30/01/2012

Telex van de Week (90) -reprise

telex--start--
persoonlijk dacht ik dat het voorjaar van 2012 vrij saai zou worden ...

--stop--
de Rode Duivels spelen nergens een groot voetbalkampioenschap
--stop--
dit keer omdat er geen is
--stop--
maar zie ... er is toch een Belg aan de slag op het hoogste niveau:
--stop--
Eric Gerets, als bondscoach van Marokko
--stop--
ondertussen heeft hij z'n eerste wedstrijd al verloren ...
--stop--
typisch Belgisch!
--stop--
verder had ik ook nooit gedacht dat we nu al een regering zouden hebben
--stop--
want het heeft wel wat geduurd
--stop--
maar zie daar: we hebben een regering
--stop--
waar ik in den beginne ook niet zo wild van was
--stop--
want bijvoorbeeld geen Bert Anciaux
--stop--
... toch altijd goed voor een emotioneel momentje links en een traantje rechts
--stop--
echter niet getreurd: Philippe Muyters heeft bij z'n eerste optreden in 2012 ook al 3 microfoons ondergesnotterd
--stop--
verder dacht ik dat onze regering ook een paar stand up comedians zou missen
--stop--
genre De Gucht
--stop--
altijd goed voor heerlijke tv
--stop--
ook hier was ik mis:
--stop--
VT4 had reeds 'The Block'
--stop--
de regering nu ook:
--stop--
Maggie De Block!
--stop--
en Maggie heeft haar entree niet gemist hoor
--stop--
op de eerste officiële foto van de nieuwe regering stond ze vooraan, op de eerste rij ...
--stop--
en zag je niemand anders staan
--stop--
straffer nog: ook het gebouw dat de achtergrond moest vormen was niet te zien
--stop--
laat jullie echter niet afschrikken door de enorme presence van de allereerste Belgische staatssecretaris die naar een bouillonblokje is vernoemd ...
--stop--
want ze heeft een gouden hart en een geweldig gevoel voor humor!
--stop--
zo vertelde ze gezwind in haar eerste officiële inerview dat ze snel komaf wilde maken met -en ik citeer- "gangbangs van minderjarigen"
--stop--
dan heb je eens jongeren met een sociaal geëngageerde hobby die hen van de straat houdt
--stop--is 't weer niet goed--stop--nu, om volledig correct te zijn, ons Maggieblok met fijne kruiden verstaat onder 'gangbang' iets helemaal anders dan wat de modale bordeelbezoeker eronder zou verstaan ...--stop--
voor ons Maggie is het niet meer maar zeker ook niet minder dan jongeren die op straat (niet in de gang!) andere mensen op hun muil slaan
--stop--
ze vormen dus een 'gang' met als enige verheven doel anderen een 'bang' te verkopen
--stop--
beste mensen, zoiets maken ze bij ons dus staatssecretaris
--stop--
je zou beginnen denken dat men heeft gepoogd om een hele korf borderliners, randdebielen en neuspeuteraars (de meeste van onze professionele politici kunnen zich volgens mij op weinig meer talenten beroepen dan dit laatste) bij mekaar te krijgen om aldus een Italiaanse premier met pedofiele trekjes als 'normaal' te kunnen verkopen
--stop--
zo iets van 'Kijk daar, die met zijn strikje ... vergeleken met de rest ziet die er toch nog vrij normaal uit!?'
--stop--
nu heb ik zo mijn gedacht over mensen met een strikje in het algemeen
--stop--
zeker over hen die zo een kleinood als normaal kledingstuk beschouwen én daarbij nog een vreselijk slechte imitatie van de grimassen van een geconstipeerde Bugs Bunny nadoen telkenmale ze een glimlach tentoon willen spreiden in het bijzonder
--stop--
maar daarover gaat het hier even niet
--stop--
het ging hier over soep ...
--stop--
... met MaggieBLOCKskes
--stop--
want uiteindelijk is niet zo dom als ze in haar interviews laat uitschijnen
--stop--
neem nu haar woordgrapje met die gangbangs ...
--stop--
toch heel slim van haar om een referentie naar het Engels te leggen hé ...
--stop--
zo weten we meteen dat ze niet zomaar een domme blok beton is, maar eigenlijk over flink wat talenkennis beschikt
--stop--
voor wie denkt dat een basiskennis van de taal van Shakespeare aan iedereen in ons landje gegeven is refereer ik toch wel even naar het schabouwelijke Engels van onze Europese president Herman From Ramp-ai
--stop--
én naar de onuitputtelijke bron aan versprekingen waaraan Willy Claes zich in die 2 weken dat hij Mister NATO was zich bleef laven
--stop--
"I stink we'll have en answar by Agusta" - den diene, ja ...
--stop--
nee, Maggie is beter dan dat!
--stop--
gang = bende en bang = boenk eroep, maar dan in proper Inglis! (dit laatste zet ik er gewoon zo op voor 't geval Willy Claes toch mijn blog zou volgen ... iedereen heeft het recht om te begrijpen waar het hier over gaat hé ...)
--stop--
een minder begaafd politicus (met uitzondering van DSK, want als er nu ééne gast is die precies weet wat 'gangbang' wil zeggen ...) zou al gauw iets zeggen in de trant van 'Het moet nu maar eens gedaan zijn met mensen die altijd maar schrik hebben in een gang ...'
--stop--
trouwens, nu we het er toch over hebben ...
--stop--
er is één ding wat me opvalt in verband met 'gangvrees':
--stop--
het is bij mijn weten de enige fobie waarvoor er geen uit het Grieks of Latijns afstammende benaming bestaat!
--stop--
terwijl je voor andere, zo mogelijk nog meer onzinnige, angsten dit wél hebt ...
--stop--
bijvoorbeeld:
--stop--
angst voor lange woorden:
--stop--
noemen we hippopotomonstrosesquipedaliafobie
--stop--
gegarandeerd dat wanneer de dokter deze diagnose stelt, en hij het bij het rechte eind heeft, dat 't kot te klein is ...
--stop--
of nog een:
--stop--
ablutofobie ...
--stop--
dat is de angst om je te wassen.
--stop--
voorwaar één van de smerigste fobies die er is ...
--stop--
of agateofobie ...
--stop--
dat is dan weer angst voor krankzinnigheid ...
--stop--
om zot van te worden!
--stop--
écht, de lijst van fobies is onmetelijk lang ...
--stop--
en toch ontbreken er volgens mij nog een paar ...
--stop--
zoals daar zijn
--stop--
Muytersfobie: angst voor sociale media
--stop--
CostaConcordiafobie: angst om met een boot op een rots te varen en in een reddingssloep met de kapitein te gaan zitten
--stop--
komt naar 't schijnt wel eens voor bij Roemeense escorte dames
--stop--
werkfobie: is de angst om op maandagen te ontdekken dat zowel je rode, groene als blauwe vuilniszakken allemaal op zijn zodat je niet op 't straat kan komen om paletten in brand te steken, snelwegen te blokkeren en belachelijke leuzes te scanderen
--stop--
stopfobie ...
--stop--
de angst van het woordje stop ...
--stop--
aaaaaaaaaaaaaaaah ...
--full stop--

20:10 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23/01/2012

Avondloper

Ik ben een avondloper.

Niet dat het aantal feromonen dat per uitgevoerde looppas wordt opgewekt meetbaar hoger ligt dan op vroegere uren, een uiterst zeldzame vorm van lichtallergie me parten speelt of ik een soort ‘noenfobie’ heb ontwikkeld waarbij alleen al het vernoemen van het middaguur tot panische angsten leidt zodat hardlopen om en bij de middag tot een onuitvoerbare taak verheven wordt, maar het is nu eenmaal zo dat ik door het uitblijven van de verlossende Lotto-winst in een dusdanig financieel ongunstige situatie verwikkeld ben dat ik wel verplicht ben om er een voltijdse dagtaak op na te houden.

Tijdens de weekends tracht ik wel overdag te lopen, maar voor weektrainingen kan ik de avond niet vermijden. Dikwijls is het zelfs al zowat nacht wanneer ik de kans zie eindelijk mijn loopschoeisel om te binden en de diepe donkere duisternis in te duiken.

 

In het begin lag me dat niet zo goed; het is een tijdstip waarop de meeste mensen ontspannen voor de beeldbuis zitten/hangen/liggen, een spelletje spelen, hun okselholtes scheren, … enfin, ze doen iets wat het leven ontspannen of op z’n minst een beetje gladder maakt. Het is ook een tijdstip waarop ik geen nieuwe wegen durf te exploreren, want in het donker verdwalen is nóg minder gezellig dan op klaarlichte dag verloren te lopen en daarbij, stel je nu eens voor dat Erastosthenes zich indertijd heeft vergist en Columbus gewoon gezegd heeft dat de Aarde inderdaad rond is omdat hij een excuus zocht om thuis uit te leggen waar hij potverdekke al die tijd gezeten had … voor je het weet totter je blind van de wereld af hé!

Ach, zoals een bittere aspergescheut in een beschoten oorlogswinter kan smaken als een zoete wortel, zo heb ik me verzoend met het lopen in de nacht.
Misschien ligt de charme van lopen in het pikkedonker zelfs in de bezwaren die ik net heb opgesomd: ik hou me aan bekende wegen (hoewel ik ook daar al wel eens over een vluchtheuveltje op m’n gezicht durf te gaan – ‘k zal ’t zelf maar zeggen … ;-) ) en je weet je omringd door een stelletje onderuitgezakte gladgeschoren spelletjesfanaten, iets wat een - geef toe- superieur gevoel geeft.
Omdat ik kan lopen op een weg waarvan ik elk putje, losliggend steentje en - jawel- levensbedreigend vluchtheuveltje ken én omdat het zicht tot 5 Beaufort onder 0 herleid is kan ik al na een paar kilometer het gros van m’n zintuigen uitschakelen en ongebonden (wanneer ik de vluchtheuveltjes succesvol overleef zelfs ongeschonden) van het geplande loopje genieten. Een regenbui die anders als storend zou worden ervaren ga je verwelkomen als een welgekomen reisgezel op weg naar je volgende kilometer, een windstoot die in normale omstandigheden je tempo zou breken voelt nu aan als een kus in de nacht van een donkere schone, en de eenzame ster die aan het raam van het firmament haar gloed met 3 punten op de schaal van Richter verhoogt vertaal ik als de goedkeurende knipoog van een heengegane dierbare.

Misschien romantiseer ik het lopen tijdens de avonduren wel een beetje, ik geef het toe, maar wat wil je … ik ben nu eenmaal een avondloper.

15:17 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

16/01/2012

Tijdreiziger

Ik geloof enorm sterk in de kracht van woorden.
Vergelijk het een beetje met mensen die constant iets zoeken achter de symboliek van getallen (ik denk dat er zo zelfs zijn die ook een blog hebben, nietwaar, mevrouw Beernaert? ;-) ), maar dan met letters.

Om een voorbeeldje te noemen, volgens mij is het niet toevallig dat er tussen de familienaam 'De Gucht' en het dialectisch aandoende woordje 'bucht', wat zoveel betekent als afval, slechts 1 lettertje verschil zit. Enfin, het is maar hoe je het bekijkt, maar ik zoek altijd meer achter dit soort zaken.

Sinds ik van job ben veranderd neem ik dagelijks de trein. Voor mij niet zo frustrerend dan voor heel wat andere houders van een NMBS-abonnement, want ik ben een gelukig en zeer tevreden gebruiker van de lijn Antwerpen-Brussel, zowat de meest bereden baan op 2 sporen die ons landje rijk is. Komende van een betrekking waar ik meer verplaatsingen per vliegtuig nam dan een Eskimo in z'n kajak kruipt lijkt dit misschien een normalisatie van het woon-werkverkeer, maar voor mij is dit een wereld die opnieuw voor me open gaat.
Ik zeg 'opnieuw', omdat ik tijdens mijn eerste 7 actieve jaren op de arbeidsmarkt ook al een trouw spoorgebruiker was, maar toch ... ik blijf het een ontdekking vinden.

Neem nu vorige week. Op de radio hoorde ik nog een item over het treinverkeer in het ochtendjournaal. Een korte bijdrage waarin onze nationale trots van de ijzeren weg alle lof over zichzelf sprak aangezien statistisch kon worden aangetoond dat zo goed als 9 treinen op 10 netjes op tijd reden. Keurig resultaat, zo lijkt me. Negentig procent is iets wat ik tijdens mijn schoolloopbaan slechts zelden heb mogen meemaken, dus ik kan wel de waarde van dit hoge getal inschatten.
Anderzijds lijkt 't me alsof ze hun best doen om die 10% aan te late treinen (ik neem aan dat het niet zo is dat 90% op tijd rijdt, 5% te laat is en 5% te vroeg vertrekt??) op mijn traject samen te brengen. Nog eens, ik klaag niet, want door de overvolle treinagenda tussen Antwerpen en Brussel sta je nooit lang te wachten op het volgende stel dat zich met piepende remmen aan je perron presenteert.
Dus, item op de radio: 90% van de treinen volgt de spelregels, 10% heeft een lidkaart van de PS en komt dus te laat of helemaal niet.
Sta ik daar vorige week op perron 11 van Brussel Noord, het hart bonzend in m'n borstkas, niet vanwege de schaarsgeklede vriendelijke (want ze wuiven allemaal, écht sympathieke meiskes!) dames die met gespreide knieën onder rood neonlicht in het stationskwartier hun kost proberen te verdienen, maar wel omdat ik door alweer een iets uitgelopen vergadering een verschroeiende sprint heb moeten plaatsen om tijdig in het station te raken.
Gelukkig staat m'n bureau op slechts een minuut of 6 wandelen van het noordstation verwijderd, wat al rennend makkelijk tot onder de 5 minuten kan worden gebracht. Zo kon ik om 16u38 vertrekken in de hoop nog net de trein van 16u42 te halen. Wat bleek? Ondanks mijn zeer verdienstelijke poging deze trein te halen, miste ik op een haar na de trein van 16u32, wat niet zo erg was, want ik kon nog netjes mijn hartslag terugbrengen tot een normaal niveau alvorens gezwind de trein van 16u37 te nemen.
Het doet me denken aan het grapje van 3 jongetjes die pochten om de snelheid waarmee hun papa zich kan verplaatsen, waarbij de eerste zegt dat zijn papa een Porsche heeft en op 1 uur van Brussel naar de zee kan rijden. De tweede wil net onderdoen en zegt dat z'n papa een Ferrari heeft en daarmee makkelijk op 2 uur tijd van Brussel tot in Berlijn kan rijden. De derde kucht eventjes, bekijkt z'n 2 vriendjes een beetje meewarrig, en zegt dat zijn vader pas écht straf is. Hij heeft namelijk een Lada van 25 jaar oud, maar werkt aan het ministerie, waardoor hij stopt met werken om 4 uur, en toch om half 4 al thuis is.
Wel, zo voel ik mij dus ook sinds ik de trein neem.

