11/01/2012

Het beste wat een croissant kan overkomen

Mensen die mijn blog diagonaal zouden lezen en er als rasechte psychologen conclusies over mijn welbehagen, angsten en persoonlijke passionele anachronysmen willen aan vastknopen zouden weleens tot de ongezouten conclusie kunnen komen dat mijn levenslijn zich uitsluitend heeft gewikkeld rond hardlopen en politiek.

Niets is echter minder waar. Hardlopen manifesteert zich weliswaar reeds enkele jaren als één der pijlers van mijn welbehagen, politiek is meer iets wat ik als amusant tijdsverdrijf beschouw. Wanneer je de prestaties van de laatste generaties aan politiek vernuft opmaakt lijkt het mij overigens haast onmogelijk om er meer over te vinden, maar bon, dit is dan weer mijn persoonlijke visie.

 

Wat ik zelf eigenlijk vrij opvallend vind is dat ik nauwelijks iets over literatuur schrijf, terwijl dit toch reeds sinds mijn prepuberale ontdekking van Thea Beckman (gelukkig kwam dit historisch gezien vele jaren voor mijn kennismaking met Mieke Maaike's obscene jeugd, zodat mijn jonge jongensdromen de politiek correcte onderwerpen ridders en kastelen meekregen, en niet de verwaterde aanwezigheid van vochtige grotten dienden toe te laten ...) een allesoverheersende hobby van me is.

Let wel, wanneer ik het over literatuur heb, dan bedoel ik dit dan ook in de meest brede zin van het woord, waarbij ik smakelijk kan lachen met een goede Brusselmans, heerlijk kan huiveren met een King, verwonderd kan achterblijven na het wegleggen van een Koontz, de wereld totaal anders bekijk telkens ik een nieuwe Irving (mijn favoriete auteur bij uitstek!) leer kennen, stikjaloers ben wanneer ik geconfronteerd word met het onovertroffen talent van Zafon en zelfs niet afgeschrikt ben wanneer men me een Joyce ter hand stelt.

Ik bedoel maar, als het gedrukt kan worden, dan kan ik het lezen. Uiteraard zijn er uitzonderingen op deze stelregel, en aldus zal men mij nooit betrappen met een Konsalik en vind ik Aspe een verspilling van gerecycleerd papier, maar over smaken en kleuren kan men niet twisten. Trouwens, zelfs wanneer een boek me niet meteen kan boeien (het lijkt wel een grapje van Houdini ;-) ), leg ik het niet meteen weg want ik ben van nature uit zo moorddadig nieuwsgierig dat ik altijd de pointe wil weten. Ook hierop kan ik evenwel een uitzondering opnoemen, en wel in de vorm van De Duivelsverzen van

Salman Rushdie, gewoon omdat dit boek, als men dit drukwerk zo al mag noemen, zowel verhaaltechnisch als inhoudelijk het niveau van een gemiddeld glas water niet overstijgt.

Moest die paljas van een Ajatollah er indertijd niet zoveel tamtam rond gemaakt hebben, de auteur -wiens naam zo geweldig veel fonetische gelijkenis met salmonella vertoont dat mijn geloof in het toeval een fatale knauw heeft gekregen- ware nooit verder

gekomen dan een totale oplage van een exemplaar of 7, 8 maximum. En dan alleen nog maar omdat hij een grote familie heeft!

Om maar te zeggen, ik vind dat niet direct een goed boek.

 

Waarom nu al dit geleuter over literatuur, al dan niet met een grote 'l/L'? Wel, omdat ik net een vrij atypisch boek gelezen heb. Een boek dat de meesten onder jullie niet zullen kennen. Ik zou zelfs meer durven zeggen: een boek waarvan jullie, adepten van de goede smaak, nooit de aanschaf zouden overwegen. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat u, als lid van de besloten kring mijner hooggeëerd lezerspubliek, dit boek meteen gratis ter beschikking van de eerstvolgende tombola van welke vereniging dan ook zouden stellen wanneer het bij toeval via een onbestemde actie, genre 'Deze week een gratis boek

bij aankoop van 2 potten overheerlijke Nutella!' of 'Boek nu uw vakantie in de zon en ontvang zonder verdere aankoopverplichting dit wonderlijke verhaal' in het bezit van dit semi-lijvige (360 bladzijden op de kop, epiloog inclusief) werk zouden komen.

