17/06/2011

Telex van de Week (87)

telex--start--
in de Wetstraat wordt gefluisterd dat ons landje wel eens een regering zou kunnen hebben tegen oktober
--stop--
enkele maanden geleden zou me dit nog van de daken hebben geschreewd
--stop--
maar sinds Elio z'n operatie ...

--stop--
nu ja, toen ik hem voor de eerste keer hoorde
praten op de radio dacht ik al dat hij een operatie aan de stembanden had moeten hebben ...
--stop--
maar dat hij per ongeluk omgekeerd op de operatietafel had gelegen
--stop--
onze eunuch van de Wetstraat ...

--stop--

het is eigenlijk toch frapant dat niemand het eigenlijk merkt dat we al 1 volledig jaar zonder regering zitten
--stop--

maar evengoed is het raar dat er niets veranderd wanneer tijdens de onderhandelingen over een nieuwe regering plots de voorzitter van de vergaderingen niets meer zegt

--stop--

op zich zegt dat al genoeg

--stop--

volgens mij is het vastlopen van van de onderhandelingen eigenlijk niet meer dan een geval van discriminatie

--stop--

want Elio is geen volloed Belg

--stop--

hij is namelijk een 2de generatie Italiaans imigrant

--stop--

en dus geen BBB

--stop--

borst/billen/buik?

--stop--

nee hoor!

--stop--

Blanc Bleu Belge

--stop--

in de veehandel een welbekend puur Belgisch runderras

--stop--

spierwitte vacht met een blauwe schijn en moddervet

--stop--

men zegt dat deze runderen zowat het lekkerste vlees voortbrengen...

--stop--

(ze zeggen ook dat de beste geitenkaas uit melk van BBB-koeien gemaakt wordt, maar volgens mij is dat overdreven ...)

--stop--

enfin, vandaag staat deze term overal in de kranten

--stop--

niet dat men het over runderen heeft, hoewel ...

--stop--

blijkt dat er enkele jaren geleden een rund dat bij Adecco werkzaam was de term BBB gebruikte om aan te duiden dat firma's die kwamen aankloppen voor het aanwerven van nieuw personeel
enkel volbloed belgen wenste
--stop--

nie blanken nie gewenst, dus

--stop--

gisteren werd de lijst met bedrijven die dit zouden hebben gevraagd bekend gemaakt

--stop--

op die lijst, heel merkwaardig, onder meer Benetton

--stop--

jawel, die van United Colours of ...

--stop--

en ook een firma die niet met allochtonen wenste te werken omdat ze heel wat politiediensten onder haar klanten telde ...

--stop--

huh?

--stop--

dan zou je toch vooral met allochtonen willen werken!?

--stop--

want die kennen de politie toch allemaal persoonlijk??

--stop--

(lap, dat gaat me weeral commentaar opleveren ... :-) )

--stop--

nu, ik vind de reacties op heel dat verhaal schromelijk overdreven
--stop--

het gaat toch niet over alleen maar blanken?

--stop--

kijk maar eens goed naar de naam:

--stop--

BBB - Blanc Bleu Belge

--stop--

dus belgen die 'blanc' zijn, blanken dus

--stop--

maar ook Belgen die 'bleu' zijn ...

--stop--

wie had dat ooit gesmurft?

--stop--

wel typisch dat heel die zaak is uitgekomen door een gelekte e-mail

--stop--

wij blanke blauwe Belgen hebben het blijkbaar niet zo met de nieuwe media ...

--stop--

eerder was er al minister en Vlaams vice-minister president Lieten die een e-mail waarin ze haar collega-ministers de huid volschold naar zowat iedereen die in de witte gids vermeld staat stuurde
--stop--

nu is er ook huidig interim-premier (hij zal wel via Adecco aangeworven zijn) Letherme die via Twitter persoonlijke berichtjes naar jan en alleman stuurt

--stop--

nu ja, goed

--stop--

daar kennen ze intussen in Amerika ook alles van ...

