25/04/2016

Marathon Düsseldorf

Ik schrijf niet zo graag wedstrijdverslagen.
Ten eerste kent iedereen al het resultaat, en dat is zoals kijken naar een voetbalwedstrijd wanneer je al de eindscore kent. Of naar de live-uitzending van Eurosong.

Anderzijds doet het deugd om in het kader van de langzaam wegdeinende adrenaline nog even de laatste vleugjes frustratie dan wel euforie van je weg te schrijven.

Maar laat ons beginnen bij het begin, da's altijd het makkelijkst en chronologisch het meest correct. Vergeet ik toch iets, dan kan ik nog altijd een prequel schrijven, tegenwoordig nogal populair.
Het begin dus: reeds op vrijdag gingen we de lucht opsnuiven in de mooie Rijnstad Düsseldorf, zodat ik weg van alle drukte m'n startnummer voor m'n 11de marathon zou kunnen ophalen. Bijkomend voordeel is dat ik op die manier 2 volle dagen zou hebben om m'n zenuwen te leren beheersen. Niet dat me dat ooit lukt, maar een goed gedacht is veel waard.
Ik ben nu eenmaal altijd zenuwachtig voor een marathon, zelfs in die mate dat ik nooit aan een start zou kunnen verschijnen moest de uitvinder van Immodium indertijd beslist hebben om in plaats van een antimestmiddel te ontwikkelen zich te gaan bezig houden met, om maar iets te noemen, het perfectioneren van de konische vorm van tandenstokers.

Nochtans was er vooraf niet veel reden om te beginnen twijfelen. Zeker, de voorbereiding was niet 100% geweest, want een 6-tal weken voor de marathon heb ik een weekje training gemist door een sterke griepaanval, maar dat was nog net ver genoeg van de wedstrijddag verwijderd om er écht zorgen over te maken, 3 weken voor de marathon was ik nog een weekje gaan skiëen, maar ik heb mijn trainingen perfect kunnen afwerken op de loopband van het hotel en het aangekondigde weer zag er met hagel, sneeuw, regen en hevige rukwinden niet echt goed uit, maar de ochtend van de wedstrijd kon ik alleen maar een open hemel, zuurstofrijke lucht en amper een briesje die naam waardig ontwaren.

Plan en doel waren heel eenvoudig: op de haast biljartvlakke omloop moest en zou m'n staande PR van 3u10'50" verbeterd worden, en wel met minstens 1'50. 3u09' was dus het doel en vertrekken deed ik op een tempo van 4'27"/km, wat indien volgehouden zou neerkomen om 3u08'. Om een paar bevoorradingen te kunnen overslaan had ik Tania gevraagd om flesjes aan te geven op 12,5, 25,5 en 33 km.
Al zeg ik het zelf, m'n eerste kwart wedstrijd liep ik erg slim: een dame die ongeveer mijn gewenste tempo liep kon op mijn bewondering en, vooral, navolging rekenen. Ik moet haar dankbaar zijn, want gewoonlijk start ik als een halve zool, bouw nog voor het halfmarathon-punt een indrukwekkende voorsprong op m'n schema uit en geef dit dan in de laatste 5 kilometer dubbel en dik terug af. De dame in kwestie zal voor mij altijd een nobele onbekende blijven, maar ik moet haar dankbaar zijn voor het strakke doch haalbare begintempo tijdens de eerste 12 km. Jammer genoeg zakte haar tempo een beetje terug vanaf km 13, maar ik kon van groepje naar groepje opschuiven, en aan de 2de bevoorrading zat ik ongeveer anderhalve minuut voor op m'n schema voor 3u08' waardoor ik stilaan begon te hopen op een tijd rond de 3u07'. Op km 30 had ik nog steeds een opvallend fris gevoel. Het voelde haast alsof ik een gewone rustige duurloop aan het lopen was, hoewel ik net m'n snelste km (4'09") achter de rug had. Op dat moment liep ik voor een eindetijd van 3u06', wat zou willen zzeggen dat ik een klein klopje van de hamer nog zou kunnen overleven.
Bevoorrading 3, op 33km plaatste me echter met de voetjes terug op de grond: ik gaf nog niets toe op m'n schema, maar de hartslag kwam voor het eerst boven de 150 en tempo houden werd moeilijker. Op dat moment zijn het echter de kleine details die je er kunnen doorsleuren, en gisteren waren die details in overvloed aanwezig: een kleine aanmoediging van de familie, volgehouden geschreeuw en geklap van het talrijk opgekomen publiek, ik liep nog steeds heel wat lopers voorbij terwijl ik zelf niet meer werd voorbijgestoken, Japanse supporters die hysterisch op mijn Japanse groet reageerden, enfin ... heel wat lichtpuntjes bevonden zich op ijn pad richting finish. Een beetje verder was de wind wel serieus aangewakkerd en had ik net m'n 2de hagelbui overleefd (de weerman had dus toch niet overdreven), maar op 6 kilometer van het einde en ongever 3' bonus op m'n schema kan ik dat wel hebben.
Op kilometers 40 en 41 passeerde ik het hotel waar we verbleven; ik bevond me dus op bekend terrein. Daags voordien was ik al op loopschoenen de laatste km's gaan verkennen, en dus wist ik goed wat me te wachten stond.
Ik had zelfs een plan: ongeveer 500m voor de finish lag er een kleine maar redelijk steile afdaling naar de Rijnoever, en daar zou ik m'n verschroeiende demarrage plaatsen: nog een laatste keer aanzetten, de dame die misschien nog net voor me liep een kus op de wang veinzen maar op het laatste moment speels in haar neus bijten, de afgetrainde man die net daarvoor liep achteloos achterlatend als stond hij aan de grond genageld en met een snelheid van minstens 25 per uur als een bezetene op de finish afstormen.
Dat was het plan.
De werkelijkheid was wel wat minder, en dan niet alleen omdat er geen dame voor me liep. Een afgetrainde man wel, maar hem inhalen zat er niet direct in. De afdaling werd geen sein om de eindspurt in te zetten, maar eerder om wat af te remmen zodat ik niet in vrije val over het kleine muurtje dat m'n droge ik nog net afscheidde van de natte Rijn zou tuimelen. Ik probeerde nog alles uit de kast te halen, en dat lukte wel, alleen zat er heel wat minder in die kast dan verwacht.
Desalniettemin eindigde ik op een zelf geklokte eindtijd van 3u04'58". De brutotijd op de klok gaf iets tussen de 3u05'10 en 3u05'15" aan. Het is nog even wachten op de publicatie van de officiële eindtijden, maar vast staat dat ik m'n persoonlijke besttijd met meer dan 5' verbeterd heb.

Uiteraard ben ik best wel fier op dit record, maar ik ben voor deze prestatie toch ook schatplichtig aan heel wat mensen, niet in het minst aan mijn gezin dat me al die weken is blijven steunen en motiveren, tot aan de finish toe. Ook mijn ouders, de mensen die me op deze wereld hebben gezet zonder de juiste genen om ooit te kunnen deelnemen aan de Olympische Spelen maar wel mét het doorzettingsvermogen om mijn beperkte gabarit toch uit te persen tot een niet onaardige eindtijd, waren er weer bij en hebben me erg hard gesteund. Verder een welgemeende dankjewel aan iedereen die de voorbije weken één of meerdere kilometers met me hebben meegelopen, aldus de monotonie vrolijk doorbrekend én aan alle Düsseldorfers die hun vrije zondag hebben opgeofferd om idiote langlopers zoals mezelf aan te moedigen.

Een volgende doelstelling heb ik nog niet, maar één ding is zeker: dit smaakt naar meer!

15:09 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.