Voorwaar, beste mensen, totaal onterecht!

Bij deze breek ik voorzichtig een lans (voorzichtig, want deze zegswijze staat of valt volledig met het breken van de lans; wanneer het dijbeen het eerder begeeft dan het spreekwoordelijke werpgerief zijn we nog verder van huis!) voor 'Het beste wat een croissant kan overkomen' van Pablo Tusset.

Toegegeven, de titel slaat op niets. Trouwens, het correcte antwoord is 'met roomboter besmeerd worden', iets wat al op pagina 1 uit de doeken gedaan wordt en verder in het verhaal niets ter zake doet.

Nu we toch bezig zijn zou ik nog een tweede iets willen toegeven: ook de cover van het boek trekt op geen fluit(instrument). Bekijk het plaatje onderaan maar eens: een knalgele achtergrond waarop een groteske croissant geplaatst wordt met daarop gezeten een

uit de context gerukte pin-up uit de jaren 50.

Toen ik op een recente uitverkoop van boeken (jawel lieve mensen: ik ben een prijsbewuste consument, dit vooral vanwege de economische realiteit waarin we leven) dit boek ontdekte lachte ik onderhuids iedereen die ook maar de aanschaf van deze

klepper zou overwegen vierkant uit. Allez, geef toe ... die titel, die cover ... wie koopt nu zoiets?

Ook de korte beschrijving op de achterflap maakte totaal geen indruk op me.

 

En dus …

En dus heb ik het boek maar gekocht. Immers, geef toe: een belachelijke kaft, nietszeggende korte inhoud en een titel waarvan je je haar in brand zou willen steken … 't klinkt bijna alsof ik het zelf geschreven heb!

Niets is echter minder waar: Het beste wat een croissant kan overkomen is een prachtig boek, hilarisch bij vlagen, ingetogen bij momenten, verrassend bij uitstek!

Dames en heren, lees de recensie die je kan lezen op deze link: http://www.deadline.nl/news/Het+beste+wat+een+croissant+k... , maar geloof me op mijn woord dat de persoon die de laster in het artikel heeft geschreven een totaal aliterair schepsel is dat nog nooit een boek van de binnenzijde heeft gezien ("Cultuur gaat ergens over en dit boek niet" ... jeezes; hoe bekrompen kan je zijn!? … en daarbij, wie het boek gelezen heeft en daarna de recensie bekijkt merkt dat de recensent ofwel het boek niet volledig heeft gelezen, ofwel het niet heeft begrepen, en meer dan waarschijnlijk een zeldzame combinatie van beide tentoon spreidt), verscheur in gedachte de webpagina (print het desnoods eerst uit moest deze virtuele manier om komaf te maken met online gezever té veel van je verbeelding vragen), geloof in mij (2000 jaar geleden was er eens de zoon van een middenstander die ook zo is begonnen) en lees het boek.

 

Ik dank u van harte voor uw aandacht.

 

08:48 Gepost door Geert in Literatuur | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Heerlijk om weer een blog van jou te lezen Geert !! Na de telex van 28 oktober 2011 (= VORIG JAAR) bleeft het lange tijd leeg. Dat U nu terugkomt met een Croissant... GEWELDIG !! Heb het boek in Nederland nog niet zien liggen maar als ik het zie ; dan moet ik het uiteraard hebben.

Gepost door: Bjorn Paree | 11/01/2012

Als rechtgeaarde croissantjes-freak kan ik dit boek ook niet laten liggen natuurlijk...

Gepost door: Fred | 13/01/2012

De commentaren zijn gesloten.