--stop--

toch wel een geweldig verhaal hé, dat van die Wiener

--stop--

een Amerikaans congreslid dat 'per ongeluk' een foto van zijn gewelfde onderbroek naar al z'n Twitter-volgelingen stuurde

--stop--

"The battle of the bulge", part 2 ...

--stop--

ik vind z'n verdediging geweldig!

--stop--

Yes but (zo begint elke verdediging in Amerika sinds het bekende 'Yes but I did not have sex with that woman') ik wilde dit niet naar iedereen sturen, enkel naar dat 15-jarige meisje waarmee ik nogal intiem twitter ...

--stop--

of deze: 'yes but (daar gaan we weer) die foto is per ongeluk genomen ...'

--stop--

per ongeluk?

--stop--

kijk, wanneer mijn fototoestel 'per ongeluk' af gaat, dan zie ik achteraf dat ik ergens de hoek van een gazon heb gefotografeerd

--stop--

of à la limite een close up van m'n ontstoken teennagel

--stop--

maar mijn soldaat paraat?

--stop--

yes, but never!

--stop--
maar bon, slechter wordt hij er uiteindelijk niet van

--stop--

ondertussen is hij misschien wel z'n zetel en z'n vrouw kwijt

--stop--

en zal hij dus in beide gevallen iets anders moeten zoeken om op te zitten

--stop--

maar het is ongelooflijk hoeveel gadgets met zijn beeltenis (zowel hoofd als ... eueueuh ... kop ...) erop reeds uitgebracht werden

--stop--

ik heb zelfs horen vertellen ...
--stop--

(yes) but 't kan zijn dat 't gelogen is hé ...

--stop--

maar toch, ik heb horen vertellen dat ze in Oostenrijk een gerecht naar hem genoemd hebben:

--stop--

de Wiener Schnitzel!

--stop--

krokant langs de buitenkant en met een dikke berg vlees in 't midden!

--full stop--

09:42 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09/06/2011

The Finland diaries, deel 3: logeren in Finland

Naar oud soap-recept begin ik even met een 'wat voorafging'.

In deel 1 had onze capeloze held alle moeite van de wereld om op integere wijze aan een huurwagen te geraken, terwijl deel 2 het relaas vertelt van een bijna slecht afgelopen loopschoentestsessie.

Vandaag deel 3 in het relaas over mijn Finland trip, ondertussen enkele maanden geleden.

Het boeken van mijn zakentrips gebeurt steeds volgens eenzelfde vast stramien: vliegtuigticket regelen via het inhouse reisagentschap, waar nodig hetzelfde organisme motiveren om eveneens een huurwagen te voorzien, en voor de rest probeer ik zo zelfbedruipend mogelijk te zijn. Qua hotelkeuze ben ik immers niet zo veeleisend, en door zelf op zoek te gaan naar kleinere lokale jedoch ten opzichte van de werkplek goed gelegen etablissementen spaar je al gauw enkele tientallen Eurootjes per trip uit.
Wanneer ik echter Hanko bezoek, zoals reeds vermeld niet direct het centrum van de nieuwe wereld en des winters zelfs nauwelijks het centrum van zichzelf, misbruik ik de diensten van mijn Vlaamse maar door de liefde naar het verre Suomi gedreven collega Bram. Deze brave man heeft me al in verschillende herbergen ondergebracht, gaande van een oud aftands hotel dat op het eerste zicht moeiteloos als decor voor een remake van The Shining zou kunnen dienen (ik kan jullie verzekeren dat voor een manspersoon met mijn graad van levendige verbeelding zoiets geen opbeurend gegeven is ... 3 weken lang heb ik "Heeeeeeere's Johnny!" in m'n hoofd gehad) tot een hotel met volgens de eigen advertentie een 'uitstekend en typisch Fins' restaurant, maar toen ik zonder de kaart te raadplegen mijn culinair lot blindelings in de handen van de serveerster legde werd me een bord typisch Finse Swedish meatballs geserveerd. Ach ja, komende uit een land waar het meest karakteristieke gerecht uit French fries met Zeeuwse mosselen bestaat zal ik maar niet te veel zeggen zeker!?
In februari had m'n in Hanko gestationeerde landgenoot echter een verrassing van formaat in petto: een nieuw hotel in Hanko. Jahaaaa ... spiksplinternieuw. En pas op; niet zomaar een nieuw hotel, neeheeeeee ... een nieuw hotel dat gevestigd is in het voormalige politiekantoor van Hanko.
Jawel, Jailhouse rock voor Marathon Geert! Wel knap gedaan hoor, met een automatische inkomcode voor late arrivals (er is geen permanente receptie) en een ontbijt dat in de voormalige cellen, waarvan het minimalistisch ontwerp en de oerdegelijke uit dikke stalen tralies opgetrokken celdeuren nog behouden zijn gebleven. Echt heel knap gedaan!

