23/09/2009

Knockout

Gisteren had ik voor mezelf versnellingen op het menu gezet. Niks speciaals en zelfs niets overdreven moeilijk ... 10 km op 't gemakske, waarin 4 snellere kilometers op het programma stonden: 2 keer 1 kilometer en 1 keer 2 kilometer, allen aan 4' per km. Ik voelde al bij het vertrek dat het een calvarietocht zou worden: de verzuring was al voelbaar bij de eerste versnelling en sneed me als het ware de benen af. Het ging weliswaar in 3'56, dus netjes binnen het vooropgestelde tempo, maar écht goed aanvoelen deed het niet.
Nu kan ik me goed kwaad maken op mezelf wanneer het niet gaat zoals ik me ingeprent heb, wat resulteerde in een 2de versnelling aan 3'46".

Was het die tweede versnelling, was ik te warm gekleed (ik had het koud bij m'n vertrek en opteerde aldus voor lange broek, wintershirt en zelfs -wablief??- handschoenen), deed de vermoeidheid van de voorbije werkdagen aan veel te veel uren me de das om, is het omdat ik de eerste keer sinds januari terug eens 4 opeenvolgende trainingsdagen na mekaar presteerde of ben ik gewoon als hardloper een pak minder waard dan ik mezelf voorhoud, wie zal het zeggen, maar feit is dat ik bij m'n laatste versnelling van 2k er de brui heb aangegeven na goed anderhalve kilometer. Gewoon, het ging niet meer. Gemiddelde op dat moment was nog rond de 3'50", maar het licht ging uit. Misschien had ik nog wel de 4'00" gemiddeld kunnen aanhouden, maar de manier waarop ik moest ademhalen om een minimum aan zuurstof binnen te krijgen sprak boekdelen en kunnen me alleen maar doen besluiten, hoe moeilijk het ook is, dat stoppen de enige verstandige optie was.

knockoutWaar gaat het naar toe wanneer ik zelfs op een training al moet stoppen!? Wat gaat zoiets geven op de Dwars door Mechelen 10k? Een opgave na 4km? Voorbijgestoken worden door de enige deelnemer in een looprekje (ik zweer het: ik steek z'n banden plat ... bejaard crapuul!)?? In de broek doen bij het klinken van het startschot??? Of is het niet beter dat ik gewoon net als Ruthje het hele gebeuren van aan de zijlijn ga bekijken, supporterend voor de vele hardlopers die er wél in slagen om op een deftige manier 10 kilometer in looppas af te leggen?
Het voelt aan als een knockout ...

Pfffffffff ... gelukkig is het vandaag rustdag; ik weet niet of ik me zou kunnen opladen om vanavond reeds terug in de loopschoenen te kruipen ...

08:12 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

22/09/2009

Teevee

Ik ben geen fervente televisiekijker. Wel sta ik mezelf toe om af en toe met heel veel passie in slaap te vallen bij een goeie DVD-film, maar veel verder dan dat rijkt m'n kijkgedrag niet.
Nu ja, die enkele keren dat ik me dan eens voor de kijkbuis zet leveren de me aangeboden programma's het bewijs dat ik tijdens de vele tv-loze maanden dat m'n leven rijk is dat ik niet echt veel mis. Zogenaamde realityshows zijn niet aan mij besteed, 'Het leven zoals het is' heeft al even veel met het werkelijke leven te maken dan een voorhamer met een horlogemaker en ik heb liever een goede grap om me te doen lachen dan dat een lachband me verteld wanneer een glimlach gepermiteerd is.

Af en toe is er echter wel een programma dat me (gelukkig) ongelijk geeft. Zo heel sporadisch kan ik zonder woorden naar een televisieshow kijken, zielsgelukkig bij het aanschouwen van zoveel moois.

Om een voorbeeld te geven van wat ik bedoel, even het onderstaande filmpje. Het werd opgenomen tijdens de eerste ronde van de 'Britain's got talent'-show. Een 'X-factor' voor eilandbewoners, zeg maar. Ik ga er niet veel over zeggen, want het knappe zit 'm in de verrassing. Toch even dit: gelukkig bestaan er nog mensen zoals de vader en zoon van het clipje ... als er al een groep mensen is die de steeds verder gaande ontsporing van  onze maatschappij kunnen tegengaan, dan horen zij er zeker bij! Kijk en heerbekijk het filmpje ook eens op een andere manier: kijk naar hoe die 2 samen de tijd van hun leven hebben, aanschouw hoe ze alles maar dan toch vooral zichzelf relativeren maar vooral, bewonder hoe ingenieus ze uit iets simpels een meesterwerk kunnen maken.

Maak het scherm groot, zet het geluid zo hard mogelijk, kick back your shoes, just lean back and enjoy the finer things in life:




Er staat ook nog een volledige versie op Youtube (zoals origineel op tv werd uitgezonden); deze is zo mogelijk nog ontroerender. Voor de fanatici:  http://www.youtube.com/watch?v=_Tu0PAbW75A

08:49 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

21/09/2009

Meer sport

Als je Skynet mag geloven, dan is mijn blog een sportblog.
Nu, dat is het ook tot op zekere hoogte. Indien ik op een blauwe maandag niet zou hebben besloten om eens loopschoenen te kopen, dan was ik waarschijnlijk nu niet aan het bloggen. En ja, af en toe schrijf ik zelfs iets over sport. Meestal sport van een bedenkelijk niveau, dat wel, maar ik kan nu eenmaal beter over mezelf schrijven dan over een ander, vandaar ...

Anderzijds, en het is niet de eerste keer dat ik dit vaststel, schrijf ik eigenlijk betrekkelijk weinig over sport. In ongeveer 2 artikels op 3 wordt er op dit blogje zelfs nauwelijks of geen vermelding gemaakt van sport in één van haar facetten. Hiermee haal ik hetzelfde gemiddelde van regeringsverklaringen zonder inhoud: ook daar is 't in 2 gevallen op de 3 prijs!

Gelukkig heb ik zo af en toe van die dagen dat ik me enorm bewust ben van m'n tekortkomingen, en vandaag is er zo ééntje. En aldus, dames en heren, schrijf ik vandaag over sport, sport, niets anders dan sport.
Mea sporza, mea sporza, mea maxima sporza, of zoiets.

Allereerst: vorige week was voor mij een pracht van een loopweek ... alles netjes volgens schema gelopen, en zelfs geen enkele keer het schema moeten dooreen schudden om toch maar tegen 't einde van de week alles te kunnen afvinken.

Verder: Wat een schitterende verhalen heb ik toch weer mogen lezen ... over de Leiemarathon, de Dam tot Dam loop, de marathon van Berlijn, en ga zo maar door ... schitterend!
En dan was er nog het voetbal, waar ... oeps ... sorry ... vandaag spreek ik enkel maar over sport. Ik zal later van de week nog eens iets over het voetbal vertellen ...

Maar, maar, andermaal maar, mijn blog zou mijn blog niet zijn als er af en toe niet een zeer eigengereide dimensie aan de artikeltjes toegevoegd zou worden. En daarom dat ik het hier ook eens over een speciale sport wil hebben. Met speciaal bedoel ik dus wel degelijk speciaal hé! Je mag het gaan nakijken, maar over de sport waar ik hier ga over praten is er nog op geen enkele blog iets gepubliceerd.
Vandaag ga ik het namelijk hebben over het wereldkampioenschap voor duikboten.
Ja lap, hij is weer aan 't zeveren ... ik hoor het jullie zó denken. Mag ik er echter op wijzen dat ik andermaal bloedserieus en onbegrepen ben, maar omdat ik jullie scepsis begrijp zal ik mijn verslag inkleuren met enkele foto's:

Op het eerste beeld zien we alle deelnemers netjes op een rij onder de startlijn. Aan het gewiebel van de periscopen kan je duidelijk zien dat de zenuwen gespannen zijn ...
wk onderzee







Het tweede beeld is ongeveer halfweg de wedstrijd genomen. De Belgische boot heeft duidelijk communaitaire problemen en ligt achterop bij het leidersduo Nederland en Duitsland.
wk onderzee








Derde beeld: we zijn net begonnen aan de laatste kilometer. Duitsland is volledig uit beeld verdwenen omdat een machinist met z'n punthelm een gat in de romp heeft gemaakt. Nederland profiteert slechts matig: blijkbaar wil iedereen met het Unox-meisje aan het vensterke zitten en dit komt de samenwerking niet ten goede. België loost nog wat extra melk en komt aldus dankzij minder ballast sterk aanzetten, maar ook Italië en Frankrijk liggen op de loer.
wk onderzee








De finish, en wat voor één! Frankrijk kon geen spurt inzetten omdat stuurman Sarkozy zijn matrozen erop had betrapt dat ze niet van z'n vrouw konden blijven, Italië kon winnen maar mocht niet van de gokchinees en aldus profiteerde Kazachstan nog in extremis. Opmerkelijk, want zij waren de enige deelnemer in een houten onderzeeër.
wk onderzee








Later deze week: nog meer sport!

08:22 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

18/09/2009

Tekex van de Week (47)

telex--start--
Enkele maanden geleden is er iets ergs gebeurd bij de NMBS
--stop--
dat is de maatschappij die elke dag weer tracht iets origineels te doen met een trein, tram of bus
--stop--
en zo kwam het dat in een klein stationnetje
--stop--
's morgens in de vroege
--stop--
7 wagonnetjes netjes in de rij stonden
--stop--
toen draaide het machinistje aan het wieleke
--stop--
en ake ake tuut tuut, weg waren ze
--stop--
met de deuren open!
--stop--
dit zou niet mogen, want voor 't zelfde geld valt de conducteur uit de trein!
--stop--
en dus werd de vertrekprocedure herbekeken
--stop--
met succes!
--stop--
want deze week vertrok een trein uit Antwerpen, met de deuren open en zonder conducteur
--stop--
al een pak veiliger hé!
--stop--
uiteraard gaan ze onderzoeken hoe dit komt
--stop--
want onderzoeken, daar zijn we sterk in
--stop--
zelfs Verhofstadt, oud premier en nooit verlegen om in de media te komen, trekt op onderzoek uit
--stop--
hij gaat onderzoeken waarom zijn partij, de liberale VLD, het tijdens de laatste verkiezingen zo slecht deed
--stop--
ik zal dat eens ne keer vertellen  ... zonder onderzoek
--stop--
omdat niet genoeg mensen op de VLD hebben gestemd ... dàt is de reden!
--stop--
ik vind het eigenlijk wel straf ...
--stop--
ze leiden een verkiezingsnederlaag maar stappen toch in de regering
--stop--
zonder zichzelf vragen te stellen
--stop--
en nu komen stilaan de volgende verkiezingen piepen, en plotseling zijn ze geïnteresseerd om hun partij om te tunen naar het beeld van de kiezer
--stop--
gelukkig ben ik niet achterdochtig, want anders zou ik dit raar vinden
--stop--
als de VRT in haar programma's al kotszakjes uitdeelt bij het stellen van een vraag over onze defensieminister Pieter De Crem
--stop--
wat gaan ze dan wel geven wanneer er een vraag komt over Verhofstadt?
--stop--
een emmer?
--stop--
een trog??
--stop--
badkuip???
--stop--
trouwens, De Crem heeft serieuze besparingsmaatregelen bij het leger aangekondigd
--stop--
en prompt ging onze krijgsmacht in staking
--stop--
ik weet niet goed wat ik me daar moet bij voorstellen
--stop--
gaan ze niet meer vechten?
--stop--
schieten ze er vanaf nu expres naast?
--stop--
(en zo ja, wie gaat dat merken, dat het deze keer wél expres was??)
--stop--
ik zie het zo voor me, daar in het verre Afghanistan
--stop--
waar Achmed, lid van de Taliban, op een druilerige winteravond thuiskomt
--stop--
met een kogel in z'n been
--stop--
Amina, zijn vrouw, komt verschrikt toegesneld er roept "Achmed, Achmed, Ach Ach  Achmed (ja, zij hakkelt een beetje), wat is er gebeurd?"
--stop--
zegt hij "Amaai, amaai, Amina (ja, hij heeft dyslexie), ik had de krant niet gelezen vanochtend, en daardoor wist ik niet dat de staking bij de Belgen over was"
--stop--
nog meer verontrustend vond ik de boodschap van een vakbondsman die zei dat wanneer er nu niet naar hen geluisterd werd, ze er de burgerbevolking bij gingen betrekken ...
--stop--
die mannen hebben wel geweren hé!!
--stop--
ok, ze hebben geen kogels, maar toch ...
--stop--
bon, eigenlijk zaten we bij Verhofstadt, en ik heb hem tenminste een onderzoek bespaard
--stop--
want besparen, dat moeten we doen in deze donkere crisistijden
--stop--
daarom nog een gratis raad:
--stop--
voor de politie deze keer
--stop--
beste agenten, volg aub het voorbeeld van jullie collega's uit Charleroi
--stop--
daar hebben ze een good old faxapparaat in gebruik
--stop--
en op dit apparaat kan je ... jawel ... faxen
--stop--
zo werd afgelopen weekend gedaan door een doofstom koppel
--stop--
omdat ze inbrekers in huis hadden
--stop--
(hoe hebben die dat gehoord??)
--stop--
nu kan je in zulke gevallen naar de politie bellen
--stop--
maar dat verliest wel wat aan efficiëntie wanneer je doofstom bent
--stop--
en dus stuurden deze brave doch stille burgers een fax naar de politie
--stop--
op een zaterdag
--stop--
uiteraard trad het politieapparaat onmiddelijk in werken bij het lezen van deze fax ...
--stop--
alleen spijtig dat de inbrekers op maandagmorgen niet meer aanwezig waren
--stop--
maar het concept is goed hé
--stop--
op deze manier kan je de dure weekenddiensten afschaffen
--stop--
onze regering wil trouwens ook besparen
--stop--
door het aantal ambtenaren met 65.000 eenheden te verminderen
--stop--
ok, laat ons hier eens over nadenken ...
--stop--
waar zit precies de besparing wanneer je al deze mensen een uitkering moet geven??
--stop--
ergens kan ik niet goed volgen ...
--stop--
zoals wel vaker wanneer onze premier iets mee te delen heeft
--stop--
deze brave man heeft trouwens een grote kans op promotie
--stop--
want zijn fractie in het Europese parlement wil hem voordragen als Europees president
--stop--
er is momenteel slechts één klein probleempje ...
--stop--
die functie bestaat helemaal niet ...
--stop--
ze kunnen hem even goed prins carnaval maken ... dan krijgt hij ook een lintje
--stop--
soms zie ik de humor van dit soort zaken wel in hoor
--stop--
vooral op de dagen dat ik niet het verband zie tussen deze onnozelaars en de belastingen die ik betaal om dit circus te onderhouden
--stop--
nee, ik moet dringend voor extra inkomsten zorgen
--stop--
door bijvoorbeeld mee te dingen naar de superpot van 100 miljoen bij Euromillions
--stop--
maar de kans is klein dat je die wint
--stop--
beter speel je op zeker
--stop--
door mee te doen aan de Bulgaarse lotto
--stop--
want daar was de winnende combinatie vorige week 4-15-23-24-35 en het reservegetal 42
--stop--
misschien niet zo speciaal
--stop--
ware het niet dat dit exact dezelfde cijfers zijn dan de week tevoren
--stop--
pikant detail: 2 weken geleden waren er geen winnaars in rang 1, terwijl deze week 18 mensen wél de juiste combinatie hadden ingevuld
--stop--
1 kans op 4 miljoen dat dit gebeurt!
--stop--
dat is evenveel dan dat de Rode Duivels nog eens een wedstrijd winnen!!
--stop--
want het enige dat nog meer belachelijk is dan onze regering zijn onze voetbalploegen ..
--stop--
zijn wij nu echt het enige land dat zich zo belachelijk maakt?
--stop--
nee, want vorige week verloor niet alleen de Belgische nationale ploeg met 5-0
--stop--
ook de Faröer en Liechtenstein deden dit
--stop--
ziedaar ons niveau ...
--stop--
ook op politiek vlak zijn er landen die zich op gelijke hoogte hijsen van onze hilarische bestuursorganen
--stop--
neem nu bijvoorbeeld Japan
--stop--
daar is een politieke aardverschuiving ontstaan
--stop--
voor het eerst sinds het uitsterven van de dinosauriërs zijn de conservatieven van het LDP niet meer aan de macht
--stop--
en de nieuwe premier wordt geleverd door het linkse DPJ
--stop--
saai, ik weet het, maar wacht, want het wordt interessant ...
--stop--
want ze hebben dus ook een nieuwe premier
--stop--
Yukio Hatoyama
--stop--
nog altijd saai, inderdaad, maar ...
--stop--
onze vriend Yukio is getrouwd
--stop--
en hier wordt het wél interessant
--stop--
want deze vrouw heeft iets heel bijzonders meegemaakt
--stop--
althans, zo zegt ze zelf
--stop--
zij is vroeger ontvoerd geweest door aliens!
--stop--
yep ... aliens
--stop--
meer bepaald Marsmannetjes
--stop--
en ze hebben haar meegenomen naar ... hoe raadt u het ... Mars!
--stop--
wat trouwens een hele mooie planeet schijnt te zijn
--stop--
met heel veel groen, propere lucht en zonder Belgische regering
--stop--
een soort paradijs dus
--stop--
ik kan daar maar 1 ding op zeggen:
--stop--
de NASA, dat is me toch een bende leugenaars
--stop--
zomaar zeggen dat Mars een rode planeet is
--stop--
mij maak je niets wijs hoor!
--stop--
want rood gras ...
--stop--
dat is net zoals een sluitende begroting van de Belgische regering ...
--stop--
dat bestaat niet!
--stop--
nog even wat heet van de naald nieuws
--stop--
want terwijl ik dit allemaal intyp hoor ik Herman Van Rompuy op de radio
--stop--
je weet wel, de nieuwe (woehahahahahahaha) premier van Europa
--stop--
zegt nu net dat de crisis binnen een paar weken gedaan zal zijn
--stop--
natuurlijk ...
--stop--
ik geloof hem ...
--stop--
het wordt me trouwens bevestigd door het Marsmannetje dat hier naast me zit
--stop--
maar da's wel ne rare ...
--stop--
heeft zelfs rood gras in zijn tuin ...
--full stop--

08:40 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

17/09/2009

Hartlsag

Elke hardloper, en bij uitbreiding ieder sportman die een beetje met z'n prestaties begaan is, wordt regelmatig geconfronteerd met z'n hartslag.
Lopen in zone 1, 2, 3 of wat mij betreft elfendertig: het is gebaseerd op een berekening die begint bij je maximale hartslag.
Wil je weten of je overtraind bent? Heel eenvoudig: check je hartslag in rust.
Wil je weten of je intensief getraind hebt? Simple comme bonjour: je hartslaggrafiek vertelt alles wat je weten wil.
Wil je weten of je gisterenavond na het eten van die giftige mossel overleden bent? Geen probleem: efkes je pols nemen en je weet 't meteen.

Je ziet het: alles staat of valt met je hartslag.

boeteSinds gisteren heb ik een nieuwe manier gevonden om in recordtempo je hartslag van tamelijk rustig naar 2 keer HSmax te jagen: lees je ochtendpost!

Dat is 't?
Yep, dat is 't!

Gisteren eens toegepast en hopla ... hartslag 200 in no time! Ik denk zelfs dat m'n lichaamstemperatuur met 2 graden is gestegen, louter en alleen maar door de wrijving van mijn bloed tegen m'n aderwanden, zo snel ging 't.

Nu moet ik eerlijkheidshalve wel 2 zaken toegeven:
--> ten eerste lees ik m'n ochtendpost 's avonds;
--> en ten tweede: je moet wel een beetje 'geluk' hebben om dit fantastische resultaat te boeken.

Ik vernader mij klaar (of iets in die strekking) ... in de post gisteren vond ik een enveloppe van de federale overheidsdienst financiën. Niets speciaals, die kennen mij al zeer goed sinds de dag dat ik m'n firma heb opgericht en regelmatig nodigen ze me uit om eigenhandig de diepste putten in de staatskas te herleiden tot de prijs van een klein brood door het storten van je-kan-het-zo-gek-niet-bedenken-of-ze-hebben-er-wel-een-belasting-voor.
Nu beantwoorden al die sponsoraanvragen vanwege de overheid aan een bepaald profiel: er zit een zekere periodiciteit in, ze zijn opgesteld in een taal waardoor een student rechten weet waarom hij naar school gaat en ze zitten in een gesloten enveloppe.

Nu, wat bleek gisteren? Het traditioneel ontaarde taalgebruik was aanwezig, maar de enveloppe was open. Nu ja, misschien bespaart de overheid tegenwoordig ook op speeksel, dacht ik, en dus stelde ik me verder geen vragen en begon aan m'n eerste poging om het mij vreemde taaltje te begrijpen.

Vooreerst: de hoofding.
De hoofding leerde me dat het de dienst 'Domeinen en penale boeten' was die me tot haar pennevrienden rekende. Oef, want hoewel er een zekere rijmfactor aanwezig is klinkt het al een pak beter dan 'Aambeien en anale boeten'. Anderzijds, het kan gezelliger.

Verder: de feiten.
Blijkbaar heeft de politierechtbank geoordeeld dat ik (hoewel: er staat letterlijk "identiteit bestuurder niet meegedeeld") de een of andere verkeersovertreding heb begaan die erg genoeg was om tot vervolging over te gaan. Welke overtreding precies, dat staat er niet. Wél staat er dat gezondigd werd tegen artikel 49art67ter al. 1&2 KB 16.03.1968, maar ze konden er evengoed in de originele taal citeren uit de Kamasutra, hoofdstuk 2ter3bis, pagina 24 alinea anderhalf van 67 voor Christus; zonder prentjes begrijp ik ook dat niet. Dat het geen kattepis is moge echter duidelijk weze aan het bedrag: niet alleen 275€ boete, maar ook nog eens 137,5€ voor het slachtofferfonds (huh?) en 81,63€ gerechtskosten leveren een totaal op van 494,13€.
Ah ja, de feiten dateren van 21/02/2008, het vonnis werd geveld op 9/02/2009 en er staat dat ik 2 maanden de tijd heb om bezwaar in te dienen. Handig, als je het factuur meer dan 6 maand na datum krijgt ...

Ook nog: het besluit.
De betaling dient te gebeuren voor 6/12/2009 (inderdaad ja: Sinterklaas!), afbetalingen worden niet toegestaan en als ik het aandurf om niet meteen in boetekleed en de handen geboeid deze financiële kastijding te aanvaarden komt er een deurwaarder op de koffie (black and no sugar, like my victims).

Zoals ik al zei: mijn hartslag zat vér boven z'n maximum, en dit zonder één meter te lopen.
Er zijn ook wel enige eigenaardigheden in dit verhaal: ik heb nooit enige convocatie vanwege de politierechter mogen ontvangen én, vooral, het schrijven was gericht aan een zekere bvba. Nu heb ik wel een firma, gedomicilieerd op mijn privé-adres, maar met een andere naam dan vermeld op het vonnis (vermelden doe ik om begrijpelijke redenen niet), en mijn firma opereert ook onder een andere vennootschapsvorm dan bvba.

Dus ik vanochtend meteen bij het openen van de loketten naar de mevrouw van de ana..., eueueh, sorry, penale diensten gebeld.
De eerste mevrouw werd heel stil toen ik m'n verhaal deed, verontschuldigde zich met de woorden dat ze nog maar pas in dienst was en dit soort moeilijke dossiers nog niet goed begreep (allez, ik was al niet meer alleen) en me daarom met een collega ging doorverbinden.
Deze meer ervaren dame (ik verwijs uitsluitend naar werkervaring) begreep mijn probleem wel, maar kon er verder weinig aan doen. Ik kon zelfs niet te weten komen of het wel degelijk om een overtreding met mijn firmawagen ging, want de rechtbank geeft zoiets blijkbaar niet door. Kunnen jullie je dit voorstellen? Niemand kon me bevestigen of het mijn wagen betrof of zelfs maar over welke overtreding het ging. Mij lijkt dit meer op het soort rechtspraak dat je mag verwachten in een vroegcommunistisch regime waarvan de opperrechter net het boek 'Inquisitie voor beginners' heeft gelezen. Moest je je ooit afvragen waarom er zo weinig mensen nog vertrouwen hebben in ons rechtsapparaat, je mag me gerust ne keer bellen ...

Uiteindelijk begon er gelukkig ook in het diepe duister van de dienst Domeinen en, jawel, penale boeten een lichtje te dagen, want na een beetje research van de dame aan de telefoon bleek het om een vergissing te gaan. Alles klopte, behalve het adres. Waarom toevallig mijn adres op de brief is verschenen kon niet verklaard worden, maar kom ... 't was opgelost. Zucht, zucht, driewerf zucht!

Ik probeerde nog even mijn voordeel te halen met de vraag of ik nu geen beroep kon doen op een tegemoetkoming van het op de brief vermelde hulpfonds voor slachtoffers, maar blijkt dat dit niet bestemd is voor slachtoffers van incompetente overheidsdiensten.
Spijtig ...

Kleine bedenking: waarom moet ik altijd zoiets meemaken? Ik moet in mijn vorig leven nogal een smeerlappeke geweest zijn of toch op z'n minst een hond die constant in huis kakte ...


Ah ja, ook gisteren: 2de training van m'n nieuw schema, en 't ging weer super ... hopelijk ben ik niet geflitst ...

12:18 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

16/09/2009

Het Heilige Schrift

heilig schriftNee hoor, mijn totale aversie voor godsdienst is niet plotseling omgeslagen in een complete devotie en ik ben dus zolang het tegendeel bewezen is niet omgetuned tot een baarddragende kabbalistisch geïnspireerde zensjiiet met lidkaart van Opus Dei. Zeulen met een thora doe ik dus niet, reciteren uit de bijbel evenmin en de koran is voor mij slechts nuttig om er een mooi motiefje voor mijn volgend behang uit te kiezen.

Mijn Heilig Schrift is het Schema!

Het schema?
Inderdaad ja: het schema.
Ik heb het al eerder vermeld: écht op dreef raak ik niet. Mijn trainingen zijn sinds mijn return in hardloopland (er is inderdaad een zeer goede inerte reden om het woordje 'hard' cursief te drukken) eigenlijk niet meer dan een zootje ongeregeld. Samenhang en cohesie zijn totaal afwezig en de enige filosofie waar ik op stoel heeft betrekking op het optimaal knopen van m'n veters dan met het zoeken naar een maximaal rendement in m'n loopleven.

Vanaf deze week is dit echter allemaal veranderd, want ik heb mezelf een nieuw schema cadeau gedaan. Niks speciaals en al zeker niet het soort schema waarbij je de millimols tot in je kleine teen kan voelen kriebelen alleen maar bij het overschouwen van het amalgaan aan spiervezeltergende hoogstandjes, maar toch ... het is een schema: 10 weken lang, 5 trainingen per week en een totale trainingsomvang variërend van 55km in de eerste week tot 75km tijdens de finaleweek.
Geen onmogelijke opdracht, maar voor mij maakt dit een wereld van verschil, want, eerlijk is eerlijk: ik heb dat nodig. Ik moet 's morgens kunnen opstaan in de wetenschap dat de invulling van mijn hobby voor die dag al op papier staat. Ik moet op de moeilijke momenten van mijn training het gevoel hebben dat hetgeen waar ik mee bezig ben wel degelijk nut heeft en netjes past in een Groter Plan.

Momenteel zit ik dus in week 1. Een week die analoog aan het 'morgen stop ik met roken'-principe begon met een rustdag. Gewoon, het kwam nu eenmaal zo uit. Pas gisteren liep ik dus m'n eerste schematisch verantwoorde training, en alsof het in de sterren stond geschreven liep het als vanzelf. Let op, mijn trainingen zijn geen ingewikkeld ineengestrengelde constructies van sterk afgebakende trainingsblokken in 7 verschillende hartslagzones in een wirwar aan temposchakelingen met een complexiteit om een kernfysicus te doen blozen. Ik geloof in eenvoud (wie niet sterk is moet simpel zijn), zeker wanneer het om een simpele sport als hardlopen (hard weerom cursief, ik maak er vandaag een persoonlijk blogje van) gaat.
Neem nu gisteren: een totaal van 15k, alles aan een hartslag van 140bpm met ergens halfweg 2 piramides van 150-160-150bpm waar elke temposchakeling een brok van 5 minuten voorstelt.

Nu is een intensiteit van 140 bpm is voor mij persoonlijk een goeie waardemeter om te kijken hoe ver ik sta. Uit ervaring weet ik bijvoorbeeld dat wanneer ik aan die hartslag een gemiddelde snelheid van 12 kilometer per uur haal over een afstand van pakweg 20 kilometer, ik klaar ben om aan een marathonschema te beginnen. Mijn langdurige inactiviteit eerder dit jaar heeft er echter voor gezorgd dat mijn tempo een pak lager ligt, met name nét boven de 11 per uur en dan zelfs voor een maximum van 10 kilometer.
Is het mijn nieuwe schema, ben ik een meester in mezelf psychologisch voor de gek houden of was het gisteren gewoon één van die dagen waarop alles lukt, wie zal het zeggen? Feit is dat ik gisteren mijn eerste brok van 4 kilometer aan 140 bpm liep tegen een gemiddelde van 4'50 per kilometer. Zo maar, ineens.
Straf hé?

Kom ik dan stilaan terug in vorm?
Of heeft mijn Garmin intussen zoveel compassie met mij dat hij de waarheid verbloemd?? ('t zal wel eerder zoiets zijn ;-) )

Bon, we zien wel waar we uitkomen.
In het schema is er ook plaats voor 2 wedstrijden: volgende week zondag Dwars door Mechelen (10k) en 2 weken later Dwars door Hasselt (15k). Doel? Uitlopen! (hey, niet lachen daar achteraan in de zaal hé!!)
Nee serieus, ik weet wel dat ik die afstanden met gemak kan afhaspelen, maar het zal dan ook de bedoeling zijn om dit met gemak te doen. Rustig keuvelend mezelf achteraan in de staart van de wedstrijd plaatsen om op Bourgondische wijze rustig een ornitologisch rapport op te stellen van de diversiteit aan inheemse vogelsoorten langsheen het parcours is niet direct aan mij besteed, maar ambities die hoger dan de Sint Romboutstoren reiken behoren op dit moment evenmin tot mijn mogelijkheden. Over nagedacht heb ik nog niet, maar ik denk dat mijn doel voor de 10 van Mechelen zo rond de 43' zal liggen. Niet supersonisch snel en voor de loopreuzen onder jullie is dit een tijd die eerder een opwarming dan een wedstrijddoel indiceert, maar ik zal er binnen anderhalve week toch al best tevreden mee zijn.
Napoleon is ook niet begonnen met het wereldrecord op de marathon en Gebreselassie heeft Rome en Brussel ook niet in dezelfde week veroverd hé, hoewel ik beide heren al wel eens door mekaar placht te halen ...

Ah ja, een marathon vraagt u? Nog een beetje geduld ... volgend voorjaar ... zeker weten!

10:03 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

11/09/2009

Telex van de Week (46)

Telex--start--
Frans Bauer haalt levensgevaarlijke grap uit!
--stop--
zo stond het deze week in de krant
--stop--
in mijn ogen haalt olijke Frans altijd een levensgevaarlijke grap uit wanneer hij het podium beklimt, maar daar ging het blijkbaar niet om ...
--stop--
vriend Frans is namelijk in z'n vrije tijd ook nog presentator van Banana Split, het welbekende Nederlandse candid camera-programma
--stop--
deze keer hadden ze niets beter gevonden dan op een luchthaven een geintje uit te halen met een hartpatiënte
--stop--
gevolg: pacemaker in overdrive, vrouw overstuur, ambulance maar nét op tijd, enfin ... grap mislukt!
--stop--
voor één keer moest Mr. Bauer eens niet zingen om de mensen een hartstilstand te bezorgen
--stop--
commentaar van Franzy-boy: 'Ik heb niets van de commotie gemerkt, want ik zat de hele tijd in een kast'
--stop--
wie wél uit de kast is gekomen is onze nieuwe Vlaamse minister van onderwijs Pascal Smet
--stop--
en, toeval of niet, nog maar net het spreekwoordelijke meubelstuk uit of er worden al allerlei geruchten verspreid over de heer Smet, en uiteraard heeft geen enkel van deze weetjes betrekking tot zijn geaardheid
--stop--
zo zou hij in de lagere en middelbare school slechts een middelmatig begaafd leerling zijn geweest
--stop--
iets wat hij ook heeft toegegeven, trouwens ...
--stop--
onmiddelijk commentaar, want hoe kan het nu dat een minister van onderwijs eigenlijk zelf een domoor was in de klas??
--stop--
wat mij betreft moeten ze Pascal Smet gerust laten, want in het land der blinden is eenoog koning
--stop--
en dus is het meer dan waarschijnlijk dat Pascal van alle politici zowat het slimste is wat er los loopt!
--stop--
neem nu Karel De Gucht ...
--stop--
die heeft toegegeven dat hij vroeger een notoir spieker was
--stop--
dat had ik al wel door hoor
--stop--
NIEMAND kan zoveel nonsens onthouden als Kareltje met de regelmaat van de klok rondstrooit
--stop--
nog interessante weetjes over onze politici:
--stop--
30% blijkt met een alcoholprobleem te kampen
--stop--
wablief?? ...
--stop--
zo weinig?

--stop--
ik had persoonlijk een veel hoger cijfer verwacht!
--stop--
want dat wil zeggen dat 70% met een ander probleem zit ...
--stop--
hmmmmmmm ...
--stop--
drugs?
--stop--
want geef nu toe ... ze kunnen er wat van hé ...
--stop--
als voorbeeld een dag uit het leven van Geert Bourgeois, Vlaams minister van bestuurszaken
--stop--
tiens, ik wist niet dat wij bestuurd werden ...
--stop--
maar kom, we hebben dus een minister van bestuurszaken
--stop--
concreet wil dit zeggen dat hij zowat de baas is van alle Vlaamse ambtenaren
--stop--
deze week lanceerde zijn departement een campagne die aandacht vraagt voor de problemen van blinden en slechtzienden op de werkvloer
--stop--
om de aandacht op deze campagne te vestigen had deze sympathieke minister er niet beter op gevonden om, bij wijze van inleving, een hele dag te werken in een volledig verduisterde kamer
--stop--
zo zou hij zich kunnen voorstellen hoe het is om als blinde te moeten werken
--stop--
ik vraag mij echt af welke wetten hij die dag zoal ondertekend heeft
--stop--
(hij vraagt zich waarschijnlijk hetzelfde af ...)
--stop--
nog een geluk dat hij niet op het idee is gekomen om een campagne op te starten om aandacht te vragen voor junkies op de werkvloer ...
--stop--
't zou wat worden met zijn inlevingsgevoel ...
--stop--
of een campagne voor zelfdoders ...
--stop--
dat had serieus extra werk geweest voor de kuisploeg
--stop--
over de kuisploeg gesproken: in Glasgow heeft een kuisman om en bij de 2,4 miljoen pond in de lift van een bankgebouw gevonden
--stop--
'een vergissing van de bank in uw voordeel' heet dit in Monopoly
--stop--
en wat doet die sul?
--stop--
belegt hij dit op verantwoorde wijze? Nee!
--stop--
investeert hij in de vervolmaking van ecologische energiebronnen? Nope!
--stop--
zakt hij eens goed door en organiseert hij het orgie der orgieën? Nog veel minder!
--stop--
maar wel: hij zegt het tegen z'n baas en gaat na het ontvangen van een welgemeend schouderklopje terug kuisen ...
--stop--
volgens mij drinkt die gast genoeg om hier in België een succesvolle carrière in de politiek uit te bouwen!
--stop--
maar ik was dus bezig om Bourgeouis een paar tips voor toekomstige campagnes te geven
--stop--
de beste zou zijn: een campagne om aandacht te vragen voor alcoholici op de werkvloer
--stop--
hoewel, als ik naar een gemiddelde regeringsverklaring luister denk ik dat hiervoor al meer dan genoeg ingeleefd is ...
--stop--
ervaringsdeskundigen, noemt men zoiets
--stop--
nog even de wekelijkse portie Michael Jackson
--stop--
ze hebben hem uiteindelijk dan toch begraven
--stop--
in de pers stond te lezen dat de familie 25 plaatsen had aangeduid als graf, dit om de fans te misleiden
--stop--
volgens mij werd bij deze de pers misleid ...
--stop--
ze hebben hem wel degelijk op 25 plaatsen begraven
--stop--
Michael was dan ook reeds bij leven de enige mens (nou ja) die op verschillende plaatsen tegelijk kon zijn!
--stop--
afsluiten doen we deze week met een streepje sport
--stop--
nu ja, sport ...
--stop--
eerder een randfenomeen: voetbal
--stop--
en dan heb ik het niet over de nieuwe sponsoronderhandelingen tussen Standard en beenhouwerij Verstraelen
--stop--
maar wel over Real Madrid
--stop--
daar speelt men met het idee om een pretpark rond de club uit te bouwen
--stop--
binnenkort kunnen we dus naar Madrid om te gaan springen op een springkakasteel!
--stop--
nu moet ik écht afsluiten
--stop--
want ik moet nog aan m'n politieke carrière werken ...
--stop--
schol!
--full stop--

08:06 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

10/09/2009

Size matters

size matters 4Nooit was ik de grootste van de klas. Evenmin ben ik in centimeter uitgedrukt ooit het kneusje geweest, maar de grootste dus zeker niet. Opvallen op een klasfoto moest ik op een andere manier doen. Zo herinner ik me ooit een foto, als het mij nog goed voorstaat  moet dit in het 5de leerjaar van de lagere school geweest zijn, waarop iedereen prachtig uitgedost en steevast met de haren in een klinisch perfecte haarlijn geföhnt zijn meest beminnelijke glimlach aan de wereld toonde. Iedereen, behalve ... hoe raadt u het? ... ik.
Want hoewel ik de loopsport als dusdanig nog niet had ontdekt oefende het schoolsportveld zelfs tot op het allerlaatste moment voor het nemen van de klasfoto een dusdanig onweerstaanbare aantrekkingskracht op me uit zodat ik daar compleet bezweet met het hemd uit de broek in een tijd dat dit nog helemaal de mode niet was en de haarborstels weerspannig in alle behalve de aanbevolen rijrichting wijzend te blinken tussen mijn afgeborstelde klasgenootjes.

Opvallen omdat ik de grootste van de klas was? Dat dus niet.

Nu, na al die jaren besef ik pas dat dit mijn genetisch bepaald ongeluk is, want, zo blijkt uit een recent 'wetenschappelijk' Brits onderzoek, grote mensen zijn gelukkiger.
size matters 1Inderdaad, research heeft uitgewezen dat grote mensen imposanter overkomen, meer kracht en viriliteit uitstralen en zich dominanter opstellen, zodat ze gemiddeld bijna automatisch meer vrienden hebben en van een hogere opleiding kunnen genieten. Die betere opleiding zorgt dan weer voor een hoger inkomen (gemiddeld 2 %) en dat is dan weer de springplank naar meer geluk. Alsjeblief.
Pas op, er is ook een 'té' in het verhaal, want wie té groot is wordt dan weer als een afwijking bekeken door de maatschappij, en dus vervallen alle bovenstaande voordelen.

Nu wil ik niet elke dag mijn kritische zelf aan het woord laten, maar telkens wanneer ik een beroemdheid van dichtbij mag aanschouwen, verbaas ik me er over hoe klein die wel zijn. Zo stond ik ooit naast Véronique De Cock, in mijn ogen zowat de mooiste Miss die ons land ooit gekend heeft, en die is dus niet van de grootsten hé!? 't Zelfde kan gezegd worden van Sergio: struis geval en groot lawaai, dat wel, maar eveneens een klein dutsle. Naar 't schijnt heb ik ook al eens naast Ben Crabbé en Walter Capiau gestaan, maar daat moet ik over hebben gezien want ik herinner me er niets van. Anderzijds moet ik vaststellen dat de meest geslaagde topmanagers van grote bedrijven die ik al live heb mogen aanschouwen inderdaad mijn blikken tot een hemelwaartse beweging dwingen wil ik oogcontact maken.

size matters 3Kleine kanttekening bij dit onderzoek: het 'size matters'-concept is enkel geldig voor mannen. Vrouwen hebben andere parameters om succes en geluk te bepalen. Het werd niet met zoveel woorden gezegd, maar volgens mij hebben ze het hier over dikke tetten (lap, seffens een klacht van de Skynet-censuur aan mijn been ... dedzju toch ... en mijne backspace-toets is kapot dus moet ik het wel laten staan ... oh, wat had ik graag wat groter geweest ...)

Ach ja, ieder zijn waarheid ... eerder deze week ging het op de radio over een ander zogenaamd wetenschappelijk onderzoek waaruit bleek dat mannen minder problemen hebben met homosexualiteit dan vrouwen. Jaja, da zal wel. Maar ze hebben dan weer een hekel aan jeannetten zeker?? Pffffff ... voor de liefhebbers: vrouwen zijn dan weer socialer en aldus kan de tafeltenniswedstrijd tussen mannen en vrouwen nog een tijdje doorgaan.

Het enige wat ik de afgelopen week heb ik kunnen vaststellen dat Vlaamse vrouwen een pak beter tennissen dan dat Vlaamse mannen kunnen voetballen. Daar heb ik niet eens een wetenschappelijke studie voor nodig gehad!
size matters 2

08:29 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

09/09/2009

Nieuw speelgoed

Het verschil tussen een man en een jongen is de prijs van zijn speelgoed, zegt een oud Chinees spreekwoord. Wie ben ik om met oude Chinezen te gaan redetwisten over dit soort Bond Zonder Naam-slogans? Niet alleen dragen oude Chinezen van die belachelijk grote hoeden, ze zijn daarbij ook nog eens clichématig potdoof en ze verstaan geen gebenedijd woord Nederlands, laat staan Vlaams.

nuviTer onderstreping van het hierbovenvermelde spreekwoord ben ik gisteren onverdroten naar de Mechelse vestiging van AS Adventure getogen om de mij ontstolen TomTom te vervangen. Mijn lezers weten ondertussen wel dat ik een echte Garmin-freak ben geworden, en dus zal ik vanaf heden op de Europese wegen wegwijs gemaakt worden door een gloednieuwe Nüvi 765T. Gisteren online geregistreerd en vanochtend uitgetest. Mijn eerste indruk: prachtig! Minder gadgets dan een gemiddelde TomTom, dat wel, maar op het vlak van navigatie absoluut top in z'n vak! Enfin, precies wat ik van Garmin verwacht.

Anderzijds splijt een dubbel gevoel m'n ziel in twee, want uiteindelijk is het door een stuk crapuul dat te lui en/of te lomp is om z'n geld op een normale manier te verdienen da'k nu weer kosten heb moeten maken. Het kan zelfs zover gaan dat m'n wagen als total loss gaat beschouwd worden, want ik heb gisteren de offerte gekregen voor de aanschaf van 5 nieuwe zetels voor m'n geliefde Avensis Verso. Jawadde: vijf (5) nieuwe zetels zouden € 14.000 (veertienduizend Euro!!!) moeten kosten. avensis versoJe moet voor de aardigheid maar eens opzoeken welke volledige wagens je allemaal voor dit geld kan kopen ... Absurdistan heeft er niet aan!
Reden voor dit hoge bedrag is dat een Toyota Avensis Verso niet meer in productie is, en dus heb je die zetels ook niet meer uit de rekken van het één of ander centraal gelegen depot te nemen. Enige oplossing is de aankoop van alle onderdelen apart (dat gaat tot op vijsniveau) en dan de hele boel netjes in elkaar te steken. Morgen volgt uitsluitsel van de expert; 'k ben ne keer curieus ...
Ik hoop wel dat mijn kinderen voortaan een beetje meer appreciëren op welke exclusieve meubelstukken ze van hun keitoffe ouders al die tijd hebben mogen zitten. En dan nog gratis! Ik ben te goed voor deze wereld ;-)

08:59 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

08/09/2009

Hoofddoek

Zelden neem ik op mijn blog een politiek of sociaal standpunt in, maar de laatste weken/maanden probeert men me met zodanig veel passie uit m'n schelp te krijgen dat ik het niet kan laten om even te reageren. Het gaat 'm inderdaad over het fameuze hoofddoekverbod dat het atheneum van Borgerhout heeft uitgevaardigd.

Even een beetje duiding voor onze Nederlandse vrienden die vanuit hun veilige rustige landje hier niet eens zo ver vandaan de debatten niet hebben kunnen volgen: het atheneum in Borgerhout heeft aan het eind van vorig schooljaar meegedeeld dat het dragen van een hoofddoek binnen de schoolmuren niet langer toegestaan is. Reden zou zijn dat het dragen van dit 'kledingstuk' niet langer een vrije keuze zou zijn binnen de moslimgemeenschap

hoofddoekEerst en vooral wil ik al opmerken dat de recente gebeurtenissen de schooldirectie gelijk geven: schoolboeken werden verscheurd, namen van moslimmeisjes die het nieuwe schoolreglement netjes naleefden werden obstentatief op de speelplaats genoteerd door 'geloofsgenoten', schoolmuren besmeurd met graffiti, kinderen onder druk gezet om te spijbelen, enfin ... een vorm van democratie die we hier de laatste 60 jaar niet meer gezien hebben werd (en wordt) voluit toegepast.

Ik krijg zo stilaan genoeg van dat hele moslimgedoe: er is reeds een verbod op crusifixen en kerstbomen (!) in de Belgische openbare gebouwen terwijl iedereen het normaal vindt dat het suikerfeest een algemeen aanvaardbare reden voor gewettigde afwezigheid moet zijn.

En toch is er ook een onmiskenbaar voordeel aan het dragen van een hoofddoek. Zo was ik gisteren vertrokken voor een ontspannen rondje van 10 kilometer. Na 4 kilometer begon het me te dagen dat ik beter een toiletbezoek aan m'n vertrekritueel had toegevoegd, na 5 kilometer dacht ik dat het nog wel even ging, rond 6 kilometer bracht de heer bruine ridder op een vrij expliciete manier de boodschap overkomen dat hij er echt wel uit wil en rond 7 kilometer stond ik ter plekke te trappelen op zoek naar een mooie plek alvast het laatste deel van de kabouterdans in de praktijk te brengen.
Nu stond ik daar op een vrij onmogelijke plaats: op de vaartdijk aan een spoorwegovergang. Aan de ene kant van de spoorweg was de zijingang van het dierenpark Planckendael, wat geen optie is want het zal je maar gebeuren dat de conciërge (wiens woning aan die kant van het park ligt) net besluit om op dat moment even de beentjes te gaan strekken. Aan de andere kant van de spoorwegbrug is het struikgewas zodanig dicht en voorzien van stekels dat ook dit niet tot mijn favoriete kakplaatsen kon gerekend worden.
Maar ... er loopt een zeer rustige straat langsheen het spoorwegtraject. De kans op verkeer in deze straat is om 10 uur 's avonds vrijwel nihil, en dus moest ik enkel uitkijken dat ik niet te veel in het zicht van collega-lopers. Gisterenavond waren er namelijk nogal veel lopers op pad, ziet u.

Soms heb je het gevoel dat God je goedgezind is, en dit was zeker zo één van die momenten, want noch geen 5 meter in die straat vond ik een mooie grasstrook, afgescheiden van de vaart door het eerder vermelde struikgewas, en voor mij een mooie hoge haag. YES! YES! Driewerf YES!
Zo gebeurde het dat ik zonder enige obscene bijbedoeling de broek liet zakken om persoonlijk kennis te maken met de heer Bolus.

Maar ... maar ... vraag me niet waarom, maar het woordje 'maar' is zowat de meest gebruikte lettercombinatie op mijn blog ...

Maar ...

Soms heb je het gevoel dat God je slechtgezind is, en dit was zeker zo één van die momenten, want nog maar net gehurkt en krachtig duwend werd ik opgeschrikt door een stevig uit de kluiten gewassen Dobbermann die het niet zo begrepen had op mijn manier van ecologische bemesting. Het wildebeest ging ouderwets hard tekeer, en moest het niet worden tegengehouden door een zware metalen poort dan stond ik nu waarschijnlijk dit bericht al rechtstaande te typen. Een metalen poort dus, gelukkig maar. Veel tijd om de kunstig aangebrachte smeedijzeren ornamenten van mijn redding te bewonderen had ik echter niet, want door het viriele bewegen van de hond werd een automatisch licht met installatie nét achter de poort gewekt. Blijkt dus dat ik aan het einde van een oprit netjes m'n gevoeg zat te doen. Low profile geschijt was er niet langer bij, want ik zat daar netjes belicht door ettelijke Watts aan helder wit licht, terwijl een volwassen caniër ook aan blinden en slechtzienden duidelijk maakten dat er hier wel wat te beleven viel. Voeg er nog aan toe dat ik nog steeds met trots m'n fluo hesje droeg waar in grote contrasterende letters de slogan 'Zichtbaar veiliger' op te lezen staat en je hebt 't complete plaatje.

boltIk zweer het, nooit eerder heb ik zo snel dit soort job afgehandeld; ik leek wel de Usain Bolt van de ontlasting! Een zegevierend gebaar à la Bolt heb ik niet gemaakt, want ik kon niet snel genoeg weg zijn. Stel je gewoon even voor dat de heer des huizes even was komen kijken naar de reden waarom z'n viervoeter zo hard van leer trok ... knoop maar eens een normaal gesprek met die mens aan hé, als je daar zit zoals ik, in m'n fluo hesje ... 'Hallo, goeienavond ... 't is nog goed weer hé, voor de tijd van 't jaar ... jaja ... heeft u ook soms het idee dat het gras aan de andere kant steeds bruiner, eueueueuh ... groener is? Tja ...'

Ah ja, en 't voordeel van het dragen van een hoofddoek, vraagt u zich af? Wel ja, ik had geen toiletpapier bij me, en indien ik een hoofddoek zou gedragen hebben ... inderdaad ja ...

09:18 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

07/09/2009

Sporten in België

Als klein landje zonder overdreven sportpalmares kan je alleen maar gepast zwijgen wanneer de grote mensen praten. In België is men reeds, terecht, tevreden wanneer er eens een finaleplaatsje op een Olympiade of WK behaald wordt. Valt er eens een occasionele medaille in de mand, dan is het helemaal feest.

Wint onze nationale basketbalploeg eens tegen grootmacht Frankrijk, dan schrijft de verzamelde pers dat we moeten proberen om de terugmatch met zo weinig mogelijk te verliezen, en hebben we eens 3 tennisdames bij de laatste 16 op een Grand Slam, dan moet Olivier Rochus komen zeggen dat het vrouwentennis niets voorstelt. Zo geraken we dus nergens ...

In dit licht ben ik zaterdag vertrokken om het wereldrecord op de 10 kilometer te breken. Eindelijk nog eens een Belg die hoge sportogen gooit. Hieronder het verslag:

crowdEn ja, Marathon Geert, de internationaal vermaarde topatleet en enige wereldvedette wiens eigen naam noch die van zijn hond op de klantenlijst van Dr. Sainz werd teruggevonden is geslaagd!
43 minuten en 46 seconden op de 10 kilometer! Een waanzinnig uitgelaten massa stond de immer bescheiden sportheld dan ook volkomen terecht aan zijn woonplaats op te wachten om hem de gepaste hulde te brengen. Zoals steeds nam hij uitgebreid de tijd om met z'n vele fans een praatje te maken, handtekeningen uit te delen en even op de foto te gaan. De winnares van de wedstrijd 'Win een persoonlijke babbel met Marathon Geert'-wedstrijd was na een ontmoeting met onze innemende superster dan ook lyrisch over Geert! "Zelden iemand met zoveel klasse gezien die zo nederig en open is over zichzelf", was haar commentaar achteraf ...

Zo had het kunnen zijn, moest je ervan uitgaan dat nog nooit iemand sneller dan de magische 44-minuten grens heeft gelopen. Het enige wat klopt in de bovenstaande alinea is de tijd: 43'46", wat goed is en niet goed.
Goed, want mijn doel was om een tijd van 43'50" te lopen. Missie geslaagd! (voor de cijferfreaks: als je dit 4 keer en een beetje na mekaar loopt kom je op de marathon binnen na 3u05' ...)
Niet goed, want het heeft me meer moeite gekost dan ik had ingecalculeerd. Halverwege lag m'n hartslag op 165, tegen het einde zelfs vooraan in de 170.

Misschien moet ik het wat relativeren, want dat ik een zekere trainingsachterstand heb is een feit, en het is moeilijk om in deze tijd van het jaar een strak tempo op de vaartdijk aan te houden. Zo liep ik zaterdag al fluitend aan het tempo van 4'24" per kilometer met de rug in de wind en was het harken wanneer ik de wind pal op kop had.

Conclusies wil ik hiernog niet aan vastknopen, maar zeker is dat ik niet zal deelnemen aan de Leiemarathon. Uiteindelijk kan ik daar alleen mar door het ijs zakken: de tijd die ik al jaren zou willen lopen kan geenszins zelfs maar benaderd worden, en ook voor optie 2 ben ik bang. Optie 2 zou zijn om er in het gezelschap van mister 'Ik loop een marathon of 2 voor het ontbijt' Koen een 4 uur durende gezondheidswandeling van te maken. Probleem is echter dat ik op dit moment niet eens overtuigd ben of ik wel 4 uur, aan welk tempo dan ook, kan lopen. Dus, Koen, merci voor de uitnodiging maar 't zal voor een volgende gelegenheid zijn ...

Een alternatief staat nog niet direct op m'n kalender. Misschien loop ik wel de 10km van Mechelen, later deze maand. Ook daar zal het wereldrecord niet in gevaar zijn, maar nog eens terug in een startvak staan kan ook deugd doen.
Volgend jaar in het voorjaar volgt dan wel nog eens een marathon. Waar en wanneer precies, dat moet ik nog eens bekijken.
De uitzinnige massa die zaterdag niet kom komen mag uiteraard op dit blog alle mogelijke info verwachten.

Kleine aanvulling: als ik zo de eerste reacties lees heb ik blijkbaar heel wat lezers op een verkeerd been gezet ... het betreft hier geen wedstrijdverslag, doch wel een training waarbij de enige wedstrijd erin bestond om het zwarte Garmin-mannetje de loef af te steken ...

08:26 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

05/09/2009

Lopen op de mooiste Nederlandse looppaden

GoesVan mij moet je het niet geloven, maar als Dutch Runner Koen het zegt, dan zal het wel waar zijn: Goes en omstreken bevat, dixit Koen, de mooiste loopwegen die onze noorderburen rijk zijn.
Nu heb ik al regelmatig in Nederland gelopen, en steeds weer was ik aangenaam verrast over de mooie en landelijke doch goed onderhouden paden die me voor de voeten geschoteld werden. Goes mag dan al heel wat veranderd zijn sinds de kaart die hier links staat afgebeeld, toch is het er nog aangenaam groen en lekker rustig.

Koen weet dus half niet hoezeer hij m'n verwachtingspatroon aangescherpt heeft, maar dat is zijn probleem :-) In elk geval, hij zal zich kunnen bewijzen ter ere van de weblogloop die hij, samen met
Corné Van Helteren, organiseert.

Enkele practische details kan ik reeds meedelen:

  • afhankelijk van de hoeveelheid potentiële participanten gaat de loop door op zaterdag 31 oktober of zondag 1 november;
  • het zijn 2 Nederlanders die deze weblogloop organiseren, dus dat zal wel weer top zijn;
  • je kan kiezen tussen 20 en 30 kilometer

Voor verdere details, het kenbaar maken van je keuze voor zaterdag dan wel zondag of om je komst te bevestigen verwijs ik gaarne door naar het weblog van Koen himself ...

Of ik ga deelnemen weet ik nog niet; deze week volgt daarover uitsluitsel!

Bonne weekend a toutes et tous ...

10:27 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

04/09/2009

Telex van de Week (45)

Telex--start--
deze week is het nieuwe parlementaire jaar begonnen
--stop--
geweldig, vooral voor de inhoud van de Telex!
--stop--
één van de eerste zaken die aan bod kwam was de invoering van, weerom, een 'éénmalige' regularisatieprocedure
--stop--
bij mijn weten is dit de derde keer
--stop--
je moet voor de grap eens het woordje 'éénmalig' opzoeken in een woordenboek ...
--stop--
let wel, er zijn sterke voorwaarden aan verbonden!
--stop--
zo moet je een bewijs van verankering kunnen voorleggen
--stop--
dit kan bijvoorbeeld een lidmaatschapkaart van een sportclub zijn
--stop--
dus, Nederlandse vrienden, als jullie er ooit van gedroomd hebben om een permanente verblijfsvergunning in België te krijgen, geen probleem: sluit aan bij een Belgische loopvereniging en 't is zover!
--stop--
gelukkig zijn er vooralsnog geen voormalige journalisten van Al Jazeera geregulariseerd
--stop--
want vorige week was er een gaslek in Mechelen
--stop--
niets bijzonder, ware het niet voor de man die het op de radio kon komen uitleggen: brandweercommandant Michel Michiels
--stop--
kan je je inbeelden hoe dit zou geklonken hebben moest een Arabische radioreporter hierover berichten?
--stop--
"We chchchchchaan nu over naar Michchchchchchel Michchchchchchiels uit Mechchchchchchelen"
--stop--
pffffffffff ...
--stop--
pas op, ik wil niet de racist uithangen hé
--stop--
net zomin als Microsoft
--stop--
althans, zo zeggen ze zelf
--stop--
wat hebben ze gepresteerd?
--stop--
wel, ze hebben een nieuwe Windos voorgesteld
--stop--
zo ééntje dat na het uitvoeren van een eenvoudige installatieprocedure je computer heel eventjes doet denken dat het een supermachine is, waarna er een knop afvalt en het hele zooitje stopt met functioneren
--stop--
met andere woorden, het maakt een soort Michael Jackson van je pc
--stop--
die is trouwens vandaag begraven ...
--stop--
5 weken na z'n laatste woorden
--stop--
(die waren naar 't schijnt 'ooooooow', gepaard gaande met de linkerwijsvinger naar de hemel gericht en de rechterhand preuts voor het kruis)
--stop--
waarom heeft dt zolang geduurd?
--stop--
volgens mij omdat ze de puzzel niet helemaal in elkaar kregen
--stop--
't was dat of een begrafenis in 20 verschillende kisten ...
--stop--
maar bon, we zaten bij Microsoft
--stop--
en de nieuwe Windows
--stop--
Microsoft heeft naar aanleiding van het nieuwe OS een grootse reclamecampagne opgezet
--stop--
met affiches
--stop--
zowat overal dezelfde foto: 4 personen, waaronder 1 zwarte man, die rond een tafel gezamelijk in bijna ejaculerende staat verkeren bij het aanschouwen van zoveel moois
--stop--
maar zo niet in Polen!
--stop--
want daar is de zwarte man vervangen door een blanke man
--stop--
commotie alom, want is dat niet een beetje racistisch?
--stop--
helemàààààààl niet, aldus Microsoft
--stop--
maar een goeie reden voor het gefotoshop bleef achterwege ...
--stop--
wat zou trouwens een goeie reden kunnen zijn?
--stop--
we hebben in Polen per ongeluk het negatiefje naar de drukker gestuurd?
--stop--
dat is helemaal geen blanke man, maar Michael Jackson??
--stop--
ik weet het niet ...
--stop--
nu ja, om het grote blunderboek aan te vullen moeten we niet tot in Polen gaan hoor ...
--stop--
Antwerpen is al ver genoeg!
--stop--
want daar gaan ze een referendum organiseren
--stop--
vrij belachelijk, want een referendum is in België niet bindend
--stop--
maar voor de vorm (en om de kiezer te beduvelen) durven we al wel eens iets geks doen
--stop--
een referendum dus
--stop--
en wel over de Oosterweelverbinding
--stop--
om het simpel te houden: dat is de toekomstige verbinding die in Antwerpen de beide oevers moet verbinden
--stop--
er zijn momenteel 2 opties: ofwel een brug, ofwel een tunnel
--stop--
een systeem om pendelaars gewoon naar de overkant te katapulteren werd spijtig genoeg niet weerhouden
--stop--
de socialisten van burgemeester Jansens hadden graag 2 vragen gesteld:
--stop--
a: bent u voor de brug? ja - nee (schrappen wat niet past)
--stop--
b: bent u voor de tunnel? ja - nee (schrappen wat niet past)
--stop--
maar uiteindelijk werd gisteren beslist om maar één vraag gesteld
--stop--
uit de debattten bleek dat de reden hiervoor is dat ook het Vlaams Belang deze 2 vragen wilde stellen, en daarom willen de socialisten dit plots niet meer
--stop--
als u dit niet snapt, geen probleem en zelfs proficiat, want niemand snapt dit ...
--stop--
en dus gaan ze enkel de eerste vraag stellen
--stop--
volgens mij is de ware reden dat één simpele vraag voor de gemiddelde Antwerpenaar al onoverkomelijk genoeg is ...
--stop--
als ze aan iedereen persoonlijk gaan moeten uitleggen wat 'schrappen wat niet past' precies wil zeggen ...
--stop--
en bij 2 vragen moeten ze dat aan iedereen 2 keer moeten uitleggen hé ...
--stop--
ze hebben al wel gezegd dat een 'nee' tegen de brug niet automatisch een 'ja' tegen de tunnel is
--stop--
huh?
--stop--
dus je hebt 2 opties, en als je de eerste niet neemt wil dit niet zeggen dat je optie 2 neemt??
--stop--
gaan ze dan alsnog mijn voorstel met de katapult bekijken????
--stop--
anderzijds is er ook goed nieuws uit Antwerpen
--stop--
want de luchthaven in Deurne doet het goed
--stop--
er is, zoals dat in vakjargon heet, meer beweging waargenomen dan vorig jaar
--stop--
volgens mij hebben ze gewoon een piloot met ADHD in dienst genomen ...
--full stop--

08:10 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

03/09/2009

Bestolen!

Vanochtend wachtte me een onaangename verrassing toen ik me mentaal helemaal had opgeladen om per wagen naar 't werk te vertrekken: het protier aan de voorzijde langs de passagierskant stond open! 
Nu durf ik al wel eens iets vergeten, dat wel, maar m'n auto is toch steeds goed afgesloten; hoe zou je zelf zijn in deze bange tijden van mord, brand en plundering!? Nader onderzoek leerde me dat ik niet de laatste mijner zinnen aan het verliezen ben, maar wel dat autoschuimers vannacht mijn wagen  hebben uitgezocht om een lekker robbertje pikkedief mee te spelen! Het kleine ruitje vooraan de wagen werd ingeslagen, en aldus kon de bande de crapules zich toegang tot mijn wagen verschaffen.
Gevolg: GPS weg (lag netjes in het handschoenkastje, maar ja ...), zonnebrillen weg (da's nog het minste), maar vooral: boorddocumenten foetsie en, hou jullie vast, m'n autostoelen zijn ook spoorloos!

Inderdaad ja ... 5 autostoelen vertrokken met de noorderzon. Gelukkig heb ik een wagen met 7 zitplaatsen zodat ik geen gebruik moest maken van staanplaatsen om naar het politiekantoor te rijden.

En dus kan het geloop beginnen: politiekantoor heb ik al achter de rug, nu volgt nog de garage, de verzekeringsmaatschappij en de 300 instanties die je in België moet motiveren om al je documenten terug te krijgen.
Ach ja, waarschijnlijk zit ik vanaf vandaag aldus onze regerende minderheid ook met een ingebeeld onveiligheidsgevoel hé ...

Maar ... wat helpt er beter tegen dit gevoel dan een streepje humor zo nu en dan? Inderdaad: niets! Sterker nog, je kan er niet snel genoeg mee beginnen, en dus was de eerste persoon die ik vanmorgen tegenkwam slachtoffer van dienst. Dat het de politieagente was die m'n verklaring afnam moge geen excuus zijn ... een greep uit de debatten:

- Zij: "Van welk type waren de gestolen zonnebrillen?"
- Ik:  "Zo van die donkere ..."

- Zij: "Dus de wagen staat op naam van uw firma ... kan u mij de activiteiten van uw firma kort omschrijven?"
- Ik:  "Prostitutie"

- Zij: "U verklaart dat uw autozetels gestolen zijn en met de wagen hier bent ... hoe heeft u dit gedaan?"
- Ik:  "Ik heb een grote rugzak"

Om kort te zijn ... mijn populariteit bij het politiekorps is waarschijnlijk ook vandaag weer niet gestegen. Anderzijds, de dame kon er goed mee lachen en 't zal voor haar ook wel eens leuk zijn om geen cleptomanische Molukker met pyromane neigingen aan een kruisverhoor te onderwerpen.

Oh ja, ook m'n binnenkomer aan de loketten van het Mechelse politiekantoor vond ik zelf wel best origineel:
"Ik heb het er persoonlijk moeilijk mee om ten overstaan van u toe te geven, maar ik sta hier net over jullie kantoor onwaarschijnlijk fout geparkeerd ... is dat een probleem?"
Een parkeerticket in Mechelen: €2,5-; een parkeerboete: € 50,-; het gezicht dat de receptioniste trok: PRICELESSSSSSSSS!!!

zetel versoEn dan nu vertrek ik nu op een lange administratieve overlevingstocht doorheen de papieren mallemolen van verzekeringspapieren, inschrijvingsdocumenten, gelijkvormigheidsattesten en dergelijke meer.
Indien er iemand weet heeft van een bende Roemenen, Polen, Serviërs, Albanezen, Ninovieters of Amsterdamse inwijkelingen die autostoelen voor een Toyota Avensis Verso te koop aanbieden, gelieve me op de hoogte te brengen!

10:03 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

02/09/2009

Triathlon

Na een avondje boeken kaften, etiketten printen en heroïsche verhalen aanhoren over het begin van het nieuwe schooljaar gaan we terug over tot de orde van de dag.
Gisteren was het een relatieve rustdag voor me: enkel een lichte fietstraining in de ochtend, verder stond er niets op het menu. Niets is heerlijker om zo de dag te beginnen, want het laatste stukje stijfheid (hey, hou jullie gedachten erbij ... ik heb het over de stijfheid in de kuiten na de training van eergisteren; niet over de gevolgen van een pornofilm! Alsjeblieft zeg ...) kan aldus naar de vergetelheid getrapt worden.

triathlon123Vandaag wordt ook vrij kalm: na het werk ga ik m'n duiveltjes trainen om daarna zelf een paar kilometerkes af te werken. 't Zullen er een 15-tal worden; rustig tempo met 2 piramidekes erin ... zo heb ik ze graag! Stilaan kom ik terug een beetje op dreef, met 5 looptrainingen en evenveel fietstrainingen in de week. Althans, dat is vanaf heden de bedoeling. Graag zou ik hier nog 3 keer zwemmen aan toevoegen, en de aandachtig lezer weet het dan wel: triathlon is on my mind.
Wat betreft het zwemmen neem ik nog contact op met een dankzij Hank in blogland welbekend zwemcoach, maar later hierover meer. De bedoeling is om medio volgend jaar een wedstrijdje over korte afstand mee te pikken om af te tasten of het me ligt of niet. De afwisseling in trainingen bevalt me wel en ik denk zelfs dat ik een beter loper kan worden van de wisselwerking tussen de verschillende sporten. Enfin, we zullen wel zien. Probleem wordt uiteraard de weken dat ik voor m'n werk in vreemdtalige gebieden zal vertoeven, maar aan alles valt een mouw te passen, niet?

08:57 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

01/09/2009

1 september

Vraag me niet hoe het komt, maar vandaag heb ik zin om iets te schrijven over 1 september. 

Terug zijn ze, de jonge meisjes die bij bosjes aan de bushaltes staan, de onwennige jongens die met een veel te grote boekentas op de rug hand in hand met mama de weg naar school herontdekken of, zoals deze ochtend, die ene zenuwachtige papa die de straat op en neer rent omdat de schoolbus van dochterlief er nog niet is.

Ook dit jaar is 1 september ten huize van Marathon Geert een speciale dag, want mijn 3 meisjes kunnen terug de hort op voor een nieuw schooljaar: Lenne gaat naar het 6de en laatste jaar van de basisschool, Fien maakt haar opwachting in de 4de klas en Tania mag het terug gaan uitleggen op het podium van het 5de jaar. Met andere woorden, als ik pakweg volgende week eens een dagje thuis zou blijven dan ben ik eindelijk nog eens de baas!
Pas op, niet dat ik vakantie gepland heb, maar is er een 2-tal maand geleden niet gezegd dat in september één derde van de Vlamingen met de Mexicaanse griep in bed zou liggen? De kans is dus groot dat ik er bij ben ...

griepEigenlijk dacht ik dat de hype al een beetje was gaan liggen, maar nee hoor: de vogelgriep is weer helemaal in!
Je moet eens horen wat voor soort maatregelen er allemaal genomen worden vanaf vandaag: supermarkten die desinfecterende doekjes voorzien zodat je de handvatten van de winkelkarretjes kan poetsen, bedrijven waar het verboden is om handen te schudden (het is spijtig dat er eerst griep moet zijn vooraleer het sociaal aanvaard kan worden om die kortgerokte secretaresse ter begroeting eens op een welgemeende tongdraai te trakteren), dokters die magazines en kinderspeelgoed uit de wachtkamer verdrijven om het virus een halt toe te roepen ... je kan het zo gek niet bedenken of ergens in Vlaanderen is het aan het gebeuren!
En pas op hé ... allemaal vanaf vandaag! Niet gisteren, niet eergisteren, maar vandaag.

En waarom dan wel vandaag? Wel, heel eenvoudig: vandaag is het 1 september, en dus gaan 1 miljoen kinderen en 150.000 leerkrachten opnieuw naar school!

Nu kan het aan mijn aangeboren cynisme liggen, maar ik heb m'n bedenkingen. Immers, hoeveel van die kinderen en leerkrachten gaan vandaag naar supermarkt om inkopen, hoeveel van hen gaan zich aanbieden bij dat bedrijf waar er op dit moment reeds een lange rij wachtenden voor het bureau van die secretaresse bevindt, en hoeveel schoolplichtigen zijn op dit eigenste moment in dokterswachtzalen radeloos op zoek naar leesvoer?
Persoonlijk denk ik dat met die 1.150.000 potentiële ziektekiemdragers netjes opgesloten in hermetisch afgesloten schoolgebouwen de griep geen kans meer heeft.

Goed nieuws dus, behalve dan dat ik weeral een unieke kans om baas in eigen huis te zijn door de neus geboord zie ...

10:01 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

31/08/2009

De vooruitgang

Ik ben niet progressief. Sterker nog, ik ben niet progressief en ben daar fier op! Voor mij moet niet alles steeds weer verder, sneller, hoger, makkelijker, enzoverder. Dat verder en sneller lopen, ok, dat kan er nog net mee door, maar als ik zie naar hoe de wereld sinds mijn jeugd veranderd is, dan heb ik daar toch een dubbel gevoel bij.

Enerzijds speel ook ik het spel mee hé: mijn kinderen hebben allebei hun eigen laptop, er liggen bij mij thuis genoeg MP3's om alle trommelvliezen in een gemiddelde straat van de juiste beat te voorzien, en ja; één dezer MP3's heeft een aangesneden appel als logo.
Uit hoofde van mijn beroep ben ik zelfs verplicht om een half oog open te houden voor de nieuwste ontwikkelingen en wereldverbeterende uitvindingen.

En toch ... ik vraag me dikwijls af waar die mooie oude groentenhallen van Mechelen gebleven zijn. Bij de afbraak werd gezegd dat die plaats voor héél wat meer zou kunnen gebruikt worden dan zomaar een hal waar je groenten kan kopen (kan tellen als definitie voor 'groentenhallen' hé ...), en zie nu: er staat een schoolgebouw op (een uitbreiding van een bestaande school, eigenlijk) en de rest is parking. Moest ik een vierkante meter grond zijn en ze vroegen me in de verkavelschool wat ik later graag zou worden, ik zou toch brandweerman of politieagent zeggen, maar zeker geen parking!

Kom kom, dat is nostalgie.
Anderzijds ... is het nu écht nodig dat je met een druk op de rode knop van je afstandbediening het nieuws van overmorgen op je tv kan bekijken? Is de wereld nu werkelijk een betere plek om in te wonen omdat je iedereen die je maar wil met de meest eenvoudige toetscombinatie op je Blackberry kan laten weten dat die ravioli van gisteren wel héél lekker was?? Voel je je nu meer mens omdat je op internet over jezelf in de derde persoon berichtjes in de trant van 'Geert heeft vandaag een snotvalling' kan schrijven??? Gaat het erom om met zijn allen genoeg pilletjes te slikken zodat de gemiddelde levensverwachting tegen het eind van dit decennium hoger komt te liggen dan de maximumsnelheid van een Ferrari bestuurd door Tom Boonen????

Nee, ik persoonlijk denk van niet. De mens wil almaar verbeteren, en ergens is dat niet slecht, maar als ik de 'vooruitgang' bekijk die we de laatste decennia hebben gemaakt, dan stel ik me toch vragen of we niet gewoon minder mens zijn geworden. Vroeger vond men het niet erg om 15 minuten op een bus te moeten wachten; als tegenwoordig de trein 2 minuten te laat is dan wordt er collectief om het ontslag van de minister van vervoer gejoeld. Vroeger kon een kind nog een uurtje blijven spelen na school zonder dat er een doemscenario aan vast hing; de dag van vandaag kan de kustwacht haar Seakings in groep laten uitrukken en moet Dutroux in 2-voud bewijzen dat hij van niets weet wanneer een vroege tiener niet onmiddelijk met de snelheid van het licht op het 'Hey, waar blijf je ... de patatjes zijn klaar'-sms'je van zijn of haar ouders reageert. Vroeger, vroeger was niet alles beter, dat niet. Maar we hadden wel minder problemen met onze beperkingen, lijkt me.

Mijn frustratie uitte zich vorige week nog maar eens in een aanklacht tegen de heren ingenieurs die ons leven zodanig vereenvoudigd hebben dat de complexiteit van ons bestaan nog onmogelijk overschouwd kan worden.
remote-40w4000Laat het me even concreet maken: ik heb thuis 2 tv's: 1 beneden in de living, en 1 boven op de slaapkamer. Die 2de is vooral handig als je nog eens een dvd-film wil zien op een moment dat je vreest fysiek niet bekwaam te zijn het einde van het verhaal te bekijken. Ook durf ik al eens een laat sportprogramma in bed te volgen, zodat ik daarna onmiddelijk de match nog eens in dromenland kan herbeleven (waar in tegenstelling tot de werkelijkheid de held Marathon Geert uiteraard wél die cruciale penalty weet te scoren!). Om het tv-signaal tot boven in de kamer te krijgen, heb ik me enige tijd geleden een draadloze kabeltransmitter aangeschaft. Werkt goed, is leuk, alleen ... er liggen nu dus 3 afstandbedieningen op mijn nachtkastje: één voor de tv, een tweede voor de dvd-speler en nummer drie voor die transmitter. Vorige week waren de batterijtjes van deze derde remote control leeg, en uiteraard had ik zo niet direct een vers opgeladen paar bij de hand. Vroeger, ten tijde van de eerste afstandbedieningen, kon je dan nog de kanalen verzetten via een knopje op het toestel zelf. Tegenwoordig dus niet meer; die transmitter is zo compact en klein gemaakt dat er geen plaats meer is om knopjes te zetten. Met andere woorden: remote naar de zak = gedaan met spelen!
Kijk, daar kan ik me nu over opwinden zie ... kost het dan écht zoveel moeite om een backup in te bouwen? Als je dan echt een standbeeld op de Grote Markt wil verdienen, vind dan eens iets deftig uit. Mijn voorstel: gelieve een antikleefdekseltje voor een potje yoghurt uit te vinden, want als ik hier op 't werk aankom met mijn dagelijkse portie lactose in eetbare vorm lijkt het net alsof ik mijn beftechnieken aan het bijschaven ben wanneer ik dat dekselse dekseltje lig af te likken om toch maar het onderste (nou ja ... bovenste) uit de kan te halen. DAT zou nog eens een uitvinding zijn!

Allez kom, ik ga het hier niet overdrijven, maar weet dat ik me geen kind van deze tijd voel en dat driekwart van de nieuwigheden me gestolen kan worden.
Om het verhaal van de lege batterijen te vervolmaken zou ik kunnen toevoegen dat het probleem werd opgelost toen Tania in het midden van mijn gefulmineer en vlak voor het hoogtepunt van mijn betoog tegen onze maatschappij de zaak heeft bekoeld met de opmerking 'neem dan toch gewoon de batterijen uit de afstandbediening van de dvd', maar ik ga dat niet doen want dit zou afbreuk aan mijn reputatie doen ...

Ajuis en tot morgen!

08:29 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

29/08/2009

Solidarnosc

solidarnoscDit jaar is het 20 jaar geleden dat het ijzeren gordijn begon te scheuren. Eén van de meest beklijvende momenten uit die tijd, naast de ophanging van Ceaucescu en de dansende mensenmenigte op de Berlijnse muur, vond ik de eerste officiële speech van de Poolse vakbondsleider Lech Walesa in het gezelschap van de toenmalige Poolse leider Jaruzelski.

Ik ben allesbehalve een linkse rakker, maar kon wel de symboliek van het rood-witte vlaggezwaai met logo van de Solidarnosc-vakbond smaken.

Nu, 20 jaar na datum is dit 'wij kunnen de wereld verbeteren' wel wat bekoeld. De toenmalige helden zijn in de onmetelijke vergeetputten van de geschiedenis geworpen of, erger nog, ondertussen het slachtoffer geworden van nijd, afgunst en politieke broedermoord.

Gelukkig is er toch nog een lichtpuntje hier op aard. Om meer precies te zijn: de solidariteit tussen wielertoeristen.

Ik weet het, ik weet het, er wordt dikwijls gesproken van 'wielerterroristen' en ik kan zelf ook vermaledijde tweewielers verwensen wanneer deze en masse besluiten om hun dagelijkse portie levensgeluk te beproeven door zich met het verstand op nul en de ogen in de verkeerde richting gericht voor de wielen van mijn wagen te storten. Maar toch leeft er in dit wereldje ook een flinke portie compassie, mededogen en hulpvaardigheid.

Zo reed ik donderdagavond met de fiets van mijn werk huiswaarts. Al binnen de eerste kilometer had ik prijs: lekke band. Ondertussen ken ik het klappen van de zweep, of beter gezegd: het klappen van de band, wel en in een handomdraai had ik m'n luchtloze achterband vervangen door een nieuw exemplaar, netjes op druk (6,5 bar) gebracht door een gasbommetje. Dit is erg handig, want zonder te pompen krijg je toch wel wat spanning binnenin je tube. Na dit kleine oponthoud (langer dan 5 minuten hoeft dit niet te duren) sprong ik boordevol arbeidslust terug in het zadel om olijk trappend m'n fietstocht verder te zetten. Goed 2 kilometer verder was 't echter weer van dat: terug m'n achterband plat, en net als de eerste keer niet met het kenmerkende gesis van een rustig leeglopende tube maar eerder de typische knal van een hooggeschoolde zelfmoordterrorist. Stond ik daar, langsheen een druk bezochte verkeersader langs de luchthaven van Zaventem.
Gelukkig kwamen daar 2 wielertoeristen met het hart op de juiste plaats (altijd handig wanneer je je hartslagmeter correct wil aanbrengen) om me te depanneren. Bleek dat ik een klein scheurtje in m'n buitenband had, waardoor de binnenband mits de nodige druk zich net genoeg kom wringen zodat de confrontatie met een klein steentje genoeg kon zijn om een knal van jewelste te genereren.

Die gasten hebben me dus niet alleen geholpen, maar ook nog een beresterke probleemanalyse gegeven. Ik kreeg zelfs een binnenband van één der hulpvaardige Samaritanen. Uiteraard ga ik binnen de week een band teruggeven, vergezeld van een lekker flesje gegist druivennat!
Onderweg naar huis heb ik zeker 50 keer 's mans adres als een mantra herhaald, want ik en onthouden is nooit een geweldig succesvol duo geweest. Wegens privacy-redenen ga ik het adres hier niet posten, maar weet dat de brave man in Tremelo woont, niet toevallig het geboortedorp van Pater Damiaan.

De volgende keer dat een wielerterrorist nog eens zijn lijf, leden en racefiets riskeert door onverantwoorde manoeuvers ter hoogte van mijn wagen uit z'n voorband te toveren zal ik me een beetje meer vergevingsgezind opstellen ...

09:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

27/08/2009

Sporty Spice

Ik en de Spice Girls? 't Zal nooit wat worden, maar ja ik ben dan ook David Beckham niet hé ...

Nee, m'n titel is gekozen omdat ik voor de verandering nog eens iets over m'n sportief leven wil schrijven. Zoals al enkele lezers terecht hebben opgemerkt komt er terug een beetje schot in de zaak, zoveel zelfs dat ik titel en subtitel van m'n blog terug heb aangepast. Weg met het gerevalideer! Leve de sport! Of zoiets ...

Het gaat inderdaad relatief goed; ik ben nog voorzichtig en wil niks forceren, maar ik mag niet klagen. Slechts 2 maand geleden had ik niet durven dromen dat ik nu terug kilometerkes aan 4' per km zou kunnen lopen, en ziehier ... ze gaan zoner al te veel moeite. Eergisteren werd mijn training doorspijsd met 3 snelle km's aan respectievelijk 3'52", 3'51" en nog eens 3'51". OK, ik voel dat wel, maar dat is normaal na zovele maanden zonder noemenswaardige prikkels voor m'n snelle spiervezels.
Anderzijds voel ik me net als een anti-held in een ondermaatse aflevering uit seizoen 18 komma 3 van 'Lost': voor elk antwoord komt er een nieuwe vrag in de plaats.

leiemarathonWant ... wat moet ik nu doen? Het is mijn stijl niet om aan de lopende band wedstrijden te gaan lopen, dat is één. Maar ... voor m'n blessure had ik me wel ingeschreven voor een wedstrijd. Niet zomaar een wedstrijdje, maar een heuse marathon: op 20 september word ik geacht present te tekenen voor de start van de Leiemarathon.
Puur zakelijk bekeken zou het niet snugger zijn om die marathon ook daadwerkelijk te lopen: ik heb 1 maand voor datum nog geen enkele echte duurloop in de benen, en van een paar keer in de week een kilometerke aan 15 per uur te lopen wordt je ook geen Olympische grootheid. Verder zou deelname mijn gestadige opbouw volledig dwarsbomen.
Anderzijds is er natuurlijk het gevoelsmatige: die datum (20092009!), het weerzien met zovele oude bekenden, m'n eerste marathon op vaderlandse bodem, gewoon nog eens een wedstrijdje lopen en, niet onbelangrijk, bij een eventuele aankomst zou ik mijn gedroomde antwoord kunnen geven aan de neurochirurg die me enkele maanden geleden nog vertelde dat ik met een beetje geluk en mits aanschaf van een fluo hesje enkel nog een kleine kans op sportief geluk zou hebben in de buik van een peleton 60-plussers op de fiets. Yep, het uitlopen van een marathon binnen de 6 maanden na m'n operatie zou de gedroomde middenvinger hemelwaarts betekenen!
Anderzijds, is dit wel verstandig ... een oud Chinees spreekwoord zegt immers dat als je je middenvinger te hoog opsteekt je riskeert deze recht in de geïnfecteerde cloaca van een trekvogel te steken en dat zijn plekken die er niet uit gaan! (ok, ok ... 't is al goe: ik geef het toe ... ik heb dit ter plekke verzonnen, maar je weet wat ik wil zeggen hé ...)

Ik weet het dus niet. Ook niet onbelangrijk: kan ik überhaupt nog wel zo ver lopen? Wandelen is geen optie, dus als ik niet verder kan lopen dan zou het wel eens m'n eerste 'DNF' kunnen worden. Dat zou dan eerder een middenvinger recht in m'n eigen oog zijn!

Ondertussen train ik gewoon door en we zien wel. Ik heb nog een dikke 3 weken om in het midden van een pijnlijk ontwaken omgeven door bezwete lakens een beslissing te nemen ... 'to loop or not to loop', dat zal de hamvraag voor de komende dagen annex weken worden.
Ik ben nu eenmaal geen Vansteenkiste die 's morgens uit z'n bed kan rollen om te besluiten dat hij tegen de noen efkes rap een marathon gaat lopen ...

09:17 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

26/08/2009

Geuren

Er zijn van die geuren die je kunnen doen dromen.
Zo roept de geur van de Tahiti-douchegel met kokosnoot (die witte bussen) bij mij zweemzoete herinneringen op van een prachtige vakantie in Turkije. Het was aan de mooie Turkse rivièra immers de eerste keer dat ik deze lekker ruikende wasemulsie aan m'n zongebruinde torso zeepte, vandaar.

Maar je hebt evengoed geuren die spontaan braakneigingen, gepaard gaande met stuiptrekkingen en vochtverlies kunnen teweegbrengen. In het geval jullie niet weten wat ik bedoel: hou maar eens een mosselschelp onder de neus van iemand die net hersteld is van een voedselvergiftiging veroorzaakt door een bij leven in kwik vegeterende mossel. Gegarandeerd succes! Lezers die niet direct een mosselschelp bij de hand hebben maar deze interessante proef toch willen uitvoeren kan ik nog wel een zeer bruikbare tip geven, maar ik reken dan wel op jullie medewerking en verwacht dat de schaamdelen minstens een dag of 2 niet gewassen worden. Dank u.

Nu, deze blog staat niet direct bekend voor het spuien van wereldverbeterende verhalen, dus ga ik het zoals verwacht niet over lekkere, maar eerder over misselijkmakende geuren hebben. Zeg niet dat ik jullie niet verwittigd heb!

Ik hou persoonlijk niet van sterke geuren. Zelfs een geur die mondjesmaat aangebracht doet denken aan wilde nachten in gezelschap van Véronique De Kock stoten mij volledig af wanneer ze met liters tegelijk over het menselijk lichaam gegoten worden.

Vreemd genoeg lijkt het alsof mijn reukzin tijdens het hardlopen nog extra aangescherpt wordt. Wanneer ik loop zie ik nauwelijks meer dan de weg waarop ik me bevind en de oplichtende cijfers van m'n Garmin. Lopen bij miniem maanlicht doet me dan ook niets, want het tunnelzicht dat me overdag tijdens een loopsessie vergezelt stelt me niet in staat om zelfs bij schitterende zonneschijn meer te zien dan 's nachts. Het zelfde met mijn gehoor: ik hoor wel de vogelkes fluiten tijdens een rustige duurloop, maar wanneer ik geconcentreerd op tempowisselingen moet letten mag de US Air Force gerust m'n schaduw gebruiken om hun laatste precisiewapens te testen; het zal me niet uit m'n flow halen.
Zo dus niet met m'n reukzin: wandel ik in burgerkledij voorbij een frituur dan ruik ik amper de zich in verzadigd vetzuur wentelende aardappelstrookjes, maar durf ik looptenue voorbij hetzelfde etablissement struinen dan overvalt de geur me op een weerzinwekkende manier die me doet voornemen om de komende 2 maanden geen friet meer aan te raken. Kom ik in tijdens een looptocht voorbij stedelijk gebied alwaar een kokette dame de laatste creatie van Dior in haar nek heeft geplenst of waar een halfslachtige dandy door middel van een overdadig verstoven aftershave denkt dat z'n zweetoksels bij deze gecompenseerd zijn, dan krijg ik een spontane braakbalvorming ten noorden van m'n adamsappel: ik kan er niet goed tegen!

Even in de marge: is het jullie al opgevallen dat de meeste joggende dames zelfs in bezwete toestand lekker ruiken wanneer ze je voorbij lopen? Hoe doen die dat?? Is dat hét grote voordeel van een lichaam vol oestrogeen?

Pas op ... er komt ook nog een pointe aan m'n verhaal ...

Gisterenavond vertrok ik na valavond voor een 10km lange wisselloop. 2 km inlopen, daarna 3 reeksjes van 1 km aan 4 minuten per km en 1 km dribbelen en tenslotte 2 km uitlopen aan een tempo tussen Z1 en Z2. Stilaan komt er dus terug een lijn in m'n trainingen, maar daar ging ik het vandaag niet over hebben.

Wel over het volgende:
Tijdens het uitlopen liep ik voorbij de tennisclub in Muizen, niet zo gek ver van mijn stal. Net toen ik ter hoogte van het parkeerterrein kwam, draait er een vijftal per fiets de baan op, pal voor m'n voeten. Aan hun geavanceerde laveertechniek kon ik duidelijk zien dat deze 5 (3 vrouwen en 2 mannen) ooit al wel eens nuchterder zijn geweest. M'n reukorgaan trad meteen in werking en de onmiskenbare geur van verschaald bier die de avondlucht ontsierde liet er absoluut geen twijfel over bestaan: voor mij reed een cinquet aan regelrechte zatlappen!
dronkenNiet zo erg, dacht ik, want normaal mag je als loper toch verwachten dat een fietser zich zonder al te veel problemen van je verwijderd, zeker wanneer je aan een traag tempo verder gaat!? Zo niet met onze beschonken vrienden ... 5 meter afstand werden er 4, van 4 ging het na 3, en iedereen die met succes het eerste leerjaar heeft kunnen afronden kan samen met mij uitrekenen dat het snel via 3 en 2 naar 1 ging. Aangezien de laatste fietser pal op het geografische midden van de baan reed en niet meteen de meest stuurvaste indruk maakte aarzelde ik nog even, maar een korte kosten-baten analyse deed me besluiten om de brave bierdrinker langs rechts voorbij te rennen. Ik hoorde hem nog het een en het ander roepen, maar zoals al eerder aangehaald is mijn gehoor niet om over naar huis te schrijven als ik aan het trainen ben, en dus zou ik bij god niet weten waar het over ging. Ik liep dus gewoon door aan m'n eerdere tempo, passeerde ook de voorlaatste fietser en merkte toen pas dat de eerst ingehaalde drinkebroer me op veterafstand volgde.
Een beetje op m'n hoede besloot ik toch maar even enkele zenuwimpulsen naar m'n oren te sturen met de duidelijke boodschap om alle geluidsinformatie die uit de ether kon geplukt worden naar m'n centrale brein te sturen voor verdere analyse.
Wat bleek? Zatten Dirk (vraag me niet waarom, maar ik bedenk iedere nobele onbekende altijd met een naam die er volgens mij goed bij past; dat helpt me om de dingen een beetje te plaatsen ... ) vertelde aan zijn collega zwalper dat hij medelijden met me had en me daarom zo dicht volgde zodat hij me wat kon bijlichten. Grrrrrrrr ... ten eerste ken ik de weg daar nog beter als de buitenkant van m'n binnenzak, en ten tweede kan ik niet tegen de geur van reeds in 3-voud verteerd bier. Bovendien ben ik er niet mee gediend dat iemand die niet meer over al z'n reflexen beschikt probeert om z'n fiets ter hoogte van m'n hielen te parkeren. En dus versnelde ik een beetje. Niet genoeg, blijkbaar, want hoewel ook de 3 eerste fietsers werden ingehaald was ik nog niet verlost van onze zelfverklaarde bijlichter. Nog maar een beetje versnellen dan maar, want ik laat me toch niet overbluffen door een bierpul op wielen hé!?
Een goeie honderd meter verder lukte het me om hem los te schudden, niet zozeer doordat ik aan hetzelfde tempo liep van Usain Bolt op een gemiddelde zomerdag, dan wel door de verkeersremmer die op het wegdek was aangebracht: het fietslicht dat tot dan toe steeds rondom mij scheen begon plotseling wel heel erg vervaarlijk te zwenken en stopte een nanoseconde later met schijnen.
Empathie is me volledig onbekend, en doordat ik in de donkere nacht geen doodsgereutel achter me hoorde ben ik maar verder naar m'n heimat gelopen.

Een mens maakt toch nogal wat mee tegenwoordig hé ...

12:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

25/08/2009

Pluie

Gisteren had ik het nog over regelmaat, vandaag zou het kunnen gaan over 'regenmaat', want de druppels vlogen me langs de buisjes van Eustachius zoals nooit tevoren.
Ik ben namelijk deze ochtend met de fiets naar 't werk gereden.
Eerst had ik echter nog een afspraak bij de tandarts. Geen probleem, dat zijn wel een paar kilometerkes meer, maar daar is nog nooit iemand van gestorven, tenzij je mijn rit vanuit het standpunt bekijkt van de naaktslak die zich met ware doodsverachting onder mijn van 7 bar pure druk voorziene tubes wierp, aldus vanaf heden beschikkend over de smalste taille ooit onder haar soortgenoten.
Vertrokken met goed fietsweer (geen wind, veel zuurstof) zag ik vanuit de tandartsstoel de regenwolken opkomen, en tegen de tijd dat m'n tandenboer als een echte bouwvakker alle gaten uitgeboord, geplamuurd en herschilderd had was 't al van dat: regen, en nog niet zo'n beetje! 't Voordeel van daar met je fietske te staan is dat je je de vraag niet moet stellen of je er al dan niet zou doorvlammen; het lot heeft de keuze al in je plaats gemaakt.
Mag ik bij deze een speciale vermelding geven aan de chauffeur van de camionette die 't nodig vond om met z'n wielen in de goot te rijden zodat ik op 't moment dat de regen wat begon te minderen toch nog lekker nat bleef dankzij de gratis douche die dit opleverde. Nog een geluk dat ik niet haatdragend en uitermate vredesgezind ben, want anders zou ik de brave man nog alle onheil (waaronder een hartinfarct alvorens het volgende verkeerslicht te bereiken) van de wereld toewensen.

Maar bon, eigenlijk is de regen tussen m'n oorspronkelijk verhaal gekomen, want ik dacht iets te schrijven over een artikeltje dat ik bij de tandarts in de wachtkamer heb gelezen. Ik weet al niet meer in welk boekske, maar 't was één van die wetenschappelijke tijdschriften die niemand in huis haalt maar die iedereen in wachtzalen begint te lezen omdat ze denken op die manier voor intelligent, breeddenkend en alfabetisch geschoold door te gaan.
(ja, ik beken!)
In dat tijdschrift zag ik een artikeltje over fobieën. Al na enkele regeltjes had ik door dat ik niet veel informatie over kikkers en smalle Sanders (oeps, daar ga ik weer ... salamanders moest dat zijn!), en na nog eens goed de titel van het artikel na te hebben gelezen zag ik dat het inderdaad niet over amfibieën ging, maar over angsten.
Ook goed, hoewel ik persoonlijk niet mag klagen: het enige waar ik echt fobisch in ben is angst zelf ... ik krijg toch altijd zo'n schrik wanneer ik bang ben hé ... niet te geloven!
Er is hier een groot nadeel aan: omdat fobiafobie (nog) niet een algemeen aanvaard fenomeen is zit ik voorlopig moederziel alleen in de donderdagse zelfhulpgroepbijeenkomst.

Maar kom, we treuren niet, want als ik dat artikeltje mag geloven zijn er heel wat mensen die een groter kruis moeten dragen. Laatst zat er nog een vrouw in haar wagen, verlamd van de angst want ze had tunnelvrees. Plaats van gebeuren: 100 meter voor de ingang van de Brennerpas. Fantastisch idee uiteraard om langs daar te rijden als je tunnelvrees hebt, maar 't zal je maar gebeuren hé ...
Dan heb je nog de rakkers met agorafobie:
- En, ga je zondag mee naar de Grote Markt?
- Aaaaaaaaaaah ...

Nee, 't moet niet makkelijk zijn om met een doorwortelde angst het leven tegemoet te treden.
Maar wat ik las in het reeks aangehaalde artikel slaagt wel alles. In het begin werd er immers de getuigenis aangehaald van iemand die claustrofobie heeft. OK, misschien niet de meest indrukwekkende inwoner van het land der fobieën, maar deze kerel had het toch wel goed te pakken. Zo kon hij bijvoorbeeld niet naar de tandarts gaan (toepasselijk wanneer je denkt aan waar ik op dat moment zat te lezen); niet omdat de tandarts buitengewoon klein behuisd was, maar wel omdat zijn claustrofobie ervoor zorgde dat hij panisch werd bij de gedachte aan het feit dat er een plastieken darmpje in zijn mond zou gestoken worden.

WABLIEF??? Hoeveel gekker kan je 't nog bedenken??

rectaal%20onderozkAls je het zo bekijkt, dan heb ik ook claustrofobie zulle; meteen ook de reden waarom ik als de dood ben bij de gedachte aan een rectaal onderzoek ... bwah!





Kleine aanvulling naar aanleiding van JeeWee's reactie: oeps, inderdaad! Het is nu eenmaal zo dat de Brennerpas poëtischer klinkt (met de vlam in de pijp, weet je wel) dan de Gothard-tunnel ;-)
Anderzijds is het wél echt gebeurd: de dame in kwestie was richting Italië gereden langs een weg die geen tunnels bevatte, op de terugweg naar ... weet ik veel, terug naar huis zekerst??, had ze zich echter van weg vergist en toen stond ze daar ...

15:42 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

24/08/2009

Regelmaat

septemberHet lijkt vandaag wel een vervroegde 1 september; aan een totaal van 5 weken verlof, enkel in het midden onderbroken door 7 werkdagen (waarvan dan nog de helft in het buitenland) is deze ochtend abrupt een einde gekomen.
Even twijfelde ik nog om de GPS ter hulp te roepen bij het vinden van de weg naar m'n werkplaats, maar gelukkig stonden er nog genoeg landschapskenmerken in m'n tanende geheugen gegrift om zonder technische hulpmiddelen de juiste route terug te vinden. De mooie zomer is voor mij dus beëindigd, maar met een cruise, een citytrip naar Berlijn, een weekend Molenheide en een bezoekje aan Bobbejaanland zinderen er nog tal van mooie herinneringen rond, en dat zijn toch weeral pareltjes die ze me niet meer afnemen.
Wat echter niet wegneemt dat het ontwaken deze ochtend eerder van de ruwere soort was.

Nu ja, aan alle nadelen hangt ook een voordeel, en voor mij is dit wel dat er terug een beetje regelmaat in m'n sportavonturen kan komen.
Want het heeft niet veel soeps geweest, de voorbije 2 maanden. OK, er is het feit dat m'n rug me wat heeft afgeremd, maar zelfs dan ...

Het moet weken geleden zijn dat ik nog eens 2 dagen na mekaar heb gelopen. Gedeeltelijk valt dit te verklaren door een exponentiële toename van het aantal fietstrainingen, maar zelfs deze bijvoegelijke sportactiviteit werd minder in aantal en lengte aan het menu toegevoegd dan ik zou gewenst hebben. Ook de veelvuldige uithuizigheid van mezelf en de mijnen heeft geen goed gedaan aan m'n kilometeraantal, maar mag een mens daar nu spijt van hebben?

Mijn niet aflatende hoop is dus gevestigd op de regelmaat van de standaard werkweek, waardoor ik terug in m'n oude automatismen zal kunnen hervallen van opstaan-werk-eten-rust-sport.

Ook m'n blog kan wel wat regelmaat gebruiken, want de laatste 5 weken is 't hier niet veel soeps geweest.
Zodus, beste lezers, zal vanaf heden ook jullie leven opnieuw bezwangerd worden met nutteloze verhandelingen over mijn (sport)leven en zullen dyslectische schrijfsels op deze pagina's wederom smachten naar jullie reacties.

Kleine noot: ik gebruik de term 'dyslectisch' niet om aan te geven dat ook ik aan deze aandoening van de leesspieren lijd, en nog veel minder om met onze vrienden de lysdectici (geloof mij, die gasten kunnen da lezen ;-) ) te lachen, maar het is een feit dat ik té veel schreiffauten ontdek wanneer ik m'n eigen verhalen nalees. Ook ben ik iemand die zich regelmatig verspreekt, veelal omdat ik aan te veel zaken tegelijk denk en daarom 2 zinnen door elkaar meng of zelfs woorden onderling begin te mixen.
Niets nieuws onder de zon; ik heb dat altijd al gehad. Zo heb ik in mijn jeugdjaren heel wat potentiële romances bij voorbaat gekelderd zien worden omdat ik het mooie meisje dat voor me stond onbewust 'schieve lat' in plaats van 'lieve schat' heb genoemd, en talloze keren steeg het schaamrood me naar de wenkbrauwen toen ik in het midden van een potige crisis op de speelplaats dreigde met een 'taak op uw boekkes', alwaar een 'toek op uw bakkes' heel wat indrukwekkender had geklonken.

Tja, ieder z'n gebreken, zeg maar ...

08:38 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

13/08/2009

Beloven ja!

Nog maar net terug aan het bloggen en al meteen een belofte breken; op die manier komen we er natuurlijk nooit!

Beste vrienden, dit berichtje schrijf ik gewoon om te melden dat ik vandaag toch geen berichtje ga schrijven. (origineel hé!?)
Ik was het van plan, maar het zal niet lukken. Een plotseling opgedoken diarree zorgt ervoor dat de spijs me sneller door het darmkanaal spoelt dan dat er woorden in hoger gelegen regionen opborrelen.

Boosdoener is warschijnlijjk het restaurantbezoek waarvan ik net ben thuis gekomen. Foutje dat ik op mijn conto mag schrijven, want in plaats van normaal te doen en gewoon een voorgerecht en een hoofdschotel te nemen heb ik per ongeluk 2 hoofdschotels gekozen. Vraag me niet hoe het mogelijk is, maar het is nu eenmaal zo ... ooit vraag ik wel eens een patent aan op dit soort zaken!
't Was wel grappig hoor: als 'voorgerecht' kreeg ik reeds een volwassen portie (de juffrouw die na deze gang de borden kwam afruimen vertelde me al lachend dat het de eerste keer is dat er iemand 2 hoofdgerechten neemt ... je had m'n gezicht moeten zien ...), en het door mijn culinaire hersencellen geselecteerde hoofdgerecht was waarschijnlijk ook zowat het meest omvangrijke dat de kaart te bieden had.

En als jullie me nu even willen excuseren; ik moet dringend ... juist ja ...

23:08 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

12/08/2009

Boven water

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier nog iets gepost heb.
De reden is vrij simpel: een vakantie in 3 delen heeft me in een computerloze periode gedompeld, en buiten het feit dat ik hierdoor jullie blogs niet heb kunnen volgen was dit niet eens zo slecht.

Zoals eerder gemeld, was er eerst een cruise op de Middellandse zee, gevolgd door nog een weekje verlof aan de Côte Chez Moi, oftewel in mijne hof. Hierna ben ik nog anderhalve week gaan werken, maar na 2 mailloze weken kon ik geen minuut vrij maken om m'n blog aan te vullen. Na deze werkverpozing kon ik weeral de hort op, dit maal voor een 5-daagse citytrip naar Berlijn. Waarom Berlijn? Wel, jullie weten vast allemaal dat die stad vanaf volgende week maandag het wereldkampioenschap baanatletiek organiseert. En wie kampioenschap zegt, zegt Bjorn als bezoeker. Welnu, iemand moet die brave Berlijners toch gaan verwittigen over wie ze over hen heen gaan krijgen??

Een verslagje van deze 2 tripjes volgt nog wel; dit berichtje is gewoon even om te laten weten dat ik nog leef, en ja, zelfs nog loop!

Het 3de deel van het verlof moet nog komen, want overmorgen (vrijdag) gaan we met heel het gezin, aangevuld door het gezin van m'n old time buddy en co-coach Dimmie naar Molenheide.

De vooruitzichten zijn dus goed, wat zeg ik ... zééééér goed.
Ook met de rug, want hoewel ik nog steeds niet het lef heb gehad om voluit te trainen of zelfs maar het trainingsvolume de hoogte in te jagen voel ik geen pijn meer en de luttele kilometers die gelopen worden zijn allen tot dusver goed verteerd. Dat op zich is uiteindelijk ook reeds veel waard.

Deze week dus nog een berichtje (of 2, wie weet?), en daarna deel 3 van m'n vakantie. En daarna? Werken, beste mensen, werken werken werken ...

Tot de volgende!

20:26 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

08/07/2009

Challenge

Gisteren heb ik de eerste loopkilometers van deze week op de teller geplaatst, en hoewel ik ze wel degelijk zelf heb gelopen, moet ik iemand bedanken voor dit heuglijke feit: Pieter!(link)

Was het niet vanwege zijn prachtige initiatief om een door hemzelf opgezette Nike+-challenge, de kans ware groot dat de weekteller nog steeds op 0 zou staan!
Dus, bij deze: merci Pieter …

Pas op, mijn oude lijf vertoonde wel degelijk zelf initiatief om die dag iets sportiefs te gaan doen, zeker nadat m’n op maandag geplande training in het water viel door late werkzaamheden. Dus stond ik daar in vol ornaat, klaar om 10 kilometer te gaan genieten, toen zich plots de aandrang deed voelen om me te ontdoen van een halve kilo ballast in de vorm van het stoffelijke overschot van middagmaal en avondpot.
Terwijl ik daar zo zat in de beslotenheid die je enkel op je eigen wc-pot kan voelen brak me daar een stortbui los. Let wel, ik heb het nu over de weersgesteldheid en niet langer over mijn lozingscapaciteit. Een stortbui dus. Echt zo een moment waarop de hemelsluizen zich openen en een glimp laten zien van wat indertijd de zondvloed moet geweest zijn. Wanneer ik een stuk toiletpapier in de hand heb voel ik me zelden groots, maar onder de indruk van het razende regengeweld buiten werd m’n nietigheid toch nog nét iets meer beklemtoond.
Een nietigheid van dien aard dat ik er zelfs stevig aan dacht om ook van dinsdag een loopvrije dag te maken. Let wel, moest ik nu in volle marathonvoorbereiding zijn, dan zou ik dit nooit overwegen, maar nu … ik had gewoon geen zin om me door de in het hiernamaals residerende halve zool die aan het hoofd staat van het departement ‘regen, sneeuw & derivaten’ te laten mismeesteren als hulpeloze speelbal .
Klein geel visje in een zee van blauw? Ik heb andere doelen in het leven!

En toen was er daar dat kleine stemmetje, dat ergens heel ver achteraan in m’n bewustzijn begon te protesteren … hey, bonobo … en de challenge van Pieter dan??
Inderdaad ja, ik heb me ingeschreven, zal er zeker geen hoge ogen in gooien, maar dat wil nog niet zeggen dat ik me helemaal moet laten gaan! Zo kwam het dat ik voor het eerst in maanden terug m’n regenvest uit de kast haalde en alsnog de eerste stappen zette in wat een heerlijk ontspannen loop van net boven de 10 kilometer werd!

De Challenge: een kleine stap voor de mensheid, maar een gigantische motivator voor de bloggende loper!
Mag ik jullie dan ook langs deze weg warm aanbevelen om, als het nog niet is gebeurd, aan te melden voor deelname aan dit heerlijke initiatief? Gewoon effe een mailke naar Pieter en hij regelt de volledige administratie. Lopen dien je evenwel zelf te doen, maar dat zal het probleem wel niet zijn, zeker?

Doen!

16:58 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

07/07/2009

F1 van de duursporten

Waar is de tijd dat het wielerwezen de formule 1 van de duursporten werd genoemd? De wielrennerij kreeg die bijnaam niet vanwege de ongelooflijke snelheden die het peleton bij wijlen haalt (gisteren in de Tour had ik het tempo tot op 15 km van de aankomst moeiteloos kunnen volgen, maar daarna ... jeezes ...) of de gestroomlijnde pakjes die elke start van een individuele tijdrit haast omtoveren in een lanceerplatform voor de betere raket. Nee, ik gaf onze vrienden de coureurs deze bijnaam omdat zij altijd experimenteerden met van alles en nog wat om beter te kunnen recupereren of sneller, gestroomlijnder en aerodynamischer te worden. Ook op het vlak van medische begeleiding is de wielerwereld steeds een decennium voor geweest op pakweg de loopsport.
Op een gegeven moment leek het wielrennen wel de speeltuin van allerlei boze genieën die het effect van hun brouwsels willens nillens wilden uitproberen op gebruinde heren in spannende broekjes en zeemvel tegen de kont.

Zaken zoals electro muscle stimulation werden door de gemiddelde wielrenner reeds als verouderd beschouwd op het moment dat de eerste loper in haast orgastische staat op pagina 3 van de Runners World wist te verklaren dat hij iets ongelooflijk nieuw en wereldverbeterend had ontdekt.


icebathGroot was dan ook mijn verbazing toen ik gisteren in het dagelijkse Tour-gedeelte van mijn krant een bericht las over nieuwigheden die sedert dit jaar hun ingang hadden gevonden in de wereld van epo, wespen en gesneden brood.
Het eerste was een 'nieuwe' recuperatiemethode die door team Milram (dat zijn die gasten met hun koeienvlekken op de trui waar Erik Zabel z'n carrière nog bij heeft afgesloten). Zij gebruiken sedert enkele weken een ijsbad!
Als je het krantenartikel las dan kon je tussen de regels door niets dan verwondering lezen voor deze revolutionaire methode om de spieren te laten recupereren!
Revolutionair?? Ik herinner me nog een interview met Paula Radcliffe waarin ze honderduit over haar ijsbad spreekt. Niet dat zij hier een pionier in was, maar het was wel de eerste topper die dit onder de aandacht van de goegemeente bracht. Ik kan me niet precies herinneren welk jaar het was, maar laat ons zeggen dat Michael Jackson op dat moment nog heel wat tijd als sterveling op deze aardbol tegoed had ...

x socksEen tweede 'nieuwe' ontdekking in de cocon van onze vrienden cyclisten zijn de compressiekousen. Ook hier dienen haakjes de relativiteit van het woordje nieuw te onderstrepen, want zelfs in mijn kousenla liggen 3 paar van die lange X-socks, 2 paar Boosters en 1 paar BV Sport Recup-kousen, alsmede een compressie loopshort.
Reactie van een renner? "Tja, het schijnt dat 't goed is. Waarom denk je anders dat ik het draag? Voor het zicht moet je het niet doen want je maakt jezelf belachelijk met die lange witte sokken onder een koersbroek".
Dat dit soort sokken ondertussen reeds meer dan ingeburgerd is in de loopwereld kon ik nergens in het artikeltje terugvinden.

Ik weet het niet precies, maar zou het komen door de steeds meer geavanceerde dopingcontroles dat heel wat renners teruggrijpen naar de oude keukenmiddelen om hun prestaties die laatste 2% op te kunnen vijzelen? In het licht van dat als het niet meer op synthetische manier kan, dan maar met artisanale kousen?
Laat het ons hopen.

In elk geval onthou ik dat onze geliefde sport blijkbaar haar achterstand op de wielrennerij meer dan goed heeft gemaakt. Meer zelfs, we hebben ze uit het wiel gereden! (of gelopen, zo u wil ;-) )

10:10 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

06/07/2009

Fietsen in het Hageland

Afgelopen weekend heb ik niet zoveel gelopen. En toch heb ik heel wat kilometers achter me gelaten! Zaterdag was goed voor een basisrondje lopen (10,5km), maar dé uitdaging stond op zondagochtend geprogrammeerd: een fietstourtochtje van 90km, met vertrek en aankomst in Leuven, en dit onder begeleiding van Slechte Vrienden!

Nee, dames en heren, beste lezers ... Marathon Geert is niet verzeild geraakt in een drugsnetwerk en heeft zich al helemaal niet verdiept in de mensenhandel; de 'Slechte Vrienden' is een wielertoeristenclub waar ik niet echt volwaardig lid van ben, maar wel via mijn firma sponsor, en in die hoedanigheid mag ik al eens een keertje meerijden. De ploeguitrusting is nog niet helemaal klaar ('t is een nieuwe vereniging, maar volgende week zouden de flitsende tenues eindelijk geshowd kunnen worden!!), en dus vertrokken we elk in onze eigen kleuren.
Ik dus in m'n Garmin Irish Champ-shirt. En het werd me nogal een tocht; vooral in 't begin niet echt veel vlak, lange en steile kasseistroken en genoeg bochten om een gemiddelde GPS het noorden kwijt te laten raken. Gelukkig had ik me voorbereid en als een echte Flandrien de nummers van de fietsknooppunten die gevolgd moesten worden, inclusief met de lengte en hellingsgraad van alle vermeldenswaardige hellingen op m'n kader gekleefd. Desondanks zijn we erin geslaagd om ergens een knooppunt mis te lopen, maar gelukkig waren we op dat moment in bekend gebied, zodat we toch nog zonder de afrit Moscou West te hebben gezien terug op ons startpunt aankwamen. Ik besliste om met de fiets huiswaarts te keren, goed voor nog een 20-tal kilometer, zodat ik voor de eerste keer in m'n prille wielerloopbaan boven de 100 km kwam.
Het feit dat ik het laatste stukje naar huis als een halve zool heb afgelegd zal er wel toe bijgedragen hebben dat ik compleet leeggereden m'n eigen vertrouwde huisje en tuintje terugzag. Maar ... wat een zalig gevoel!
Het is trouwens meer en meer duidelijk dat het fietsen me steeds beter afgaat: m'n zithouding is fel verbeterd en voelt meer comfortabel aan, en aldus gaat ook het rijplezier crescendo; toch niet onbelangrijk wanneer je 3 à 4 uur in het zadel wil blijven en het uitrijden van een triathlon in de planning laat broeden.

Omdat ik na een rustpunt (één onzer Slechte Vrienden zijn ketting was afgelopen en dus werd die brave man in teamverband getroost en ook een beetje geholpen) vergeten ben m'n Garmin terug aan te zetten kan ik geen volledig sattelietkaartoverzicht geven van ons tochtje, wat spijtig is want een lus van Leuven via Horst en Bekkevoort tot in Scherpenheuvel en dan via onder meer Aarschot en Winksele terug naar Leuven toont best wel indrukwekkend.

Pittig detail: thuisgekomen heb ik gegeten zoals enkel een varken met grootheidswaanzin dat kan, en dan heb ik het vooral over het aantal en niet zozeer over de wijze waarop, alhoewel ...
Na eventjes voor mijn gezin het relaas van mijn tochtje uit de doeken te hebben gedaan, had vrouwlief nog een 'leuke' verrassing (heb lang getwijfeld om één 'r' weg te laten): we gaan shoppen! (oh nee) Naar de AS Adventure!! (ah, dan is 't goe) Met de fiets (we zijn terug bij 'oh nee').
oregon300Maar kom, ik heb mezelf eens goed verwend, want voortaan is 't gedaan met fietsknooppunten te missen, verloren te rijden of telefonisch op door toevallig toekijkende vissers onbegrepen plastische wijze een overzicht te geven in welke godverlaten doodlopende dreef met uitgang ergens ten westen van het einde van de wereld ik nu weer plat ben gereden terwijl ik een reserveband ben vergeten ... voortaan vertrouw ik op de Garmin (what else!?) Oregon 300. Jawel, met inbegrip van fietsknooppuntenkaart van België, Nederland en Luxemburg en gedetailleerde fiets en wandelkaarten van heel West-Europa en nog een goed deel van Oost-Europa.

Dat zal ze leren ... mij per fiets mee naar de AS sleuren ...

Voor de kenners: ik verkoos de Oregon boven de Edge 605 of 705 omdat bij dit laatste toestel, wat weliswaar speciaal voor de fiets werd ontworpen en lichter is, standaard geen enkele bruikbare fietskaart is inbegrepen en op dit moment dankzij allerlei promoties op de Oregon was het prijsverschil van dien aard dat mijn economische realiteit elke andere beslissing als misdadig zou bestempelen.

Rest me nog om het kleine doch selecte groepje Slechte vrienden Steven, Arvid & Mark te bedanken voor het innige en zweterige samenzijn ... wordt zeker vervolgd!

08:47 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

02/07/2009

Denken tijdens het lopen

 Martine had het op haar blog eergisteren al even over wat een loper zoal denkt tijdens het lopen. Ik ga haar wijze woorden niet herhalen, want het beter uitleggen dan een Rotterdamse topatlete is nu eenmaal iets wat niet gegeven is aan een keuterboerke uit Muizen.
Maar, ik onderschrijf wel wat ze te vertellen had: tijdens een duurtraining denkt een loper niets! 't Is te zeggen, het is niet zo dat je tijdens het volbrengen van een lange duurloop gericht je gedachten kan richten op het oplossen van de laatste problemen inzake kernsplitsing, want daar komt toch niets van in huis.

Anderzijds heb ik het al wel geregeld meegemaakt dat ik lang over een bepaald onderwerp lig te dubben zonder dat de Eureka!-gedachte haar intrede in m'n beneveld brein kan doen, terwijl tijdens de eerstvolgende looptraining de oplossing als een dief in de nacht m'n gedachten binnensluipt. Spijtig genoeg ben ik dikwijls die ultieme oplossing weer kwijt tegen dat ik thuis ben, maar da's dan weer wat anders ...
Maar het is toch raar hé, je hoort een liedje op de radio en je wil voor jezelf reciteren wie de auteur van dat bepaalde muzikale pareltje is; je ziet 'm voor je, je herinnert je woord voor woord alle artikels die er in de roddelpers over verschenen zijn, de songtekst kan je als het moet achterstevoren schrijven en toch, die naam ... die naam ... die naam komt niet. Een dag later ga je lopen, je denkt helemaal niet meer aan het liedje en paf ... daar schiet de naam je te binnen!
't Is iets typisch aan duurtrainingen; ik denk dat je dit niet kan meemaken tijdens snelheidstrainingen of wanneer je te veel van tempo moet veranderen, want dan ben je zo geconcentreerd bezig met tijden, afstanden en hartslagen dat je niet voldoende ruimte laat om externe gedachten een rol van betekenis te geven.

Welnu, gisteren had ik ook zo een Aha-erlebnis ... maar 't had niet veel met muziek te maken.

Waarmee dan wel? Wel, enkele dagen geleden lanceerde Running Ronald, faster than a rocket, smoother than a lollipop and greasier than a pakske Belgian fries, een wedstrijd op z'n blog.
De opdracht was eenvoudig: een vrij plastische foto van 's werelds meest bekende blogfenomeen moest voorzien worden van commentaar. Uiteraard heb ik een halfslachtige poging gedaan om hier een persoonlijke bijdrage aan te leveren, maar de foto is op zich zo sprekend dat het eigenlijk moeilijk was om er via enkele woorden uitleg een meerwaarde aan te geven.

Tot gisteren, tijdens mijn training (voor de eerste keer terug gemiddeld boven de 10 per uur op de 10k aan amfibie-hartslag, YEAH!) ik eventjes het Zen mocht bereiken en de oplossing voor die foto voor me zag. Die foto is namelijk geen foto; het is een stilstaande film! Hoewel enkele verdienstelijke pogingen mochten genoteerd worden en de wedstrijd een zeer mooie winnaar kent, zit er zoveel dramatiek, zoveel expressie, zoveel verhaal in die foto, dat je dit niet kan samenvatten in slechts één frase.
En vandaar dat ik gisteren, uiteraard volledig buiten competitie, tussen kilometer 7 en 8, het volgende heb bedacht:
(Ronald, ik hoop dat er nog veel aktiefoto's van je zullen verschijnen want je bent een dankbaar onderwerp om ne keer goe mee te lachen :-))))   ) 

 

RR1 

 

RR2

 

 

RR3

 

 

 

 

 

 

RR4

 

 

 

09:19 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

01/07/2009

Lopen in de zon

Het einde van het schooljaar is voor mij traditioneel een periode van schipperen en zoeken tot zich een gepast tijdslot aandient om een training in te passen.
Dit komlt voornamelijk omdat Tania in haar hoedanigheid van onderwijzeres rond die tijd een hele resem verplichtingen heeft die erg laat kunnen uitlopen.
Zo nam ik eergisteren een noodgedwongen rustdag, en ook gisteren zou het kantje boordje geworden zijn.
Gelukkig kon ik mijn werkschema een beetje aanpassen zodat ik tussen 4 en half 6 in de namiddag toch nog even de benen in een loopbroek kon steken om de ultieme kilometers aan m'n bedroevend maandtotaal toe te voegen.

En ja, ik weet het ... het wordt afgeraden om tussen 12 en 20u zware inspanningen te leveren, maar ten eerste staat mijn huidig loopniveau het leveren van zware inspanningen in de weg en ten tweede ... wel, ten tweede zal ik nog eens iets zeggen zie ... ik heb in de maanden dat ik niet kon lopen genoeg stamina, grinta en doodgewoon ongelooflijk veel goesting opgekropt dat voor mijn part het godganse gilde aan geschoolde en goedmenende gezondheidsgoeroes kunnen zeggen wat ze willen, maar als ik moet kiezen tussen lopen op het meest ongezonde tijdstip van de dag en niet lopen, deze laatsgte optie zonder twijfelen overboord gekieperd wordt.
Punt andere regel, over en uit, einde discussie!

running desertUit voorzorg had ik wel een pet opgezet, iets wat ik niet makkelijk doe, en dit was écht wel nodig, want hoewel het middaguur reeds 4 klokrondes geleden was en de zon slechts naar haar zenith kon refereren als een herinnering uit een recent verleden, toch was het nog snikheet en enorm benauwd. M'n longvaten deden alle moeite om het kleine beetje zuurstof uit de gebakken lucht die ik inademde te knijpen, maar toch had ik het gevoel dat ik niet vooruit ging. Ik bedoel, nog minder vooruit dan gewoonlijk.
Het zweet liep in sloten langs m'n armen naar beneden en m'n 4 waterflesjes waren volledig uitgeperst na m'n rondje van 10 kilometer. Ondanks de aanwezigheid van bomen en water langs m'n parcours had ik soms het gevoel dat ik een gevecht op leven en dood in de woestijn aan het leveren was.

Achteraf gezien viel het nogal mee, want m'n gemiddelde van 10 per uur werd net als m'n vorige trainingsessies sinds m'n comeback gehaal tot net over halfweg en de hartslag bleef vrijwel constant perfect onder controle.
Stilaan komt ook het goede gevoel terug, want hoewel ik al lopend nog steeds elke definitie die ooit op inertie van toepassing is geweest tart loop ik wel steeds meer met groter gemak en ik beëindig elke loopdag met een goed gevoel en in het volle besef dat het erger had gekund.

Aan versnellingen denk ik voorlopig nog niet, laat staan aan wedstrijden, maar het staat als een paal boven water dat ik nog niet afgeschreven ben!

13:49 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

30/06/2009

Vakantie in zicht

Nog een kleine 2 weken en we gaan op verlof!

cyclist nakedVoor 't goeie weer moet je het tegenwoordig niet meer doen, maar een mens snuift toch al eens graag okselgeuren op onbekende plaatsen, dus kijken we er naar uit.
Het zal een combinatie worden van cultuur en sport, want we gaan op cruise!
Overdag dus toeristeren met bezoekjes aan Venetië, Bari, Myconos, Santorini, Athene, Olympia en Dubrovnik, en daarbuiten sporten, met aan boord fasciliteiten zoals een fitnesscentrum, atletiekpiste (!), klimmuur en je kan het zo gek niet bedenken of ze hebben het wel aan boord geheisd.
Een beetje bijbruinen zal ook nodig zijn, want door al het fietsen in de zon begin ik stilaan op een renner na 3 weken Tour de France te lijken. Je kent dat wel: zongebruinde armen en benen maar daarbuiten zo wit als Michael Jackson na zijn 30ste verjaardag, uiteraard te wijten aan het dragen van afgemeten wielerkledij. Er zijn uiteraard altijd manieren om dit te vermijden (zie foto), maar ik weet niet of ik zo ver mag gaan van Tania ...

Over de vakantie zelf: gisteren zijn de tickets aangekomen, en dat is één van die traditionele benchmarks die het aftellen laten beginnen.
Eerst nog 2 projectjes afwerken (ééntje in het zuiderse België en ééntje in Denemarken) en dan doe ik voor 2 weken de boeken toe. Vanochtend was er een pipo op Radio 1 die 5 tips gaf aan ijverige arbeidsgeesten om zorgeloos op verlog te vertrekken. Vooral tip nummer 5 vond ik zeer waardevol: 'verwittig je collega's dat je op verlof gaat'. Dat ik daar nooit zelf aan gedacht heb ... nog een geluk dat ons land zoveel academisch geschoolde ervaringsdeskundigen heeft hé ...

Enfin, het zal deugd doen, zoveel is zeker.

08:17 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |