08/06/2011

The Finland diaries, deel 2: shopping in Finland

Het volgende verhaal dateerd eigenlijk al van in februari dit jaar, maar ingevolge een ongewild lange blogstilte is het er nooit van gekomen om er hier een verslag van te maken. Bij deze gaan dit even goed maken: hier komt deel 2 van mijn reisverhaal door Finland. Deel 1 ging over bijgeloof, deel 2 over shoppen. Een klein beetje tegenstelling moet kunnen, niet waar?

Bon, wat voorafging: Marathon Geert moest weer eens op business trip en het huren van een wagen was deze keer ongemeen spannend. Desondanks is hij toch in Hanko, het Benidorm van Finland, het Blankenberge van Scandinavië maar vooral, het reisdoel geraakt.

Tijdens eerdere bezoekjes aan deze parel van het zuiden (gezien vanuit het oogpunt van de Kerstman, weliswaar) was het me reeds opgevallen dat Hanko één sportwinkel heeft. Nu ja, één is beter dan geen en je mag niet vergeten dat het stadje uiteindelijk niet zo heel groot is en vooral 's winters bij wijlen een eerder desolate indruk kan geven. Normaal gezien heb ik trouwens zelfs geen tijd om een oplijsting te maken van het aantal sportzaken en aanverwante tijdens mijn zakenreisjes, laat staan dat ik in de gelegenheid kom om er eentje te bezoeken, dus wat zou ik er mee inzitten?
Welnu, deze keer had ik wél een beetje tijd, en zo kwam het dat ik mijn huurwagen netjes binnen de lijntjes parkeerde (je beseft het niet meteen, maar als je't zo bekijkt zijn de oefeningen op 'binnen de lijntjes kleuren' in de kleuterschool in feite de eerste rijlessen die je krijgt; ik ben benieuwd wanneer ik ga ontdekken waar al dat 'gaatjes prikken' goed voor was ...) en de winkeldeur met een geklingel van jewelste opende. Het aantal wagens dat op de parking stond (geen enkele) deed me reeds vermoeden dat die bepaalde dag niet direct met gouden letters in de boekhouding zou worden bijgeschreven, en zo bleek ook na een kleine visuele inspectie: één dame aan de kassa, één heer die verveeld enkele t-shirts rangeerde, en dat was het.
Vriendelijk als ik ben begroette ik beide personen met een niet bijster originele doch welgemeende 'helleuh' (ik geef toe: wanneer ik me op m'n gemak voel sluipt er een licht 'Inspector Clouseaueueueuh'-accent in m'n stem). De man verplaatste z'n concentratie van de t-shirts naar mijn persoon en verwelkomde me op ongetwijfeld vriendelijke doch totaal onverstaanbare, vanwege in 't Fins, wijze. Op zulke momenten heb je 3 mogelijkheden: ofwel doe je alsof je doofstom bent, maar daarvoor was 't al te laat, want hoeveel doofstomme individuen kennen jullie die bij het binnenstormen van een sportshop het accent van Peter Sellers perfect kunnen nabootsen, ofwel probeer je de mentaal gehandicapte te spelen, maar hoe zou je dan verklaren dat ik m'n wagen perfect binnen de gemillimeterde afbakening op de parking had weten te plaatsen, ofwel, en deze laatste optie verkies ik toch meestal boven de 2 voorgaande, maak je van in den beginne duidelijk dat je een domme buitenlander bent -bij voorkeur een Luxemburger want daar zijn er niet zoveel van en dan moet je tenminste niet steeds weer uitleggen hoe het voelt te moeten overleven in een land zonder regering, op de rand van een burgeroorlog, met alleen maar friet op het menu en wat weet ik nog niet allemaal met welke ogen ze buiten onze landsgrenzen naar ons kijken!?
Het werd dus 'I'm sorry but my Finnish needs some practice ... do you speak English?'

Halleluja, de man sprak engels. Straffer nog, de man sprak perfect engels!
Gesterkt door deze onmiskenbaar communicatiebevorderende eigenschap van wat later de eigenaar van de winkel bleek te zijn informeerde ik naar het aanwezige gamma aan loopschoenen. Het stond niet direct op m'n planning want sportschoenen zijn, zoals op verse vis na zo ongeveer alles, in Finland duurder dan in België. Mijn geluk: nu bleek de brave eigenaar toch wel een serieus aantal loopslefjes in de aanbieding te hebben. Een tweede halleluja borrelde spontaan in me op, zelfs gevolgd door een derde toen de man me een aan 50% afgeprijsde versie van de Asics Gel Nimbus 11. OK, niet het meest recente model want versie 12 was toen al uit, maar dat was dan ook de reden voor de 50% reductie. Niet getwijfeld, passen en inpakken luidde m'n credo van de dag!
Maar ... alvorens ik de korte weg naar de kassa aanving, zag m'n oog nóg iets: de Tarther Gel van Asics. De kenners onder jullie hebben hier vast al van gehoord: een ultralichte wedstrijdschoen, geschoeid op de leest van de Nimbus, maar dan in een light versie. Niet direct geschikt voor iemand met mijn postuur en gewicht die het in z'n kop haalt om een marathon te lopen, maar voor afstanden tot 20 kilometer ruim voldoende. Omdat ik al niet veel wedstrijden loop én omdat mijn rug te zwak is om veelvuldig met slechts een minieme demping te lopen vond ik in het verleden steeds dat de kosten/baten ratio in mijn geval een aankoop van een wedstrijdschoen pur sang niet verantwoordde, wanneer er echter een fikse korting komt bij kijken ... tja ...
En dus onderhandelde ik nog even: -30%, ok, maar ik stond tenslotte op het punt om 2 paar schoenen te kopen, en -50% is toch makkelijker te berekenen want dan deel je gewoon door 2 ... tot mijn verbazing hapte de man toe en kon ik de Tarthers kopen aan halve prijs. Ook hier: model 2010 en dus niet het meest recente, but who cares!?
Op mijn vraag of ik ze even aan mocht om eventjes te proberen toonde de man me een korte rechte strook in z'n winkel. All right! Vlug de schoentjes aan, veters gestrikt en hupsakee ... dartel als een jong veulen dravend door de winkel.
Beste lezers ... mag ik jullie bij deze waarschuwen voor het gevaar dat om de hoek loert wanneer je ooit eens in de verleiding mocht komen om nieuwe schoenen op al te euforische wijze te testen in een winkel waarvan het grondplan jullie totaal onbekend is? Nauwelijks 10 meter verder hing ik namelijk met al m'n enthousiasme in de rayon van de anorakken. En die 'hing' mag je vrij letterlijk nemen ... ik had te laat de eindhalte, nochtans duidelijk gemarkeerd door enkele oranje winterjassen, gezien en mijn verwoede pogingen om tijdig te stoppen ten spijt strandde ik met de voeten omhoog tussen de afgeprijsde waterdichte kleren. Gelukkig had de man indertijd wijselijk geïnvesteerd in rekken van het robuuste soort, want anders had 't er weeral lief uitgezien en moest ik misschien toch stoppen met de Luxemburger uit te hangen en terugschakelen naar optie 2: de mentaal gehandicapte!
Ach ja, een mens moet al eens kunnen lijden om 2 paar loopschoenen voor slechts 130 Euro op de kop te kunnen tikken hé ...
asics-gel-nimbus-11-preview-large.jpgasics Tarther.jpg
Links de 2 nieuwe, nu ja ... ondertussen ..., aanwinsten. Morgen deel 3 van de Finse diaries: logeren in Finland.

06:16 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

'k Heb 't al meerdere keren gezegd: ik zou soms wel eens graag als een vlieg op je schouders willen zitten. Lol gegarandeerd! Blijkbaar liepen de sloefkes wel érg goed dat je zo'n snelheid ontwikkelde in de winkel. Veel plezier ermee!

Gepost door: Sandy | 08/06/2011

De commentaren zijn gesloten.