Voor de curieuzeneuzen onder jullie die alleen maar onder de indruk zijn bij het zien van fotografisch materiaal heb ik een kleine teleurstelling: er staan geen foto's van de ontbijtzaal op internet. Wat er wél opstaat is een foto van de kamer die voor me klaargemaakt was: klik hier.
Doe gerust, ik wacht wel even ...

pompompom
pompom
pom
pompom
pompompom ...

In orde?
Goed gekeken?
Indien niet raad ik alsnog aan om het even te doen, want de kamer gaat nog een vooraanstaande rol spelen in het verhaal van vandaag. Voor lezers die te veel stationsromannetjes lezen: de naam Saara heeft niets te maken met een wulpse inheemse die als welkomstgeschenk in een badkuip vol semi-doorschijnend schuim op mijn aankomst zat te wachten, als wel toe te schrijven aan een Finse kunstenares die instond voor het design van de slaapgelegenheid. Klein advies aan toekomstige bezoekers die ook eens in een kamer willen logeren waar ik ooit een douche heb genomen: kamer nummer 5 (Saara dus) bevindt zich wel degelijk op het gelijkvloers! Laat jullie niet verrassen door het feit dat je op het eerste zicht slechts kamers tot en met nummer 4 op de benedenverdieping kan vinden. Geloof me deze keer maar op mijn woord: kamer 5 is wel degelijk de laatste kamer in de hal recht voor de ingang. Dus niet de eerste kamer links bovenaan de trap (dat is nummer 6 en de kamer waar ik me eerst had geïnstalleerd, totaal verbouwereerd over de érg grote kamer, met 3 bedden, 3 sets handdoeken, 3 ... wacht eens even ... kijken op het reservatieformuleir op het bureau ... tiens ... dat is mijn naam niet ... en op de deur ... shit ... nummer 6 ... vlug terug inpakken ... lakens rechttrekken en wegwezen) die ik  per ongeluk al had ingepalmd (alle deuren van gereserveerde kamers staan namelijk open en de sleutel hangt aan een haakje in de kamer - geen permanentie aan de receptie, weet je wel ...) en ook niet de voorlaatste deur in die gang, want dat is weliswaar de eerste deur na de deur met een nummer 4 behangen maar dat is geen garantie want het is eigenlijk de toegang tot de sauna (waar ik dus al bijna in vol ornaat en valies in de hand binnenviel, tot groot jolijt van 2 in handdoek gehulde Russen die kennelijk een beter inzicht tot het plaatselijke evacuatieplan hadden).

Wablief? Zo een lang verhaal om te zeggen dat die pipo van een Geert eens door een verkeerde deur is gestapt?
Hey, komaan ... jullie kennen me toch beter dan dat ... ja toch?
Eigenlijk moet ik jullie op dit punt feliciteren met het volbrengen van de inleiding; het eigenlijke verhaal begint nu pas.

Lees maar even mee ...

Wel, eens in de juiste kamer beland maakte ik me op om een stukje te gaan rennen. Ik wist dat dit me potentieel pas op een tijdstip later dan het sluitingsuur van het enige nog open plaatselijke restaurant zou terugbrengen, maar de morele plicht en pas verworven nieuwe schoenen noopten me om toch te gaan. Nu ja, ik had een plan B achter de hand: eerder op de dag had ik in een supermarkt enkele bananen gekocht, en tijdens mijn onnodig bezoek aan de eerste verdieping van het hotel had ik tersluiks gezien dat er een klein beetje eten in een luchtdichte verpakking ter beschikking gesteld werd: enkele geroosterde panini's en gekookte eieren, waarschijnlijk de laatste getuigen van een reeds lang vergeten doch daarom niet minder uitbundig ontbijt.

