07/02/2012

Mis 2011

Ja, ook in 2011 ben ik al wel eens naar de kerk geweest.
Een gedetailleerd overzicht van deze bezoekjes, alsmede een netjes uitgetypt en gereviseerd verslag van wat er al eens tijdens een eventueel (ik laat dit met graagte in het midden) biechtgesprek naar boven is gekomen moet je echter niet meteen op deze pagina's verwachten. Waarmee ik maar wil zeggen: het gaat hier niet over ...

Miss 2011? Ten eerste is dat met een dubbele 's' (nietwaar, Adolf?) en ten tweede kom ik met mijn osseknieën en ongeschoren benen niet direct in aanmerking voor zulk een titel, tenzij men alsnog een verkiezing voor Miss Baksel in het leven zou roepen. Om maar te zeggen: ook hierover geen woord op mijn blog.

Waar ik het wel even over wil hebben is waar het vorig jaar allemaal mis is gegaan, meer bepaald met mijn loopprestaties.
Het begon nochtans allemaal zorgeloos; kommer en kwel leken netjes opgeborgen in een zware kist van kryptoniet. Marathons stonden netjes ingepland, de tainingen verliepen voorspoedig, de weergoden waren me gunstig gezind ... niets deed vermoeden dat ik half februari zowat mijn laatste loopkilometers van 2011 aan het lopen was toen plotseling de kuitspieren beslisten om van 'parkeren' een hogere kunst te maken en alle verdere medewerking aan de activiteit die wij, hardlopers, met heel veel liefde en passie onze sport noemen.
Gevolg: revalidatie tot in augustus. Niks lopen, gedaan voorbereiding, schluss over en uit!

In augustus, na mijn verlof, mocht ik terug de baan of, zo u wil, de hort op. Zonder planning evenwel, want na al dat gerevalideer wilde ik niet verder springen dan mijn neus lang is.
Een keer of 3 een klein toertje rustig gelopen en, lap, daar stonden we weer. Dit keer met beide knieën in panne. De dokter dacht eerst aan overbelasting, maar gezien de geringe loopactiviteit tijdens de voorgaande maanden kon ik me daar niet direct mee verzoenen. Dus eventjes naar een specialist met, zo hoop je toch altijd maar, een beetje kennis van zaken.
Verdict: chronische ontsteking van de patellapees. Er bestaat een mooie latijnse naam voor dit euvel, maar die ben ik eventjes kwijt. Het komt er gewoon op neer dat de voornoemde kniepees een beetje ontstoken is, waardoor ze dikker wordt. Door deze verdikking ontstaat er mer wrijving met de knieschaaf waardoor er een klein laagje kalk op het gewricht gevormd wordt. Door deze extra laag kalk ontstaat er wer meer wrijving, wat er voor zorgt dat de pees meer ontsteekt. Meer ontsteken = dikker = meer wrijving = meer kalk = meer wrijving = meer ontsteking = je snapt 't wel, denk ik ...
Blijkbaar is dit iets waar ik eigenlijk al langer moet mee lopen. Volgens de specialist zelfs al sinds ik een jaar of 16 was. Het kan wel zijn dat hij gelijk heeft, want ik heb eigenlijk altijd al gevoelige knieën gehad, maar nooit gevoelig genoeg om te stoppen met sporten. Vorig jaar was de pijn echter niet meer te harden en bleef er geen andere keuze meer dan tijdelijk te stoppen met lopen.
De verschillende medisch geschoolde heren die ik in de 2de helft van 2011 bezocht raadden me zelfs af om het hardlopen ooit nog terug op te nemen ... waar hebben we dat ooit nog gehoord??

Ach ja ... kijk, het is niet dat ik niet wil stoppen met lopen hé ... ik fiets ook wel graag en fitness vind ik ook wel leuk, en schaken, dammen, met de kaarten spelen, en in de neus peuteren ... dat kan ik als de beste. Er zijn dus wel degelijk zeer hoogstaande alternatieven voorhanden, en ... ach, komaan, ik ban aan 't zeveren ... als een dokter graag zou hebben dat ik stop met lopen dan mot hij maar z'n verantwoordelijkheid nemen, en in dezelfde moeite ook zijn zaag om m'n 2 benen te amputeren.
Zoals mijn huisarts het eind december verwoordde:
"Kijk, eigenlijk zou je beter wat meer fietsen en niet echt meer lopen, maar als je dat graag doet begrijp ik wel dat dit een beetje moeilijk ligt ..."
Zeer duidelijke woorden, die door de vertaalsoftware die ik standaard in mijn brein meedraag als volgt werd geïnterpreteerd:
"Welnu brave jongen, ik zie geen enkele medische reden meer om niet meer te lopen. Ga, of beter nog, loop heen in vrede ..."

Kijk, dàt vind ik nu nog eens een dokter zie ...

Ik hoop op een beter 2012!

11:13 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Die vertaalsoftware klinkt bij elke loper hetzelfde, denk ik. We horen wat we graag willen horen. Als je een beetje luistert naar je lichaam, moet dat in orde komen. Heb je dat goed gelezen, Geert? LUISTEREN NAAR JE LICHAAM en niet als een dolle stier te werk gaan! Laat je vertaalsoftware op het voorgaande zinnetje maar eens los :-) Hou je taai daar en geniet er ondertussen van!

Gepost door: Sandy | 07/02/2012

Ik zou toch 2 keer nadenken als een dokter je zegt dat je best wat meer kan fietsen. Waw!
En er zijn best heel mooie dingen te beleven met een fietske. Tiens, ik heb dat nog ergens gezegd.
Er zijn ook wat technieken om de ontsteking van de kniepees te voorkomen, gaande van aangepast schoeisel over stretching van de achterste dijspieren tot het versterken van de vierhoofdige dijspier. Allemaal al geprobeerd? If yes without result, dan is er natuurlijk nog een drastische oplossing met Cheetahs...
Keep us posted over je strategie.

Gepost door: navidad | 08/02/2012

... AMEN ...

Gepost door: Wim DE OLIFANT | 08/02/2012

Is de ontsteking zelf dan niet te verhelpen? Ik ben benieuwd naar jouw antwoord, het lijkt me vreselijk om niet meer pijnvrij te kunnen lopen.

Groet

Gepost door: Wim | 08/02/2012

De commentaren zijn gesloten.