29/06/2009

Wat een weekend!

Wauw, wat een weekend ... wie wil er in 's hemelsnaam nog met vakantie naar de zon wanneer de zon zelf beslist om in onze lage landen te komen kamperen?
En voorwaar, we hebben zelfs 3 dagen lang zon gekregen zonder dat een hemeltergend onweer de pret kwam verstoren. Yeah!

Veel profiteren op zonneklop-niveau zat er echter voor deze jongen niet in, want het weekend zat volledig volgeboekt. Het werd dus een hollen van hot naar heir, maar toch stond genieten centraal. Alles, of toch heel veel, draaide rond dé eindeschooljaar-gebeurtenis voor ons gezin: de verjaardag van Fien ... onze 'kleine' spruit groeit netjes door tot een volwassen bloemkool en werd vandaag -heute- 9 jaar!
Proficiat FIEN!

En zo kwam het dat we met ons viertjes vrijdagavond, onmiddelijk na de arbeid, naar Antwerpen spoorden om in de stadsschouwburg aldaar naar High School Musical te gaan kijken. Deze naam zal eenieder met kinderen tussen de 7 en 15 niet onbekend in de oren klinken, want Disney bracht ondertussen reeds 3 films (en een 4de staat op stapel) uit rond de wedervaren van een basketjock en mathbrain met hun vrienden uit.
De musical was eigenlijk een live-uitvoering van de eerste film, en volgde dan ook netjes de volledige verhaallijn van het origineel. Hilariteit alom in de zaal toen er bij de romantische scène op het dakterras op de achtergrond het liedje 'Ben' van Michael -may he rest in pieces- Jackson weerklonk ... Gabriella probeert aan een zoen van Troy te ontsnappen met de woorden 'oh, luister nou ... Michael Jackson ...'.
De zaal ging plat! :-

Ook leuk voor ons Lenne en Fien was het feit dat we met de trein gingen ... voor die gasten is dat altijd toch een beetje avontuur. Ook voor de ouders, dankzij de bereidwillige conducteru van dienst, die de passagiers op de late trein van Antwerpen naar Brussel verblijdde met de volgende woorden: 'Dames en heren, let op uw bagage, want het is gebruikelijk dat 2 mensen op deze trein bestolen worden' ... 'gebruikelijk'?? En wat als deze traditie niet spontaan in ere gehouden wordt? Worden er dan vvrijwilligers aangeduid? Via lottrekking??
Zo mogelijk nog grappiger was de Engelse versie die deze brave man op ons afvuurde ... 'it is custom that 2 people are stolen on this train' ... een mens zou er ongerust van worden hé ... zit je gezellig met z'n vieren te keuvelen, je rijdt even door een donkere tunnel en hupsakee ... toen waren ze nog met drie ...

Dat was onze vrijdag ...

Zaterdag dan hadden we het feestje voor ons Fien haar vrienden en vriendinnetjes (eerst bowlen en daarna naar ons thuis voor waterspelletjes en taart), maar niet vooraleer ik 's morgens een pittige fietstraining had afgewerkt van 60 kilometer.
Gisteren -zondag- haddn we dan eveneens een drukke agenda, maar dat wil niet zeggen dat de sport er moest bij inschieten, want des ochtends werd er gelopen (10 k), daarna gingen we naar de opendeurdag van de kunstacademie (waar ons Fien werd ingeschreven om vanaf volgend jaar Rubens en Van Gogh naar het collectieve geheugen te verdringen) en een BBQ.
Om het weekend toch op calorievriendelijke wijze af te sluiten plande ik nog een korte intensieve fietstraining, maar een lekke band na een 7-tal kilometer gooide roet in de patatten.

Maar ... onthouden dat de zomer is begonnen. Dat hij lang moge duren!

En voor ons Fien ... hip hip hieieieieieieiep ... HOERA!
Fien cut

09:40 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

25/06/2009

Overstuur

Overstuur?
Ikke??
Niet zo gemakkelijk! Het is in mijn geval een groot voordeel om niet over een volledig arsenaal aan deugdig functionerende hersencellen te beschikken: van de meeste problemen waarvan anderen door hun inzicht tot spontane zelfontbranding overgaan krijg ik amper hoogte, en dus moet ik me daar al niet te veel zorgen over maken.

Mijn overstuur mag je vrij letterlijk nemen: eergisteren heb ik het stuur van m'n racefiets even van de andere kant leren kennen. Nu ja, 't moest er eens van komen hé. Als je ziet dat door de wol geverfde wielertoeristen met een stuurvaardigheid om van te kwijlen ook al eens een tuimelperte maken richting asfalt kon het niet anders dat ik vroeg of laat zou volgen. Maar toch heb ik eens serieus gevloekt, want na alle tot dusver verreden kilometers netjes in het zadel te zijn gebleven kweek je een soort van onaantastbare superioriteit. Zo iets van 'Armstrong valt al eens ne keer, Contador draait z'n schaamlippen al eens door z'n wielen, maar ik ben daarentegen wél goed'.
Welja, tot dusver mijn onaantastbaarheid dus.

't Is eigenlijk vooral de manier waarop die me dwarszit: de straat waar ik woon loopt dood op het kanaal Mechelen - Leuven. Om op de kanaaldijk te raken moet je een korte (hooguit 50 meter) doch zeer steile helling op. Je kent ze wel, van die korte kuitenbijters die kinderen wanneer ze er de eerste keer kunnen oprijden zonder af te stappen doen kennismaken met het heerlijke gevoel van een orgasme en ouderen van dagen die halverwege moeten kapituleren laten mijmeren over lang vervlogen tijden. Wel, zo een helling ligt dus aan het einde van mijn straat.

fiets vallenNormaal gezien kan ik er met de racefiets, gedragen door de snelheid van een biljartvlakke aanloopstrook die zo goed als aan m'n voordeur begint, moeiteloos over vliegen zonder schakelen. Nu is men echter begonnen met kleine wegenwerken aan de voet van het heuveltje, wat wil zeggen dat je aan de voet van de klim vrijwel uit stilstand moet beginnen. Ik had hier echter geen rekening mee gehouden, en ik begon er aan in een eigenlijk veel te grote versnelling. Uiteraard viel ik halverwege zo goed als stil, en op dat moment moet je een beslissing maken: ofwel klik je uit je pedalen en stap je de resterende meters met het schaamrood op de wangen naast je fiets verder, ofwel spreek je de ontluikende grinta in je lijf aan en geef je met de moed der wanhoop toch nog die laatste trap terwijl je het zwaartepunt van je idiote zelve drastisch naar voren plaatst om zodoende ... over je stuur te vliegen.

Tja, ik heb nog veel te leren, zoveel is zeker. Wel heb ik een heerlijke 50 kilometer (naar Leuven en terug) op de fietscomputer bij mekaar gepeddeld.
Gisteren heb ik het deliriumgevoel nog eens versterkt door de 10 kilometer die ik gepronostikeerd had te lopen. Een beste jaartijd zat er niet in, want ik had 1 uur en 5 minuten nodig om de in totaal 10.500 meter afstand te overbruggen, maar anderhalve maand geleden had ik hier zonder enige twijfel voor getekend. Ik heb onderweg zelfs iemand voorbijgestoken, al dien ik eerlijkheidshalve wel toe te geven dat het om een oud besje gaat dat net haar gloednieuwe looprekje aan het uittesten was ...

Morgen nog eens een Telexje?

07:49 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

23/06/2009

Lopen verdoemme!

Ik ben net even in de geschiedenis van m'n eigen blog gedoken ... blijkt dat ik het voor het laatst iets over hardlopen heb geschreven op 29 maart. Kan tellen, zeker voor een blog die de pretentie heeft geschreven te worden door een sportieveling!
Maar als aan alle mooie liedjes een eind komt, dan moet dit evenzeer gelden voor de wanstaltige kakafonieën (gelieve niet de focus op de eerste lettergreep te leggen alstublieft ... dankoewel!) ... deelnemers van de 12 u in Den Haag hebben het al in prime time vernomen, maar nu maak ik het ook hier wereldkundig: vorige week ben ik al terug een keertje gaan lopen!

turtle_snailEn snel dat het ging ... 5 kilometer in 36 minuten! Enkel in de laatste meters werd ik voorbijgestoken door de huisjesslak waarmee ik vele honderden meters in een nek aan nek-race verwikkeld was. Pas op, als verzachtende omstandigheid roep ik in dat ze een witte streep op haar huisje had; het ging dus wel degelijk om een sportslak ...
En daarbij, een ongewervelde heeft per definitie geen rugproblemen!

Zeggen dat het een zalige training was, is veel gezegd. Daarvoor werd het gevecht om een stabiele hartslag te houden al te vaak verloren, maar het deed enorm veel deugd om pijnvrij de neus in de wind te steken en de oude banden met het platgelopen asfalt weer aan te halen. Trouwens, toen ik enkele dagen later nog eens hetzelfde traject liep werd de hartslag wél stabiel op 140 vastgepind en ging het van de weersomstuit al 4 minuten sneller. Nog steeds geen nieuw wereldrecord, maar toch een progressie die hoop geeft.

Gisteren had ik een training samen met m'n vrouwtje gepland. Nothing fancy, nothing great; gewoon een 5-tal kilometer rustig in de buurt loslopen. Maar ons Taniake had nogal veel verbeterwerk (tja, we zitten nu eenmaal in de enige 2 weken van 't jaar dat zelfs onderwijskrachten stress hebben ...) en ze vertelde me dat het er écht niet zou overschieten.

Groot was dan ook m'n verbazing toen ze plotseling rechtveerde en me sommeeerde om m'n loopkleren aan te trekken want we zouden NU! vertrekken.

(mijn schoonvader heeft me altijd verteld dat er in de wereld 2 zaken zijn waar je als man niets kan tegen beginnen: hoog water en vrouwen, en dan nog niet eens in die volgorde ...)

Enfin, onder druk gezet dook ik in m'n loopplunje als een keeper in z'n goal, en we liepen gezamelijk 2 korte rondjes van een kleine 2 kilometer 't stuk rondom onze fiere mansion at the bottom of the hill. We riskeerden niet verder te gaan, want de kids waren alleen thuis, en het zal je maar gebeuren dat er enkele aliens met slechte bedoelingen en minieme persoonlijke hygiëne in je tuin landen, net terwijl je wegens een ontspannen loopje uithuizig bent. Er hoeft niet veel te gebeuren om in het galactische journaal als slechte ouder bestempeld te worden hé ...

Na 2 rondjes haakte Tania af (ik vertelde haar nog voorzichtig te zijn moest ze in de tuin een vliegende schotel ontwaren) en ik kleefde nog een kleine 5 kilometer aan de gezamelijk begonnen loopsessie. Nog steeds rustig (hartslag 133 - 135) en zeer sterk focussend op een mooie loophouding met kaarsrechte rug, ellebogen in een perfecte hoek en scheve glimlach als gebeiteld op het gelaat legde ik in een tijdspanne van welgeteld 60 minuten de duizelingwekkende afstand af van 9 komma 3 kilometer. Zowaar een persoonlijk ... eueueuh ... weekrecord!

En de rug? Wel, gisteren was eigenlijk de eerste dag dat hij terug sterk aanvoelde. Eerder nog dan de recessie kunnen we spreken van een heropleving van mijn sportieve activiteit ... vanavond ga ik nog een beetje met de fiets trainen, want 2 dagen na mekaar lopen durf ik vooralsnog niet. Woensdag probeer ik dan de 10 kilometer te halen. Adelante!

09:49 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

22/06/2009

12 uur supporteren

Ik moet het nog nakijken, maar het kloppende gezwel in m'n linker eksteroog zegt dat er ondertussen al heel wat verslagen over de 12 uur van Den Haag gepubliceerd werden.
Maarrrrrrrrr ... datzelfde eksteroog zegt me dat er nog niet te veel van die verslagen vanuit het kikvorsperspectief van de ware supporter werden geschreven.

Welnu beste vrienden, vreest niet langer; ik ben weer uit de doden opgestaan om deze onmiskenbare leemte in ons aller bestaan op te vullen. Zodoende zin we toch nog ergens goed voor ;-)

De dag begon nogal vroeg. Als openeningszin voor een roman van Hugo Claus lijkt dit nogal mager, maar wanneer ik het heb over gisteren dekt dit wel volledig de lading: om kwart over 6 stond Jan aka Roadrunner al aan m'n deur te klingelen dat het een lieve lust was. Nog een vlugge koffie voor de vroege gast en we konden op weg, om na een bijna 2 uur durende rit de Laan van Poot op te draaien. Gelukkig was het op dit moment nog een goeie 3 kwartier voor de start, want alle bekende handen schudden en het kennismaken met even zovele onbekende atleten duurde wel een tijdje.
De bloggemeenschap, nu ja ... vooral Fred, Ronald en Tiny, was er in geslaagd om 3 ploegen aan de start te krijgen: De Lightning Runners, Driemteam 1 en dreamteam 2. De Vlaamse bijdrage bestond na het afhaken van Dave, de snelle neef van Tania (hey, geef toe: beter een snelle neef dan een trage nicht ...) en mezelf uit slechts 1 atleet, maar het was dan ook meteen de snelste van gans het pak: de reeds vernoemde Roadrunner Jan.

Om 9 uur werden onze 3 teams, samen met de concurrentie, op gang geschoten. Ik zou toch graag even stil willen blijven staan bij de taktiek van de latere overwinnaars: de Lightning Runners. Coach Ronald had net voor het startschot nog even de troepen apart geroepen om hen op het hart te drukken niet té snel vanstart te gaan, want 12 uur is wel heel erg lang. Uiteraard was iedereen direct akkoord met de wijze woorden van de heer Meijer. Althans, zo leek het toch, want Koen liep z'n eerste rondje aan de snelheid van een konijn dat door een horde Afghaanse windhonden werd achternagezeten (voor de gevoelige zielen meteen even meedelen dat ik speciaal voor hen een soortgelijke vergelijking maar dan met Vestaalse maagden en bronstige krijgers geschrapt heb). OK, Koen is Koen, denk je dan, en dus werd alle taktische hoop op Jan gezet. Jan, die zo mogelijk nog sneller dan Koen liep. Hierna sloegen ook Falco, Juriaan en Maarten nog eens de woorden van de coach in de wind door reeds vanaf ronde 1 het beste van zichzelf te geven. Geen probleem, Ronald kon als 6de loper het goede voorbeeld geven ... dacht ik. het ware beter dat ik zou stoppen met denken, want ook Ronald luisterde niet naar zichzelf.
Maar kom, het snelle werk wierp z'n vruchten af, want reeds binnen het uur werd het eerste achtervolgende team, een stoere bende triathleten en triathletes, op meer dan 1 ronde gezet. Het zouden er in totaal meer dan 8 worden! Een dikverdiende gouden medaille voor de Lightning Runners dus!

En de Driemteamers? Wel, hoedje af voor het bonte allegaartje aan bloggers die op de atletiekpiste van Den Haag als een geoliede machine elkaar aflost, oppept, voedt en zoogt. Heel wat van deze toppers kende ik al van eerdere ontmoetingen (hoewel ik me sommige van deze ontmoetingen niet direct meer herinnerde hé Tiny ;-) ), anderen kende ik blogsgewijs maar zag ik afgelopen weekend voor het eerst (but not for last), en nog anderen kende ik van haar nog pluim maar ook dat is na 12 uur verbroederen rechtgezet.

Voor de verweesde afwezigen (die overigens net zoals zo vaak ongelijk hebben gekregen) die zich afvragen wat er als supporter aan een evenement zoals de 12 uur van Den Haag te beleven valt, kan ik als ervaringsdeskundige meedelen dat het een ongelooflijk feest is om mee te maken. Als atleet, maar zeker ook als gedwongen passieveling die langs de zijkant meeleeft met de verzuring van de lopers en loperinnen. Alleen al het proeven van m'n eerste Zeeuwse bolus maakte het de reis waard. Een speciaal woordje van dank dus aan Jacqueline omdat ze me met deze lekkernij bekend heeft gemaakt! En verder war er natuurlijk het weerzien met Ronald, Koen, Jan, Petra (die ochtend om 8u15, dat moét wel de knuffel van de eeuw geweest zijn ;-) ), Bjorn, Hans, Maurice, Fred, Tiny, Ron, Martine en Ingrid (hey Ingrid, bedankt om zo lang naar lijn gezever te luisteren ... het was leuk je weer eens terug te zien!) en de kennismaking met Falco, Maarten, Juriaan, Jacqueline, Danielle (Limburgse vlaai rules!), Gert en Frank maakten het een dag om nooooooooi meer te vergeten.

Hey kerels en prachtmeiden, merci voor de geweldige dag!
Nog een zeer speciale 'dankjewel' voor Martine; de reden waarom behooft hier geen tekst of uitleg, maar je weet wel hé Mar10!!

Vanavond trek ik weer de loopschoenen aan. Het zal niet snel zijn, het zal niet soepel zijn, het zal absoluut niet om aan te zien zijn (tot dusver de vergelijking met wie ik ben), maar het zal met de glimlach op de lippen en mooie herinneringen in het lange termijngeheugen zijn!

Hieronder nog enkele sfeerbeelden ... voor groepsfoto's verwijs ik graag naar Ron's blog, maar wie de blote ongeschoren bast van Ronald wil bewonderen raad ik aan om nog even te blijven zitten (hoe is die persoon ooit eerste vrouw in een hardloopwedstrijd kunnen worden??). Nog even zeggen dat ik vanavond of morgen m'n foto's online zet ... wordt dus vervolgd ...

 

2110

1

 

 

 

 

 

131417

11:50 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |

28/05/2009

Op een dag in Brussel

Ondertussen werk ik reeds sinds maandag terug gewoon zoals vanouds op kantoor.
Na 2 maanden afwezigheid twijfelde ik nog even om de gps in te stellen op 'bureau', maar gelukkig was er geen spontane staking uitgebroken tussen mijn syndicaal actieve geheugencellen, en dus vond ik naadloos de weg die ik al zovele keren heb afgelegd.

Crisis of niet, er moet gewerkt worden!

Vanaf volgende week zal ik ook terug de hort op moeten, want tijdens mijn afwezigheid heb ik wel van thuis uit kunnen werken, maar een opeenstapeling van uitgestelde zakenreizen noopt me om snel weer een versnelling hoger te schakelen.
Er liggen enkele leuke projecten in het verschiet in Oostenrijk, Denemarken, Portugal en Kazachstan, en dus weten we weeral wat gedaan ...

Nu ja, hoe vermoeiend en kalendertechnisch ontluisterend deze tripjes ook kunnen zijn, het feit dat ik ze terug kan inplannen is een hoopgevend teken dat alles weer in de juiste plooi aan het vallen is.
Mijn Garmin-trui (zie eerder blogje) is ondertussen netjes afgeleverd en werd reeds ingereden, en de fietskilometers stapelen zich op. Gisteren heb ik zelfs even een rustdag ingelast om mijn stijve kuiten ('k weet 't: niks gewoon) wat verpozing te gunnen, maar deze avond vliegen we er terug in.

Op sportief gebied heb ik nog niet veel concreets om naar uit te kijken. Den Haag komt er wel aan, en het is niet zo dat ik er niet naar uitkijk, maar wanneer je als toeschouwer gaat ligt de beleving toch net iets anders dan wanneer je de spiervezels in stelling brengt om een knalprestatie af te leveren.
Ergens koester ik de hoop om tegen het einde van de maand al eens de loopschoenveters te strikken. Al is het maar voor een virtueel tochtje van 500 meter op de loopband. Je moet ergens beginnen hé ...

07:59 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

27/05/2009

Driessisime

Moest Tania me al niet getemd hebben met kluisters en geschreeuw, ik stond al lang op een lijst om in tijden van verkiezingen mee te dingen naar de hand van de kiezer.
dehaeneWant ja, ik ben narcistisch genoeg om te denken dat ik betere ideëen heb dan die bende soepkiekes die momenteel de lakens uitdelen, voor zover ze die nog niet met mekaar hebben gedeeld. Pas op, ik zou nooit affiches plakken of brochures ronddelen met mijn kop erop; er hangen zo al genoeg idiote smoelen langs de kant van de weg te pronken. Liever zou ik hebben dat mensen me hun stem in vertrouwen toestoppen omdat ze het eens zijn met mijn ideologische visie op de wereld dan dat ze stiekem verslaafd zijn aan de lijmgeur van de pasgeplakte reclameposters. Trouwens, als we het toch over idiote smoelen hebben, kijk eens hiernaast ... de linkse kennen we allemaal; da's Jean-Luc Dehaene, veelvuldig premier en groot oratorisch talent die steeds garant staat voor het delen van insight informatie door boutades als 'Daar heb ik geen antwoord op' en 'Dat lossen we wel op als het probleem zich stelt'. De rechtse is echter niet de hofnar van de CD&V, en nee, het is ook niet de niewste aanwinst in de Körperwelt-verzameling getiteld 'Menselijke ziektes van het brein'. Evenmin is het de eerste amoebe op een verkiesbare plaats, maar het is Tom Dehaene, zoon van Jean-Luc en zinnebeeld van de inteelt in het hedendaagse Vlaamse politieke landschap.

Oeps, we wijken af ... terug naar ons verhaal. Dus ja, ik heb wel de ambitie om ooit een politieke zijsprong te overwegen, maar ons Tania heeft, denk ik, echter een heilige schrik dat ik met mijn groot (vergeef me de uitdrukking) bakkes veel te veel vijanden zou maken. Zoals jullie zien heb ik mij te schikken naar haar economische overmacht binnen ons gezin, en zodoende stel ik het redden van de wereld nog even uit.

clintonMaar niets kan me weerhouden om voor elke verkiezing eens de verschillende stemtesten te proberen. Tijdens de afgelopen Amerikaanse presidentsverkiezingen heb ik op die manier ontdekt dat mijn sympathie voor Hillary Clinton enkel gevoed wordt door de sympathieke kuiltjes op haar wangen en het rookgedrag van haar echtgenoot, want qua programma ligt mijn visie blijkbaar veel dichter bij haar sterk religieuze (huh, ikke?) republikeinse tegenpolen ligt.


Ook in eigen land krijg ik meer en meer de indruk dat ik beter mijn eigen partij zou oprichten. Vroeger op school had ik een kennis die me al eens had aangeraden om een sekte op te richten. Hij had zelfs al een naam bedacht: het 'Driessisisme', genoemd naar mijn roepnaam 'Dries'. Pas op, jullie moeten niet denken dat ik zoiets als een fan had hoor ... volgens mij had hij schrik om anders een boks op zijn (vergeef me wederom de uitdrukking; hopelijk zijn de kinderen al naar bed) bakkes te krijgen ;-). Misschien moet ik zijn raad maar opvolgen; het verschil tussen en sekte en een politieke partij is intussen dusdanig vervaagd dat het de vermelding geeneens waard is.

Maar bon, ik heb even de uitslagen van mijn stemtesten hieronder weergegeven, hopelijk geven de resultaten geen reden tot het oprichten van een cordon sanitaire ...

Vooreerst mijn favoriete test: die van de VTM (ook de eerste keer dat ik de VTM boven de VRT plaats; ik wordt stilaan seniel ...), gewoon omdat je de graad van akkoord zijn met een bepaalde stelling zelf kan ingeven.
Bij de VTM geven ze je geen partij weer, maar wel een lijst van bekende politici en BV's van allerlei pluimage waarmee je je eigen antwoorden al dan niet overeen stemmen. Leuk om weten maar nutteloos in volle verkiezingsstrijd, want als ik zie dat de SPa politica Kathleen Van Brempt op plaats 2 komt bij mij ... je moet weten dat de SPa zo ongeveer staat voor alles waar ik een degout van heb. Volgens mij zit Kathleentje dan ook in de verkeerde partij en zou ik haar aldus willen aanraden om de leemte die blonde Kathleen bij K3 heeft gelaten aan te vullen.
Enfin, hieronder mijn persoonlijke fiche aldus VTM:
stem evenbeeld vtm

 

 

De VRT stemtest is dan weer een traditie die ik al jarenlang koester, en ook deze keer waren de resultaten voorspelbaar, zij het dan dat ik persoonlijk de aanpak en de mentaliteit van de Lijst Dedecker verfoei. Uiteindelijk gaat het toch niet om de mening die je in je brochures zet maar wat je er ten velde mee doet, niet?
Wat me verder opvalt is dat lijn overeenkomst met de bestaande partijen elk jaar weer kleiner wordt. Als ik mijn antwoorden vergelijk met die van de partijen, dan kan ik alleen maar vaststellen dat ik Vlaams genoeg ben om me bij het NVa of Belang-kamp te scharen, sociaal gezien bruiner ben dan de bruiner, ecologisch groener dan de groenen en economisch ergens halverwege de blauwen en de roden blijf steken.
Mijn persoonlijke grafiek:
stem vrt stemtest

 

 

 

 

Interessant dit jaar is ook de Europese stemtest. En wat blijkt? Ik hoor thuis in het rechtse vak van het politieke landschap, ver genoeg om de bovenstaande test te bevestigen, maar dat geen enkele Vlaamse partij mijn scepsis (ondertussen uitgegroeid tot gratuite afkeer) jegens Europa deelt. Ik heb 3 grafiekjes om mezelf te situeren: de eerste is mijn positie ten opzichte van de Vlaamse partijen, de 2de grafiek geeft hetzelfde weer maar dan toegepast op de Nederlandse partijen (de PVV ... is dat de partij van Geert Wilders en zo ja, moet ik nu een afspraak met mij kapper maken?). Volgens de 3de grafiek moet ik m'n biezen pakken richting Zwitserland, want de Partito Populare Democratico is de enige partij in Europa die precies zegt wat ik denk:
stem belgie europastem nederland europastem europa europa

10:03 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

26/05/2009

Talloren

De heide is maar stil,
het overal vol licht,
en als een zilverspil
het zonnelicht;

de wolken varen weg
over het vage blauwgrijze,
heel ver liggen witte weg
op zilvere wijze.

Ik voel den wind vergaan
om mijne ooren,
ik wilde wel vergaan
in 't licht te loore.

Ziehier een primeur bij Marathon Geert: het eerste gedichtje ooit dat hier wordt gepost. De eer valt te beurt aan Herman Gorter, niet omdat ik dit een bijzonder mooi gedicht vind (dichtende socialisten zijn nooit mijn ding geweest), maar omdat ik er speciale herinneringen aan heb.

Toen ik mezelf nog tot de schoolgaande jeugd mocht rekenen, moesten we dit gedicht eens op een plastische manier ten berde brengen, vooraan in de klas, één voor één en op begeleiding van zelfgekozen muziek.
Je kan het al denken, zowat iedereen (correctie: iedereen) had een stukje Mozartiaanse romantiek of Bachissistische dramatiek op cassetteband gezet. Yep, uit die tijd stamt dit verhaal: de tijd toen de kinderen zichzelf vrijgevochten en modernistische protagonisten vonden omdat ze iets op cassette konden zetten!

benatarWelnu, ook toen had ik al de ontembare drift en het oeverloze verlangen om anders te doen dan wat in de wandelgangen als normaal werd bestempeld, en persoonlijk vond ik dat de Invincible van Pat Benatar het even goed zou doen. Deze schijf behoorde toenertijd tot mijn uitgebreide verzameling maxi-singles (het begint hier steeds meer op een archeologisch verslag te lijken), en op de b-kant stond, hoera!, een instrumentale versie van dit nummer.
Even op cassette zetten, vlug het gedicht uit het hoofd leren inclusief bijhorende pathetische faciale en andere expressie en ik was er klaar voor.
Nu dient gezegd dat onze toenmalige lerares Nederlands niet echt de meest vooruitstrevende ziel was die je in onderwijsmiddens kon vinden, en reeds meerdere keren was ik in conflict geraakt met deze nobele leerkracht.
De spanning was dan ook te snijden toen mijn 'showke' afgelopen was; de muziek was anders en ook mijn bewegingen gingen verder dan het occasionele opzij wapperende handje mijner klasgenoten. Nu ja, de opdracht was dat je de wind ion de klas moest kunnen voelen, en dus was het kiezen tussen een overdaad aan beweging of een overdosis ajuinsoep vooraf ... ze mochten content zijn dat ik voor het eerste heb gekozen!

Om een kort verhaal lang te maken, de lerares vond het gewaagd, gedurfd en hoogst origineel en bedacht me met een maximum score van 10 op 10.

Hoe spijtig was het dan ook dat dit mooi resultaat nog datzelfde lesuur werd herleid tot een 0 op 10 toen ik zelf de dichtpen ter hand nam en een eigen versie van het gedicht bracht.
Ik kon er niet aan doen, het was sterker dan mezelf, want toen een klasgenoot (ook op Bach of zoiets ... pffffff) die door moeder natuur bedacht was met wijd uitstaande oren aan de laatste regels begon (Ik voel den wind vergaan om mijn oren) sprong ik in een bui van onmiskenbare creatieve uitingsdrang recht en sprak op melancholische wijze 'Ja, want 't zijn nogal talloren!'. (*)

Ik weet 't, ik weet 't, sindsdien moet de wereld het stellen zonder mijn ontegensprekelijk dichterlijk genie, gefnuikt als het was door de bramen van het onbegrip en de doornen der slechte punten.



Om maar te zeggen, tijdens de afgelopen nacht heeft het bij ons lelijk huisgehouden, en telkenmale ik een zwaar onweer aanschouw moet ik denken aan die dag in 1986, toen het vernoemen van een eetbord tijdens de les Nederlands mijn leven in een definitieve plooi legde ...


(*) pour les Néelandais: une 'talloor' c'est une assiette ;-)

12:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

25/05/2009

MTV schaadt de gezondheid

Het zou een alternatieve Telex kunnen zijn:

--start--
Jantje Smit is zijn lief kwijt!
--stop--
Groot alarm en 't is een takkenwijf alom, aldus de media.
--stop--
Niet waar!, zeggen de buren
--stop--
volgens hen was het Jantje himself die vreemd ging
--stop--
heb je hem eigenlijk al eens horen zingen??
--stop--
volgens mij is 'vreemd gaan' niet zijn enig probleem
--stop--
ik verdenk hem er zelfs van raar te lopen!!
--stop--
Paris Hilton was in Cannes om de bloemetjes buiten te zetten
--stop--
maar eerst is zij in LA gespot tijdens een intiem diner met Viktoria Beckham
--stop--
La Hilton (Paris, not France!!) zei achteraf dat ze het zo tof vond dat ze later haar kinderen naar Viktoria en David gaat noemen
--stop--
nog een geluk dat ze niet met iemand van Studio 100 is gaan dineren
--stop--
of binnenkort zaten we met Samson en Gert Hilton opgescheept
--stop--
of Big en Betsy Hilton
--stop--
Mickael Jackson heeft de eerste 4 concerten in een lange reeks van 'ik weet niet hoeveel maar 't zijn er zeker te veel'-concerten afgelast
--stop--
officieel omdat de voorbereidingen een beetje vertraging opliepen
--stop--
officieus omdat hij huidkanker zou hebben
--stop--
volgens mij omdat de wisselstukken op zijn
--stopt het nu nooit?--

Nee, want Rihanna is gespot met een nieuwe vriend, Madonna gaat niet trouwen; waarschijnlijk omdat ze schrik heeft voor een aanklacht wegens pedofilie, Beyoncé heeft een Oscarbeeld op de muur van haar fitnesszaal laten schilderen om zich beter te kunnen focussen en Robin Williams heeft een dikke kont.


MTVHet bovenstaande is nutteloze informatie die me het afgelopen weekend in de strot werd geduwd door de showbizzkrant van MTV. Ik kon er ook niet aan helpen; het scherm in de fitness was zodanig groot en mijn spinfiets stond er zodanig dicht bij dat ik af en toe wel moést kijken.
Voorwaar, ik verzeker je: MTV schaadt de gezondheid; voortaan weet ik in welke richting ik mijn beschuldigende vinger moet steken wanneer ik weer eens vaststel dat de jeugd van tegenwoordig meer en meer afglijdt naar het verdorven nozemdom.

Anderzijds ben ik toch blij dat het weekend in Nederland heel goed is meegevallen (wat een weertje zeg!) en dat ik toch een beetje heb kunnen genieten van het zeer uitgebreide lokale sportaanbod, ook al bleef het deze keer beperkt tot wat spinnen, zwemmen en crosstrainen (of hoe noem je het bewegen op een crosstrainer??).

Stap voor stap sluip ik dichter bij het einddoel ... Pas a pas, se va luènh, remember?

14:22 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

20/05/2009

revalidEREN

Het doet me terugdenken aan aflevering 1 uit de eerste reeks van Het Eiland: in het woord 'delegeren' zit het woordje 'eren', en daarom ben ik zeer vereerd om jullie vanaf vandaag te mogen delegeren.
Het was het begin van 2 mooie seizoenen toptelevisie uit het fictieve bedrijf Synalco, een beetje naar het beeld van het zo mogelijk nog meer hilarische The Office.

Allez kom, we gaan het warm water geen 2 keer uitvinden, en dus ziehier mijn zinsnede van de dag:

In het woordje 'revalideren' zit het woordje 'eren', en daarom is het voor mij een eer om te zweren dat ik gisteren zonder me te bezeren of risico op zweren ben begonnen met revalideren. Het kan nogal keren hé?
(nog een geluk dat 'zeveren' een andere nadruk krijgt of we konden dat er ook nog bijlappen ...)

grafiekStel jullie hier niet veel bij voor hé ... ik heb rustig in de eenzaamheid van de onderste traptrede in Casa Geerta enkele kuitspieroefeningen die ik van de kiné had gekregen tot een goed einde gebracht. Een kwartiertje, meer niet.
Het lijkt niet veel, en het is dat uiteindelijk ook niet, maar in mijn hoofd is het wel het breekpunt dat de negatieve spiraal van de voorbije maanden in een grafisch voorgestelde omhoog gerichte pijl wijzigt.
Vanaf nu is the only way up.

Gisteren was ik nog even op de computer van een buur/vriend (niet noodzakelijk in die volgorde) gaan prullen (zijn schuld ... hij had 't me gevraagd ;-) ), en haast onvermijdelijk ging het gesprek na een tijdje over m'n rug.
En als vanzelfsprekend krijg ik dan de vraag 'En met uw lopen?'.
'Met uw lopen' ... tja, wij marathonlopers zullen door niet-lopers altijd wel een beetje als freaks bekeken worden, vrees ik.

voodooWel, beste vrienden, met 'mijn lopen' komt alles in orde, zeker weten. Ik voel gewoon dat het terug goed zit, elke dag een beetje meer. Waar in het begin een simpele hoestaanval m'n rug op dusdanige wijze door elkaar schudde dat het leek alsof de helft van de officieel geregistreerde voodoo-kunstenaars met breinaalden een nieuwe truuk op mijn lichaam wilden uittesten, voel ik nu al een beetje kracht terugkomen.
Uiteraard mag ik nog geeen risico's nemen door met immense gewichten te zwaaien, hemeltergende lichamen te tillen of de afwas te doen (dit laatste flans ik erbij voor het geval mijn vrouw dit bericht zou lezen ... noem het een vorm van 'verzekeringspolis' ;-) ), maar de oefeningen van gisteren zijn goed verteerd, en afgelopen zondag heb ik toch een 30 kilometer op de fiets aan een proper tempo gereden. Nog niet op de racefiets, want de aerodynamische houding nodig om dit lichtgewicht aan een acceptabele snelheid door de lucht te laten klieven is nog niet de meest aangewezen, maar ook dit zal niet lang meer duren.

Lopen? Vast en zeker!
Wanneer? Weet ik veel!
Meer info? Waar anders dan op deze blog!

13:28 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |

19/05/2009

Nederland 1, 2 en 3

Het doet me denken aan een grapje dat ik me herinner uit de tijd dat de dieren nog spraken en onze grenzen bewaakt werden door onvervaarde krijgers die gewapend met slagboom en accijnzen achteloze sluikstokers en roekeloze smokkelaars de stuipen op het lijf joegen.

Hier komt ie:
Een Belg komt aan de Nederlandse grens en stopt bij de douane. Hij vraagt aan de eerste douanier die hij ziet: 'Ben ik hier in Nederland 1, Nederland 2 of Nederland 3?'

Om maar te zeggen, de Nederlandse televisiezenders, in de volksmond algeheel bekend als Olland ien, Olland twie en Olland draa, waren enorm populair in ons aller Vlaanderland.

Ik moest er vanochtend aan denken omdat ik m'n eigen Olland ien, twie en draa ga afleggen tijdens de komende 3 weekends.

Deze week donderdag vertrekken we, zoals gisteren reeds efkes vermeld, met het hele gezin voor een weekend naar Mierlo. We zullen er niet alleen moeten eten, want zowat het hele neven- en nichtenrijk van Tania's kant zal er zijn, en dat is naar mijn maatstaven een serieuze bende. In principe blijven we er van donderdag tot zaterdag, maar zaterdagochtend zullen we bij de eerste vertrekkers genoteerd worden, want ons Lenne heeft haar eindexamen op de muziekacademie. Persoonlijk stel ik me vragen bij het feit dat een academie zo een belangrijk examen tijdens een verlengd weekend organiseert, maar er zal ergens wel de een of andere maatscheppelijk gehandicapte bobo een bruine reden voor deze ongelukkige timing gevonden hebben zeker ...

Volgende week trekken we dan weeral over de grens, want dan is er het voetbaltornooi van Vlissingen waar onze duiveltjes traditioneel op uitgenodigd zijn. Ik wil bij deze al de Vlaamse dopingjagers melden dat ze van harte welkom zijn om ons te komen testen; wij gaan niet lopen, en dat kan niet van iedereen gezegd worden. Voor wie niet kan volgen ... kijk ne keer hier.
In de voormiddag spelen we dus een voetbaltornooi, en al even traditioneel is onze namiddagactiviteit: met z'n allen naar het mooie en grote zwemparadijs in Goes. Moest onze bus tussen Vlissingen en Goes door een loper voorbij gestoken worden, dan zal ik zeker niet nalaten om even naar Koen te zwaaien ;-)

Het tornooi in Vlissingen doen we met verschillende ploegen van KFC Muizen, en daarom breien we er één week later een nog passender slot aan het seizoen, want dan tracteren we (de beide trainers) onze talentjes op een dagje Dippiedoe, een attractiepark op kinderformaat in Best. Een bedankje voor de inzet tijdens het seizoen, zeg maar.

Jullie zien het: ik weet weeral wat doen de komende weekends. Een mens moet de tijd die is vrijgekomen door zijn status van niet-loper toch ook gevuld krijgen, niet?
Binnenkort zal er weer volop gesport worden, te beginnen met de start van mijn revalidatie vandaag. Op de agenda staan spierversterkende oefeningen voor de (spille)beentjes.
Om deze voor mij feestelijke gebeurtenis in te zetten heb ik mezelf alvast gisteren een cadeautje gedaan: op Wiggle heb ik een replica van het Iers nationaal wielerkampioenshirt van Daniel Martin, rijdend voor mijn favoriet team Garmin-Slipstream-Chipotle, gekocht.
Het is niet alleen mijn favoriete ploeg, het shirt vind ik ook nog zowat het mooiste in het peleton. Binnenkort te zien in de wijde omtrek rond Muizen ...

GarminBy the way, moest er mij iemand kunnen zeggen waar ik de bijhorende koersbroek kan vinden, eeuwige dank mijnentwege zou voor immer Uw deel zijn ...

11:37 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

18/05/2009

BMI sucks!

De zomer is in aantocht!

Niet alleen de kalender worstelt zich met Zwitserse precisie door z'n dagelijkse afscheurblaadjes naar het moment waarop we hierover meteorogische zekerheid krijgen, maar af en toe worden we al getracteerd op een heerlijk zonnige dag met temperaturen waarvoor elke Vlaming of Nederlander met laaglandelijke ervaring direct een hele zomer zou tekenen.
Hopelijk klopt de voorspelling voor het einde van deze week, want dan gaan we met z'n allen net over de grens, naar de Nederlandse kust. Efkes een weekendje uitwaaien, hoewel we toch op niet té veel wind rekenen.

Maar er is nog een derde symptoom waaraan we kunnen zien dat het jaarlijkse bikiniseizoen voor de deur staat: de weekbladen!

Ik erger me smurfblauw aan al die ronkende covers die aankondigen dat je binnenin het magazine dé gouden tip gaat vinden om op 3 weken tijd met een 'inspanning' van 5 minuutjes per dag je figuur van toen je 18 was terug te krijgen. En als dat nog niet genoeg is, doe er dan nog 2 weken bij en je glurende buren denken dat Heidi Klum in je tuin ligt te zonnen.
Wat ik me eigenlijk afvraag is of er nog iemand deze artikeltjes écht geloofd. Ik vrees evenwel het ergste, want uiteindeljk worden die boekjes verkocht, en stuk voor stuk beschikken ze over gehaaide marketeers die onmiddelijk signalen als zouden dit soort nonsens niet meer aanslaan correct kunnen interpreteren, om dan hun pijlen op andere onnozelheden te richten.
Erger nog, ik hoor regelmatig in mijn directe omgeving flarden van gesprekken dat de voorgestelde methodes aanslaan. Geen kat die er baat bij vindt, maar elke zomer weer wordt de dieet- of trainingsnieuwigheid van het seizoen gretig op het eigen vege lijf losgelaten.
Als ik zie dat zelfs de Runner's af en toe aandacht besteed aan ongezonde zaken zoals een dieetformule waarbij je enkel proteïne eet, of omgekeerd, enkel koolhydraten ...

Wat eigenlijk nog erger is zijn de BMI-adepten. Persoonlijk heb ik heel wat ervaring en adelbrieven op het gebied van sportvoeding, en ik heb nooit enig au serieux verleend aan de theorie die achter deze berekening schuil gaat. Je zal me nog eerder in een onbewaakt moment kunnen doen toegeven dat het monster van Loch Ness werkelijk waar bestaat (en op dit moment met vakantie is in de wateren rond Marbella waardoor het geen nut heeft om nu naar Schotland af te reizen voor de foto van je leven, maar probeer het eens in september want dan moeten de kinderen naar school en daarbij, dan is het Spaanse water ook over z'n hoogtepunt heen en in Marbella zelf is na de zomer trouwens niks meer te doen voor dinosauriërs) dan dat ik een petitie voor het algemeen aanvaarden van het BMI als theorie met enige waarde zou tekenen.

Ik zal even een voorbeeld geven waar ik elke dag moet mee leven: mezelf ('k weet 't, 't is niet makkelijk maar ik draag m'n kruis -no pun intended and stop staring at half height- met waardigheid).

Wanneer ik me met het volle pond in een marathonvoorbereiding stort dan ligt m'n gewicht zo rond de 79 kg, en dit voor de volle 177 centimeter hoogteverschil tussen m'n eksteroog en terugtredende haargrens.
Als je hier een BMI op zou kleven, dan kom je uit op 25. De formule is simpel: deel je gewicht door het kwadraat van je lengte in meter.

Op een website waar ik een verwerpelijke BMI-calculator vond, kreeg ik hierover het volgende te lezen:
'Zeker niet slecht, maar een beetje beter op je voeding letten en wat beweging zijn zeker meegenomen'

'Zeker niet slecht'?? Ik wil gerust mijn voedingspatroon vergelijken met die van de nitwits die verantwoordelijk zijn voor die bepaalde website, en dan zullen we nog ne keer praten over voedingsgewoonten!
En 'wat beweging is zeker meegenomen'?? Sta me toe om hier even m'n joker in te zetten ... als ik op 79 kilogram sta dan heb ik toch al een week of 4 van 100 kilometer hardlopen per week achter de kiezen steken. Waaraan denken die paljassen wanneer ze me tot meer beweging vorderen? Moet ik om de anderhalve kilometer met m'n handen wapperen? Oorspiergymastiekoefeningen in m'n ochtendritueel opnemen? Of liever de Olympische finale hinkstapspringen voor springveren nabootsen telkens ik een lidwoord gebruik??
Je moet weten dat ik bij 79 kilogram om en bij de 7% vet heb, en dat is écht niet overdreven veel hoor. Momenteel weeg ik 81 kilogram, te wijten aan m'n wekenlange inactiviteit. Ik vraag me af wat me nu dan te doen staat ...

Voor de aardigheid heb ik even liggen spelen met die calculator: blijkt dat ik moet vermageren tot 70 kilogram alvorens ik het label 'heel goed! Probeer dit zo te houden' opgespeld krijg. 70 Kilogram??
Als ik morgen 70 kilogram weeg en per ongeluk zou figureren in een televisie serie over het dagelijkse leven in Muizen-city, dan is de kans niet denkbeeldig dat verschillende landen na het bekijken van deze documentaire spontaan voedselhulp gaan sturen.

Beste mensen, neem 't van mij aan: BMI sucks!
Er zijn maar 2 parameters waar je rekening moet mee houden: je vetpercentage en de spiegel. Ben je tevreden met wat je in de spiegel ziet (en leer eerlijk te zijn!!), koop dan de Flair voor de leuke strip op de voorlaatste pagina en verleng slecht je abonnement op de Libelle wanneer je tevreden bet over de zomerse pastarecepten op pagina 3, maar negeer de oproep tot anorexia-toestanden.
Wil je er écht terug uitzien zoals 20 jaar geleden, ga dan naar een psychiater, en wil je een onvervalste 6-pack op de plaats waar je nu een welvaartsgezwel draagt, begin dan al maar met een Spartaans buikspieroefeningprogramma van 30 minuten per dag: tegen de zomer van 2010 ben je dan klaar! Uiteraard mag je het ook proberen op de eerder aangehaalde methode van 5 minuutjes per dag gedurende ochottekes 3 weken, maar kom bij mij niet klagen dat je buikspieren volgende maand nog steeds meer op een wasbeer lijken dan op een wasbord.

Is je doel om gewoon zo gezond mogelijk te zijn, eet dan gewoon met gezond verstand en ge een paar keer in de week een toerke lopen. En deze keer ben ik het die je resultaat beloofd, en dit reeds na 1 maand ...
untitledcover

11:15 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

16/05/2009

Neuronews

Mijn excuses dat ik gisteren en eergisteren geen verder nieuws van bij de neurochirurg heb gepost. Eergisteren verdronk ik zowat in het werk, en gisteren ... tja, gisteren was het Telextime hé ...

Maar we zijn dus donderdag eventjes tot in Aalst gereden om te horen of ik al dan niet nog geschikt ben voor loopconsumptie.
Nu ja, uiteindelijk is het nog te vroeg om hierover volledig uitsluitsel te krijgen, maar het ziet er toch goed uit. Alles wat gebarsten en gebroken was is al redelijk goed hersteld. De vochtophoping in de buurt van m'n wervelkolom is ook volledig verdwenen en de beweeglijkheid van het gewricht is terug op het peil dat je mag verwachten van een afgeleefde 80-jarige knar.

Op sportief vlak kreeg ik te horen dat ik nooit of te nimmer nog het risico mag nemen om op een powerplate te staan. Who cares??
Fietsen mag ik stilaan terug opbouwen, met dien verstande dat het koersmasjien nog niet op volle toerental mag draaien. Spinning is volgens mijn pijnverlosser het beste alternatief.
En dan het belangrijkste: lopen. Zoals reeds gezegd, het is nog een beetje te vroeg om te zeggen wanneer ik terug zal lopen. Het is ook te vroeg om al met zekerheid van opbrengst te gokken op welk niveau dit zal zijn. Hoopgevend is echter dat Dr. Martens me heeft verzekerd dat hij al ergere gevallen dan ik terug aan het lopen heeft gekregen. Nu hoop ik gewoon maar dat hij met 'ergere gevallen' doelt op het fysieke aspect en niet op het chronisch gebrek aan IQ bevorderende factoren, maar waar een wil is, is een weg, en waar een weg is, is er hoop, en waar er hoop is, wordt gelopen!

Zoals jullie zien, ook zonder een grondige studie van Confusius is het mogelijk om een hele levensfilosofie op te bouwen.
Het belangrijkste is dat het ook in m'n hoofd al beter is. M'n focus is terug, ik let terug op wat ik eet en ik heb zelfs al een plannetje in gedachten, maar daarover later meer.

Nu eerst nog een weekje rusten en alles verder in de juiste plooi laten vallen. Na dit weekje mag ik terug rustig het normale leven beginnen opnemen, te beginnen met terug op kantoor te werken. Ook dit is een stap in de goede richting. En de goede richting, die leidt toch naar Lopen?
running

11:45 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

15/05/2009

Telex van de Week (39)

telex--start--
Begin deze week was er in Vlaanderen een staking bij De Lijn
--stop--
voor een goed begrip: De Lijn is de openbare vervoersmaatschappij
--stop--
heeft niets met Tom Boonen te maken ...
--stop--
reeds op voorhand stond in de kranten dat hierdoor de bussen niet volgens schema zouden rijden
--stop--
dit is dus exact de reden waarom vakbonden stakingspiketten organiseren!
--stop--
zonder al dat geroep, getier en vlaggevertoon zou niemand doorhebben dat er een staking aan de gang was
--stop--
't is zoiets als een staking op een ministerie proberen te ontdekken aan de hand van de activiteitsgraad in de kantoren ...
--stop--
begin er maar eens aan!
--stop--
maar hadden we het niet over Tom Boonen?
--stop--
inderdaad!
--stop--
ook weer in't nieuws deze week
--stop--
onze snelrijdende junk heeft zich andermaal laten betrappen op wat cocaïne in de afgetrainde neusvleugels
--stop--
net als vorig jaar in een controle buiten competitie
--stop--
en net als vorig jaar is de kans dus groot dat hij persona non grata zal zijn tijdens de ronde van Frankrijk
--stop--
Tommeke, Tommeke, Tommeke ...
--stop--
't klinkt al bijna als een veelverkocht navigatiesysteem
--stop--
Tom, luister nu eens naar  nonkel Geert ...
--stop--
als ge niet graag in Frankrijk gaat koersen deze zomer
--stop--
zeg dat dan gewoon
--stop--
trouwens, cocaïnesnuivers komen er op de ronde van Frankrijk niet in!
--stop--
daar moet je minstens een bewijs van EPO-gebruik kunnen voorleggen!
--stop--
nu ik toch jullie aandacht heb ...
--stop--
ik zou jullie graag willen verwittigen voor de zware gevolgen die de laatste activiteit van Bart Somers, voorzitter van open-VLD en tegenwoordig serieus bijklussend als beroepsnar, op ons allemaal zou kunnen hebben ...
--stop--
ik las namelijk in de krant dat hij een stap opzij gaat zetten
--stop--
persoonlijk ben ik enorm ongerust wat dat voor gevolgen op de omwenteling van de Aarde zal hebben
--stop--
volgens mij kan het niet goed zijn wanneer zoveel vlees tegelijkertijd een stap opzij gaat zetten
--stop--
en hebben jullie vorig weekend Dehaene gezien?
--stop--
in een bootje op de wildwaterbaan in Bellewaarde??
--stop--
kijk er is een reden dat je in een attractiepark nooit een paard aan de bar ziet zitten ...
--stop--
want de drankjes zijn er te duur
--stop--
en er is ook een goeie reden waarom je nooit een nijlpaard met chronisch overgewicht in zo een bootje ziet zitten ...
--stop--
want ergonomisch bekeken zijn beiden niet voor elkaar geschapen!
--stop--
kan er eens iemand de politieke moed opbrengen om dit aan Jean-Luc te gaan zeggen aub?
--stop--
maar genoeg gezever over vleesgeworden beenhouwerijen ..
--stop--
we zaten bij Tom Boonen
--stop--
hilarisch is steeds hoe wielrenners hun dopinggebruik proberen te verklaren
--stop--
epo in mijn huis? jaja, maar dat is voor mijn hond ... (Frank Vandenbroucke)
--stop--
doping? ikke? maar nee ... iemand heeft mij een drinkbus gegeven onderweg, en waarschijnlijk zat dar iets in ... (Pedro Delgado)
--stop--
ik neem geen doping en ben helemaal niet agressief en als ge da nog ene keer durft zeggen dan slaag ik op uw bakkes (nog niet gebruikt maar de licentie om deze zin te gebruiken kan aan een zacht prijsje bij mij verkregen worden)
--stop--
en dan nu het arsenaal van Tom Boonen:
--stop--
vorig jaar heette het dat iemand iets in zijn cola had gedaan
--stop--
tuuuuuuurlijk da ... en mijne nonkel Frans was vroeger Sinterklaas maar hij is ermee moeten stoppen na een klacht over ongewenste intimiteiten vanwege het 2de rendier van links in het gespan van de Kerstman ...
--stop--
onze vriend Tom heeft nu nog een betere smoes:
--stop--
ik had wa gedronken en daardoor kreeg ik een black out ...misschien is er toen iets gebeurd??
--stop--
uiteraard ...
--stop--
't zou ne goeie nazi geweest zijn ...
--stop--
Ich habe es nicht gewüsst
--stop--
en dan te zeggen dat wij vroeger slecht gezind waren op Joop Zoetemelk omdat hij wieltjes zoog ...
--stop--
maar kom, er is ook nog goed nieuws voor onze snuivende wielerheld
--stop--
want de Vlaamse socialisten hebben een voor hem zeer interessant voorstel gelanceerd
--stop--
de rode rakkers willen immers dat de regering een project opstart om illegale partydrugs aan een soort kwaliteitstest te onderwerpen
--stop--
en hoe zien zij dit dan?
--stop--
gaan ze een buske aan elke discotheek zetten?
--stop--
als je dan drugs koopt kan je eventjes tot aan dat buske stappen, alwaar een verstrooide professor met behulp van een pipet en 2 centiliter bruisende vloeistof gaat vaststellen of de zojuist aangekochte substantie a) voor consumptie geschikt is, b) de juiste graad van deliriumopwekkendheid bereikt en c) niet onder de noemer 'overdosis' valt?
--stop--
of gaan ze gewoon bij de koers langs de kant staan om een staal van Tom Boonen zijn drinkbus te nemen?
--stop--
of zien ze het écht groot ...
--stop--
en denken ze aan een kwaliteitslabel voor illegale druglabs??
--stop--
ik zie de reclame al op tv:
--stop--
boek nu een trip naar de Viagara Waterfalls met onze nieuwste pil: voor het eerst is onze Gold Label Viagra gecombineerd met onze Premium Branded XTC in één pil verkrijgbaar.
--stop--
deze commercial kwam tot stand dankzij de medewerking van de Vlaamse Overheid
--stop--
't is toch te zot voor woorden hé??
--stop--
maar pas op ... dit voorstel heeft niets te maken met de nakende verkiezingen
--stop--
moest het van een andere partij komen, dan zou ik direct die partij van plat populisme en een verhoogde drang naar aandacht in de aanloop naar de stembusslag verdenken
--stop--
maar de socialisten?
--stop--
absoluut niet!
--stop--
zij verstaan de kunst om eender wanneer, eender waar en eender hoe met idiote voorstellen ôp de proppen te komen
--stop--
zij hebben daar geen verkiezingen voor nodig!
--stop--
het beloofd trouwens weer een serieuze stembusslag te worden
--stop--
de campagnewagen van Freya VDB is in brand gestoken
--stop--
geloof me: ik heb een alibi ... echt waar!
--stop--
het Vlaams Belang-kantoor in Antwerpen werd volgeplakt met SPa-affiches
--stop--
eerlijk gezegd, ik had het niet door dat het affiches van de socialisten waren
--stop--
die '1' in een rode cirkel doen me eerder denken aan reclame voor dat goedkope merk van de Carrefour
--stop--
alleen zetten die op hun posters er nog een varkentje bij
--stop--
en zo is de link naar de socialisten gelegd
--stop--
een primeur voor ons land zijn de eentalige Turkse verkiezingsfolders van Veli Yüksel (CD&V) en Fatma Pehlivan (SPa ... alweer die verdomde socialisten ... ze zoeken me hé: eerst Bert Anciaux inlijven en nu dit ...)
--stop--
onze vriend Yüksel (ik krijg goesting om te krabben ...) is zich van geen kwaad bewust:
--stop--
ik citeer uit zijn reactie: 'ik wil me niet als allochtoon profileren maar gewoon duidelijk over komen'
--stop--
kijk, ik heb zijn brochure nog 5 keer herlezen ...
--stop--
sorry ... het komt me niet zo duidelijk over ...
--stop--
trouwens, nu we het toch over duidelijkheid hebben ...
--stop--
ik snap iets niet goed ...
--stop--
en ik hoop dat jullie, mijn zeer gewaarde lezers me kunnen helpen ...
--stop--
gisteren in de krant las ik dat Herman Brusselmans gaat stoppen met zijn optredens in televisieshows allerhande
--stop--
hij gaat zich vanaf nu terug volledig op het auteurschap toeleggen
--stop--
en dus zal er in 2009 voor het eerst sinds lang geen nieuw boek van Mijnheer Herman verschijnen ...
--stop--
leg da nu maar ne keer uit aan ne Turk ... als hij vanalles naast het schrijven doet verschijnen er 2 boeken per jaar, en als hij zich enkel concentreert op schrijven geen enkele ...
--stop--
Veli, kan jij het even vertalen?
--stop--
dank u!
--full stop--

09:29 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

13/05/2009

Nog meer duidelijkheid

Mister Boonen blijft de harten beroeren. Tja, dat is ook topsport hé ..
Alhoewel, 'topsport' heeft voor mij een compleet andere betekenis gekregen. Gisteren heb ik de aankomst van Armstrong gezien tijdens de 4de rit in de Giro. Hij heeft een 2-tal kilometer voor de finish moeten lossen uit een kopgroepje met zowat alle favorieten op de eindwinst. Moe, maar gestreden. Verloren, maar al vechtend ten onder gegaan. Ouderdomsdeken, maar nog steeds op een mooie 6de plaats in het voorlopige klassement.
En die gast doet dit gratis hé ... dàt is voor mij topsport. Dàt is voor mij liefde voor de sport. Dàt is voor mij het voorbeeld dat ik in mijn hoofd plaats wanneer ik na een vermoeiende en stresserende werkdag toch nog een training wil aansnijden. Niet omdat het me ooit rijk zal maken, niet omdat ik m'n kop ooit op de eerste pagina's van het sportkatern zal zien staan en zelfs niet omdat ik op mijn blog mezelf de hemel wil inprijzen en bewieroken hoe geweldig ik wel ben. Maar wel gewoon, omdat ik het graag doe.
Dit is ook de reden waarom ik absoluut wil terugvechten om de competitie met de klok aan te gaan: ik heb het gevoel dat ik beter kan dan ik tot nog toe heb laten zien. Ik zit ergens met het ambigue sentiment dat mijn 'werk' nog niet af is.
En ik zit nog boordevol brandende ambitie om m'n grenzen te verleggen.

Soms heb ik ook wel eens genoeg van al het 'moeten presteren' dat ik mezelf telkens weer opleg hoor. Wanneer ik voor mijn job weer eens ergens ver weg in de één of andere uithoek van Europa barre koude, snijdende wind en loslopend wild ga trotseren terwijl ik mijn collega's gezellig keuvelend bij het warme haardvuur nog een kippeboutje afpeuzelend zie zitten, besluipt me ook wel eens het gevoel dat het leven een pak simpeler kan zijn met een 'normale geest in een gezond lichaam'. Mens minima debielus in corpore sana, zeg maar.

Steeds wanneer ik me dit bedenk mijmer ik terug aan een dag, ondertussen zowat 4 jaar geleden, waarop ik een vroegere klasgenoot tegenkwam. Hij was vroeger vrij sportief, maar toch kon ik hem in de meeste disciplines wel aan. Het neemt niet weg dat we samen indertijd heel wat memorabele en bitsige sportduels hebben uitgevochten, aldus een soort wederzijds respect opbouwend dat niet logisch te verklaren valt voor niet-sporters.
Door de band genomen had hij in de meeste disciplines een beetje meer techniek en aanleg, maar hij moest het toch meestal afleggen tegen mijn grinta. Ik heb dat eigenlijk altijd al gehad: sterven is een optie, verliezen niet ... ik heb genoeg van dit soort oneliners in m'n hoofd om nog 2 keer een vervolg op Braveheart mee te vullen.

Ik kwam hem dus 4 jaar geleden nog eens tegen. Het was jaren geleden dat ik hem nog had gezien. 
Die, dag, het moet ergens in mei 2005 geweest zijn, want ik had net m'n eerste marathon achter de rug, hoorde ik m'n naam roepen, en toen ik me omdraaide zag ik hem staan. Bijna had ik hem niet herkend: hij was altijd al een beetje groter dan ik, een eigenschap die met het verstrijken der jaren onaangetast is gebleven, maar daar waar we van nature uit dezelfde lichaamsbouw deelden (fors maar toch nog nét gestroomlijnd genoeg om in een windtunnel niet aan flarden gereten te worden) kon je nu toch een duidelijk stamboomverschil waarnemen. Daar stond hij, m'n rivaal van weleer. Groot als vanouds, met een iets terugschrijdende haargrens. Wat me echter vooral opviel was dat hij een meer dan welvoeglijk welvaartsgezwel met zich meedroeg. Een buik die in de wereld der hangbuikzwijnen een serieus statussymbool zou zijn! We zijn even iets gaan drinken op, op minder dan 100 meter van de plaats waar hij me had aangesproken. Na die 100 meter, het was zeker niet meer, plofte hij zich hijgend neer op een stoeltje op het terras van het café.
Ik kon hier eigenlijk niet van over: het lichaam dat me ooit zo dikwijls het vuur aan de schenen had gelegd in de wildste spelletjes die ooit uit een menselijk brein zijn gesproten kon amper nog 100 meter aan slentertempo overbruggen. Het moet zijn dat hij iets in m'n ogen zag, want vrijwel onmiddelijk na het bestellen van een watertje (voor mij) en een sterk inlands bier (voor wie denk je?) verontschuldigde hij zich voor z'n belabberde fysieke toestand. "Getrouwd met een vrouw die lekker kan koken, weet je wel? Kinderen, weet je wel? Een veeleisende job, weet je wel? Pas op, moest ik het nog willen, ik zou op 14 dagen tijd terug fenomenaal snel, soepel, gespierd en wat weet ik allemaal niet meer zijn hoor ...
En jij?"


Ik had de moed niet om hem te vertellen dat ik mezelf nog elke dag afbeulde in de ijdele hoop om ooit eens een sportieve prestatie te leveren waar ik vrede mee zou hebben ...


Morgen zal weer een beetje meer duidelijkheid brengen over hoe ik er nu voorsta. Morgenochtend heb ik namelijk een afspraak bij de neurochirurg. Deze brave man zal me uiteraard vertellen dat ik met onmiddelijke ingang terug de draad vanhet lopen mag oppikken, liefst met zoveel mogelijk kilomters tegelijk ...

Ach, dromen mag hé; als ik van hem al eens op m'n fiets mag gaan zitten is 't goed ... voorlopig ...


Mijn gedachten gaan ook heel veel uit naar Frank Spencer.
Frank, wij lopen om totaal verschillende redenen en kijken op een gans andere manier tegen het hele marathoncircus aan. Toch hoop ik dat wij ooit eens hand in hand de finish van een heerlijke 42'er mogen overschrijden. Het zou voor ons beide een overwinning op onszelf zijn. Het zou voor ons beide een welgemikte middenvinger richting noodlot zijn. Het zou voor ons beide topsport zijn!
Ik hoop dat je gauw weer beter bent! Als ik iemand mag kiezen om nog eens een marathonneke mee te lopen: 1000 keer liever jij dan Tom Boonen!!

09:21 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

12/05/2009

Duidelijkheid

Iedereen schrijft of praat er tegenwoordig over, en ik ben niet van plan om mee in de hype te stappen, maar ik voel gewoon aan mijn water da'k 't eventjes van mij af wil schrijven, vandaar: Tom Boonen.

Eerst en vooral mijn persoonlijke kijk op die jongen: het is een steengoeie wielrenner, maar spijtig genoeg ook een junkie. Niet meer en niet minder. Vergeet al maar dat hij 3 keer cocaïne heeft genomen; hij is 3 keer betrapt, en da's heel wat anders.
Voor mijn part moeten ze die jongen net zo hard straffen als een andere junkie, niet meer of niet minder. Nee, ook niet minder omdat zijn vuile was toevallig in de pers wordt uitgehangen. Of hij het nu wil of niet, hij heeft een voorbeeldfunctie te vervullen. Als hij daar niet mee kan leven dan kan ik alleen maar aanraden om een andere job te zoeken. Ga maar eens praten met straathoekwerkers die hun godganse werkdag doorbrengen met drugsverslaafden, en vraag hen eens wat effect het heeft wanneer blijkt dat een kerel als Boonen niet alleen ontmaskerd wordt als gebruiker, maar wanneer dit ook nog eens aanvaardbaar lijkt voor de maatschappij.
Schandalig is dat de ploegleiding al een jaar op de hoogte was dat hij met dit probleem kampte maar in plaats van toen hulp te zoeken een batterij advokaten in stelling bracht om het nieuws uit de media te houden. De krant De Morgen heeft al heel lang een bekentenis van Tom op tape maar mocht dit niet publiceren van Tom's advokaten. En ik die dacht dat ze bij De Morgen een kritische pen hadden!?
Dit is echter geen oproep om Tom de dieperik in te schrijven, dat zou onkies zijn. Maar de open brief van de Tom's moeder op zijn website is even onkies. Ze mag gerust haar oogappel (merk hoe serieus ik blijf: normaal had ik 'm 'oogchampignon' genoemd ;-) ) in bescherming nemen, maar zij moet mij niet opdragen om respect te hebben voor een junk.

De media gaat echter in z'n totaliteit haar boekje te buiten ... als krantenlezer heb ik er niets aan dat de schuldbekentenis van de renner woord voor woord wordt afgedrukt en voor waarheid wordt aanzien. Ik wil feiten. Naakte feiten. En dat is niet dat hij wat gedronken heeft, en hierdoor een black out heeft gekregen waarna hij 's anderendaags in de ochtend zo stoned als een garnaal zijn tanden heeft gepoetst. Vanochtend las ik in de krant zelfs een hele complottheorie als zou Tom Boonen verklikt zijn. Hoe kan het anders dat hij toevallig de ochtend nadat hij was gaan stappen een controle kreeg?
Ze zouden zich beter eens afvragen hoe het komt dat hij al zovele keren een controle heeft kunnen doorstaan zonder dat ze hem op cocaïne hebben betrapt.
't Moest ne keer voorvallen met Lance Armstrong; dan was 't kot te klein ...
Of stel eens dat Wilfried Cretskens 3 keer zou betrapt worden ...
Wie? Wilfried Cretskens is ook een prof bij Quickstep-Innergetic, zei het met minder economische uitstraling. 'k Ben benieuwd of hij er ook met een boete en een wekelijks bezoek aan de psychiater van af zou komen.

Maar de hoofdschuldige aan al deze heisa is in mijn ogen de Wielerunie. Als zij nu eens voor duidelijkheid zouden zorgen. Cocaïne mag dus niet tijdens de competitie, maar wel daarbuiten. Met andere woorden, je moet al stoned op uw fiets gaan zitten wil je tegen de lamp lopen.
Dat ze ne keer een keuze maken, maar dat ze daar dan ook geen uitzonderingen op toestaan.
Wordt cocaïne gedoogd? Ok dan, maar controleer er dan niet op. Wordt het niet gedoogd? Even goed, maar leg dan een schorsing op.

Ik zou echter wel nog enkele feiten aan het debat willen toevoegen:

  • Wanneer je cocaïne zou toelaten, wat doe je dan met onder andere amfetamines? Ook toelaten? Zo nee, waar trek je de lijn?? Want dit is ook weer een detailke dat vergeten wordt hé: cocaïne en amfetamines hebben nagenoeg hetzelfde effect.
  • Het is correct dat je van cocaïne niet sneller gaat rijden. Nu, als dit de maatstaf is om een middel op de dopinglijst te zetten, haal dan maar ALLE middelen van die lijst ...
    Anabole steroïden? Ga je niet sneller van rijden (ok, dat verhoogt wel je spiermassa en recuperatievermogen, maar in spe rij je er niet sneller van ...)
    EPO? Ga je niet sneller van rijden (ok, het verhoogt wel het zurstoftransport in het bloed, maar op zich trap je door die spijt geen kilometer per uur rapper)
  • Cocaïne is, net als beide hierboven aangehaalde voorbeelden, wel degelijk prestatiebevorderend. Het kan pijnonderdrukkend werken bij een lichte blessure, waardoor je met een verrekking toch nog een zware training kan afwerken. Het kan je een goed gevoel geven op momenten dat je er door zit. Cocaïne is tevens een neurotransmitter, en één van de effecten hiervan is het verkrijgen van meer energie (is dit niet een standaarddefinitie voor doping??). En tenslotte helpt cocaïne ook in de buitensporige aanmaak van adrenaline.

Aan de die hard-Boonen fans: voor mijn part moeten ze die jongen niet tot aan het einde der dagen achtervolgen en op de rooster leggen. Maar evenzeer is hij voor mij geen haar beter dan, om maar enkele voorbeelden te noemen, Vinokoerov, Vandenbroucke of Pantani.
En vergeef mij wanneer ik volgend jaar, wanneer het peleton terug over Vlaamse wegen dendert, ik nét iets harder voor Stijn Devolder of Leif Hoste supporter, want dit zijn mensen die wél volledig voor hun sport leven, zelfs in tijden van decompressie.

09:42 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

10/05/2009

Fons Brydenbach

Vandaag belooft een drukke dag te worden.

Niet alleen is er de jaarlijkse hoogdag voor alle mama's, in onze parochie is het ook nog eens communiedag. Onder de vormelingen niet alleen de zoon van m'n beste kameraad en de mannelijke telg van m'n schoonbroer, beide trouwens spelertjes in de voetbalploeg die ik coach, maar buiten deze 2 rakkers ook nog eens 4 andere spelertjes die ik dit seizoen onder m'n hoede had.

Feest dus.


Ik zou echter vooral even willen stilstaan bij het spijtige overlijden van Fons Brydenbach. Geen verrassing, want deze atleet (één van Belgiës grootste!) leed al geruime tijd aan een oneverwinnelijke kanker.
Telkens ik iemand van zijn allure deze strijd zie verliezen moet ik toch even slikken en besef ik dat ik heel veel geluk heb gehad, maar misschien was dit in het geval van deze coryfee uit de vaderlandse atletiek toch nog een beetje meer het geval.
Toen ik enkele weken geleden in het ziekenhuis in de wachtzaal mijn geduld op de proef aan het stellen was in afwachting van een beurt onder de scanner, begon ik in een Humo van kort tevoren te lezen.
Toevallig was één van de coverstory's een interview met Fons Brydenbach. Hij vertelde ronduit over z'n sportcarrière, het leven na de sport, zijn momenten van glorie en grootste ontgoochelingen. Maar wat me vooral is bijgebleven is zijn open kijk op het leven. Hij was een man met het hart op de juiste plaats en geen schrik voor z'n onafwendbaar lot. Ik zal niet beweren dat ik zo ver ben geweest dan hij, maar ik kan me toch een beetje een voorstelling maken van de moed die nodig is om in zijn situatie nog zoveel positieve energie te blijven uitstralen.