jet_train.jpgIs het toevallig dat er slechts zo weinig verschil zit tussen de woorden 'treinreiziger' en 'tijdreiziger'?
Nope!

08:42 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

13/01/2012

Telex van de Week (89)

 

telex--start--
Ik heb 't al gezegd - eigenlijk steek ik in de rubriek 'Telex van de Week- té veel tijd om er nog mee door te gaan
--stop--
Stel nu (gewoon om het bovenstaande te illustreren) dat ik deze week wél een Telex zou schrijven
--stop--
het zouden weeral overuren worden...
--stop--
te beginnen met 's mans favoriete onderwerp(en):
--stop--
borsten!
--stop--
naar aanleiding van de problemen met de lekkende PIP-implantaten (ceci n'est pas une pip, madame ...) stelt onze bevoegde minister, Laurette Onkelinx, dat er dringend werk moet worden gemaakt van, en ik citeer, een perfecte traceerbaarheid van borstimplantaten
--stop--
kijk ...
--stop--
ik ga mezelf geen specialist ter zake noemen ...
--stop--
maar geef me een jongedame met kunsmatig opgehoogde borststructuren en ik heb haar implantaten in no time getraceerd!
--stop--
en als er kan op lekkage is zal ik wel rubber ...
--stop--
... handschoenen gebruiken
--stop--
safety first!
--stop--
laat ons echter deze eerste Telex van het nieuwe jaar vooral positief en opbouwend houden
--stop--
en dus in de eerste plaats blij zijn dat we üverhaupt zoiets hebben als een bevoegd mininster
--stop--
hoewel ...
--stop--
ik blijf er in deze context toch een dubbel gevoel aan over houden
--stop--
'een dubbel gevoel' ... is het dat wat een neptiet met een mens doet??
--stop--
want volgens mij is het zo gegaan:
--stop--
dagen, weken, ja zelfs maanden heeft het geduurd alvorens ons land een nieuwe regering kreeg ...
--stop--
hele nachten lang werd er onderhandeld, tot zolang dat de laatste pizza in het landdoor de onderhandelaars werd besteld en vakkundig opgegeten
--stop--
ik durf vermoeden dat een heel deel van ons begrotingstekort te wijten is aan pizzarekeningen, maar bewijzen kan ik dit niet
--stop--
er is zelfs zoveel pizza gegeten dat er uiteindelijk voor een Italiaanse premier werd gekozen
--stop--
wat een giftige olijf allemaal kan doen hé ...
--stop--
want, geef toe ...
--stop--
een Italiaanse premier ...
--stop--
niet direct de meest integere keuze, me dunkt ...
--stop--
nu moeten ze gewoon nog een Griek als CEO voor de Dexia Holding zoeken en we zijn helemaal vertrokken ...
--stop--
en een Japanner als minister van kernenergie, ik zeg zo maar iets ...
--stop--
maar kom ...
--stop--
na honderden slapeloze nachten, duizenden onverteerde pizza's en miljoenen ontkurkte flesjes Spa blauw kwam er uiteindelijk witte rook uit de schoorsteen van de Wetstraat 16
--stop--
mogelijk dat de dag tevoren de schouwveger is langsgeweest
--stop--
maar laat ons er toch vooral van uitgaan dat er een akkoord werd bereikt
--stop--
en dus kwam op een gegeven ochtend, op een uur dat menig pizzabakker in het land glimlachend z'n kassa aan het tellen was,
--stop--
Lauretta Onkelinx thuis
--stop--
moe van het slaapgebrek, brakend van de giftige olijven en met door té veel Spa onder druk gezette en daarom dichtgeknepen billen thuis
--stop--
haar man was, zoals zovele voorgaande nachten, nog opgebleven
--stop--
haast waterend in haar onderbroek valt ze in zijn armen, momelend (of gorgelend, ik weet niet precies hoe dringend ze naar het toilet moest) dat er een akkoord is
--stop--
hij kust haar hartstochtelijk, nauwelijks beseffend dat de warme doch vochtige gloed die zich op dat moment over zijn tenen verspreidt volledig te wijten is aan de vele liters Spa uit de Wetstraat
--stop--
en vraagt haar of ze een ministerpost heeft gekregen
--stop--
voldaan en zichtbaar opgelucht door haar water dat nu over het parket een weg naar het laagstgelegen deel van de living zoekt knikt ze instemmend
--stop--
Hij zegt "O schat, dat is geweldig ... zeg me vlug ... waar zal jij je de komende 4 - allez, 2... - jaar mee bezig houden?"
--stop--
maar dan in 't Frans
--stop--
wat ongeveer moet geklonken hebben als:
--stop--
"OOOOOOOO (Walen overdrijven alijd met hun klinkers ...) trésor, nondemiljardedzju!!"
--stop--
want je mag niet vergeten dat ook hij moe is en tenslotte al 5 minuten met zijn blote voeten in de zeik staat
--stop--
haar antwoord:
--stop--
valse tetten!
--stop--
pffffffffff
--stop--
je zou van minder in de drank vluchten
--stop--
want dat is tegenwoordig de hype onder politici hé ...
--stop--
we hadden al de burgemeester van Moerbeke, Filip Maris
--stop--
een olijkerd die complet bezopen een gemeenteraad voorzat
--stop--
en ook de burgemeester van Sint Truiden, Ludwig Vandenhove, die kerstmis vierde door stomdronken van een stoel te totteren
--stop--
geen wonder dat 1 op 5 van de burgemeesters in ons land hun volledig mandaat niet kunnen uitzitten
--stop--
die job is gewoon véél te slecht voor je lever!
--stop--
en nu is er dus ook de Antwerpse schepen Ludo van Campenhout (nota bene bevoegd voor stadsontwikkeling - in Antwerpen is niet alleen de stadsring bochtig!) die 3 weken gaat afkicken op de Nederlandse Antillen
--stop--
volgens mij doen de kranten er beter aan om ons mee te delen welke politici geen persoonlijke bekenden van Johnny Walker zijn!
--stop--
want mij maak je niet wijs dat voornoemde zuipschuiten de enigen zijn hé ...
--stop--
je gaat me écht niet vertellen dat de pipo's die zichzelf 8% loonsopslag (per ongeluk, uiteraard ...) gaven allemaal nuchter zijn hé!?
--stop--
trouwens, Di Rupo zijn uitleg hierover was weer van een buitenaardse schoonheid ...
--stop--
aaaach, dat iiiiiiz gewooooon een verkissiiiiing
--stop--
je ziet 't ... Walen en klinkers ...
--stop--
want ja, zie je ...
--stop--
we bedoelden eigenlijk 5% loonsvermindering, maar minister Onkelinx moest dringend naar 't toilet, want die kan tegenwoordig toch zo moeilijk haar water ophouden
--stop--
en toen ze riep dat 't toiletpapier op was gaven we haar per ongeluk de papieren met de juiste cijfers
--stop--
volgens mij is 't zelfs zo dat de diagnose van de Argentijnse presidente Cristina Kirchner -schildklierkanker, zo werd gezegd- door Elio Di Rupo himself werd gemaakt
--stop--
niet dat volwassen vrouwen zijn specialiteit zijn, maar toch ...
--stop--
wat blijkt nu na de verwijdering van Cristina's schildklier?
--stop--
aaaach, dat iiiiiiz gewooooon een verkissiiiiing
--stop--
maar ze zal wél steunzolen moeten dragen!
--stop--
trouwens, in de media kan je nergens terugvinden wat haar dan wél mankeert
--stop--
als ik zou mogen gokken ...
--stop--
lekkende borsten!
--stop--
Laurette, kom van die WC af ...
--stop--
er is weer werk aan de winkel!
--full stop--

12:02 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11/01/2012

Het beste wat een croissant kan overkomen

Mensen die mijn blog diagonaal zouden lezen en er als rasechte psychologen conclusies over mijn welbehagen, angsten en persoonlijke passionele anachronysmen willen aan vastknopen zouden weleens tot de ongezouten conclusie kunnen komen dat mijn levenslijn zich uitsluitend heeft gewikkeld rond hardlopen en politiek.

Niets is echter minder waar. Hardlopen manifesteert zich weliswaar reeds enkele jaren als één der pijlers van mijn welbehagen, politiek is meer iets wat ik als amusant tijdsverdrijf beschouw. Wanneer je de prestaties van de laatste generaties aan politiek vernuft opmaakt lijkt het mij overigens haast onmogelijk om er meer over te vinden, maar bon, dit is dan weer mijn persoonlijke visie.

 

Wat ik zelf eigenlijk vrij opvallend vind is dat ik nauwelijks iets over literatuur schrijf, terwijl dit toch reeds sinds mijn prepuberale ontdekking van Thea Beckman (gelukkig kwam dit historisch gezien vele jaren voor mijn kennismaking met Mieke Maaike's obscene jeugd, zodat mijn jonge jongensdromen de politiek correcte onderwerpen ridders en kastelen meekregen, en niet de verwaterde aanwezigheid van vochtige grotten dienden toe te laten ...) een allesoverheersende hobby van me is.

Let wel, wanneer ik het over literatuur heb, dan bedoel ik dit dan ook in de meest brede zin van het woord, waarbij ik smakelijk kan lachen met een goede Brusselmans, heerlijk kan huiveren met een King, verwonderd kan achterblijven na het wegleggen van een Koontz, de wereld totaal anders bekijk telkens ik een nieuwe Irving (mijn favoriete auteur bij uitstek!) leer kennen, stikjaloers ben wanneer ik geconfronteerd word met het onovertroffen talent van Zafon en zelfs niet afgeschrikt ben wanneer men me een Joyce ter hand stelt.

Ik bedoel maar, als het gedrukt kan worden, dan kan ik het lezen. Uiteraard zijn er uitzonderingen op deze stelregel, en aldus zal men mij nooit betrappen met een Konsalik en vind ik Aspe een verspilling van gerecycleerd papier, maar over smaken en kleuren kan men niet twisten. Trouwens, zelfs wanneer een boek me niet meteen kan boeien (het lijkt wel een grapje van Houdini ;-) ), leg ik het niet meteen weg want ik ben van nature uit zo moorddadig nieuwsgierig dat ik altijd de pointe wil weten. Ook hierop kan ik evenwel een uitzondering opnoemen, en wel in de vorm van De Duivelsverzen van

Salman Rushdie, gewoon omdat dit boek, als men dit drukwerk zo al mag noemen, zowel verhaaltechnisch als inhoudelijk het niveau van een gemiddeld glas water niet overstijgt.

Moest die paljas van een Ajatollah er indertijd niet zoveel tamtam rond gemaakt hebben, de auteur -wiens naam zo geweldig veel fonetische gelijkenis met salmonella vertoont dat mijn geloof in het toeval een fatale knauw heeft gekregen- ware nooit verder

gekomen dan een totale oplage van een exemplaar of 7, 8 maximum. En dan alleen nog maar omdat hij een grote familie heeft!

Om maar te zeggen, ik vind dat niet direct een goed boek.

 

Waarom nu al dit geleuter over literatuur, al dan niet met een grote 'l/L'? Wel, omdat ik net een vrij atypisch boek gelezen heb. Een boek dat de meesten onder jullie niet zullen kennen. Ik zou zelfs meer durven zeggen: een boek waarvan jullie, adepten van de goede smaak, nooit de aanschaf zouden overwegen. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat u, als lid van de besloten kring mijner hooggeëerd lezerspubliek, dit boek meteen gratis ter beschikking van de eerstvolgende tombola van welke vereniging dan ook zouden stellen wanneer het bij toeval via een onbestemde actie, genre 'Deze week een gratis boek

bij aankoop van 2 potten overheerlijke Nutella!' of 'Boek nu uw vakantie in de zon en ontvang zonder verdere aankoopverplichting dit wonderlijke verhaal' in het bezit van dit semi-lijvige (360 bladzijden op de kop, epiloog inclusief) werk zouden komen.

Voorwaar, beste mensen, totaal onterecht!

Bij deze breek ik voorzichtig een lans (voorzichtig, want deze zegswijze staat of valt volledig met het breken van de lans; wanneer het dijbeen het eerder begeeft dan het spreekwoordelijke werpgerief zijn we nog verder van huis!) voor 'Het beste wat een croissant kan overkomen' van Pablo Tusset.

Toegegeven, de titel slaat op niets. Trouwens, het correcte antwoord is 'met roomboter besmeerd worden', iets wat al op pagina 1 uit de doeken gedaan wordt en verder in het verhaal niets ter zake doet.

Nu we toch bezig zijn zou ik nog een tweede iets willen toegeven: ook de cover van het boek trekt op geen fluit(instrument). Bekijk het plaatje onderaan maar eens: een knalgele achtergrond waarop een groteske croissant geplaatst wordt met daarop gezeten een

uit de context gerukte pin-up uit de jaren 50.

Toen ik op een recente uitverkoop van boeken (jawel lieve mensen: ik ben een prijsbewuste consument, dit vooral vanwege de economische realiteit waarin we leven) dit boek ontdekte lachte ik onderhuids iedereen die ook maar de aanschaf van deze

klepper zou overwegen vierkant uit. Allez, geef toe ... die titel, die cover ... wie koopt nu zoiets?

Ook de korte beschrijving op de achterflap maakte totaal geen indruk op me.

 

En dus …

En dus heb ik het boek maar gekocht. Immers, geef toe: een belachelijke kaft, nietszeggende korte inhoud en een titel waarvan je je haar in brand zou willen steken … 't klinkt bijna alsof ik het zelf geschreven heb!

Niets is echter minder waar: Het beste wat een croissant kan overkomen is een prachtig boek, hilarisch bij vlagen, ingetogen bij momenten, verrassend bij uitstek!

Dames en heren, lees de recensie die je kan lezen op deze link: http://www.deadline.nl/news/Het+beste+wat+een+croissant+k... , maar geloof me op mijn woord dat de persoon die de laster in het artikel heeft geschreven een totaal aliterair schepsel is dat nog nooit een boek van de binnenzijde heeft gezien ("Cultuur gaat ergens over en dit boek niet" ... jeezes; hoe bekrompen kan je zijn!? … en daarbij, wie het boek gelezen heeft en daarna de recensie bekijkt merkt dat de recensent ofwel het boek niet volledig heeft gelezen, ofwel het niet heeft begrepen, en meer dan waarschijnlijk een zeldzame combinatie van beide tentoon spreidt), verscheur in gedachte de webpagina (print het desnoods eerst uit moest deze virtuele manier om komaf te maken met online gezever té veel van je verbeelding vragen), geloof in mij (2000 jaar geleden was er eens de zoon van een middenstander die ook zo is begonnen) en lees het boek.

 

Ik dank u van harte voor uw aandacht.

 

08:48 Gepost door Geert in Literatuur | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06/01/2012

Weste Bensen!

Laat ons eens beginnen zoals alle normale mensen een nieuw jaar beginnen:
Gelukkig nieuwjaar!

Ziezo, dat is meteen ook weeral achter de rug.
Pas op, 't is niet dat ik het niet meen hoor, helemaal niet! Ik wens jullie allemaal van ganser harte een prachtig, vrolijk, zonnig (ook al weer geleden van in 1976 ...), gezond (dat vooral), sportief (uiteraard), deugddoend, hartverwarmend (stel dat de zon ook in 2012 weer grotendeels forfait geeft dan heb je dat dan toch al), culinair hoogstaand (nu Piet Huizenhoge Truut tot Ridder in de Diabetes is geslagen is dit nu reeds een bijna vaststaand feit), liefdevol maar vooral formidastisch (ik blijf ijveren om dit woord in de Van Dale te krijgen ... heb de buik vol van tentsletten en gezwaffel!) 2012 toe. Het is gewoon dat ik eigenlijk niet sterk ben in het uiten van wensen op het gepaste tijdstip.

Pas op, veelal is dit, zoals o zo vele zaken in deze wereld, volledig buiten mijn wil om, maar het valt te dikwijls voor om alles op het toeval te blijven steken.
Neem nu de afgelopen oudejaarsavond. Voor Marathon Geert is dit eigenlijk slechts een pseudo-speciale avond. Speciaal omdat we dit steeds in (hetzelfde) goede gezelschap vieren en er steevast een gezellige en lange avond van maken boordevol prachtig bruingebakken vlees, perfect gesneden groenten, sauzen waar de juiste cuisson zo van het dekseltje rolt, perfect à point gebakken brood, en -bovenal- spelletjes tot in de vroege uurtjes.
'Pseudo', omdat voor mij eigenlijk het samenzijn op deze avond centraal staat, en niet zozeer de overgang van oud naar nieuw. Het obligate onderbreken van de feestelijkheden om elkaar rond de hals te vliegen, de niet aanwezige naasten in prime time te bellen en de minder dichte verwanten van een sms'je te voorzien heeft bij mij eerder een storend dan wel een helend effect, zeg maar.
Maar kom, je zou het niet altijd zeggen wanneer je mijn conservatief geleuter aanhoort, maar ook ik ben een kind van mijn tijd en dus waag ik steeds weer een poging om me mits gebruik van modern communicatief oorlogsmateriaal te meten met de groten. Ach wat, hoewel het dit jaar, althans volgens de media, nu eens niet tot een lamlegging door overmatig gebruik van de verschillende draadloze netwerken binnen ons rechtsgebied kwam ben ik er weer niet in geslaagd om mijn gelukwensen naar mijn contacten door te sturen.
Een nietszeggend 'message not sent' was weerom mijn deel.


Bon, brèf ... gelukkig nieuwjaar langs deze weg dus!

Is het eerste blogje van het jaar geen geweldig podium tot het uiten van 's mans voornemens? Inderdaad ja, en dit zal dan ook mijn eerste bijdrage aan de blogwereld zijn in 2012!

Vooreerst even bekijken wat er van de voornemens voor 2011 geworden is. Heel kort samengevat: nikske!
Eind 2010 had ik ten kennen gegeven om mezelf meer op competitieniveau te tonen door meer wedstrijden te lopen. Heel concreet vertelde ik toen dat ik 5 marathons zou willen lopen, wat eigenlijk bijna een verdubbeling van mijn huidig aantal deelnames (7) zou betekenen. Exact 1 jaar later moet ik vaststellen dat ik in 2011 een totaal van 0 (voor de informatici: NULL!!) wedstrijden op mijn effectief mag bijschrijven.
De reden is niet direct ver te zoeken maar daarom niet minder frustrerend: blessures, nog maar eens.
Niets levensbedreigend hoor: eerst een weerbarstige kuitspier die steeds weer overbelast raakte, en daarna een stevige chronische ontsteking aan beide patellapezen (voor een goed begrip: ik heb het hier over de pezen, niet over de weekdieren!!). De kuit zou ondertussen terug volledig in de pas moeten lopen, maar de knieën ... ik weet het eigenlijk niet zo goed. Hierover later meer, nu dus naar de voornemens voor 2012.
Eigenlijk zou ik beter spreken over voornemen, in het enkelvoud, want voor dit jaar geen grote woorden over wedstrijden (zal ik er eigenlijk nog lopen? Op dit moment nog een open vraag ...), streeftijden en dergelijke meer.

Mogelijk geen wedstrijden meer dus, maar voor een competitiebeest zoals mezelf is dit eigenlijk een vrijwel onleefbaar feit, en dus moest ik op zoek gaan naar een uitdaging, een wedstrijd waardig.
Ah ja, belangrijk om weten is dat ik sinds enige tijd ook wat meer kilometers op de fiets doorbreng, omdat dit nu eenmaal iets is wat uithouding en longinhoud kan trainen wanneer medische redenen je van je geliefde loopschoeisel weghoudt.

De uitdaging voor 2012 dus ...
welnu, in 2012 zou ik graag hebben dat de som van mijn gelopen, gefietste en gezwommen kilometers meer is dan het dubbele van mijn aantal kilometers met de wagen.
Ik weet het, ik weet het, voor sommige mensen is dit een makkie, uiteraard vooral voor diegenen die wagenloos in het leven staan, maar ik vermoed er toch een hele kluif aan te hebben. Straffer nog, ik hou in ruime mate rekening met weeral een complete afgang (zonder referentie naar stoelgang onder welke vorm dan ook) aan het einde van het jaar.
Bedoeling is uiteindelijk om langs de ene zijde mijn aantal sportkilometers flink op te krikken en langs de andere zijde mijn aantal autokilometers zo veel mogelijk te beperken. Als je weet dat ik dit jaat 2 keer met de wagen op reis zal gaan (één keer naar Oostenrijk, en één keer -waarschijnlijk- naar Slovenië), zal vooral het aantal 'domestieke' verplaatsingen per wagen van doorslaggevend belang worden ... uiteraard te volgen op dit blog.

Oh ja, misschien nog een klein voornementje (je ziet 't: de nadruk ligt op 'klein'): ik zou graag ook terug wat meer posten op mijn blog. Als ik zo het aantal berichten uit 2011 bekijk zal dit laatste alvast niet zo moeilijk zijn.
Ik weet niet of ik nog een Telex zal schrijven, want dit is toch iets meer tijdsintensief dan een gewoon verhaaltje, maar we zien wel ...



In jeden Fall ... tot later!

Uw in 2011 niet zo trouwe dienaar,
Marathon Geert

18:36 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |