09/06/2011

The Finland diaries, deel 3: logeren in Finland

Naar oud soap-recept begin ik even met een 'wat voorafging'.

In deel 1 had onze capeloze held alle moeite van de wereld om op integere wijze aan een huurwagen te geraken, terwijl deel 2 het relaas vertelt van een bijna slecht afgelopen loopschoentestsessie.

Vandaag deel 3 in het relaas over mijn Finland trip, ondertussen enkele maanden geleden.

Het boeken van mijn zakentrips gebeurt steeds volgens eenzelfde vast stramien: vliegtuigticket regelen via het inhouse reisagentschap, waar nodig hetzelfde organisme motiveren om eveneens een huurwagen te voorzien, en voor de rest probeer ik zo zelfbedruipend mogelijk te zijn. Qua hotelkeuze ben ik immers niet zo veeleisend, en door zelf op zoek te gaan naar kleinere lokale jedoch ten opzichte van de werkplek goed gelegen etablissementen spaar je al gauw enkele tientallen Eurootjes per trip uit.
Wanneer ik echter Hanko bezoek, zoals reeds vermeld niet direct het centrum van de nieuwe wereld en des winters zelfs nauwelijks het centrum van zichzelf, misbruik ik de diensten van mijn Vlaamse maar door de liefde naar het verre Suomi gedreven collega Bram. Deze brave man heeft me al in verschillende herbergen ondergebracht, gaande van een oud aftands hotel dat op het eerste zicht moeiteloos als decor voor een remake van The Shining zou kunnen dienen (ik kan jullie verzekeren dat voor een manspersoon met mijn graad van levendige verbeelding zoiets geen opbeurend gegeven is ... 3 weken lang heb ik "Heeeeeeere's Johnny!" in m'n hoofd gehad) tot een hotel met volgens de eigen advertentie een 'uitstekend en typisch Fins' restaurant, maar toen ik zonder de kaart te raadplegen mijn culinair lot blindelings in de handen van de serveerster legde werd me een bord typisch Finse Swedish meatballs geserveerd. Ach ja, komende uit een land waar het meest karakteristieke gerecht uit French fries met Zeeuwse mosselen bestaat zal ik maar niet te veel zeggen zeker!?
In februari had m'n in Hanko gestationeerde landgenoot echter een verrassing van formaat in petto: een nieuw hotel in Hanko. Jahaaaa ... spiksplinternieuw. En pas op; niet zomaar een nieuw hotel, neeheeeeee ... een nieuw hotel dat gevestigd is in het voormalige politiekantoor van Hanko.
Jawel, Jailhouse rock voor Marathon Geert! Wel knap gedaan hoor, met een automatische inkomcode voor late arrivals (er is geen permanente receptie) en een ontbijt dat in de voormalige cellen, waarvan het minimalistisch ontwerp en de oerdegelijke uit dikke stalen tralies opgetrokken celdeuren nog behouden zijn gebleven. Echt heel knap gedaan!

Voor de curieuzeneuzen onder jullie die alleen maar onder de indruk zijn bij het zien van fotografisch materiaal heb ik een kleine teleurstelling: er staan geen foto's van de ontbijtzaal op internet. Wat er wél opstaat is een foto van de kamer die voor me klaargemaakt was: klik hier.
Doe gerust, ik wacht wel even ...

pompompom
pompom
pom
pompom
pompompom ...

In orde?
Goed gekeken?
Indien niet raad ik alsnog aan om het even te doen, want de kamer gaat nog een vooraanstaande rol spelen in het verhaal van vandaag. Voor lezers die te veel stationsromannetjes lezen: de naam Saara heeft niets te maken met een wulpse inheemse die als welkomstgeschenk in een badkuip vol semi-doorschijnend schuim op mijn aankomst zat te wachten, als wel toe te schrijven aan een Finse kunstenares die instond voor het design van de slaapgelegenheid. Klein advies aan toekomstige bezoekers die ook eens in een kamer willen logeren waar ik ooit een douche heb genomen: kamer nummer 5 (Saara dus) bevindt zich wel degelijk op het gelijkvloers! Laat jullie niet verrassen door het feit dat je op het eerste zicht slechts kamers tot en met nummer 4 op de benedenverdieping kan vinden. Geloof me deze keer maar op mijn woord: kamer 5 is wel degelijk de laatste kamer in de hal recht voor de ingang. Dus niet de eerste kamer links bovenaan de trap (dat is nummer 6 en de kamer waar ik me eerst had geïnstalleerd, totaal verbouwereerd over de érg grote kamer, met 3 bedden, 3 sets handdoeken, 3 ... wacht eens even ... kijken op het reservatieformuleir op het bureau ... tiens ... dat is mijn naam niet ... en op de deur ... shit ... nummer 6 ... vlug terug inpakken ... lakens rechttrekken en wegwezen) die ik  per ongeluk al had ingepalmd (alle deuren van gereserveerde kamers staan namelijk open en de sleutel hangt aan een haakje in de kamer - geen permanentie aan de receptie, weet je wel ...) en ook niet de voorlaatste deur in die gang, want dat is weliswaar de eerste deur na de deur met een nummer 4 behangen maar dat is geen garantie want het is eigenlijk de toegang tot de sauna (waar ik dus al bijna in vol ornaat en valies in de hand binnenviel, tot groot jolijt van 2 in handdoek gehulde Russen die kennelijk een beter inzicht tot het plaatselijke evacuatieplan hadden).

Wablief? Zo een lang verhaal om te zeggen dat die pipo van een Geert eens door een verkeerde deur is gestapt?
Hey, komaan ... jullie kennen me toch beter dan dat ... ja toch?
Eigenlijk moet ik jullie op dit punt feliciteren met het volbrengen van de inleiding; het eigenlijke verhaal begint nu pas.

Lees maar even mee ...

Wel, eens in de juiste kamer beland maakte ik me op om een stukje te gaan rennen. Ik wist dat dit me potentieel pas op een tijdstip later dan het sluitingsuur van het enige nog open plaatselijke restaurant zou terugbrengen, maar de morele plicht en pas verworven nieuwe schoenen noopten me om toch te gaan. Nu ja, ik had een plan B achter de hand: eerder op de dag had ik in een supermarkt enkele bananen gekocht, en tijdens mijn onnodig bezoek aan de eerste verdieping van het hotel had ik tersluiks gezien dat er een klein beetje eten in een luchtdichte verpakking ter beschikking gesteld werd: enkele geroosterde panini's en gekookte eieren, waarschijnlijk de laatste getuigen van een reeds lang vergeten doch daarom niet minder uitbundig ontbijt.

De planning was dus duidelijk: eerst rennen, daarna eten op de kamer.
Geen verslag over m'n training hier, dat volgt tijdens het afsluitende 4de deel van mijn Finlandtrip.
Wél een verhaal over m'n diner au chambre numéro 5.
Eens terug in het hotel ging ik meteen naar de eerste verdieping en jawel, geholpen door m'n legendarische chance zag ik nog 2 panini's en, hoe symmetrisch kan het leven toch wel zijn, 2 eitjes. Ik nam deze 4 items ter hand en ontvoerde ze liefkozend naar mijn kamer. Als voorgerecht nuttigde ik een banaan, en m'n plan was om per paninibroodje 1 ei te reserveren als beleg.
Nu, een ei  heeft een kalkachtig omhulsel, dat is wel algemeen bekend. Evenzeer gekend is de slechte verteerbaarheid van deze harde buitenkant, reden waarom de meeste mensen deze verwijderen, ik de vakliteratuur van de boerinnenbond omschreven als 'het ei pellen'. Een lepeltje had ik echter niet. Nu ja, wie heeft er een lepel nodig met een hard en vlak bureaublad binnen handbereik? Colombus heeft z'n ei ook niet laten rechtsteen door er zachtjes over te wrijven hé!?
Alvorens mijn moorddadige aanslag op het ovale ding dat nooit een kip zal worden in te zetten.
De hand nog boven het hoofd geheven bedacht ik me ineens wat voor een knal het zou geven moest dit ei zachtgekookt zijn ... damn ... dàt zou ik niet willen meemaken, want -en kijk nog maar eens goed naar de foto van de kamer- op de muur achter het ledikant na was alles, werkelijk àlles, in de kamer niet wit maar spierwit! En gloednieuw, dat had ik al vermeld.
Onvoorstelbaar trots op mezelf voor deze geweldige inval tikte ik zachtjes met het ei op het -spierwitte- bureaublad zodat ik op haast chirurgische wijze het ei van haar jasje kon ontdoen. Dit was vlug in orde en tot mijn niet geringe vreugde kon ik vaststellen dat het ei wel degelijk hard gekookt was.
Ach wat, eens een keer té voorzichtig zijn kan niet zo'n kwaad, want de voorzichtigheid is de moeder van de eierkast, zou ik zo zeggen om toch maar in het zuiveljargon te blijven.

Bon, missie geslaagd, eerste panini belegd met ei en lékker, lékker ... honger is immers de beste saus!
Dit vraagt naar meer van hetzelfde, wat geen probleem was want ik had immers nog een tweede panini én ei. Voorzichtig pellen? Waarom?? De eieren waren toch onmiskenbaar hard gekookt!

En dus kwakte ik het 2de ei op het bureau.

Hmmmmm ...

Wat wil je nu dat ik zeg?
Willen jullie écht een beschrijving van de voorheen witte kamer waar nu het eigeel tegen de muren plakte?
Willen jullie dat écht? Nee toch hé!?

Het tweede ei was godverdomme toch wel niet zacht gekookt zekerst!!!!!!!
Columbus heeft indertijd gewoon geluk gehad; 'k zal ik 't jullie zeggen!

12:30 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Moet wel een mooi land wezen Finland en leuk die eieren foto!.

Gepost door: Rinus | 12/06/2011

Je verslagen zijn leuker om te lezen dan de meeste reisboeken in de handel. Misschien eens bundelen en voor veel geld verkopen. Of een reisprogramma voor vtm maken. Reizen op zijn Geert's. Succes gegarandeerd !

Gepost door: Wim DE OLIFANT | 14/06/2011

De commentaren zijn gesloten.