Mijn gedachten gaan op deze feestdag dan ook speciaal uit aan de familie en vrienden van Fons, want één ding is zeker: een man zoals hij er één was zal zeker gemist geworden!

fons 1fons 2

11:30 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

09/05/2009

Bij de kapper

Ik heb nooit muzikale ambities gehad, dus voor mijn part mogen jullie denken wat jullie willen, maar de volgende zin, die ik als openingszin voor dit bericht bedacht had, staat volledig los van enige gelijkenis met een zeer bekende hit van Raymond van het Groenewoud.

Hier gaan we:
Gisteren ging ik naar de kapper (olé, ola).
Je weet wel met zo'n schaar en haardroger (olé, ola)


Stop ... stop! Ik heb het al gezegd ... ik heb geen muzikale ambities.
En ik was zelfs niet van plan om een bericht te schrijven tot meerdere eer en glorie van mijn hairdesigner. Want zo noemt dat tegenwoordig hé; niemand gaat nog naar de kapper. In plaats van de ouderwetse knipper zitten we nu opgescheept met hairdesigners, puilen onze dorpskernen uit van de hairstylists en kunnen we voor het onderhoud van onze kruin alleen nog maar terecht bij een hairdresser.
Mijn kapper, allez ... correctie, de eigenaar van het kapsalon waar ik in het holst van de nacht binnensluip om mijn hopeloze vact binnen de perken van het goede fatsoen te houden komt bijvoorbeeld regelmatig met z'n smikkel op tv om stijladvies te geven, om maar te zeggen dat je tegenwoordig zelfs als kapper een society-figuur kan worden.
Pas op, geen kwaad woord over die mens zijn imperium hoor. Ik zeg imperium, want op zijn vitrine hangen ronkende namen als 'Athene', 'Rome', 'Berlijn', 'New York' en 'Parijs', wat je dus niet zou verwachten in een kapperszaak die vastgeworteld zit in de klei van Rijmenam. Het kan natuurlijk ook gewoon zijn dat onze beste vriend de coiffeur gewoon graag een overzicht van zijn laatst gemaakte city-trips in zijn etalage vereeuwigd, 'k heb 't 'm nog niet gevraagd.
Maar kom, geen kwaad woord dus, want de mesen die er werken zijn stuk voor stuk vakmensen en je kan er altijd terecht zonder afspraak, wat voor iemand met een veranderlijke dagindeling zoals ik bijna een sine qua non is.

haardrogerMisschien een grappige anecdote van toen ik de eerste keer bij die kapper, euh sorry, hairdesigner without frontiers, langsging ... toen ik er de allereerste keer m'n wilde haren kwijtspeelde nam het knipbegrip van dienst de haardroger ter hand om middels het blazen van wat warme wind de laatste hand aan mijn kapsel te leggen. Goed halfweg deze droogperiode hoorde ik ineens een luide knal naast mijn oren en zag een lichtflits in de spiegel die een gemiddeld antitankwapen met jaloezie zou kunnen overladen. De daaropvolgende brandlucht en onmiskenbaar kringelende rook die uit de mond van het apparaat kwam liet niets aan het toeval over: dit was een ex-haardroger.
De kapper was natuurlijk overbezorgd over mijn geestelijk welzijn na dit ongeluk en verontschuldigde zich naar analogie met de ronkende namen op de vitrine in alle talen die zijn kappersbrein machtig was. Ik zal nooit vergeten dat hij me verzekerde dat dit nog nooit was voorgevallen.
Ik stelde de man gerust met clichés zoals 'ach, dat kan de beste voorhebben', 'de wereld is een imperfecte plaats waar er voortdurend vijzen uitvallen en haardrogers ontploffen' en dergelijke meer. Volgens mij had hij nooit verwacht me nog terug te zien. Niet dat het afscheid dermate intiem was, maar ik merkte ingehouden blijdschap toen ik er een dikke maand later weer over de drempel stapte.
Haren wassen, manen knippen, en uiteraard op het eind van dit ritueel terug de hele boel laten drogen.
En nu komt het, dit geloven jullie misschien nooit, maar ook bij mijn tweede bezoek aan dit kapperssalon ontplofte de haardroger op luttele centimeters van mijn oor!
Geef toe, toch straf voor iets wat 'nog nooit was voorgevallen' hé??

Toegegeven, sedertdien zijn er mij geen knallende verrassingen meer te beurt gevallen, dus 't zal wel correct zijn om te veronderstellen dat het uitzonderlijke feiten zijn. 't Moest natuurlijk weer mij gebeuren ...

Bon, had ik niet gezegd dat ik geen bericht ging schrijven over zoiets banaal als een bezoek aan de kapper?
Inderdaad, en dus wordt het stilaan tijd om woord te houden.

sport magazineWat ik vandaag eigenlijk wilde vertellen is het volgende: ik zat dus bij de kapper en moest enkele minuten wachten alvorens ik naar de wastafels getroond werd. Uit verveling nam ik een tijdschrift ter hand. De keuze die binnen mijn interessesfeer viel was vrij beperkt, maar toch had ik al gauw tussen de vele Flairs, Rijk der Vrouw's en Beauty & Hair exemplaren een Sport Magazine gevonden. Voor mijn lezers die dit blad niet kennen, Sport Magazine is het vroegere Voetbal Magazine dat dacht om door het doorvoeren van een naamsverandering en het tonen van enkele upskirt shots van tennisbabes in volle actie een nieuw lezerscontingent aan te kunnen boren.
Nu ja, beter dit dan een artikel over het bereiden van artisjokken op grootmoeders wijze, en dus zette ik me aan het lezen.
En, nu komt het ... de Sport Magazine die ik in de hand had was het eerste exemplaar van dit jaar, gepubliceerd ergens begin januari dus.
En weet je wat me opviel? Dat er ondertussen toch heel wat trainers ontslagen zijn en spelers van ploeg zijn gewisseld op die korte periode.

Voilà, dat was het eigenlijk wat ik wilde zeggen. Je ziet het hé, ik kan écht wel kort, bondig en straight to the point zeggen wat ik te zeggen heb!

Gegroet en ik zie jullie gauw terug met een nieuw verhaal uit de wonderlijke wereld van een marathonloper met een gebrek aan kilometers ...

10:20 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

07/05/2009

Postzegeltest

Ouwe getrouwen van mijn blog zullen zeker al wel een paar keer gelezen hebben dat ik buiten marathons lopen, toegewijde vader zijn en boekenwurm pur sang spelen nog een andere afwijking heb: ik ben filatelist.
Niet erg sexy, I know, en in de top 10 van meest saaie bezigheden slechts van de gouden medaille gehouden door 'sigarenbandjes verzamelen', maar ik kan er niet aan doen. Mijn hart slaat sneller bij een mooi geëtst kleinood met intacte gomlaag en perfecte perforering.
Deze week nog heb ik van een kennis 8 albums boordevol kleine schatten gekregen, dus tot u spreekt een voldaan verzamelbeest. Weliswaar een beest met kromme rug, maar daar wordt aan gewerkt ;-)


Lieve mensen, deze inleiding laat een vroom bericht vermoeden, maar ik moet jullie vragen om kinderen jonger dan 16 jaar nu een DVD van Samson in de handen te duwen, want het gaat hier seffens nog heet aan toe.
Lees maar even verder ...




Om mijn verzameling uit te breiden beroep ik me al wel eens op het internet. Inderdaad, internet gebruik ik voor meer dan alleen maar beroepsbezigheden of blogactiviteiten! Ik koop en verkoop al wel eens een zegeltje via eBay, en ik zoek verder ook informatie over allerhande zegels op gespecialiseerde websites.
Heel af en toe waag ik zelfs eens mijn geluk met een lukrake zoekopdracht in Google.

rolzegelZo ook eerder deze week. Met mijn iGoogle als homepagina typte ik in de zoekregel 'rolzegels'. Rolzegels zijn postzegels die slechts in één richting met elkaar verbonden zijn. Zie de foto hiernast voor een voorbeeldje van een bekende rolzegel uit Nederland. In de meeste gevallen zijn deze per 5 genummerd, en dus zal een verzamelaar pas tevreden zijn wanneer hij een intacte reeks van 5 zegels in z'n album kan steken.
Na het lanceren van de zoekopdracht viel m'n oog onmiddelijk op een link die het had over de 'postzegeltest'.

De postzegeltest? Ik verzamel reeds postzegels sinds de tijd dat ik na veel gebleir en gezaag een klein houten sigarenkistje gevuld met zegels dat ik in de berging bij mijn grootouders had gevonden mocht houden. Omgerekend in levensjaren zal dit al zo'n slordige 27 jaar zijn, maar nooit eerder hoorde ik praten over de postzegeltest.
Je kan het al raden: mijn interesse was gewekt, en met een snelheid die zelfs de schaduw van Lucky Luke in z'n broek zou laten plassen klikte ik op de aangegeven link.

Nu blijkt dat de postzegeltest een test is die wordt aangeraden aan mannen die 's ochtends willen nakijken of 's nachts een erectie hebben gehad.
WABLIEF? Heiligschennis! Postzegels gebruiken voor sexuele handelingen! Perverserikken!!

Hoo ... wacht even ... ik zie jullie daar de wenkbrauwen fronsen ...
Ik zal het even uitleggen, maar zie eerst dat die DVD van Samson wel degelijk is opgestart ...

Volgens die website kan je rolzegels (het moeten specifiek rolzegels zijn!!) gebruiken om deze verwerpelijke postzegeltest uit te voeren.
Men doet dit als volgt: 's avonds, net voor het slapengaan, neem je enkele rolzegels. Net genoeg om je geslachtsorgaan te omringen. De uiteinden kleeg je met een klein stukje plakband aan elkaar, zodat het plaatselijk lijkt alsof je lid terug in de originele verpakking zit. Let wel, deze test kan enkel door mannen worden uitgevoerd hé; vrouwen worden slechts heel weinig geplaagd door erecties tijdens de nacht, tenzij dan die dat in hun rug porren op het moment dat zij een spannend boek aan 't lezen zijn, maar daarover gaat het hier nu even niet!
Nu komt het: als je 's ochtends wakker wordt, en de postzegels zijn aan hun perforering gescheurd, dan heeft je orgaan die nacht aan andere zaken dan de afwas gedacht!
Volgens mij zijn de bedenkers van dit soort schunnigheden allemaal zeveraars. Als ik wil weten of ik 's nachts een erectie heb gehad dan meet ik gewoon de afstand na tussen het bed en de muur. Is die groter geworden, dan was 't prijs, anders niet!
Maar postzegels gebuiken? Allez, komaan zeg ...

En weet je wat dan nog het ergste is? Wel, het ergste is dat ik hierover begin na te denken. En dat al gauw mijn fantasie het over neemt van de naakte (sorry; a slip of the tongue) feiten.
En dan begin ik me bijvoorbeeld voor te stellen dat prins Alexander van Nederland ook naar die site surft. En iets leest over die postzegeltest. Uiteraard wil hij dat dan even proberen, en dus stuurt hij een lakei naar het postkantoor om een serie rolzegels te halen. Allez, zie je hem daar al zitten? Troonopvolger van het Nederlandse koningshuis, die een reeks postzegels met de beeltenis van zijn moeder over z'n geslachtsorgaan probeert te plakken? Er zijn er al voor minder opgepakt hé!?
Vorige week bijna omvergereden en nu dit ... tsssss ...

Of een Belg die 's ochtends wakker wordt en bij 't eerste ochtendlijke zicht onder de lakens Albert II ziet ... met een kapotte bril ...
Schokkend!

Nog erger: denk eens aan al die mensen met gestoorde fantasieën. Want die zijn er ook, en in onze maatschappij waarin alles kan en alles mag kunnen die tegenwoordig hun zotste dromen en wildste verlangens ten uitvoer brengen. Ergens hier op aarde zal er dus wel een wildeman rondlopen met als onbevredigd verlangen het frontaal penetreren van een onbeschermde brievenbus. Jaja ... ze bestaan ...
En stel nu even voor dat ook hij leest over deze postzegeltest en denkt van 'hmmmm ... jaaaa ... dàt is misschien ook iets voor mij' ...
hond en worstIk wil er niet aan denken wanneer hij 's nachts, wanneer de zon schijnt en Janneke Maan naar de kangoeroes lacht, plotseling wakker wordt en de straat opgaat om een brievenbus te zoeken. En stel, puur hypothetisch, dat er aan de andere kant van die brievenbus een hongerige waakhond ligt te dromen van een sappige worst ...
Plotseling wordt het brave dier gewekt door onbestemd geklepper aan de voordeur ... jajaaa ... denk er maar eens over na wat er zou gebeuren wanneer onze brave viervoeter het wild tekeer gaande doch voldoende gefrankeerde geslachtsorgaan van onze brievenbusstomper verkeerdelijk zou aanzien voor de saucijs waarover hij net lag te fantaseren ...

Brrrrrrrrrr ... ik krijg er warm en koud van tegelijk.

 


zegelclubBeste vrienden, moesten jullie toevallig straks in de schuif nog een rolletje rolzegels vinden ... denk alstublieft 2 keer na! En denk maar niet dat al die oude ranzige mannetjes die op straat met postzegels staan te zwaaien filatelisten zijn. Vunzerikken ja, dat zijn het!

Ah ja, en 't ergste heb ik dan nog niet verteld. Geschokt door het lezen van wat sommige mensen met postzegels doen (ik steek die dingen in mijn albums hé ... en ik doe daar nooit handschoenen voor aan!!) wilde ik Tania, mijn vrouw, hierover vertellen.
De conversatie verliep als volgt:
G: "Tania, nu heb ik weer wat gelezen op internet zulle ..."
T: "Hmmmmmm"
G: "Awel hé, ik heb gelezen over de postzegeltest"
T: "Hmmmmmm"
G: "Ja maar ... weet jij wel wat dat is, de postzegeltest?"
T: "Hmmmmmm"
G: "Wat, 'hmmmmmmm'?"
T: "Ja, ik weet wat dat is."
G: "Wablief?"
T: "Awel ja, dat is een test die mannen kunnen doen om te zien of ze 's nachts een erectie hebben gehad. 't Is heel simpel: ge pakt een paar rolzegels, en ..."
G: "Ho hooooo ... 't is al goed ... stop maar ..."

Denk maar niet dat wanneer Goedele Liekens nog eens een boek schrijft ik dat nog cadeau ga doen aan mijn echtgenote ...

09:30 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

06/05/2009

Bijna 3

Mesdames et messieurs, meine Damen und Herren, pane y panem, ladies and gentlemen, dames en heren, mag ik even jullie aandacht?

Dank u!

Vrijdag zal het exact 3 jaar geleden zijn dat de blog 'Marathon Geert' het levenslicht zag.
Het is eigenlijk maar toevallig dat ik dit zag, want ik ben daar hoegenaamd niet mee bezig, maar toch ... 3 jaar dus.

3 jaarEigenlijk straf dat het al zo lang is, want het lijkt me veel korter. Het zegt veel over het tempo waaraan ik verouder, maar kom, dankzij m'n 2 dochters heb ik geen blog nodig om me daarmee te confronteren.
Ook straf hoe ik me door de blogwereld heb laten meeslepen, verleiden zeg maar. Uiteraard wist ik reeds lang voordien dat er zoiets als een blog bestond, maar dat was niets voor mij, dacht ik.
Getuige hiervan ook de allereerste zin die ik toen, op 8 mei 2006, om 15u18, heb gepost (en ik citeer mezelf):
"Ik heb nooit iets gezien in een blog, want geen tijd, geen interesse, geen panache, geen zinnige zaken om te vertellen, enfin, reden genoeg om 'geen blog' te beginnen."

Indien jullie nu, na 3 jaar, wraak willen nemen voor al het tijdsverlies dat mijn digitale ik jullie gekost heeft, gelieve dan hierover Ruthje aan te spreken (een tip: vanaf volgende week kan je haar banden platsteken ;-) ), want eigenlijk was zij indertijd de rechtstreekse aanleiding voor mijn blogbestaan. Ik was toen namelijk gekwetst (over een rode draad gesproken): een spierscheur hield me op 4 weken van de 20 kilometer van Brussel aan de kantl, en ik zocht op internet naar wat ... tja, naar wat zocht ik ... goede raad, vertier, kameraadschap, een recept tegen levercyrose ... wie zal het zeggen??
In elk geval bracht het pad der voorzienigheid me bij Ruthje's blog (het originele) en voor ik het wist had ik m'n eerste bericht online staan.
Uiteraard instant succes (ahum ... hoe noemt men zoiets ... 'sarcasme', 'ironie' of doodgewoon 'galgenhumor'?), want op mijn eerste bericht kreeg ik de ronde som van welgeteld 1 (un, ein, jedna, one, één!) reactie. Van Ruthje herself dan nog wel.
En, ik citeer wederom, hier is wat ze me wist te vertellen:
"welkom in blogland. Niet alleen kan je van andere blogs iets leren, ook de steun die je van andere bloggers krijgt is stimulerend en motiverend. een leuk clubje dus om deel van uit te maken"

Absoluut waar: een leuk clubje om deel van uit te maken, zeker toen iets later het webloglopersinitiatief van start ging. Ik voel me dan ook vereerd dat ik tot dit clubje mag behoren!

Laatste bewijs in een lang verhaal over samenhorigheid en kameraderie (de wereld kan van ons nog heel wat leren!): in Den Haag zal Bjorn, de beste vriend van zowat de hele wereld, overgaan tot de plechtige overandiging van de complete Back to the Future DVD-reeks, en dit in ruil voor een uitgelezen keure aan Belgisch gerstenat.

Misschien nog even een kleine bemerking hierover: ik werk inderdaad nog met een ouderwetse video (neeje, Hank ... geen Betamax of Video 2000 !) voor mijn opneemwerkzaamheden; die werkt nog goed, dus waarom moet ik op de toch al veel te volle consumptietrein springen om iets te kopen wat tegen het einde van zijn garantieperiode ook al als 'verouderd' zal omschreven worden?
En digitale tv komt er bij mij (voorlopig) niet in, al is het maar om foert te zeggen tegen de providers die denken dat de evenaar en hun bilnaad dezelfde loodlijn delen! Dat ze een ander gaan bedriegen en mij in peis en vree laten leven met m'n 11 jaar oude tv die nog perfect werkt en een beeldkwaliteit levert waar heel wat moderne toestellen een digitale moord zouden voor begaan.
En de reden dat ik zelf nog nooit die dvd-reeks ben gaan kopen is heel eenvoudig omdat dit te gemakkelijk is. Als je alles wat je wil in het leven zomaar direct wanneer het verlangen zich aandient in de eerste de beste supermarkt uit de rekken gaat nemen, wat heb je dan nog om naar uit te kijken in het leven? Misschien ontsluier ik hier nu ongewild een groot deel van m'n levensfilosofie, maar denk er eens over na en je zal zien dat er toch iets in zit.

bloemenIn elk geval, vandaag wil ik al mijn lezers bedanken om telkens weer en waarschijnlijk zeer vaak tegen beter weten in terug naar deze pagina te komen kijken om te zien wat er nu weeral van zever te lezen valt. Ik kan jullie verdenken van een morbiede vorm van ramptoerisme, maar vandaag wil ik jullie echter eerder in de virtuele bloemetjes zetten ;-) (ik had hier eerst een foto van chrysanten staan ... hoe stommer kan een mens nog worden!?)
Vrijdag vieren we de verjaardag met Telex nummer 38, ok?

08:53 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

05/05/2009

Tattoo Joske

Sinds ik hier toch maar lig te liggen kijk ik meer tv dan ik gewoon ben.
Nogal logisch, want wanneer je na het werk en de spijsvertering nog gemiddeld anderhalf uur sportplezier voor de boeg hebt, dan heb je wel wat anders aan je hoofd dan de vindplaats van je afstandsbediening.
En die vrijgekomen tijd moet dus ook opgevuld raken ...

Programma's die ik in normale omstandigheden geen blik gun kunnen nu plots wel op mijn onverdeelde aandacht rekenen. Een goed voorbeeld hiervan is 'Homeless World Cup' op VRT. Eigenlijk niet eens een slecht programma en leuk om volgen, maar ik kan met gemak een neiging tot harakiri onderdrukken wanneer ik een episode zou missen.

Verder kijk ik ook als vanouds weer naar voetbal op tv.
Kan ik me lekker ergeren aan de komedie van een heupwiegende spits die alleen al door de luchtverplaatsing van een ademende verdediger van z'n sokken vliegt, de wonderbaarlijke genezingskracht uitgaande van een verzorger die slechts gewapend met waterzak en spons een zopas nog voor dood achtergelaten speler volledig kan reanimeren en de klaarkijkendheid van een scheidsrechter die in het dierenrijk enkel de mollen moet laten voorgaan wanneer het gaat om oogcorrectie.

tattoo beckhamMaar wat me vooral opvalt de laatste tijd zijn de tatouages waarmee sommige spelers getooid zijn.
Ik moet soms 2 keer goed kijken om uit te maken of ik een voetbalwedstrijd dan wel de opwarming van het Nieuw Zeelandse rugbyteam aan het bekijken ben.
In het geval van de Maori's kan ik nog begrip opbrengen voor het overmatig gebruik van muurschilderingen op de eigen bast; het zit bij die jongens nu eenmaal in de cultuur. Maar wat moet ik denken van een Italiaanse profvoetballer die geboren werd in een exclusieve voorstedelijke villawijk, zijn hele leven lang gepamperd werd door iedereen die het genoegen heeft gehad om even in zijn onmiddelijke perimeter te vertoeven en heel z'n carrière lang overbetaald werd voor de weinige inspanningen die hij moet leveren?
Pas op, ik ben niet zó oudbollig om te beweren dat tatouages alleen maar voor marginalen en ex-bajesklanten zijn hé. Wel integendeel; ik vind een tatouage die met smaak is aangebracht en qua grootte niet wil wedijveren met de doeken va, Rubens mooi. Ik zeg trouwens al lang dat ik zelf ook eens een tatooke ga laten zetten, maar 't is er gewoon nog nooit van gekomen.
Maar er is wel een hemelsbreed verschil tussen 1 tatoo en een evenaring van het aantal tekeningen in het laatste album van Suske en Wiske ...

Je moet er maar eens op letten: wanneer een hedendaagse voetballer tackelt en zich hierdoor een klein stukje extra blootgeeft ontdek je vrijwel altijd een nieuwe tatouage. Op de kuiten, billen (!), armen, nek, rug en/of buik, het maakt niet uit ...

Ik vraag me écht af wie dit nog mooi vindt ...

Het doet me denken aan een jongen die ik ooit eens heb ontmoet op vakantie in Turkije. Ik wil me niet verschuilen achter stereotypes, maar het was een Engelsman, een jaar of 18 en met meer lawaai dan strikt genomen goed is voor iemand van zijn kaliber.
Nu had die gast een tatouage op zijn rug. Niet zomaar een klein tekeningetje van een urinerende waternimf of bronstige eenhoorn, maar een tekst.
'IN GOD WE TRUST' stond er in grote gotische letters over heel zijn rug. De tatoo reikte van onder zijn linkerschouder in een elipsvormige baan langs zijn nek tot onder zijn rechterschouder.
Als ik de vergelijking zou mogen maken met de oogtestkaart bij een oogarts, dan zou het de lettergrootte zijn die deze medische rakker zou gebruiken voor iemand die al blind is van bij de geboorte. Ik bedoel maar: koeien van letters.
Denk er maar eens aan: 18 jaar en al zo een tekst over de hele rug. En het is niet omdat je het woord 'God' groot genoeg op de rug hebt staan dat de letters zelfs vanop de top van de Ararat duidelijk leesbaar zijn dat je er een bescheiden levensstijl op nahoudt hé. Integendeel; die gast was niet echt een 'credit to his race' te noemen. Het is tijdens die vakantie zelfs zo ver gekomen dat ik, de kalmheid zelve, hem uit het zwembad ben gaan halen omdat hij veel te ruw met een leren bal in de buurt van mijn kinderen aan het spelen was, maar dat is een ander verhaal ;-) ...

tattooStel je even voor dat die Britse oelewapper ooit verliefd zou worden op een meisje uit een traditionele Sjiietische stam, waarbij het de gewoonte is dat de bruidegom met ontbloot bovenlijf de hele ceremonie doorstaat ...
Dat zijn dan van die momenten dat je zou wensen dat er stond 'Dag papa en mama' ...

10:03 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

04/05/2009

Zomeruur

Sinds gisterenavond hebben de tegenstanders van het zomeruur er een gedreven bondgenoot bij: Marathon Geert!

Het zomeruur ... je kent dat wel ... elk jaar weer in het voorjaar kan één klein berichtje bij valavond op de radio de complete mensheid tot totale waanzin drijven: horloges worden doorgedraaid, pendules geopend, slingers ontwricht, digitale toestellen moeten hun geheimen via een handleiding in 8 talen prijsgeven want het zomeruur kom er aan!
En in het najaar herhalen we die hele cinema nog een keer, maar dan in de andere richting.

Tot voor gisteren kon dit me eigenlijk niet echt schelen. Ik heb ooit wel eens gelezen over al de schadelijke effecten die dit gespeel met het ritme van de klok met zich mee zou brengen, maar ik heb onthouden dat de grootste schade voor baby's weggelegd was. En aangezien ik op het moment dat ik dit las al geen baby meer was ...
Enfin, moest men mij gevraagd hebben om me voor of tegen het zomeruur uit te spreken, ik zou waarschijnlijk een passieve 'tegen' gestemd hebben, maar eigenlijk raakte dit nooit m'n kouwe kleren. Je kan nu eenmaal niet in elke potentïële oorlog meevechten.

Gisteren is dit alles eigenlijk veranderd! Sinds gisteren heb ik me tot de tanden toe bewapend met argumenten en reken mezef tot het nee-kamp.

Nee! Geen zomeruur!
Nee! Geen winteruur!
Ja! Ik ben tegen!!

Kijk gewoon maar eens naar de plenaire vergaderingen van het parlement wanneer het zomeruur pas van kracht is: de anders zo wakkere en alerte democratische actievelingen van het verkozen halfrond vallen dan gewoon in 't slaap!

Maar dit is niet het argument dat me over de schreef heeft getrokken. Lees even het volgende verhaal:

Gisterenavond had ik me in m'n mooiste plooi in bed gelegd, de blik op het tv-toestel, de arm rond m'n vrouwtje geslagen en de gedachte reeds gefixeerd op wat komen ging: 2 uur durend topentertainment met de film Back to the Future III.

back_to_the_future_part_iiiJa, ik beken: ik ben een fan van het verhaal over Marty McFly en de gekke Doc. De filmtrilogie is net als ik een kind van de eighties, en ik heb de eerste Back to the Future zeker een keer of 5 gezien. Ook uit deel 2 kan ik ganse stukken naadloos citeren, maar door stom toeval en de meest uiteenlopende redenen heb ik deel 3 nog nooit gezien. Al wel flarden, maar nog nooit de ganse film.
Je kan je wel indenken hoe blij ik was toen ik vorige week ontdekte dat 2BE, het vroegere Kanaal 2, Back to the Future II geprogrammeerd had. Uiteraard heb ik er (nog eens) naar gekeken, en een klein archeologisch onderzoek in het tv-boekje van de week tevoren leerde me dat ze één zaterdag eerder deel 1 op het menu hadden.
Logisch wezen als ik ben bedacht ik me dat deel 3 wel eens zou kunnen volgen, en ja hoor, hoera!, deel 3 zou inderdaad op zaterdag 2 mei om 19u10 precies de ether ingestuurd worden. Feest!

Nu hadden we zelf wel bezoek van enkele vrienden, maar het is voor momenten als deze dat de mens indertijd de video uitgevonden heeft, niet? Voorzichtigheidshalve de video geprogrammeerd om de opname te beginnen vanaf 10 minuten voor het voorziene startuur en tot 2 uur na het geplande einduur, want ik ben niet zo overtuigd van de stiptheid onzer tv-kanalen.

En dus gingen we gisteren naar de opgenomen film kijken. Videocassette teruggespoeld, de play-toets ingedrukt en ... op het eerste beeld zag je Doc al volop aan Marty uitleggen hoe ze via een trein zouden proberen om de nodige electriciteit op te wekken om de DeLorean terug naar 1986 te sturen!
Dit kon toch niet het begin van de film zijn??

HaddockNa heel wat vloeken, tieren, schelden en geoefen in de woordenschat zoals enkel kapitein Haddock dat kan ontdekte ik de reden van deze tijdsimpasse: de videorecorder stond nog op het winteruur!

En het winteruur ... ik ben daar ook tegen!

08:46 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

03/05/2009

Variëren

Zo stilaan krijg ik het op m'n (liggende) heupen.
De hele dag zoveel mogelijk liggen en het rechtstaan tot een absoluut minimum beperken is niet écht mijn stijl, en toch is het datgene wat ik nu moet doen.

Het zal moeilijk worden om terug in mijn gewone dagritme te komen om het grootste deel van m'n vrije tijd aan sporten te spenderen. Let wel, ik vermeld zeer bewust het werkwoord 'sporten' in de plaats van 'lopen', gewoon om mezelf niet het hoofd op hol te brengen.
Ik vraag me trouwens af hoe het komt dat hardlopen zo een prominente plaats in m'n leven heeft kunnen innemen. Vroeger liep ik om andere sporten zoals voetbal te ondersteunen, maar sinds ik me ben beginnen concentreren op het lopen an sich heeft de sport me eigenlijk nooit meer losgelaten.

crosstrainerIn elk geval heb ik het plan opgevat om iets meer te gaan variëren in m'n sportmenu. Naast (hopelijk; ik lijf met 2 woorden spreken) lopen zal ik een beetje meer aandacht besteden aan de fiets en het zwembadwater. Op m'n boodschappenlijstje staat verder ook een crosstrainer; ideaal om de conditie aan te scherpen zonder jezelf bloot te stellen aan een 2 uur durende sessie dreunen op het asfalt.

Om de voeling met sportief bezig blijven ben ik al een beetje aan het surfen geslagen over hoe ik alles zo een beetje het beste zou moeten aanpakken. Zo kwam ik op een zeer interessante link over het onderhoud van de racefiets. Voor de liefhebbers: dit is de link.
En ja hoor, de microbe is nog steeds latent aanwezig, want een eenvoudige blik over deze website zorgde voor genoeg kriebel om het racepaardje van stal te halen en van een grondige pietsbeurt en smeersessie te voorzien. En zo kwam het dat ik gisteren in de namiddag gewapend met spons, water, zeemvel en tandenborstel op m'n kniëen naast m'n koersfiets te vinden was. Wel heel rustig en met de nodige hulp van gezinsleden om wielen en kader van elkaar te scheiden (ik wil me absoluut niet forceren!), maar het deed deugd om dit te kunnen doen.
Een record zal ik niet verbroken hebben, want het grondig kuisen, smeren van de ketting en rechten van de wielen heeft me bijna anderhalf uur bezig gehouden. Nadien voelde ik me moe, maar evenzeer voldaan.
sc-cr1-pro
Af en toe een beetje positieve bezigheid kan wonderen doen ...

09:15 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

01/05/2009

Telex van de Week (37)

telex--start--
1 mei, dag van de arbeid
--stop--
ik heb nooit gesnapt dat je een dag verlof krijgt met als doel het eren van de arbeid ...
--stop--
het is zoiets als Windows afsluiten door op 'start' te klikken
--stop--
maar niet getreurd; voor de redactie van de Telex is het een werkdag als een andere
--stop--
en we beginnen vandaag met sport
--stop--
kan iemand mij eens uitleggen waarom er tegenwoordig zoveel sportbonden elementaire basisregels van de sport waarmee zij begaan zijn willen veranderen?
--stop--
een voorbeeldje:
--stop--
snooker
--stop--
je weet wel, een groene tafel, 15 rode ballen, 6 ballen in een andere kleur en 1 witte die niet liever doet dan z'n collega's in één van de 6 gaten die de tafel rijk is te duwen
--stop--
maar de wereldsnookerbond wil deze edele biljartsport een meer 'sexy' imago geven
--stop--
zolang dit wil zeggen dat ze copulerende babes op de tafel gaan leggen tussen 2 frames in mogen ze dat van mij doen
--stop--
maar nee, ze willen gaan naar een systeem met maar 6 rode ballen
--stop--
want dat is dan sneller
--stop--
kijk, het begin van elke frame waarin er meer safety shots geplaatst worden dan goed is voor de gemiddelde hartpatiënt vind ik persoonlijk het leukste om te bekijken
--stop--
ok, traag, dat wel ...
--stop--
maar wel leuk ...
--stop--
als ze snooker snel willen maken, dat ze dan de ballen vervangen door formule 1 wagentjes
--stop--
maar 6 ballen?
--stop--
waarom niet 1 bal?
--stop--
wie scoort, die wint!
--stop--
als dàt niet snel is
--stop--
uiteraard gaat ook onze nationale voetbalbond grondig vernieuwen
--stop--
niet gehinderd dor enige vorm van voetbalkennis hebben ze weer heel wat in petto voor de reeds fel geteisterde Belgische voetbalfan
--stop--
in Nederland wegens een onvoldoende afgevoerd gaan ze bij ons namelijk vanaf volgend seizoen de kampioen, de Europese plaatsen en de degradanten aanduiden via play offs
--stop--
ok ... ik geloof er niet in, maar ze mogen dat van mij proberen
--stop--
maar wat ik niet begrijp is de manier waarop onze voetbalbond haar balvirtuozen wil beschermen
--stop--
want elegante dribbelwonders, die moet je toch beschermen tegen de hakbijlen van ondeugende verdedigers?
--stop--
momenteel gaat dat zo:
--stop--
bega je een zware overtreding, dan krijg je een gele kaart
--stop--
niet te verwarren met het niet wassen van je handen, het onaangekondigde gebruik van Biactol of iets zeggen tegen de scheidsrechter
--stop--
want dan krijg je rood
--stop--
maar dus: een zware overtreding = geel
--stop--
en 3 x geel = een schorsing
--stop--
1 x geel is dus 1/3 schorsing ...
--stop--
maar vanaf volgend seizoen zal je pas een schorsing krijgen vanaf 5 gele kaarten
--stop--
wacht effe ...
--stop--
efkes herhalen
--stop--
dus nu krijg je een schorsing vanaf 3 gele kaarten
--stop--
en vanaf volgend seizoen pas vanaf 5 gele kaarten
--stop--
kan er mij iemand uitleggen op welke manier dit de zware overtredingen strenger gaat straffen?
--stop--
nog sportnieuws komt uit een Vlaamse Steinerschool
--stop--
want daar is er klacht neergelegd door een ouder vanwege het toepassen van 'lijfstraffen'
--stop--
wat was deze 'lijfstraf'?
--stop--
wel, een meisje dat een medeleerling had uitgelachen moest 100 keer de trap op en af lopen
--stop--
ik weet zeker dat dit door de meerderheid van mijn lezers als een aangename crosstraining wordt aanzien
--stop--
lijfstraf, komaan zeg ...
--stop--
over naar iets anders
--stop--
sex in de Wetstraat!
--stop--
want Anissa Temsamani, je weet wel, de Vlaamse volksvertegenwoordigster die bij haar eerste verkiezing een klein beetje gelogen had over haar behaalde diploma's
--stop--
maar kom, laat ons geen oude koeien uit de gracht halen
--stop--
want zeg nu zelf, wat is nu het verschil tussen een bijna behaald getuigschrift snit & naad en het (verzonnen) behalen van een diplome handelsingenieur?
--stop--
maar kom, zij gaat een verhaal schrijven in een nieuw boek dat handelt (snap je'm? handelen --> handelsingenieur --> woehahahaha ...) over erotiek op de werkvloer
--stop--
en voor haar is die werkvloer het Vlaamse parlement
--stop--
ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar ik lig niet te wachten op een smeuïg verhaal waarin de hoofdrollen gespeeld worden door een zich tegen elkaar opschurkende Bert Anciaux en Mieke Vogels
--stop--
dat moet zo ongeveer hetzelfde eetlustopwekkende effect hebben als een film op National Geographic over het uitzonderlijke paringsritueel tussen een overjaarse walrus en een vetgemeste Afrikaanse olifant
--stop--
over Anciaux gesproken ...
--stop--
ik denk dat hij zich ondertussen wel al zorgen begint te maken ...
--stop--
want de Mexicaanse varkensgriep is onderweg!
--stop--
maar in België zijn we veilig hoor
--stop--
want ons land heeft 20 extra ligplaatsen voorzien voor mogelijke slachtoffers van de Mexicaanse griep
--stop--
20 plaatsen!
--stop--
twintig!!
--stop--
wil er eens iemand onze beleidsmakers uitleggen wat een pandemie precies is!?
--stop--
maar kom, op een ander is 't niet veel beter ...
--stop--
wat moet Obama als ontbijt gehad hebben op de dag dat hij besliste om de AirForce 1 rakelings boven New York te laten scheren om rond het vrijheidsbeeld een mooie foto laten nemen??
--stop--
'Oeps, foutje!', zeker?
--stop--
hilarisch hoe het VRT-journaal de reactie van Obama omschreef:
--stop--
'President Obama viel uit de lucht'
--stop--
hoe bedenken ze het!?
--stop--
Obama is black?
--stop--
Obama is Belgian, ja ...
--stop--
hij zou trouwens wel eens van bodyguards mogen veranderen
--stop--
als sluipschutter is het niet moeilijk om je doelwit uit te kiezen hé ...
--stop--
als daar een hele tros caucasische reuzen rond 1 neger staan!
--stop--
maar kom, als hij het beu is om president te zijn kan hij hier in België nog steeds bondscoach worden
--stop--
want de zoektocht naar een nieuwe nationale trainer begint stilaan op een rasechte vaudeville te lijken
--stop--
Dick Advokaat, succestrainer van Zenith Sint Petersburg en houder van een palmares dat het volledige Belgische voetbalestablissement ruimschoots ocerschrijdt, werd afgeschreven want hij zou te duur zijn
--stop--
dit vertelde de Belgische Voetbalbond zonder met de brave man gesproken te hebben hé ...
--stop--
maar met Gerets, die bij Marseille momenteel 200.000 Euro per maand verdient, ging men wél praten
--stop--
ook met Louis Van Gaal werd gepraat
--stop--
want onze bondsmensen willen uitpakken met een grote naam ...
--stop--
kijk, Louis Van Gaal is al een keer bondscoach geweest ...
--stop--
dat was in de periode dat Clarence Seedorf een vakantie kon boeken naar Guadeloupe
--stop--
op het moment dat de wereldbeker in Japan en Korea gespeeld werd
--stop--
neem van mij aan: Dick Advokaat is de beste kandidaat uit het lijstje dat de bond heeft opgemaakt
--stop--
en als ze er zo nodig een grote naam van willen maken dat ze zijn naam dan in hoofdletters op z'n contract zetten
--stop--
moet ik hier nu écht alles uitleggen?
--stop--
't is voor mij ook verlof hé!!
--stop--
maar kom, ik zal hier al mijne pronostiek geven:
--stop--
Philippe Collin wordt binnenkort de nieuwe bondsvoorzitter en zal op dat moment wqel zijn wil doordrukken
--stop--
en dus wordt Jean-François De Sart de nieuwe bondscoach
--stop--
maar niet getreurt!
--stop--
want als de Mexicaanse griep voldoende slachtoffers maakt onder de buitenlandse voetballers kunnen we ons alsnog plaatsen voor een groot ...
--stop--
miniementornooi!
--full stop--

07:15 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

30/04/2009

GM

General Motors?
Generale Malaise?
Godvergeten Malheur?

Ik weet het allemaal niet. Gisteren heb ik op televisie de live uitzending bekeken van de laatste pre-electorale bijeenkomst van het Vlaamse parlement.
Op het moment dat ik inpikte was er discussie aan de gang over het al dan niet overnemen van de GM-fabrieken in Antwerpen.
Voor de Nederlanders die even niet kunnen volgen: onze Vlaamse regering heeft het plan opgevat om de Opelfabriek in Antwerpen over te kopen om ze nadien terug te verhuren aan de Amerikaanse autogigant.
Althans, dat is wat we in de kranten kunnen lezen.

Het eerste wat me opviel in het Vlaamse halfrond was het aantal lege zitjes: als ik nu zeg dat 1 stoel op de 10 bezet was, dan overdrijf ik schromelijk wat betreft de bezettingsgraad.

Ok, het zijn bijna verkiezingen en er zal wel ergens in Vlaanderen een markt, BBQ of pensenkermis aan de gang zijn waar de mensen hartstochtelijk verlangen naar een handdruk of foldertje van een bekende verkozene. Dat tot daar aan toe.

Maar dan de discussie op zich. Volgens Vlaams minister-president Kris Peeters is de aankoop van die fabriek een goeie investering, want voor de luttele som van 206 miljoen Euro heb je terreinen waar niet alleen Opel in geïnteresseerd zou zijn, maar eveneens, om er maar ééntje te noemen, het Antwerps Havenbedrijf. Nu wil het toch wel lukken dat er één van de weinige aanwezige parlementariërs in de raad van bestuur van dit havenbedrijf zit zeker. En raad eens ... die wist van niets.
Verder is het dossier van Opel Antwerpen uiteraard een topprioriteit voor het ganse parlement, want het gaat over de inkomsten van zovele gezinnen, en blablablablabla ...
Iedereen was er op 't einde mee akkoord om dit dossier buiten de verkiezingsstrijd te houden, maar dat moeten ze mij nu ne keer uitleggen zie ... de verkiezingen vallen op 7 juni. Vandaag was de laatste vergadering van onze Vlaamse verkozenen. Op 1 juni (!!) is er een deadline van GM. Al wat er tot nog toe is gebeurd is het versturen van een brief naar de directie van GM? Een brief die officieel nog niet is ontvangen ...
Ik ben eens benieuwd hoe ze dat gaan aanpakken ...

En die mensen verlangen dat ik binnen 6 weken mijn stem aan hen geef?
Een bende onbeleefderikken die, terwijl een collega aan het woord is, het tokkelen op pc, spelen met Blackberry of het voeren van een geanimeerd gesprek met hun buurman belangrijker vinden dan luisteren naar de spreker.

Neem nu minister van onderwijs Vandenbroucke ... hij wilde tijdens deze laatste bijeenkomst nog snel enkele 'belangrijke' amendementen door het parlement jagen. Welnu, hij kwam opdagen rond half 4 in de namiddag. En dit voor een vergadering die startte om 9 uur!!
Misschien nog even meedelen dat mijn beste vriend, minister Anciaux, helemaal niet kwam opdagen ...

afficheGeachte verkozenen van het Vlaamse volk, zou ik jullie mogen vragen om, als 't jullie toch niet interesseert, een minimum aan respect voor ons, de kiezers, op te brengen door met jullie lelijke smoel niet meer op folders en verkiezingsborden langsheen de Vlaamse wegen te figureren?
Bij voorbaat dank!

07:30 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

29/04/2009

Pas a pas, se va luènh

Gisteren heb ik een bezoekje gebracht aan m'n huisarts. Het was immers 12 dagen na m'n operatie, en dat is exact het aantal dagen dat ik moest wachten om de draadjes van men ruggelingse snijwond te laten verwijderen.

Nu ja draadjes ... veel draad komt daar niet meer bij kijken. Tegenwoordig wordt zoiets gekleefd met 'weefsellijm'. Voordeel is dat dit amper sporen na laat. Gedaan zijn dus de dagen van Scarface. Mijn dokter was zelfs aangenaam verrast door de toestand van de snee: nauwelijks zichtbaar.
Kun je je dat voorstellen ... het gat in m'n rug dat me godverdomme meer dan een maand aan grond houdt is amper zichtbaar en zal dus nooit of te nimmer een trofee op de kast mijner nageslacht worden.
Maar bon, des te beter. Ik ben ijdel genoeg om de gedachte aan het verder leven met de getuige van een oorlogswonde groot genoeg om olifanten met de keizersnede te laten bevallen te verafschuwen.
Niet gevreesd, de chirurg heeft netjes de lijn van het litteken van mijn vorige rugoperatie gevolgd. Mijn huisarts vertelde bewonderend dat hij zelden zulk een staaltje van microchirurgie heeft gezien.

Omdat ik dan toch een audiëntie had bij de dokter die me al sedert de geboorte bijstaat in dagen van koorts en kotsbuien, vroeg ik 'm honderduit over wat hij dacht van m'n sportieve toekomst. Zou ik ooit nog de kop kunnen trekken wanneer op zondagnamiddag de bond der gepensioneerden haar wekelijkse fietstochtje maakt? Zou het ooit nog aan mij bestemd zijn om tijdens een passioneel partijtje jeux de boules met licht verende vanzelfsprekendheid de knieën te buigen om een dodelijke overwinningsworp met bewonderingswaardige precisie uit de pols te slingeren? En, belangrijker, zal ik ooit nog getooid met Garmin en drankgordel op oorlogspad kunnen gaan met als doel de scalp van het onbestemde PR dat ik najaag?

Nu is mijn huisarts niet het soort dokter dat onbezonnen een antwoord geeft. Als je hem iets vraagt zal hij eerst grondig het relevante medische dossier bestuderen alvorens een antwoord doorspekt met 'misschiens' en 'waarschijnlijks' te geven.
Kan je geloven dat mijn hart een sprongetje maakte toen nét hij, na bestudering van alle gegevens die hem werden doorgestuurd door de ziekenhuizen van Aalst en Bonheiden, me met stelligheid (!!) kon verzekeren dat mijn rugletsel absoluut niets te maken heeft met hardlopen.
Met andere woorden, mijn rugproblemen zijn zeker niet veroorzaakt door het lopen. Lopen zal uiteraard wel de symptomen verergerd hebben, maar het is niet de boosdoener op zich. Dit is uiteraard goed nieuws voor een eventuele comeback!
Nog geen reden voor feestgedruis en orgastisch vertier, maar toch meer dan een lichtpunt aan de grijze hemel!
Hij wist me zelfs te vertellen dat, gezien m'n geoefende spiergestel (ja, ik geef het toe ... ik was lichtjes gevleid ;-) ) en wat hij noemt het 'mij kennende' (hij doelt hier zonder twijfel op het feit dat mijn gezond verstand nooit een gelijkwaardige partij is geweest voor de mij typerende verbetenheid wanneer ik weer eens iets stoms in mijn kop heb gehaald) die revalidatie geen probleem zou mogen zijn.

Nu is het eerst nog zeker 2 weken stilliggen en passioneel oefenen op wat ik zou doen wanneer ik een politieagent 'Don't move!' hoor roepen. Daarna begint, zachtjes aan, de echte revalidatie.

labyrinthIn een boek dat ik onlangs heb gelezen stond een hele mooie uitdrukking:
'Pas a pas, se va luènh'.
In het Occitaans betekent dit zoveel als 'Stap voor stap, daarmee kom je het verst'. Als ik hier nu eens mijn lijfspreuk van zou maken voor de komende maanden?

Uit hetzelfde boek komt 'Si es atal, es atal' wat dan weer het Occitaans is voor 'De dingen gaan zoals ze gaan', wat dan weer een pak minder bij m'n persoonlijkheid past ...

09:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

28/04/2009

Digitale foto's

Net als in mijn sportieve leven is mijn grootste probleem mijn generalisme. Wat ik bedoel is dat ik een enorm brede interesse heb, en dat ik me aan zowat elke bron van informatie over tal van verschillende zaken wil laven.
Een bijna automatisch gevolg hiervan is dat ik over zo ongeveer alles, op het kweken van roze brilslangen, de ontleding van de uitwerpselen van uitgestorven keversoorten en de geschiedenis van de hoestsiroop in het vooroorlogse Tibet na, een mondje kan meepraten. Anderzijds is er niets waar ik echt gespecialiseerd in ben.

Uiteenlopende hobbies zoals postzegels verzamelen en gitaar spelen kunnen op mijn actieve interesse rekenen, maar eveneens ben ik mateloos geboeit in alles wat met politiek, geschiedenis, toerisme, cultuur, muziek, vreemde talen, literatuur ... enfin, zowat vanalles te maken heeft. Ik zeg het, ik heb een brede algemene kennis, ken van alle een beetje maar ben in niets een kei. Te lomp om te helpen donderen, maar te goed om dood te doen, zeg maar ...

Af en toe koop ik ook eens een boek om mijn honger naar informatie van voedsel te voorzien. Om een idee te geven van de verscheidenheid die zich in m'n bibliotheek aan het vormen is: de 2 laatste niet-romans die ik heb gekocht zijn 'Het beste boek voor de fiets' over onderhoud van en knutselen aan (u raadt het nooit ...) de fiets en 'Digitale fotografie: Nikon D80'.
Dit laatste boek is een zeer bruikbaar naslagwerk boordevol tips and trics voor het maken van dé digitale foto van je leven, maar dan specifiek uitgelegd aan de hand van de functies die voorhanden zijn op de Nikon D80, wat uiteindelijk het mooie stukje techniek is waarmee ik probeer om m'n vrouw en kids in de perfecte belichting te plaatsen.

Om maar te zeggen, ook fotografie is één van m'n talrijke hobbies. Nu ben ik niet het soort fotograaf dat zijn instrument constant binnen handbereik heeft en élke lach en traan die zich in een straal van 5 kilometer van zijn geografische positie op de gevoelige plaat wil vastleggen. Nee, mijn fototoestel gaat mee op vakantie (uiteraard) en op uitstapjes (als ik 'm al niet vergeet, want vergeten is een hobby waar ik nu wél eens heel goed in ben ...), en dat zal 't zo ongeveer wel zijn ...

Met of zonder boek, tegenwoordig is het niet moeilijk meer om met een karrevracht aan goeie foto's thuis te komen. Op je digitale display kan je elk zopas genomen kiekje ijken, en wat niet goed is doe je weg middels een zachte druk op die toets met dat vuilbakje. En je kan dezelfde foto 2, 3, 5, 35, of desnoods 352 keer nemen om er zeker van te zijn dat je 'm goed hebt, geen probleem. Al je dat had willen doen in het tijdperk voor de digitale fotografie ...

Toch waren er ook voordelen aan de oude manier van foto's nemen: wanneer je filmrolletje af was, dan nam je dit uit je fototoestelen en zette dat op de kast. Als er zich op die kast een verzameling van een doosje of 5 begon te vormen, dan ruïneerde dit uiteraard de symmetrie van je ganse binnenhuisinrichting, en gedreven door de positief bedoelde aansporing 'Wanneer gaade gij nu godverdoemme ne keer die rollekes binnen doen!?' (geloof me, wanneer gebruld in de typische tongval van mijn echtgenote werkt deze woordcombinatie ten zeerste motiverend) ging je dan naar de fotowinkel, om 24 uur later al je ontwikkelde foto's te hebben. Album kopen, fotootjes inplakken, passend tekstje bij verzinnen ('Tania wordt verslonden door krokodil', 'Lenne werpt haar zus in de beerput' en 'Fien molesteert de scheidsrechter' zijn onderschriften die ik reeds lang in het achterhoofd heb maar nog niet in de juiste foto heb kunnen materialiseren ;-) ) en klaar is kees.

Dit alles zou dankzij digitale foto's nog makkelijker moeten gaan: foto's op pc zetten, software openen en een albumformaat kiezen (voor de kenners: ik gebruik Albelli), fotootjes in het album steken, doorsturen en hopla, tegen 't einde van de week krijg je je album in de bus. En het ziet er dan nog eens uit als die dure fotoboeken die je in de betere boekenwinkel kan kopen, maar dan met je eigen kop te pas en te onpas op de afbeeldingen.
Net hier wringt 't schoentje bij mij: het is te simpel. Het kan snel, en misschien net daarom stel ik dit altijd maar uit.

Misschien is mijn niet-loop fase hiervoor wel een zegen: 2 weken geleden hebben we de boeken van onze uitstap naar Kent (augustus 2008) en onze marathon-uitstap naar Dublin (oktober 2006!!) ontvangen, deze week leg ik de laatste hand aan ons foto-album van Venetië (november 2008) en dan rest er me enkel nog Londen (mei 2008), en we zijn eindelijk terug een beetje bij!! Of, om het met de gevleugelde woorden van mijn echtgenote uit te drukken: 'Het werd godverdoemme tijd!'.

Voor de liefhebbers, hieronder mijn favoriete foto uit Venetië. Niets speciaals en qua compositie zelfs niet middelmatig, maar kijk eens naar de goddelijke uitdrukking op ons Fientje haar gezicht ... schitterend!
Fien gek gezicht

 

 

 

 

Om toch maar te bewijzen dat ik wél iets van het reeds vermelde boek heb opgestoken zal ik ook een paar 'serieuze' foto's posten ... kwestie van mijn tanende geloofwaardigheid een beetje op te vijzelen ...
Mag ik er wal op wijzen dat al deze stille getuigen uit mijn familie-album wegens upload-redenen van RAW in JPG gezet zijn en daarna met een factor 10 in resolutie gekrompen zijn; de originelen zijn wél scherp ;-)
DSC_0456DSC_0650DSC_0688DSC_0722

09:50 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

27/04/2009

Knagen

konijnZoals elke goeie uit Vlaamse klei opgetrokken jongeman heb ik ooit konijnen gehad. Je weet wel, van die schattige knaagdieren die een tot de tanden bewapende Congolese guerillastrijder met één blik kan ontwapenen en even zijn gedachten weg van de dagelijkse routine van vechten en hulpeloze vrouwen verkrachten kan afbrengen.

Maar beide konijnen zijn reeds lang dood en begraven, dus ik ga vandaag geen oude wonden open rijten door het over knaagdieren te hebben, en ondanks een onthutsende tv-reportage die ik vorige week op tv heb gezien wil ik hier ook geen woorden vuilmaken aan de gemiddelde dagtaak van een Congolees soldaat.


Wat ik bedoel is dat ik stilaan met een knagend gevoel zit.
Al bijna 4 weken sta ik loopdroog door m'n rugperikelen. Neem m'n kuitblessure erbij en, een 3-tal lichte trainingen niet te na gesproken, heb ik reeds 11 weken geen enkele kilometer uit de sloefkes getoverd.
De straat waarin ik woon loopt dood op het kanaal Mechelen - Leuven, en je ziet hier dus met de regelmaat van de klok een bende lopers of wielertoeristen passeren. Ik moet toegeven dat het serieus moeilijk begint te worden!
Moest ik m'n hart volgen, ik zou direct aansluiten bij het groepje van enkele dapperen die ondanks een fikse tegenwind richting kanaal lopen om daar met plezier hun looptraining van het theoretische schema op het asfalt van de realiteit te leggen. Moest ik m'n gevoel laten spreken, m'n fiets zou direct van stal gehaald worden om de achtervolging op een groepje wielerfanaten met succes in te zetten.
Maar als ik naar m'n verstand luister (vergis jullie niet, dat valt wel degelijk voor, maar ik geef toe dat het statistisch gezien veel beter kan) dan blijf ik braafjes liggen waar ik lig. Met de blik naar buiten, waar er zonder twijfel binnen de kortste keren weer een fanatiekeling komt voorbij gelopen of gereden.
Op dit moment is het niet moeilijk om de eeuwige strijd tussen hart en rede te laten beslechten door m'n rug. Gisteren heb ik namelijk voor het eerst sinds dagen het bed verlaten voor een ander doeleind dan een douche, toiletbezoek of maaltijd. Ongeveer 2 uur ben ik te been geweest, en ik moet het vandaag een beetje bekopen.
Ik voel me net alsof ik een marathon gelopen heb, hand in hand met de uiteindelijke winnaar die met mij aan z'n zijde het wereldrecord met minstens een kwartier verpulverd heeft. En denk nu niet dat ik 2 uur gestapt of zelfs maar bewogen heb hé ... als ik een totale afstand van 300 meter heb afgelegd zal 't veel zijn.

Maar ... waar een wil is, is een weg. En als 't aan mijn wil ligt, dan ligt er ergens aan de overkant nog een autostrade op me te wachten.
Nu nog een brug bouwen om aan de overkant te raken ...
autostrade

11:14 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

26/04/2009

TV-sport

Vandaag wordt de Marathon van Antwerpen gelopen. Deze wedstrijd is voor België zo een beetje wat de Marathon van Rotterdam voor Nederland is: samen met de 10-miles van Antwerpen en de talloze nevenwedstrijden (waaraan ook nichten mogen deelnemen hoor .... hier in België doet men niet aan discriminatie op basis van geslacht of geaardheid) is dit de grootste organisatie van ons land wanneer we het over de edele loopsport hebben.

Wat me uitermate pleziert is dat de wedstrijd ook grotendeels live op televisie te zien zal zijn. Pas op, ik ben niet zo'n trouwe kijker van loopwedstrijden op televisie. Zoals de meesten onder ons (veronderstel ik toch) kan ik aan m'n zetel gekleefd zitten bij de verschillende loopdisciplines op de Olympische Spelen, maar in mijn ogen is het wielrennen een meer tv-genieke sport dan hardlopen.
Anderzijds is het wel leuk om een marathon die je zelf al gelopen hebt eens een keer op het scherm te kunnen zien, en het is ook typisch om de beelden van de toppers te kruiden met sfeerbeelden uit de achtergrond. Bij wedstrijden zoals Antwerpen en Rotterdam is het dan ook niet denkbeeldig om opeens een bekende, al dan niet in rood blogloper-shirt, door het beeld te zien struinen.

soccerNóg beter vind ik dat onze geliefde sport niet alleen in het aantal beoefenaars, maar ook op het kleine scherm de hegemonie van overroepen spelletjes zoals voetbal begint te doorbreken.
Pas op, ik heb niets tegen voetbal hé, ik ben tot nader order zelf nog jeugdtrainer, en heb het zelf ook jarenlang gespeeld, maar wat ik tegenwoordig allemaal zie in zogenaamde topwedstrijden doet me eigenlijk elke keer een beetje meer afhaken. Schwalbes, tackles met al enige bedoeling het chirurgengilde werkzekerheid te bezorgen, nodeloos agressief gedrag tegenover scheidsrechters, trainers en collega's ... hebben jullie ooit al eens een loopwedstrijd gezien waar één der toplopers een karatetrap verkoopt aan een supporter, een kopstoot geeft aan de coach van een andere loper of over de uitslag van de wedstrijd begint te argumenteren met de race director?
De zaken die ik zie en hoor tijdens banale jeugdwedstrijden met als enige inzet de eer van het clublogo op het voetbaltruitje wil ik dan nog niet eens in deze discusie betrekken, want ook dat is soms te gek voor woorden. Tja, die zien ook de beelden van hun 'helden' in primetime op tv hé ...

Laat ons met z'n allen proberen om onze sport van dit soort uitwassen te besparen en er elk weekend weer gewoon een sportieve strijd van maken.
Voor de Antwerp-gangers: dat de snelste mogen winnen en dat iedereen die na hem komt gigantisch veel plezier mag beleven!

14:32 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

25/04/2009

Professioneel sporten in België

Deze week las ik een onthutsend verhaal over Gella Vandecaveye in de krant. Iedereen kent Gella toch nog?
Meervoudig Europees en wereldkampioene, meervoudig Olympisch medaillewinnares en zegevierend op ontelbare tornooien was zij één der grootste Belgische judoka's.

GellaIn het artikel dat ik over haar las praat ze rechtuit over haar boulimie. Uiteraard weet ik wel dat zelfs topsporters maar gewone mensen met alledaagse gebreken zijn, kijk maar naar snuivende Tom Boonen, blowende Michael Phelps, alles-wat-slecht-is beoefenende Frank Vandenbroucle, en zo zijn er wel meer voorbeelden ...
Toch schrok ik van wat Gella daar allemaal uit de doeken deed. Toegegeven, ik verdacht haar er indertijd wel degelijk van om een vleesgeworden supervrouw te zijn, zeker toen ze tijdens de Olympische Speelen van Sydney nog met gescheurde kruisbanden een bronzen medaille uit de brand wist te slepen. Overigens niet haar enige huzarenstukje, want in 1998 werd ze 5 maanden na het breken van haar nek Europees kampioene, maar toch zowat haar strafste. Enfin, dit zijn nog eens mensen die ik durf te bewonderen.

Maar kom, terug naar mijn verhaal ... Welnu, ik schrok er niet van dat ook zij haar kleine kantje zou hebben, maar als je dan leest hoe zij met dit probleem opgezadeld werd ...
Als jeugdige talantvolle judoka moest zij in 2 gewichtscategoriën aantreden: in de -56kg bij de juniores en in de -61 bij de seniores. Ik stel me hier toch zware vragen bij; wat verwacht je dat er gebeurt met de eetgewoontes en de stofwisseling van iemand die telkens met slechts enkele weken verpozing ofwel gigantisch moet bijkomen, ofwel drastisch moet vermageren?
Reeds op dat moment was zij de rising star aan het judofirnament, dus mogen we er toch vanuitgaan dat zij een degelijke begeleiding kreeg? Judo is altijd, en dan zeker nog in die tijd, één der sporten geweest waarin de Belgen het meest succesvolst waren, dus kunnen we toch redelijkerwijs aannemen dat zij op een voor ons kleine landje ongeziene keur aan gespecialiseerde begeleiders kon rekenen??

En toch doet men zulke domme zaken met een oertalent ...

Misschien moeten we hier niet van schrikken wanneer je ziet wie er tegenwoordig bijvoorbeeld op politiek vlak mag beslissen wie er topsporter is en wie niet ...

Trouwe lezers van mijn blog zullen al langer doorhebben dat Bert Anciaux nooit mijn vriend is geweest, maar je kan mij niet van vooringenomenheid beschuldigen wanneer ik serieus vragen stel bij zijn 'topsportbeleid'.
Allez, neem nu het veldrijden. De heer Anciaux, op sportief vlak nooit verder geraakt dan 100 ezelrijden op gewestelijk niveau (en dan enkel nog omdat hij zelf de ezel mocht zijn), maakt er bijvoorbeeld werk van om het veldrijden z'n erkenning van topsport af te nemen. Dit betekend minder subsidies en geen door de regering betaalde trainers meer. Dit terwijl het veldrijden altijd immens populair is geweest bij ons en zelfs nog steeds in de lift zit, getuige het groeiend aantal toeschouwers. Het is tevens een sport waarin wij als Belgen een zeer vooraanstaande rol op wereldniveau spelen.
Veldrijden is tot nader order een pak populairder dan mountainbiken, en toch krijgt Sven Neys plots wel een boltijds gesponserde coach wanneer hij zegt over te willen stappen naar het MTB'en. Niks tegen Sven Neys hé, maar in het veldrijden is hij wereldtop terwijl hij op de mountainbike optimistisch gesteld tot het grote peleton behoort.
Verder wordt er wel enorm veel geld in de tennissport gepompt. Een sport waar er al een enorm hoog prijzengeld wordt uitgeloofd door de verschillende tornooi-organisaties, dus die hebben de subsidies toch minder vandoen!? En de vereiste die nodig is om in die sport een BLOSO-trainer te krijgen is ook al een lachertje.

Goede initiatieven zoals bijvoorbeeld het Vlaanderen 2000-wielrennersteam gaan gebukt onder de loden last van goed te moeten doen voor alle politieke partijen, zodat niet alleen talent maar ook het hebben van de juiste partijkaart een vereist is om een gooi naar het profdom te mogen wagen.

Ik zou één uitzondering willen maken, namelijk voor de nationale volleybond. Voor zij die het kleine berichtje op pagina 10 van het sportcatern (uiteraard vlak na de levensbelangrijke provinciale voetbaluitslagen en de discussie op pagina 3 over de kleur van haarband die Aagje Vanwalleghem op haar eerste training in Amerika moet dragen) gemist hebben: onze nationaal beloftenteam is bij de dames Europees kampioen geworden, mede dankzij een degelijk uitgekiend compromisloos beleid. Proficiat!

Uiteindelijk kan ik alleen maar vaststellen dat heel wat lopers onder ons hun sport een heel stuk professioneler aanpakken dan wat we hier in België van ons topsportbeleid te zien krijgen. Gelukkig maar!
Voor zij die morgen in Antwerpen de kroon op hun professionele voorbereiding gaan zetten: SUCCES!

15:24 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22/04/2009

Lopen +

Ik zal maar beginnen om een paar misverstanden uit de wereld te helpen; iets zegt me dat dit wel eens nodig zou kunnen zijn ...

Niet dat je het uit mijn berichtje van gisteren kon afleiden, maar het is niet zo dat ik hele dagen aan het televisiescherm gekluisterd zit. Er is toch niet veel op dat me kan boeien. Moest ik psycholoog zijn, dan zou ik me beroepsmatig wel kunnen interesseren aan de talrijke belspelletjes die men tegenwoordig op de buis brengt, want zowel de bellers als de trienen die dit presenteren zijn stuk voor stuk mandgevallen, om maar eens een letterlijke vertaling uit het Engels te gebruiken (aha ... now the monkey comes out of the sleeve ...)

Onze liefste Herbalifester (tenminste, als ze bereid is om deze titel te delen met Ingrid!) Petra was al van plan om m'n ziel te redden door me een boek toe te sturen, maar dit is niet nodig ... literatuur is, naast sporten, ook een grote passie van me! Meer nog, onze rijkgevulde boekenkast is het grootste en duurste meubel dat je in onze living zal vinden. De romans staan er netjes geklasseerd van Allende tot Zafon, maar er staan ook heel wat informatieve boeken ('Loopblessures voorkomen en genezen', om maar één relevant voorbeeld te noemen), biografia (al dan niet gechreven in de wagen ... allez, een auto-biografie dus ...), geschiedkundige naslagwerken (nee, de boeken van Goedele Liekens vallen niet onder deze noemer!), Engelstalig klassiek werk (daag me niet uit of ik citeer jullie plat met Shakespeare ...), reisgidsen, kookboeken, ... enfin, het hele gamma uit de betere boekenwinkel kan je ook hier vinden. Ik lees nu eenmaal graag een goed boek ...

Ook the one and only Jogginggirl heeft zich mits een rake reactie opgeworpen om mijn vrije tijd van de roemloze ondergang te redden, maar, Juffrouw Jogging, ik zal je wederom moeten teleurstellen ... ik denk dat Facebook écht niets voor mij is. Trouwens, als ik een goed om me heen kijk / luister / tast, dan kan ik alleen maar constateren dat tegenwoordig IEDEREEN al op Smoelenboek zit, en dat op zich is voor mij al een reden om er af te blijven. Af en toe moet ik de rebel in mij kunnen voeden, zie je ...
 
Maar, niet getreurd, stop het geween en sluit de rouwregisters; Marathon Geert verveelt zich niet! Het is namelijk zo dat ik een groot deel van m'n werk van thuis uit kan doen, en dat is dan ook m'n hoofdbezigheid overdag en 's avonds. Op dit moment ben ik dus gewoon aan 't werk, zij het in iets meer laterale positie dan ze op kantoor van me gewoon zijn. Eigenlijk komt dit goed uit, want ik had een serieuze achterstand op administratief vlak, en deze zal volledig weggewerkt zijn tegen de tijd dat ik terug de filestrijd richting Brussel kan aanvatten.


Bon, eigenlijk had ik het vandaag terug eens op m'n fysieke toestand willen hebben. Toch weer typisch ... wil ik iets over m'n revalidatie zeggen en zit ik hier te zemelen over literatuur en Facebook. Ik herinner me de opmerking van een leerkracht Nederlands, die ooit een opstel van mijn hand becommentarieerde met de volgende woorden: 'Zeer goed en onderhoudend geschreven. Amusant en voor één keer binnen de afgesproken maximumlengte van deze schrijfoefening. Indien je nu ook nog leert om je aan het onderwerp te houden kan ik zelfs een quotering geven ...'.
Meer ga ik daar niet over zeggen, want voor je het weet lul ik hier weer de oren van jullie kop over de favoriete steloefeningen uit m'n jeugd.

De revalidatie, dus.
Eigenlijk kan je op dit moment nog niet spreken over een echte revalidatie ... ik moest in totaal 3 weken vooral liggen. En dus: 1 (almost) down, 2 to go.
Maar alles voelt ok. Meer dan ok, zelfs.
Sinds ik het ziekenhuis heb verlaten heb ik geen enkele pijnstiller meer hoeven nemen. De rug is terug beweeglijk, in die zin dat ik me niet meer met beide handen moet ondersteunen wanneer ik me in m'n bed anderhalve centimeter wil verleggen.
Ik heb ook totaal geen uitstraling richting benen meer. Enkel af en toe heb ik een soort 'spierflashback'. Vergelijk het met de periode waarin je net terug begint te lopen na een blessure ... je zal dan in 't begin dikwijls ook het gevoel hebben dat je pijn terugkomt, maar toch voelt 't niet helemaal hetzelfde. Ik stelde me dan altijd voor dat m'n spier zich probeerde te herinneren waar de pijn was en hoe dit voelde.
Wel, dit gevoel heb ik nu soms in m'n linkerbeen.
Perfect normaal, volgens de dokter.

Nog volgens Dr. Martens is het helemaal geen geen uitgemaakte zaak dat ik het lopen voorgoed vaarwel moet zeggen.
Anders dan de neurochirurg die het privilege had om als eerste zijn licht op mijn probleem te werpen is Dr. Martens wél iemand die zeer sportminded is, en hij heeft dan ook heel wat topsporters onder zijn cliënteel. Uiteraard valt nog af te wachten hoe alles evolueert, maar hij heeft naar eigen zeggen al veel ergere gevallen meegemaakt die achteraf terug konden lopen. 'Lopen +', zoals deze topchirurg naar marathonlopen refereert, is natuurlijk nog een ander paar mouwen, maar met de juiste ingesteldheid en voorzichtigheid ...

Enfin, we zien wel. Nog maar 2 weken geleden zag ik m'n wereld instorten met het bericht dat ik noet meer zou mogen lopen, en zie, vandaag heb ik een strohalm, wat zeg ik, een jonge wilg waaraan ik me kan vasthouden. En een jonge wilg, als je die genoeg koestert, dan wordt dat ook een serieuze boom hé ...

Binnen 2 weken zie ik Dr. Martens terug. Hopelijk zet hij dan het licht op groen om terig te gaan fietsen en, heel misschien, zwemmen.
En lopen? Ooit terug ... misschien ... ooit ...

09:45 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |