29/08/2016

Boerkini

Is 'boerkini' ooit al woord van het jaar geweest?
Indien niet, dan weet ik wie er in 2016 wel eens met de gouden medaille zou kunnen gaan lopen, want hoewel al meer dan 10 jaar oud (ik zag het voor het eerst aan een zwembad in Egypte, gedragen door een dame die haar waterafstotende gewaad droeg voor zowel het waden in het water als het waggelen richting buffet met watermeloen en walnoten), het is nog nooit zo gemediatiseerd als in deze bange dagen van aanslagen en andere terroristische spielerei.

Niet nieBoerkini-geweigerd-in-Marokko-e1409132380325.jpguw, maar blijkbaar is het pas nu aanstootgevend genoeg geworden om alvast in sommige Franse badplaatsen met een verbod getrakteerd te worden.
'Eindelijk!', aldus sommigen.
'Een schande!', aldus anderen.
Om meteen heel duidelijk te zijn: ik sluit me aan bij die eerste kreet. Voorwaar, ik ben een voorstander van het verbod op de boerkini. Alvorens me in een bepaalde hoek van een zeker gezindte te plaatsen vraag ik echter op deze pagina het recht om deze mening toe te lichten. Het is met name niet zo dat het me één moer, hoe klein van formaat ook, kan schelen wat dames wensen te dragen bij eender welke activiteit. Een boerkini dragen op een warme zomerdag zonder wind lijkt mij persoonlijk niet meteen de best geventileerde keuze op het gebied van strandkledij, maar hey, zolang ik het niet moet dragen doen ze maar. Maar net in dit laatste schuilt het addertje onder het strand: hoe goed gaan onze vrouwen zich in hun bikinivel nog voelen wanneer ze op het strand van Oostende omgeven worden door boerkini's, als waren ze naaktlopers in een tentenkamp?
Hoe vrijgevochten gaat een lokale dolle mina nog door het leven wanneer ze stringgewijs een poging onderneemt om haar zongebruinde kleur evenredig over haar ganse weelderige lijf probeert te verdelen maar daarvoor bliksemende blikken, graaiende grijppoten en balorige beledigingen van zogeheten nieuwe Belgen moet trotseren?

Voor mij persoonlijk komt het zelfs neer op een déjà vu: toen ik vele jaren geleden mijn eerste aansluitingskaart bij een voetbalclub tekende (om dit gebeuren historisch te situeren: het was vorig eeuw, ballen werden nog gemaakt van echt leder en voetbalschoenen waren zwart met miniem aangebrachte witte accenten) deden nog niet zo veel allochtone leeftijdgenoten mee aan het edele balspel. Een lokaal jeugdteam telde toen hooguit één speler van vreemde origine, veelal uit het noorden van Afrika, in haar rangen. Los van de voetbaltechnische kwaliteiten van deze 'vreemde vogel' viel me toen vooral een zekere gêne op bij deze exoten binnen de ploeg. Dat uitte zich vooral in het doucheritueel, wat in die tijden overigens verplicht was voor iedereen: wij douchten zoals thuis, dus full monty, terwijl een Marokkaanse ploegmakker zijn onderbroek aanhield. We stelden ons daar echter niet al te veel vragen bij, vooral omdat die speler ook altijd wachtte zodat hij zich als allerlaatste kon gaan wassen.
Enkele jaren later was dit beeld niet zo sterk gewijzigd: er speelden wel merkelijk meer Afrikaanse voetballers in de lokale jeugdteams en ook zij hielden allemaal netjes bedekkend ondergoed aan tijdens de wasbeurt. Wel wachtten ze niet meer tot de laatste. Uiteraard niets mis mee.
Toen ik enkele jaren geleden als jeugdtrainer een team dat voor meer dan 50% uit allochtonen onder mijn hoede had was er wél van alles mis. Allochtone spelers douchten nog steeds met onderbroek, maar in plaats van voor de rest net als iedereen te doen werden onze inheemse spelertjes uitgelachen omdat ze zich volledig naakt wasten.
Gevolg: onze kinderen begonnen zich te generen en douchten zich ofwel niet meer op de club, ofwel begonnen ze zich meer en meer ook van ondergoed te voorzien.

Het is dit beeld dat ik niet kan loslaten wanneer ik vandaag in een krant lees dat wij tolerant moeten omgaan met het gegeven van, onder meer, de boerkini.

Argumenten pro boerkini vind ik overigens erg zwak. Zo spreekt men over de emancipatie van moslima's. Komaan, laat me nu niet lachen: hoe kan je jezelf nu geëmancipeerd noemen wanneer je als een mak lammetje eeuwenoude kledingvoorschriften naloopt die werden opgesteld in een religieus boek dat door een clubje oude mannen werd geschreven met als enige doel hun eigen morele machtspositie langer houdbaar te maken?

Het stuit me verder tegen de borst dat onze media onder het mom van de vrije meningsuiting haar neutraliteit volledig laat varen. In mijn lijfkrant stond zo in de weekendeditie een reportage van een journaliste die zich als westerlinge met een boerkini op een Vlaamse kuststrook begaf, om dan te komen vertellen hoe ze de blikken in haar rug voelde priemen. Het is dezelfde krant die enkele weken geleden enkele Facebookers confronteerde met hun racistische uitspraken vanachter het klavier. Zeker niet onterecht, maar waarom doet diezelfde krant dit niet met moslims die extremistische boodschappen over het wereldwijde web strooien? Waarom worden moorddadige liederen spuiende zoontjes van haatdragende imams met rust gelaten? Hoe komt het dat we nooit eens iets lezen over ISIS-sympathisanten met Belgisch paspoort die op hun plaats gezet worden?
Het zou voor een welgekomen evenwicht in de berichtgeving zorgen...

17:06 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.