25/10/2012

Marathon Zwolle, deel 1

Het lijkt me dat het lopen van een marathon –nummer 8 op mijn palmares dat hopelijk nog niet in de voltooid verleden tijd geschreven staat- een geldig excuus is om nog eens een verhaal aan mijn slechts op kunstmatige wijze in het leven gehouden blog toe te voegen.

 

Ik zou uiteraard kunnen zeggen dat ik op algemeen verzoek van mijn lezerslegioen terug de digitale pen opneem, maar zowel ‘algemeen’ als de keuze voor het in dit geval haast als telwoord gebruikte ‘legioen’ zou getuigen van pocherij, wereldvreemdheid en ongeoorloofd m’as-tu-vu’isme van het ergste soort.


Pas op, het is niet zo dat ik geen verhalen meer te vertellen heb, want omdat ik steevast in een ten opzichte van de wereld rondom mij verkeerde richting draai kom ik altijd weer in situaties terecht waarbij mijn gedachten het midden houden tussen ‘Uiteraard heb ik dit voor’ en het ook al wel eens door Balotelli gebruikte ‘Why me?’.
Zo ook tijdens de aanloop naar de Marathon van Zwolle; vandaag mag je hier een verhaal verwachten over mijn ervaringen met het openbaar vervoer tussen Mechelen en Zwolle.
Bon, beginnen bij het begin lijkt me niet bijster origineel, en dus vang ik maar aan bij de start … let’s go!

De mentale afsluiting in de aanloop naar de marathon begon voor mij de dag voor de wedstrijd, zaterdag, rond 8u15. Dit was het tijdstip waarop mijn schoonmoeder me thuis kwam oppikken om me naar het station in Mechelen te brengen. Op het pendelmenu stond een treinrit naar Zwolle met overstap in Rotterdam. Niet ver, maar het blijft buitenland, en telkens wanneer ik een grensovergang op m’n traject tref gebeuren er rare zaken, dus waarom zou het deze keer anders zijn?
Het eerste bedrijf van de treinreis in 2 delen begint wanneer de conducteur, een imposante verschijning van om en bij de 140 kilogram (kepie niet meegerekend) die wanneer hij in zijn huidige gedaante ooit zou overwegen om aan een marathon deel te nemen waarschijnlijk met op zijn minst 3 hartfalingen te maken krijgt alvorens hij het eerste bevoorradingspunt bereikt heeft, nam m’n online bestelde en netjes op de huisprinter afgedrukte ticket aan, bekeek me als een zwaargewicht bokser die even overweegt om een sparringpartner uit een veel lagere gewichtsklasse ritueel te vierendelen en zette zich neer op één van de vrije stoelen in de voor stille mensen voorbehouden coupé waarin ik me genesteld had.

Hij zuchtte, ik bewonderde in gepaste stilte de kwaliteit en onmiskenbare draagkracht van het treinmeubilair.
Hij bekeek me, ik concentreerde me op een onbestemd punt op de wand van de coupé en probeerde me te herinneren hoe je door zelfmeditatie je ademhaling op een lagere frequentie kan krijgen.
Hij zwaaide met mijn ticket, ik probeerde me krampachtig te herinneren hoe de 2de zin in The times they are a-changin’ nu ook al weer ging –ah ja: ‘And admit that the waters around you have grown’ … shit, nu moet ik ook nog naar het toilet …

Tenslotte vroeg hij me waarom ik op 29 september een trein neem met een ticket voor 30 september.
Tja, hoe zou ik me hier kunnen uitlullen? In m’n gedachten probeerde ik me voor te stellen hoe Spiderman dit zou oplossen, maar het leek me geen goed idee om in een rood-blauw pakje van 2 maten te klein (dat zou trouwens teveel op m’n blaas gedrukt hebben … bedankt, Bob Dylan!) langs het plafond het treinstel te verlaten, en dus vertelde ik hem naar waarheid dat ik me blijkbaar van datum vergist heb.
Op mijn vraag of het eigenlijk een probleem was mat hij zich de stem aan van een Duitse leider uit het midden van de vorige eeuw, 6 letters en de 3de is een ‘t’, en negeerde volledig de betekenis van het pictogram dat gebruikers van de afgezonderde ruimte waarin we ons bevonden aanmaande om de stilte te bewaren om me diets te maken dat ik me in stricto senseo (dat is latijn voor ‘in strikte zin’, maar dan gesponsord door een koffiemerk’) aan zwartrijden bezondigde en het dus eigenlijk wel degelijk een probleem is. Maar geen nood, de brave man mocht dan wel de fysiek hebben van een carnivore catcher, hij had een goede inborst en geloofde oprecht in mijn verhaal. Dit bevestigde hij overigens door op z’n terminal aan te duiden dat het wat hem betrof om een ‘inbreuk zonder ernstige verstoring’ ging. Yeah, right.
Enfin, ik kwam ervan af met een tweede keer een ticketje te betalen, evenwel deze keer eentje met de juiste datum.

Mag ik overigens de Nederlandse Spoorwegmaatschappij een welgemeend compliment geven met de klokvastheid waarop hun treinen rijden (ik vermoed dat dit me een paar reacties gaat kosten …)? In Rotterdam had ik een voorziene overstaptijd van om en bij de 20 minuten, en aangezien mijn eerste ritje keurig op tijd aankwam, kon ik me de luxe veroorloven om even in de rij aan het infoloket aan te schuiven om te vragen op welk spoor de trein naar Zwolle zou aankomen. De dame aan dat loket kon me zonder met de ogen te knipperen vertellen dat dit op spoor 14b zou zijn over welgeteld 15 minuten. Zonder op een tabel van welke soort dan ook te kijken én zonder een klok te consulteren! Voor iemand zoals mezelf, waarvoor het hoogst haalbare bestaat uit het vlekkeloos memoriseren van mijn geboortedatum en het van buiten leren van het eigen gsm-nummer en dit laatste dan ook alleen maar wanneer alle omgevingsfactoren op ideale en vooraf ingestudeerde wijze met elkaar  samenwerken, blijft dit toch iets verwonderlijk.
Wel één kleine opmerking naar de organisatie van het spoorwegennet in Nederland: wanneer je een perron indeelt in zones, zoals bvb 14 en 14A, en je geeft aan dat een bepaalde trein op een van tevoren gedefinieerd uur zijn passagiers zal opwachten in de welomlijnde zone 14A, zorg er dan ook voor dat het treinstel zich parkeert in die zone, en niet aan het bordje ‘14’, want die  zaterdag kostte me dit bijna een aansluiting …
Verder niets dan lof, ook over de busmaatschappij in Zwolle, die me naadloos tot op 500 meter van de hotelingang wist af te leveren.

Ziezo, we zijn aan het einde gekomen van dit eerste deel over de heropening van mijn hardloopblogbestaan. Hopelijk mag ik U één dezer wederom begroeten, wanneer ik de laatste uren voor de Marathon van Zwolle en uiteraard de wedstrijd zelf op deze pagina’s weer tot leven wek.
Alvast bedankt voor uw bezoek en laat gerust een reactie na; positieve opmerkingen strelen m’n ijdelheid en met negatieve kritieken hou ik zeker rekening. Huwelijksaanzoeken daarentegen neem ik niet ernstig.

18:23 Gepost door Geert in Wedstrijden | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |