15/03/2012

Ik weet het ook niet altijd, meisje ...

 

Ik weet het niet.
Simpel antwoord op een pertinente vraag, gesteld door een bezorgde vader aan zijn opgroeiende dochter.
Hij, gepokt en gemazeld door het leven en ondanks heel wat slechte beslissingen en betreurenswaardige wendingen in zijn bestaan toch nog - per ongeluk?- goed terecht gekomen op zowel professioneel als persoonlijk vlak.
Zij, op een leeftijd waar gierende en machtsgeile hormonen het makkelijk winnen in hun eeuwige strijd met de starre en beredeneerde hersencellen waarbij je het ‘besef dat je nu op een kruispunt in je leven staat waar de beslissing die je neemt je verdere levensloop gaat bepalen en zelfs het nemen van geen beslissing een keuze met grote gevolgen kan zijn’ geen schijn van kans maakt en in de boekhouding van je geluk in de kolom van collateral damage kan bijgeschreven worden.

Ik weet het niet.
De vraag, gesteld op een moment dat de vader zich door de omstandigheden van het moment zorgen maakt over de toekomst van zijn eerstgeborene. Zal ze, zoals ze ooit eens heeft gezegd, de basis kunnen leggen om binnen enkele jaren een met vrucht te beëindigen studie voor dierenarts aan te vatten? Of wordt het een cum laude in rechten, iets wat ze later ter verbetering van haar dierenartsendroom heeft geopperd? Wordt het misschien toch een overwinning op punten als hoogopgeleide econoom?
Het antwoord, kinderlijk eenvoudig, eerlijk, ongefilterd. Waarom zou ze zich druk maken? Als latijn je niet meer kan boeien, talen wel leuk zijn behalve wanneer er uit pedagogische hoek verwacht wordt dat je er ook thuis nog iets voor moet doen, economie meer cijfers dan letters zijn, wetenschappen uitgevonden zijn om haar te pesten en zelden de verheerlijking van de mens, laat staan haar eigen zelve, te dienen, kunsten iets voor kunstenaars is en kunstenaars thuishoren in een museum en musea saai zijn en dus kunsten per definitie ook, waarom zou je dan met een antwoord op de proppen moeten komen?

Hij: ‘Je moet ondertussen toch wel weten welke richting je met je leven uit wil? Zeg eens, wat wil je later eigenlijk worden?
Zij: ‘Ik weet het niet.

Ik, de ‘hij’, geef haar, de ‘zij’ geen ongelijk.
Weet ik zelf eigenlijk wel wat ik wil worden? Ik bedoel, ik weet wel wat ik wilde worden … soldaat, want dat is een avontuurlijk leven - maar al dat zand zonder fluor tussen je eten is niet zo goed voor je tandflora … of nee: dokter, want verpleegsters dragen per definitie witte kledij die op mooie regendagen doorzichtig wordt en mijn handschrift verleent zich van nature uitermate tot het schrijven van cryptische doedels die in de handen van de juiste apothekersassistente tot leesbare producten worden omgetoverd - maar handschrift is niet alles in het leven en verpleegsters vallen enkel voor verstandige dokters … of nee: piloot, want stewardessen dragen weliswaar geen witte doorkijkbloeses maar strakke pakken zijn ook niet mis en keikoele kostuums zijn écht helemaal mijn ding - maar als zelfs een heteluchtoven met meer dan 2 knopjes al een onoverkomelijk probleem vormt voor mijn door beperkingen vormgegeven brein, wat ga ik dan in ’s hemelsnaam in een cockpit zoeken … of nee: ach, wat baat het dat ik doorga in het opsommen van al mijn huizenhoge nee’s die mijn nietige en louter op ontspoorde fantasie berustende ja’s meedogenloos verpletteren.
Wie wilde er vroeger secretaresse worden, en hoeveel zijn er nu? Wie wilde er vroeger vuinisman worden en wie rijdt er tegenwoordig elke week door onze straat?? Wie o wie kreeg als kind een natte droom bij het fantaseren over een carrière in het gevangeniswezen maar kan desalniettemin uit hoofde van zijn beroep elke dag weer het kwaad in de ogen kijken?

We werden allemaal profvoetballer of piloot, dat wel ja, maar dus toch niet iedereen, en tegenwoordig mag je al blij zijn dat je gewoon een bezoldigde plaats in onze maatschappij hebt weten te bemachtigen.

Ik heb vroeger nooit veel gespijbeld (er was altijd veel te veel plezier op de school zelf te beleven ;-) ), maar wanneer er informaticalessen op het menu stonden dan blonk ik toch eerder uit in afwezigheid dan in het zodanig programmeren van het kleine robotje dat hij zelfstandig van de linker- naar de rechterkant van je scherm kon manoeuvreren.
En wat ben ik geworden? Informaticus!
En wil ik dat eigenlijk wel blijven doen? ‘Ik weet het niet!’ Echt niet ...

Na een carrière van ondertussen reeds bijna 22 jaar weet ik het nog steeds niet; kan ik het dan een meisje van amper 14 jaar kwalijk nemen dat ook zij het antwoord niet (of nog niet?) weet?
Relativeren is een overlevingsstrategie, en dus hoop ik vandaag alleen maar dat ze niet vooraan in de verkeerde bus gaat zitten, want dat ze later misschien secretaresse, vuilnisvrouw of penitentiair beambte wordt, daar kan ik mee leven, maar niet meer terugkomen uit ski-verlof? … ik mag er niet aan denken…

rouw.jpgMijn deelneming aan de betrokken families, vrienden en collega’s van de slachtoffers van dat vreselijke ongeluk in Zwitserland.

 

23:27 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Ik weet het ook niet.... als vader van 2 hormonen spruiten zit ik in het zelfde schuitje, dezelfde vragen en ook met de hoop nooit met het nieuws geconfronteerd te moeten worden dat mijn dochters niet meer naar huis zouden komen.
Ook hier gaan vandaag de gedachten uit naar de 28 families die door dit drama geraakt zijn...

Gepost door: Wim | 16/03/2012

Mooi geschreven, Geert. En zeer herkenbaar. We maken ons allemaal zorgen om onze kinderen. "Als ze maar goed terechtkomen. Als ze hunnen boterham maar verdienen. Als ze maar een job vinden die ze graag doen. Als dit. Als dat." En dan gebeurt dinsdag zoiets en worden we geconfronteerd met een onnoemelijk, nauwelijks voor te stellen leed. Dan wordt alles plots heel relatief.

Gepost door: sandy | 16/03/2012

Een mooi stukje. Heel raak verwoord. De vragen die leven bij kinderen. En de antwoorden die de ouders ook niet kennen. Als kind leef je nog met de idee dat je ooit het antwoord zal weten. Maar als ouder besef je ineens dat je ook de vraag bent kwijtgeraakt.

Gepost door: navidad | 19/03/2012

Merci beaucoup pour cet article, très dense en information

Gepost door: kamagra | 15/06/2012

Merci pour cette information. Très intéressant et très utile!

Gepost door: viagra | 13/05/2013

Très intéressant et très utile! Merci pour cette information.

Gepost door: priligy | 26/10/2013

De commentaren zijn gesloten.