De planning was dus duidelijk: eerst rennen, daarna eten op de kamer.
Geen verslag over m'n training hier, dat volgt tijdens het afsluitende 4de deel van mijn Finlandtrip.
Wél een verhaal over m'n diner au chambre numéro 5.
Eens terug in het hotel ging ik meteen naar de eerste verdieping en jawel, geholpen door m'n legendarische chance zag ik nog 2 panini's en, hoe symmetrisch kan het leven toch wel zijn, 2 eitjes. Ik nam deze 4 items ter hand en ontvoerde ze liefkozend naar mijn kamer. Als voorgerecht nuttigde ik een banaan, en m'n plan was om per paninibroodje 1 ei te reserveren als beleg.
Nu, een ei  heeft een kalkachtig omhulsel, dat is wel algemeen bekend. Evenzeer gekend is de slechte verteerbaarheid van deze harde buitenkant, reden waarom de meeste mensen deze verwijderen, ik de vakliteratuur van de boerinnenbond omschreven als 'het ei pellen'. Een lepeltje had ik echter niet. Nu ja, wie heeft er een lepel nodig met een hard en vlak bureaublad binnen handbereik? Colombus heeft z'n ei ook niet laten rechtsteen door er zachtjes over te wrijven hé!?
Alvorens mijn moorddadige aanslag op het ovale ding dat nooit een kip zal worden in te zetten.
De hand nog boven het hoofd geheven bedacht ik me ineens wat voor een knal het zou geven moest dit ei zachtgekookt zijn ... damn ... dàt zou ik niet willen meemaken, want -en kijk nog maar eens goed naar de foto van de kamer- op de muur achter het ledikant na was alles, werkelijk àlles, in de kamer niet wit maar spierwit! En gloednieuw, dat had ik al vermeld.
Onvoorstelbaar trots op mezelf voor deze geweldige inval tikte ik zachtjes met het ei op het -spierwitte- bureaublad zodat ik op haast chirurgische wijze het ei van haar jasje kon ontdoen. Dit was vlug in orde en tot mijn niet geringe vreugde kon ik vaststellen dat het ei wel degelijk hard gekookt was.
Ach wat, eens een keer té voorzichtig zijn kan niet zo'n kwaad, want de voorzichtigheid is de moeder van de eierkast, zou ik zo zeggen om toch maar in het zuiveljargon te blijven.

Bon, missie geslaagd, eerste panini belegd met ei en lékker, lékker ... honger is immers de beste saus!
Dit vraagt naar meer van hetzelfde, wat geen probleem was want ik had immers nog een tweede panini én ei. Voorzichtig pellen? Waarom?? De eieren waren toch onmiskenbaar hard gekookt!

En dus kwakte ik het 2de ei op het bureau.

Hmmmmm ...

Wat wil je nu dat ik zeg?
Willen jullie écht een beschrijving van de voorheen witte kamer waar nu het eigeel tegen de muren plakte?
Willen jullie dat écht? Nee toch hé!?

Het tweede ei was godverdomme toch wel niet zacht gekookt zekerst!!!!!!!
Columbus heeft indertijd gewoon geluk gehad; 'k zal ik 't jullie zeggen!

12:30 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08/06/2011

The Finland diaries, deel 2: shopping in Finland

Het volgende verhaal dateerd eigenlijk al van in februari dit jaar, maar ingevolge een ongewild lange blogstilte is het er nooit van gekomen om er hier een verslag van te maken. Bij deze gaan dit even goed maken: hier komt deel 2 van mijn reisverhaal door Finland. Deel 1 ging over bijgeloof, deel 2 over shoppen. Een klein beetje tegenstelling moet kunnen, niet waar?

Bon, wat voorafging: Marathon Geert moest weer eens op business trip en het huren van een wagen was deze keer ongemeen spannend. Desondanks is hij toch in Hanko, het Benidorm van Finland, het Blankenberge van Scandinavië maar vooral, het reisdoel geraakt.

Tijdens eerdere bezoekjes aan deze parel van het zuiden (gezien vanuit het oogpunt van de Kerstman, weliswaar) was het me reeds opgevallen dat Hanko één sportwinkel heeft. Nu ja, één is beter dan geen en je mag niet vergeten dat het stadje uiteindelijk niet zo heel groot is en vooral 's winters bij wijlen een eerder desolate indruk kan geven. Normaal gezien heb ik trouwens zelfs geen tijd om een oplijsting te maken van het aantal sportzaken en aanverwante tijdens mijn zakenreisjes, laat staan dat ik in de gelegenheid kom om er eentje te bezoeken, dus wat zou ik er mee inzitten?
Welnu, deze keer had ik wél een beetje tijd, en zo kwam het dat ik mijn huurwagen netjes binnen de lijntjes parkeerde (je beseft het niet meteen, maar als je't zo bekijkt zijn de oefeningen op 'binnen de lijntjes kleuren' in de kleuterschool in feite de eerste rijlessen die je krijgt; ik ben benieuwd wanneer ik ga ontdekken waar al dat 'gaatjes prikken' goed voor was ...) en de winkeldeur met een geklingel van jewelste opende. Het aantal wagens dat op de parking stond (geen enkele) deed me reeds vermoeden dat die bepaalde dag niet direct met gouden letters in de boekhouding zou worden bijgeschreven, en zo bleek ook na een kleine visuele inspectie: één dame aan de kassa, één heer die verveeld enkele t-shirts rangeerde, en dat was het.
Vriendelijk als ik ben begroette ik beide personen met een niet bijster originele doch welgemeende 'helleuh' (ik geef toe: wanneer ik me op m'n gemak voel sluipt er een licht 'Inspector Clouseaueueueuh'-accent in m'n stem). De man verplaatste z'n concentratie van de t-shirts naar mijn persoon en verwelkomde me op ongetwijfeld vriendelijke doch totaal onverstaanbare, vanwege in 't Fins, wijze. Op zulke momenten heb je 3 mogelijkheden: ofwel doe je alsof je doofstom bent, maar daarvoor was 't al te laat, want hoeveel doofstomme individuen kennen jullie die bij het binnenstormen van een sportshop het accent van Peter Sellers perfect kunnen nabootsen, ofwel probeer je de mentaal gehandicapte te spelen, maar hoe zou je dan verklaren dat ik m'n wagen perfect binnen de gemillimeterde afbakening op de parking had weten te plaatsen, ofwel, en deze laatste optie verkies ik toch meestal boven de 2 voorgaande, maak je van in den beginne duidelijk dat je een domme buitenlander bent -bij voorkeur een Luxemburger want daar zijn er niet zoveel van en dan moet je tenminste niet steeds weer uitleggen hoe het voelt te moeten overleven in een land zonder regering, op de rand van een burgeroorlog, met alleen maar friet op het menu en wat weet ik nog niet allemaal met welke ogen ze buiten onze landsgrenzen naar ons kijken!?
Het werd dus 'I'm sorry but my Finnish needs some practice ... do you speak English?'

Halleluja, de man sprak engels. Straffer nog, de man sprak perfect engels!
Gesterkt door deze onmiskenbaar communicatiebevorderende eigenschap van wat later de eigenaar van de winkel bleek te zijn informeerde ik naar het aanwezige gamma aan loopschoenen. Het stond niet direct op m'n planning want sportschoenen zijn, zoals op verse vis na zo ongeveer alles, in Finland duurder dan in België. Mijn geluk: nu bleek de brave eigenaar toch wel een serieus aantal loopslefjes in de aanbieding te hebben. Een tweede halleluja borrelde spontaan in me op, zelfs gevolgd door een derde toen de man me een aan 50% afgeprijsde versie van de Asics Gel Nimbus 11. OK, niet het meest recente model want versie 12 was toen al uit, maar dat was dan ook de reden voor de 50% reductie. Niet getwijfeld, passen en inpakken luidde m'n credo van de dag!
Maar ... alvorens ik de korte weg naar de kassa aanving, zag m'n oog nóg iets: de Tarther Gel van Asics. De kenners onder jullie hebben hier vast al van gehoord: een ultralichte wedstrijdschoen, geschoeid op de leest van de Nimbus, maar dan in een light versie. Niet direct geschikt voor iemand met mijn postuur en gewicht die het in z'n kop haalt om een marathon te lopen, maar voor afstanden tot 20 kilometer ruim voldoende. Omdat ik al niet veel wedstrijden loop én omdat mijn rug te zwak is om veelvuldig met slechts een minieme demping te lopen vond ik in het verleden steeds dat de kosten/baten ratio in mijn geval een aankoop van een wedstrijdschoen pur sang niet verantwoordde, wanneer er echter een fikse korting komt bij kijken ... tja ...
En dus onderhandelde ik nog even: -30%, ok, maar ik stond tenslotte op het punt om 2 paar schoenen te kopen, en -50% is toch makkelijker te berekenen want dan deel je gewoon door 2 ... tot mijn verbazing hapte de man toe en kon ik de Tarthers kopen aan halve prijs. Ook hier: model 2010 en dus niet het meest recente, but who cares!?
Op mijn vraag of ik ze even aan mocht om eventjes te proberen toonde de man me een korte rechte strook in z'n winkel. All right! Vlug de schoentjes aan, veters gestrikt en hupsakee ... dartel als een jong veulen dravend door de winkel.
Beste lezers ... mag ik jullie bij deze waarschuwen voor het gevaar dat om de hoek loert wanneer je ooit eens in de verleiding mocht komen om nieuwe schoenen op al te euforische wijze te testen in een winkel waarvan het grondplan jullie totaal onbekend is? Nauwelijks 10 meter verder hing ik namelijk met al m'n enthousiasme in de rayon van de anorakken. En die 'hing' mag je vrij letterlijk nemen ... ik had te laat de eindhalte, nochtans duidelijk gemarkeerd door enkele oranje winterjassen, gezien en mijn verwoede pogingen om tijdig te stoppen ten spijt strandde ik met de voeten omhoog tussen de afgeprijsde waterdichte kleren. Gelukkig had de man indertijd wijselijk geïnvesteerd in rekken van het robuuste soort, want anders had 't er weeral lief uitgezien en moest ik misschien toch stoppen met de Luxemburger uit te hangen en terugschakelen naar optie 2: de mentaal gehandicapte!
Ach ja, een mens moet al eens kunnen lijden om 2 paar loopschoenen voor slechts 130 Euro op de kop te kunnen tikken hé ...
asics-gel-nimbus-11-preview-large.jpgasics Tarther.jpg
Links de 2 nieuwe, nu ja ... ondertussen ..., aanwinsten. Morgen deel 3 van de Finse diaries: logeren in Finland.

06:16 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07/06/2011

Kauw

Mama, kom vlug naar huis ... ik zit hier met een kauwtje, en het kan nog niet vliegen. Ik weet niet wat te doen. Kom vlug!

Bovenstaande licht gecodeerde boodschap ontving Tania gisteren op de antwoordservice van haar mobiele telefoon. Het bericht was afkomstig van onze jongste spruit, die bij thuiskomst van school een kleine kauw op onze oprit vond.

Nu moeten jullie weten dat we ons reeds enkele weken bewust zijn van de aanwezigheid van een jonge familie kauwen. Deze zwartgevederde rakkers hebben beslist om, evenwel zonder schriftelijke toestemming van de huiseigenaars zijnde wijzelf, een deel van onze schoorsteen in onderhuur te nemen. Nog geen 2 weken geleden zijn we al eens op ons dak geklommen om te zien of er geen brand- (voor ons) dan wel verstikkingsgevaar (voor de kauwen) zou bestaan, want een deel van de schoorsteen is tot op vandaag nog steeds in gebruik voor onze open haard, en je weet maar nooit of we binnenkort nog enkele ijskoude avonden voorgeschoteld krijgen.
Geen probleem; onze nieuwe vrienden hadden hun huiswerk goed gemaakt en het 'veilige' gedeelte van onze bovendakse rookafleider geselecteerd als voorlopige habitat voor hun kroost, 3 stuks in aantal.
Blijkbaar was het gisteren dus de grote dag van het vliegexamen, wat voor alvast één nakomeling van de heer en mevrouw kauw tot een voorlopige onvoldoende heeft geleid. Nog een geluk voor Joske, want zo noemen we ons klein zwartje voorlopig, was het eerste zoogdier waarmee het hulpeloze kuikentje op de begane grond geconfronteerd werd geen katachtige, maar wel ons Fientje, van nature één grote brok verantwoordelijkheid en bezorgdheid.

En zo kwam het dus dat Fien haar mama heeft ingelicht over de precaire situatie waarin het jonge kauwkuikentje zich bevond. Tevens heeft ons Fien het vogeltje naar bestvermogen beschermd tegen schadelijke invloeden van buitenaf. Ik bedoel maar: het ware voor katachtigen met culinaire bedoelingen geen schitterend idee geweest om gisteren in de late namiddag bij ons op restaurant te komen. Pas op, niet alleen ons Fien waakte over de fysieke integriteit van de jonge pluimenbol ... ook de ouders volgden de toestand nauwlettend op en lieten telkens een waarschuwend gekrijs horen telkens er beweging rond ons huis waarneembaar was. Zo ook toen ik na mijn dagelijkse slavenarbeid het erf opkwam.

Fien bracht me meteen op de hoogte van de situatie. Even later ging ze ook onze overbuur, notoir vogelliefhebber en bekend van tv als de vogelverzorger van dierenpark Planckendael, briefen. Deze brave man kwam even later ook persoonlijk even een kijkje nemen, en op zijn aangeven heb ik een ren gebouwd, zodat Joske weliswaar minimaal (maar toch) beschermd is tegen katten, maar nog steeds bereikbaar voor zijn/haar ouders én, vooral, kan uitvliegen wanneer hij/zij zich daartoe in staat acht. Volgens onze buurman zou kauwtje Jos binnen de 48 uur moeten kunnen vliegen.

Deze ochtend zat kleine Jos nog steeds in dit voorlopige asielcentrum, voorzien van eten en drinken.

Ik hoop écht dat we binnenkort bij het horen van de typische roep van een kauw in onze tuin naar de blauwe lucht kunnen kijken, onszelf wijsmaken dat het Joske is die daar boven vliegt en een knipoog naar beneden werpt. Tevens hoop ik dat het niet iets anders is dat hij naar beneden werpt, want dat zijn vlekken die er slechts met veel moeite en een wasbeurt op hogere temperaturen uitgaan.
Straks zal ik proberen eraan te denken om een foto te maken van Joske, zodat jullie kennis kunnen maken met ons nieuw vriendje.



11:27 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03/06/2011

Telex van de Week (86)

telex--start--
Zwitserland is niet langer hét land bij uitstek voor zelfmoordtoeristen
--stop--
nope, tegenwoordig is dat Duitsland!

--stop--
zeg nu zelf; ze hebben daar scherpe voorwaarden ...

--stop--
voor de prijs van een komkommer, op dit moment slechts 10 Eurocent, kan je daar aan euthanlasie doen
--stop--
toch raar: de wetenschap heeft totaal geen idee waar die besmetting vandaan komt ...
--stop--
eerst heette het dat de 'gevaarlijke komkommers' uit Spanje kwamen
--stop--
ik zag al zo voor me dat op 6 december Zwarte Piet de stoute kinderen niet langer in een zak zou steken, maar van een  komkommer zou laten eten
--stop--
Spanje dus

--stop--
de bacterie die ondertussen al 14 doden op haar geweten heeft zou er op komkommers gekomen zijn door de uitwerpselen van vogels

--stop--
alleen was het een raadsel hoe enkele vogels zó veel uitwerpselen konden produceren om zo een grote hoeveelheid komkommers te besmetten

--stop--
een raadsel?

--stop--
als ik eens kijk naar de vogels die hier dagelijks voor m'n deur mijn auto met een toilet verwarren dan is het voor mij een raadsel hoe er op heel de wereld nog 1 komkommer is die niet werd ondergescheten ...

--stop--
uiteindelijk blijkt de besmetting niet uit Spanje te komen

--stop--
straffer nog, eigenlijk komt het zelfs niet van komkommers

--stop--
zucht ...

--stop--
vroeger bedoelde men met komkommertijd toch iets anders hé!?

--stop--
toen zei men dit over een periode met weinig echt nieuws, zodat een onnozele fait divers plots wereldnieuws werd

--stop--
zoals deze:

--stop--
Justin Bieber heeft een nieuwe tattoo!

--stop--
stond in de krant op pagina 3

--stop--
bij mij sloeg dit nieuws in als een wekker in de Ikea!

--stop--
JB heeft dus wel degelijk een tweede tattoo laten zetten ...

--stop--
een tweede, jawel!

--stop--
want eerder had hij reeds, en ik citeer, 'een vogeltje op z'n onderbuik laten zetten'

--stop--
kijk, dit s dus het bewijs dat goede vriend Justin eigenlijk nog steeds een kleine naïve jongen is hé ...

--stop--
hij is namelijk een gelovig Christen

--stop--
zo was hij eens alleen in de pastorij bij z'n plaatselijke pastoor

--stop--
die hem vroeg of Justin niet eens zijn klein vogeltje in z'n onderbuik wilde laten zien

--stop--
in paniek is de zanger toen naar buiten gelopen

--stop--
want hij heeft daar geen 'vogeltje'!

--stop--
onmiddelijk zocht hij een tattooshop op om dit euvel te verhelpen!

--stop--
als de pastoor het nu nog eens vraagt ...

--stop--
ach ja, de kerk geraakt maar niet van haar kwalijke reputatie af hé ...

--stop--
maar het ligt toch ook wel een beetje aan henzelf

--stop--
zeg nu zelf:

--stop--
de Belgische bischoppen hebben deze week beslist dat ze de slachtoffers van seksuele misdrijven door godsdienaars vergoed willen zien ...

--stop--
is dat niet absurd??

--stop--
als je iemand in je bed uitnodigd, er een onschuldig spelletje of 2 mee speelt (jaja, ook hier citeer ik :-) ) en hem of haar daarna betaald ...

--stop--
is dat dan geen prostitutie??

--stop--
ook grappig: de bischoppen voegden er meteen aan toe dat ze die vergoeding niet zouden betalen, want ze hebben daar geen geld voor opzij gezet

--stop--
allez, meteen weet je dat het kleingeld dat je komende zondag in het mandje werpt naar je buurjongen gaat ...

--stop--
maar kom, we zaten eigenlijk in de onderbuik van Justin Bieber rond te neuzen

--stop--
hij heeft dus een 2de tattoo ...

--stop--
in 't Hebreews dan nog

--stop--
op z'n ribbenkast

--stop--
hij heeft er het woord 'Jezus' laten zetten

--stop--
omdat hij zo'n goed katholiek is?

--stop--
maar nee joh ...

--stop--
gewoon: hij hoort dit woord heel veel wanneer hij optreedt!

--stop--
iedereen bedekt dan z'n oren en roept 'Jeeeeeeezes'

--stop--
gelukkig hoort Justin nooit het vervolg ('wat een kattengejank!')

--stop--
je wil niet weten hoe je dàt in 't algemeen beschaafd Hebreews spelt!

--stop--
ik hoop maar één ding:

--stop--
dat Biepertje niet naar dezelfde tattoshop als Jonathan Legaer is gegaan ...

--stop--
staat hij daar met een tattoo die in 't Hebreews 'Ja, zus' wil zeggen

--full stop--

08:54 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |