


...

allez, kom, toch één mopje om de maandag goed te beginnen ...

...

een man zette het volgende zoekertje in de krant: 'Ik zoek een vrouw'
Reeds 's anderendaags kreef hij méér dan 5.000 reacties: 'Neem de mijne!'

...

09:03 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

12/03/2009

Kruistocht tegen fruitsap

Godsdiensten zijn niet zo mijn ding ... ik heb in principe niks tegen devote dorpsgenoten die op de 7de dag hun God gaan eren en het hiertoe nodig achten om het ganse dorpsplein een hele zondagvoornoen te bezetten. De kerktoren zelf staat ver genoeg van mijn bed zodat een geplande uitslaapochtend nooit door klokkengelui zal gestoord worden. Hetzelfde dient gezegd te worden van moskees, want ik kan jullie verzekeren dat wanneer de één of andere muëzin het ooit in zijn bebaarde kop moest halen om mij om half 4 uit het heimattelijke nest te brullen met een verkeerd geserveerd 'Inch Allah' hij wel eens zeer snel z'n eigen uitvaart zou kunnen gaan organiseren.

Maar niets van dit alles dus, in mijn dorp heerst een volslagen godsdienstvrede. Ik doe zelfs gaarne de deur open voor een gezellig gesprek en een leuke babbel met passerende getuigen van Jehova of een ander ongeval. Geen probleem voor Marathon Geert.
Nu krijg ik wel iets van al die fanatiekelingen die denken dat zij de enige echte waarheid in pacht hebben. Verdomde idioten die iedereen aan dezelfde dogma's willen leren lurken en al wie niet met hen is als 'tegen hen' beschouwd.

Carnavalszotten in lange gewaden en een omgekeerde pispot op hun kop die steevast gevolgd worden door een rits vrouwen in zo mogelijk nog langere gewaden en slechts een doorgeefluikje voor buitenlucht op ooghoogte kunnen absoluut niet op mijn sympathie rekenen, net zo min als adepten van Opus Dei.


Maar gelukkig leven we nu in een betere wereld, zonder godsdiensthaat, vervolgingen gebaseerd op overtuiging of zelfmoordterrorisme. Gedaan zijn de tegenstellingen tussen joden en moslims, weg zijn de problemen tussen oost en west; alles is voortaan peis en vree.

Hoe dit komt?
Wel, uit goede bron heb ik vernomen dat de felste heethoofden onder de fundamentalisten een nieuwe volksvijand nummer 1 gevonden hebben: FRUITSAP!

Begin dit jaar zijn ze een eerste keer op straat gekomen om uiting te geven aan hun ongenoegen, getuige de onderstaande foto.
Muslims

06:30 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

11/03/2009

Batibouw loop

Gisteren heb ik mijn toertje van afgelopen zondag nog eens herhaald: no problemo. Het ging zelfs vlotter dan de vorige keer, enkel de spieren in de kuit zijn een beetje stijf.
Stom om eigenlijk te moeten toegeven dat je stijve spieren krijgt van ocharme 5 kilometer te lopen, maar het is nu zo. De conditie is me dunkt niet onherstelbaar beschadigd, maar m'n benen voelen aan als die van een beginner. Nu ja, 't zal wel normaal zijn na een verplichte rustpauze van 5 weken, veronderstel ik. Ne mens wordt er ook niet jonger op hé ...

batibouw-247-1Maar missschien zijn de stijve spieren ook wel te wijten aan het eindeloos slenteren, stoppen, starten, tenen trappen, schenen schoppen, springen, demareren, inhouden, links inhalen, rechts voorbijsteken, onder de benen door schuiven en over de hoofden springen op Batibouw.
We gingen dus eigenlijk naar deze jaarlijkse hoogmis voor kandidaat bouwers en verbouwers met het oog op het vernieuwen van onze parket (van vernis naar olie) en een vloerke van 2 keer niks voor onze inkomhal, en tegen dat we buiten waren hadden we beslist om héél de living opnieuw te laten bezetten, nieuwe plafonds er in, de hal omtoveren tot een plaats waar je wél trots op kan zijn, de trap te vernieuwen, de verlichting anders te hangen, een leeshoek in te richten en een nieuwe deur tussen living en hal te zetten.

Hopelijk kan ik rekenen op een startpremie bij de volgende wedstrijden waaraan ik zal deelnemen, want anders zie ik slechts de prostitutie om me aan de benodigde fondsen te helpen ...

07:39 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

10/03/2009

Kriebels

Gisteren was het maandag. Je hoeft geen kalendertechnisch wonder te zijn om instemmend het gelijk van deze openingszin toe te geven.

Maandagen markeren voor het gros onder ons het begin van de werkweek, en worden daarom niet meteen bekeken als het meest begeerlijke lid in de line up der weekdagen. En toch heb ik mijn volledige maandag doorgebracht met kriebels in de buik.
Geen lentekriebels, want daarvoor is het nog te vroeg op 't jaar, en dit werd gisterenochtend wel érg duidelijk gemaakt in de vorm van een ongemeen dikke ijslaag op de voorruit van mijn wagen. De voorvechters van de oude familiale waarden hoeven ook niet te vrezen, want het is evenmin een nieuwe liefde die voor het vlindergedartel op halve hoogte heeft gezorgd.

kriebelsWél zat mijn fel geplaagde lichaam boordevol loopkriebels. En ik kan jullie verzekeren: dat kan jeuken. De godganse dag zat ik op mijn bureaustoel heen en weer te schuiven; ik leek wel een loopse teef met lintwormen!
Nu ik weet dat ik stilaan terug de draad van mijn geliefkoosde sport mag oppakken is het moeilijk om me in te houden. De aard van het beestje zeg maar.
Gelukkig moest ik gisteren nog een vriend met computerproblemen depaneren of ik stond niet in voor de gevolgen. Ook de vele reacties met lieve en bestbedoelde wensen (allen verschrikkelijk veel dank hiervoor!) maar tevens aanmaningen om het rustig aan te doen (tiens, heb ik een reputatie of zo? ;-) ) hebben hun steentje bijgedragen, want mijn verstand zegt me uiteraard ook wel dat het niet verstandig zou zijn om nu al meteen 2 dagen na mekaar te gaan lopen.
Maar toch, wat doe je er aan wanneer het hart groter is dan het verstand? (op zich niet moeilijk bij mij ...) Uiteindelijk ben ik wel blij dat de loopmicrobe niet tot emigratie naar de drukbevolkte poolgebieden is overgegaan, wel integendeel. Ik hoop dat ik tegen het begin van volgende maand terug een deftig trainingsregime aankan, zodat ik eerst en vooral mijn 12 uurs team in Den Haag met snelle rondetijden kan bijstaan en, zeker zo belangrijk, de start van mijn volgende marathonvoorbereiding niet in het gedrang komt. Want, net als de kriebels is ook de ambitie niet verdwenen ...

07:29 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

03/03/2009

Vicieuze cirkel

Eerst het goede nieuws: gisteren vond mijn alweer 3de bezoek aan de praktijk van Lieven Maesschalck plaats, en wederom is de vooruitgang die ik heb gemaakt onverhoopt. Mijn kwelgeest Ellen ('kwelgeest' is hier wel met de beste bedoelingen neergeschreven hoor ... ik weet niet wat ik zonder haar zou moeten doen!) had weer een resem nieuwe oefeningen in petto, en de oude werden verzwaard.

Even mocht ik zelfs op een zachte turnmat lopen en na een aarzelend begin (meer uit schrik dan iets anders) kon ik hier 10 minuten op rondhossen. Wel zwaar, vergelijk 't met lopen op mul zand. Deze oefening is meer belastend voor de kuiten dan gewoon lopen, dus als ik dit kan ...
Volgende keer mag ik een eerste keer proberen te lopen op de loopband ... er is licht aan het einde van de tunnel.

Maar al dit positieve is vandaag toch overschaduwd door mijn rug. Man man man, wat heb ik gisterenavond en vandaag afgezien! Ik ben zelfs m'n bed amper uitgeweest, want elke beweging deed me enorm pijn. Acht jaar geleden ben ik aan m'n rug geopereerd, en het is van toen geleden dat ik nog zo een last heb gehad. Volgens mij komt het van het sportreces, ondertussen toch al 5 weken aan de gang. Zo lang ik sport, loop en beweeg heb ik geen last van m'n rug, maar als ik stil zit dan is het alsof het gewricht van de onderrug niet meer gesmeerd wordt en dat voel ik dus meteen.

Nu is het al iets beter, en ik hoop dat ik morgen terug als een normaal mens kan stappen.
Nu ja, als de Grote Blessuregod nog meer van dit in petto heeft, dat hij het dan maar in één keer er door jaagt; dan ben ik er van af hé ...


Dedzju toch ... oud worden is niets, maar dat lelijk blijven hé ;-)

21:09 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

01/03/2009

Terug thuis

'Terug thuis' is bij verre een geliefkoosde titel voor mensen die even van huis zijn geweest. Je kan deze woorden ook verwachten van zij die na een lange tocht in het land der amnesiepatiënten plotseling terug oma's erfstuk op de schoorsteenmantel herkennen, maar tot deze laatste categorie behoor ik vooralsnog niet.

Maar we zijn dus wel weggeweest, meer bepaald naar één van onze meest geliefde plekjes op deze aardbol: Bütgenbach.
De eerste keer dat we er kwamen is ondertussen al 15 jaar geleden. We hadden nog geen kinderen, meer nog: we waren zelfs nog niet getrouwd. En al die 15 jaar zijn we steeds hetzelfde pensionnetje trouw gebleven. Toen we er de laatste keer kwamen, vorig jaar in augustus, waren er volop verbouwingen aan het pension gaande, en dus gingen we nu terug om het nieuwe gedeelte in te wijden. Inwijden, want de nieuwbouwkamers zijn nog maar 3 weken in gebruik.
En of we onder de indruk waren! Met de 8 extra kamers moeten we nu eigenlijk van een hotel spreken, en de aankleding zorgt er zelfs voor dat de term 'charmehotel' niets overdreven is.

Spijtig dat er nog geen beeldmateriaal van de nieuwbouw op de website van Hotel Eifelland beschikbaar is, maar geloof me maar op m'n woord dat het zeker de moeite loont om er eens te passeren. Waarom denken jullie anders dat we er al 15 jaar trouwe klant zijn? Trouwens, alle lopers die eens een leuk parcours zoeken om die ellendige heuveltraining op af te werken ... ga maar eens kijken; ik heb er alvast enkele hellingen ontdekt die bij een aanblik alleen al het melkzuurgehalte in de middelgrote bilspier doet stijgen tot ongekende hoogtes.

Uiteraard ben ik ook begaan met het culturele niveau van mijn lezertjes, en dus hebben we ook deze keer met de kids een museum uitgetest. De keuze viel op het nieuwe (slechts 1 jaar geleden geopend) museum 'Baugnez 44' in Malmedy. Het museum is gewijd aan het Ardennenoffensief uit WO II in het algemeen en het drama van Baugnez in het bijzonder.
Als jullie willen weten wat dit drama precies inhield, awel, ga dan eens een kijkje nemen hé ... ik ga hier niet alles voorkauwen hé!!
Pas op, ik zie jullie al wel denken van 'Weeral een museum over de tweede wereldoorlog!?', maar van alle musea rond dit thema die ik al heb bezocht (en dat zijn er al heel wat) is dit toch veruit het beste en qua opzet vrij uniek in z'n soort.

Tania kon me nog tegenhouden of ik had zowaar de hele museumshop leeggeplunderd. Je kan er immers tal van authentieke souvernirs kopen, zoals helmen van zowat alle deelnemende korpsen. Pikant detail: en Amerikaanse helm heb je voor een goeie 65 Euro, terwijl een Duitse helm minstens 190 Euro kost. En dan te zeggen dat wij zowel de heen- als de terugmatch gewonnen hebben indertijd.
Voor de enkele rusteloze zielen die ik nu nog niet heb overtuigd om het eerstvolgend vrije weekend richting Bütgenbach te stomen nog even de volgende uitsmijter: nergens, maar dan ook nergens ter wereld is het zo zalig om de 'boskakker' uit te hangen, getuige de volgende fotografische impressie van wat waarschijnlijk tegen 2012 een nieuwe Olympische discipline zal zijn:
DSC_0763

20:16 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

25/02/2009

Positief nieuws krant

Het feit dat er een Vlaamse krant is het nodig vindt om een rubriek 'de Goed Nieuws Krant' in haar dagelijkse editie op te nemen, is eigenlijk al een indicator dat het nodig is. Met andere woorden, het is eigenlijk een bewijs van het feit dat het slecht of op z'n minst niet goed gaat met onze samenleving.

Kan best zijn, maar vandaag heb ik ook niets dan goed nieuws, en ver heb ik niet eens hoeven zoeken.

Gisteren ben ik nog eens naar de praktijk van Lieven Maesschalck geweest, en de vooruitgang sedert afgelopen week vrijdag is remarkabel. Ik doe de mij opgelegde oefeningen 2 keer daags en ik probeer zoveel mogelijk de souplesse en conditie te onderhouden door het bestijgen ener racefiets, en het werpt wel degelijk zijn vruchten af.
Mijn kuitspier is al een heel pak beweeglijker geworden, ik kan nu ook al lopen op de trampoline met een lichte (een procent of 2-3) opwaartse hellingsgraad (vorige vrijdag ging plat nog niet) en ik heb steeds minder last bij het maken van normale, dagdagelijkse bewegingen zoals een trap oplopen, een trap aflopen, rechtstaan, gaan zitten, in de neus pulken, ... allemaal zaken die we elke dag wel eens doen en dus normaal vinden dat ze zonder pijnlijke grimassen kunnen gebeuren.

Lopen in de volle betekenis van het woord heb ik nog niet gedaan, maar ik vermoed dat ik ergens tegen volgende week wel eens op de loopband zal mogen proberen. Ik zal m'n tenen alvast maar kruisen.

Nog meer goed nieuws kwam vanuuit Nederland recht in m'n postbus aangewaaid, want sinds gisteren ben ik de trotse eigenaar van een 'weRUNtogether.nl'-shirt in prachtig zwart met witte accenten en euk logo op de rug.
Omdat ik zelf nooit zo direct sta te springen om overal direct een foto van te nemen heb ik even de onderstaande impressie gestolen van een andere blog. Naar ik heb vernomen heeft het model dat op deze foto mijn nieuwe shirt showt het parcoursrecord op de catwalk van Calvin Klein: 10"11 op de 110m lange rechte lijn, waarna hij met een luide gil recht de vipseats in sprong, onderwijl een glimp op zijn nieuwe fluorescerende ondergoed toelatend.
weruntogether

Natuurlijk, als Calvin erover heeft gelogen, dan mag je mij hiervoor niet verantwoordelijk nemen ...

10:58 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

21/02/2009

Lieven Maesschalck

lieven mGisteren, vrijdag, ben ik dan voor de eerste keer op consult geweest bij Lieven Maesschalck, het wereldberoemde physiowonder uit Lebbeke.
Gelukkig heeft hij ook nog een praktijk aan de Tavernierkaai in Antwerpen, wat voor mij toch al direct een hoop kilometers scheelt.
Maar, nu ik er een eerste keer geweest ben kan ik maar één ding zeggen: als hij morgen z'n praktijk verhuist naar downtown Tokio, donker Afrika of 3 afritten voorbij Noordoost Cambodja ... ik ga er nóg langs!

Het is me SUPER meegevallen. Ik had een afspraak om half 1, en stipt op tijd kwam een medewerkster, Ellen, me van m'n wachtstoel liften om even te bespreken wat m'n probleem is. Na een uitvoerige uitleg werden m'n kuiten losgemasseerd. Hierna volgde een eerste diagnose.
Het verdict van dr. Peter Vervoort werd bevestigd: contractuur van de soleus, geen twijfel mogelijk.
Maar ook de diagnose van mijn huisarts kreeg de vermelding 'juist' mee: degeneratie van het spierweefsel in de kuit. Blijkbaar heb ik dus in mijn kuiten slecht kwaliteit aan spierweefsel, en da's de voornaamste oorzaak van m'n problemen. Voor 'normale' mensen zou dit op latere leeftijd onvermijdelijk serieuze problemen met zich meebrengen, als marathonloper heb ik echter wel de kans om er volledig van af te raken.

Net zoals dr. Vervoort al had aangehaald zullen excentrische oefeningen de rest van mijn leven een vast onderdeel van m'n dagelijkse routine worden. De oefeningen die ik op internet had gevonden kon ik echter niet pijnloos uitvoeren, maar Ellen zocht en vond tot ze een hele reeks oefeningen vond die ik wél kon doen. Dat was al een klein succes, vond ik zelf. Maar helemaal was ik verbaasd toen ze zei 'En nu gaan we lopen!'.
Goed geprobeerd, maar het probleem is dat ik NIET kan lopen; 3 passen na elkaar wandelen zonder pijnscheut was het maximum dat ik tot nog toe had gehaald. Ik probeerde haar di duidelijk te maken, maar ze zei dat ze een manier zou vinden waarop ik zou kunnen lopen, willen of niet, want (en ik citeer) 'Hier kom je om te genezen, niet om te praten'.

En ja, ze heeft een manier gevonden. OK, wel op een strak gespannen trampoline onder licht neerwaartse helling, maar ik heb 20 minuten gelopen, waaronder heel wat sprintstukjes. Nadien nog krachtoefeningen voor de soleus en als afsluiter zelfs een kwartier op de crosstrainer.
Sommige van de krachtoefeningen moest ik met een stuk elastiek doen (iets speciaal om weerstand te krijgen), en deze elastiek kreeg ik mee naar huis om ook hier m'n oefeningen dagelijks te kunnen doen.

Het voornaamste evenwel is dat ik iets heb mogen doen wat op lopen lijkt, dat dit ook lukte zonder dat ik een deelname aan het wereldkampioenschap 'oerkreten slaken' hoefde te veinzen, en dat ik iemand gevonden heb met gouden handen en kwikzilveren ideeën die me heeft gegarandeerd dat ze me tegen juni in vorm zou krijgen.
Niet alleen op fysiek, maar ook op psychologisch vlak voelde ik me helemaal opgekikkerd na dit eerste bezoek aan de praktijk van Lieven Maesschalck.
Ellen, mijn heldin, heeft me 'bewerkt' tot een uur of 3. Na die 2,5 uur was ik écht wel moe en afgepeigerd, maar vooral door en door gelukkig.
Geen wonder dat er hier zo veel toppers rondlopen; ik telde 5 (!!) spelers van MVV, en net toen ik stopte met trainen kwam Philippe Clement, rots in de branding bij Club Brugge, binnen om ook aan zijn revalidatie verder te werken.

In Utrecht kan ik niets gaan doen, maar op de Leiemarathon ga ik knallen ... zeker weten!

Ook nog even stoefen over mijn duiveltjesploeg ... zij hebben met 6-5 gewonnen van een team dat dit seizoen nog geen enkele wedstrijd had verloren en gemiddeld (!!) meer dan 10 goals per wedstrijd maakt. Mijn jongens (en meisje, want ons Fien heeft beresterk gekeept) hebben ongelooflijk gevochten en op voetballende manier een sterke tegenstander aan banden gelegd. Anderlecht heeft geluk dat ze morgenavond slechts tegen Standard in de wei hoeven ...

Voilà, goed weekend aan iedereen ... voor mij wordt het een lang weekend want maandag en dinsdag heb ik verlof (neenee, k ben jullie helemáááál niet aan het uitlachen .. écht niet hoor ... nee nee, serieus ... ik heb geen binnenpretjes ... allez, goed werken volgende week hé ... doe jullie best ... de economie moet draaien hoor ... zondag goed vroeg gaan slapen hé ... want maandag moeten jullie er uit ... ik niet nee ... WOEHAHAHAHAHAHA ...)

17:53 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

19/02/2009

Scholen kiezen

Ne keer iets anders dan gezeik over kuiten (ik word het zelf moe) ... scholen kiezen.

Gisterenavond organiseerden de middenscholen van Mechelen en omgeving namelijk een gezamelijke infoavond met het oog op het ronselen van zo veel mogelijk zieltjes voor hun onderwijsproject (of hoe noemen ze zoiets tegenwoordig).
Inschrijven kon je er niet, maar je kon al eens kennismaken met directie, een keur aan leerkrachten en in sommige gevallen enkele leerlingen. En uiteraard werd er heel wat reclame gemaakt voor de eigen opendeurdagen, waar je dan wél zou kunnen inschrijven.

Ons Lenne zit dan wel nog maar in het 5de leerjaar en kan de stap naar het middelbaar onderwijs nog een jaartje uitstellen, toch giingen we al even een kijkje nemen. Lenne zelf was er niet bij, want de griep heeft ook ten huize Marathon Geert z'n blijde intrede gemaakt en onze oudste spruit is het eerste slachtoffer. Ze was nog wel bijdehands genoeg om haar ouders met een bepaalde missie op pad te sturen, en we verzamelden gehoorzaam de brochures van de scholen die zij op haar shortlist heeft staan.

schoolVoor haar is het allemaal spannend, maar ook voor ons als ouders is het een grote stap, want hoewel zij mag kiezen wat en waar ze gaat studeren zal er uiteraard wel een gesprek komen waarin de ouderlijke voorkeuren op tafel worden gelegd.
Gelukkig is Lenne een goede leerlinge, en dat scheelt toch wel een beetje.
Ik kan alleen maar hopen dat ze de juiste keuze zal maken.
Grappig was wel dat Tania wat langer bleef staan bij de stand van haar voormalige middelbare school. Die luxe kon ik me niet permiteren, aangezien alle 4 de scholen waar ik m'n middelbare broeken heb versleten vertegenwoordigd waren.

Ach wat, ze waren er, dus bestaan ze nog; zo'n erge leerling zal ik dus wel niet geweest zijn ;-)

Voilà zie ... voor wie er aan twijfelde: het kan hier ook gaan over doodnormale zaken, zonder verdoken agenda. Morgen is 't telextime, da's andere kak ...

12:23 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

18/02/2009

Actieplan

Zelfs in tijden van crisis goed verdienende reclame-goeroe's laten je telkens weer wanneer het tijdens de vrijdagavondfilm spannend wordt (zal hij op tijd de code van de tijdbom vinden?, weet ze nu wie de moordenaar is?, zal ze haar rokje aanhouden?) geloven dat je dom, suïcidaal en sociaal onaangepast bent wanneer je er ook maar zou aan denken om zonder Actimel de deur uit te gaan.

Allemaal goed en wel, maar zonder Acti-eplan kom je er ook niet.
En dus heb ik me gisteren lamledig gezocht naar de juiste strategie om m'n blessure aan te pakken en voor eens en voor altijd naar de analen (neenee ... mijn blessure is niet tot boven de liesstreek gestegen ... waar denken jullie toch altijd aan??) te verwijzen.

Internet is uiteraard een onuitputtelijke bron aan gegevens, maar toch krijg je met de zoekopdracht 'sex & blond' heel wat meer hits dan met 'contractuur soleus'. Het grappige is dat bij deze laatste zoekopdracht de eerst vermelde hit een link is naar mijn eigen blog. Daar worden we dus niet slimmer van.
Uiteindelijk komt de enige nuttige informatie met deze zoekopdracht uit enkele thesi van aspirant kinesitherapeuten. Wanneer je de overbodig technische ballast en het obligate geslijm richting docenten wegfiltert krijg je best wel nuttige info over de mogelijke herkomst van de blessure.
Nog nuttiger zijn de reacties die ik van sommigen onder jullie in mijn mailbox heb mogen begroeten. De wereld staat blijkbaar bol van de ervaringsdeskundigen (dus is het best mogelijk dat de aarde voor de uitvinding van de soleus plat was ... voer voor discussie) en ik ben blij dat jullie me deelgenoot hebben gemaakt van jullie ervaringen. Wanneer ik zie dat bvb. Martine ook ooit haar kuiten naar de hel heeft verwenst en heden ten dage met haar trailschoenen genoeg erosie veroorzaakt om het voortbestaan van de Himalaya te bedreigen, dan is er nog hoop voor de mensheid in het algemeen en mijn kuit in het bijzonder.

Maar informatie vergaren alleen is nogal magertjes als actieplan, vraag dat maar aan General Motors.

Vorige week ben ik naar sportarts Peter Vervoort op consultatie geweest, en dat had ik eerder moeten doen. Naar analogie van het consulteren van de beste sportarts mij bekend is de volgende stap een samenwerking met de beste kinépraktijk die ik ken: Lieven Maesschalck.

Indrukwekkend welk een referenties deze man kan voorleggen: AC Milaan, Chelsea, Real Madrid, Schalke 04, Olympique Lyon en nog zovele andere grote voetbalclubs en wereldvoetballers kloppen bij hem aan in tijden van nood. Buiten deze mensen heeft Lieven ook heel wat échte sportmensen onder behandeling, zoals Kim Gevaert, Tom Boonen (dus dààr komt die coke vandaan ...), Oscar Freire, ...

paulus_de_boskabouterHet gerucht gaat zelfs dat Paulus de Boskabouter bij de praktijk van de heer Maesschalck heeft aangeklopt toen plotse groeischeuten de tv-carrière van de sympathiekste ondergrensbewoner aller tijden in gevaar brachten, maar het is ook mogelijk dat dit nog een restant is van mijn akelige droom van de afgelopen nacht.

Bon, alle stokjes in de gekheid (en goed draaien tegen het aanbakken), vandaag bel ik nog voor een afspraak, en uiteraard zitten jullie in polepositie om mijn wedervaren met deze Vlaamse beroemdheid onder het kinégilde op deze pagina's mee te maken.
Wordt vervolgd ...

08:51 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

17/02/2009

Ongerust

Na 't verschieten, de ongerustheid. De titels van mijn blogjes kunnen tellen, deze week.

Ware het gisteren echter nog om te lachen, vandaag is het één en al ernst, en da's in mijn geval nooit goed.
Nee, de kuiten, da's toch niet wat het moet zijn. Stilaan zijn er wel tekenen van verbetering; zo kan ik sinds afgelopen zondag over het al gemeen al terug pijnvrij stappen, hoewel ik toch nog goed moet opletten hoe ik m'n voeten neerplant. Wijkt het afrollen van m'n voet een fractie af van de ideale lijn, dan kan ik weer 5 minuten hinkstapspringen alvorens ik terug mijn teengangerspas onder de knie krijg.

En stijf, jongens toch ... mijn kuiten (allebei!) voelen constant aan alsof ik gisteren een lange duurloop heb gelopen. Elke beweging waarbij m'n tenen hoger komen dan m'n hielen geven me de indruk alsof ik aan de zijde van Arnold Schwarzenegger op Venice Beach de meest afbeulende workout aan het afwerken ben.

Nee, het gevoel is niet goed, en iets zegt me dat er meer aan de hand is dan zo maar een eenvoudige spierblessure aan de kuit. Als er iemand is die een goede tip heeft over het soort van arts/chirurg/medicijnman/bospoeper/kaartenlegger of specialist van een andere onbeduidende soort, laat maar iets weten want ik sta open voor zelfs de meest vreemde theoriën voor de moment.

De 4de week zonder loopkilometers begint duidelijk z'n sporen na te laten!
En wat als ik binnen enkele weken genezen verklaard wordt, rustig aan terug begin op te bouwen tot ik terug m'n zeer bescheiden maar min of meer aanvaardbare niveau heb bereikt, om dan bij de aanvang van alweer een marathonvoorbereiding binnen de kortste keren weeral in de lappenmand te liggen? Ik durf er niet aan denken ...

07:44 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

16/02/2009

Verschieten

Al zeg ik het zelf, meestal ben ik van het koelbloedige soort.

In situaties waarin sommige collega's moord en brand schreeuwen, vrouwen en kinderen binnenhouden en in gedachten de top 10 van de minst pijnlijke zelfmoordmethodes citeren hou ik het hoofd koel.
Dikwijls is het wel zo omdat ik de ernst van de situatie niet doorheb, een beetje zoals als laatste met een mop lachen omdat je de grap niet doorhebt, maar toch ... het ging hier over koelbloedigheid, niet over intellect.

Gisterenochtend heb ik toch eventjes m'n jaarlijks momentje van blinde paniek meegemaakt. Man man man ... wat was me dat verschieten!
Zij die nu verwachten om een bloemlezing van heroïsche gevechten met allerlei wilde dieren te kunnen lezen moet ik teleurstellen: het interbellum der verschrikking speelde zich af in mijn badkamer. En nee, hoewel ik op een steenworp (zelfs wanneer deze steen door een werponbekwame dwerg met oriëntatiestoornissen en de armen op de rug gebonden werd geworpen) van het dierenpark Planckendael woon, kan ik bij deze officieel bevestigen dat het aandeel aan wilde dieren zich op deze plaats in mijn woning beperkt tot enkele badeenden.

Beste vrienden en loopveelvraten, mijn terreurmoment werd gevormd door een blik op de weegschaal. Na 3 weken van loopinactiviteit had ik uiteraard wel verwacht dat ik niet op m'n wedstrijdgewicht zou staan. Geen 79 kilo dus. Zelfs geen 80, je moet jezelf niets wijsmaken. Misschien zou ik zelfs de 81 passeren. Ontgoocheld zou ik zijn moest het digitale klokje een getal hoger dan 82 aangeven.
Met dit soort instelling en het hart koud van de inigehouden spanning zette ik de balans aan lmet een lichte tik van de rechterteen. Daarna zette ik m'n linkervoet (een mens moet al eens afwisselen in het leven) op de juiste plaats, gevolgd door de rechtervoet, want geen half werk wanneer ik me ga wegen.

weegschaalWat ik zag sloeg alle records ... ik viel bijna spontaan in katzwijm achterover en als enige voordeel spookte het in mijn hoofd dat wanneer ik me gedurende 6 maand in een hersendode coma zou bevinden (laat het ons 'ambtenarenmodus' noemen ;-) )er automatisch gewichtsverlies zou volgen.

Kameraden, makkers & sympathisanten van deze blog, voor mij zag ik het mooie ronde getal van 177 staan!!
Hyperventilerend en roodgloeiend van de uitslaande vapeurkes bleef ik als aan de weegschaal genageld staan. Tania, die zich eveneens in de badkamer bevond vanwege de simpele reden dat het belachelijk is om in je living een bad te nemen, had precies iets in de mot. Ze keek even mee naar de uitkomst van de alwetende bascule, schudde het hoofd in een wat voor meewarrige sympathiebetuiging moest doorgaan en orakelde de volgende woorden: 'Misschien heeft de kuisvrouw al kuisend een setting veranderd?'

Yes! There is a God ... and I am married to her! Inderdaad, mijn weegschaal stond op 'lbs' in plaats van op 'kg'!!
En met de uiteindelijke 80,45 kg kan ik gerust leven ... voor even!

10:13 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

14/02/2009

De juiste diagnose

Normaal gezien zou ik nu op 1 week van mijn wederoptreden in loopland zitten.
In mijn wildste fantasieën zag ik mezelf vanaf volgende zaterdag terug in de Muizense weides dartelen, in mijn stoutste dromen droegen m'n benen me naar de meest onwaarschijnlijke eindtijden en met ongebreideld verlangen keek ik al uit naar het moment waarop ik het blaadje van vrijdag, 20 februari van de kalender kon trekken.

De aandachtige lezer zal reeds gemerkt hebben dat in de bovenstaande alinea nogal veel in de verleden tijd gesproken wordt.
Met opzet, spijtig genoeg. Gisteren ben ik immers naar Peter Vervoort, zowat de meest bekende sportarts die praktijk op rijafstand van mijn huis heeft, geweest.

Het werd een zeer kort bezoek, maar wel met resultaat. Na het bekijken van de echo die ik vorige week had laten maken kreeg hij reeds een vermoeden, na het luisteren van m'n klachtenpatroon was hij vrijwel zeker en toen hij me met één druk op een welbepaalde plaats aan m'n kuit zowat tegen het plafond kreeg kreeg hij 100% zekerheid: vanaf heden heeft mijn probleem een naam, en wel 'contractuur van de soleus'.

Een klein beetje een domper, want uiteindelijk blijkt dat de diagnose die eerder werd gesteld fout was, en zelfs de diagnose in oktober laatstleden was incorrect.
Blijkbaar is het een niet zó vaak voorkomende blessure, maar wel typisch voor lopers. Samengevat is de soleus het deel van de kuit die niet heel veel nut heeft bij het lopen, tenzij ze teveel moet helpen wanneer de rest van de kuitspieren té vermoeid raken om hun eigenlike taak nog naar behoren uit te voeren.
De soleus is echter van nature niet sterk genoeg om dit te doen, en dit is de reden van de contractuur.
Rechtstreeks gevolg van deze diagnose is dat ik nog 4 extra weken rust aan m'n been heb, dus waar ik vorige week nog stiekem hoopte om toch nog een beetje van m'n voorjaar te maken kan ik het nu wel helemaal vergeten.
Op termijn zal ik tevens de soleus moeten versterken, en dit blijkt enkel mogelijk door middel van excentrische oefeningen voor de kuit. Wat dit precies inhoudt zal de kinesist me vanaf volgende week wel duidelijk maken, maar ik heb ondertussen al een beetje opzoeking op internet verricht, met één oefening als resultaat.

kuitExcentrische oefeningen voor de kuit worden voornamelijk voorgeschreven ter versterking en verlenging van de achillespees wanneer er sprake is van een chronisch achillesletsel.
De oefening die ik op internet vond bestaat erin om met het niet gekwetste been op een trap je lichaam met je voet naar boven te duwen, om je vervolgens met je 'slechte' voet terug te laten zakken. Een beetje zoals op de foto's hiernaast.

Indien er zich onder mijn lezers ervaringsdeskundigen zitten, of gewoon knappe koppen met dé ultieme tip ... mijn mailbox is één en al oor!

Uiteraard volgen verdere verslagen op deze pagina's ... tot dan: goed weekend.

17:06 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

11/02/2009

Een échte

Eergisteren zag ik op het werk iemand die al 4 jaar bij ons weg is.
Een consultant, zoals ook ik er een ben, maar dan zo ééntje van het onvergetelijke soort: goed gevoel voor humor, sociaal, collegiaal, enfin, alles wat ik probeer te zijn als de wind goed zit maar omdat je op het weer niet altijd kan tellen ...

Hij is een Ier, nog zo een échte, en we speelden elke week één keer voetbal op het werk. Tijdens die matchen was het steeds best om aan zijn zijde te staan, want, ik zei het al, het is een Ier, en een échte.
Maar, een gouden kerel, zoals alle échte Ieren.

Op 4 jaar kan een mens wel wat veranderen, en ik geef toe dat ik 2 keer moest kijken om er zeker van te zijn dat hij het wel was: waar hij vroeger toch wel een beetje overgewicht met zich meedroeg en ook in het gelaat de tekenen van een liederlijk leven droeg (het is een Ier, een échte!) stond hij nu strak in het pak, met scherpe doch afgetrainde nobele gelaatstrekken. Buikje weg, en hij leek zelfs iets groter geworden, maar dat kan ook aan de incorrecte registratie van mijn geheugen liggen.

In elk geval, hij zag er een héél pak gezonder uit, zo een beetje als een sportman, een échte.
Ik maakte hem dan ook attent op het feit dat hij er goed uit zag, en met een klopje op de plek waar ooit wel wat obesitas te bespeuren viel gebaarde ik dat hij serieus was afgevallen in vergelijking met vroeger.

'I know', zei hij met dat gezapige Ierse accent, het échte accent, 'I run marathons nowadays'.
Dàt was het! Daarom zag hij er zo gezond uit, hij is nu een marathonloper, een échte, en met tijden van 3u35 in Dublin en 3u20 in Rotterdam nog niet eens zo'n slechte.

Gewoon dit korte berichtje om te bewijzen dat we, ondanks recente gebeurtenissen in Schoorl, toch niet slecht bezig zijn.
Kameraden, we moeten verder doen, want wij zijn marathonlopers, échte!

22:02 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

09/02/2009

Alternatieve planning

Aan de rechterkant van mijn blogpagina is een ereplaats aan mijn wedstrijdplanning voorbehouden.
Naar mijn doen stond deze aan het begin van 2009 nogal goed gevuld, met wedstrijden in Uithoorn, Alphen a/d Rijn en Utrecht, met tussenin nog ergens een onbestemde halve marathon. Door m'n kuitproblemen is er echter meer dan alleen maar een spreekwoordelijke kink in de kabel gekomen, en zowat alles is geschrapt. Uithoorn uiteraard niet, want retroactief een planning aanpassen, da's nogal moeilijk, maar ook Alphen haal ik niet. Met een beetje geluk kan ik terug beginnen trainen in de week voor deze mooie 20k-wedstrijd, en dan ga ik me niet meteen weeral naar de vaantjes (of nog een pak verder) lopen.
Utrecht is ook van de planning verdwenen, en zelfs Luxemburg als alternatief laat ik varen ... om die wedstrijd te halen zou ik moeten beginnen voorbereiden vanaf de eerste week van maart, om dan eind mei in de groothertogelijke stede te gaan lopen, om dan einde juni met de voorbereiding van de Leiemarathon te beginnen. Niet dus; 'k ga me niet forceren om kost wat kost toch nog een voorjaarsmarathon uit de brand te slepen. Liever loop ik dan nog tegen 't einde van het jaar een extra 42'er ... we zien wel.

Ik ga wel proberen om voor de zomer nog enkele wedstrijden te lopen, om toch alvast enkele van m'n vooropgestelde doelen te bereiken alvorens de langste dag van het jaar is aangebroken.

krukkenMet de kuit gaat het ondertussen de juiste richting uit: de krukken heb ik thuis gelaten, trappen kan ik al terug relatief vlot op en zolang ik goed oplet kan ik vrijwel normaal stappen. Een trap naar beneden vormt echter nog steeds een serieus obstakel, maar aangezien 'the only way is up' het enige alternatief is zou dit m'n kouwe kleren niet mogen raken.

Jullie hadden ook nog deel 2 van m'n avonturen in Polen te goed, maar is het ok als ik die tot morgen hou?
Bedankt; jullie zijn werkelijk té goed voor deze wereld ...

09:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |