31/05/2011

Bilzen Classic

Dit blogje is ooit begonnen als een sportblog, meer bepaald een loopblog.
Zoiets als 'ik loop', 'jij loopt', 'wij lopen', 'ik vertel', 'jij leest', enfin ... je weet wel.

Ondertussen is het al wel eens voorgevallen dat ik hier iets heb geschreven dat weinig tot niets met de moeder aller sporten te maken heeft, dat geef ik toe, maar veel veranderd dat niet aan de basisopzet.
En ik schrijf hier ook graag over; beschrijven hoe je je voelt in het startvak, samen aftellend met de talloze gelijkgestemden binnen de afbakening van enkele nadars, al eens meezingend met een bolero, het één of ander volkslied van een land dat al dan niet bestaat of 'You never walk alone' (ah nee, wij walken niet, wij runnen!), aan het internet toevertrouwen hoe vlot doch veel te snel de eerste kilometers gingen, hoe het tegen half wedstrijd al wat moeizamer werd vanwege de regen, de wind, de zon of, jakkes, de afstotende lijfgeur van de loper net voor jou, hoe je er terug doorkomt met nog enkele kilometers te gaan, veelal dankzij het publiek, het vinden van een tweede, derde, ja zelfs vierde adem, opgezweept door vrienden, kennissen, huisdieren, nobele onbekenden met een hart voor sport of de zichtbaar afgedragen string van de loopster daar enkele passen voor jou en hoe je na een finale inzinking tijdens de laatste horden toch nog net het laatste spurtje richting eindmeet er weet uit te persen om aldus te eindigen in een matige tijd die te schandalig is om voor publicatie in aanmerking te komen / een niet bijster goede tijd maar toch nog ok door die blessure van enkele weken voordien / een prestatie die je PR heeft benaderd en daar ben je zo joepie door / yes, het ultieme genot en een climax die elke stelling van Goedele Liekens met gemak overstijgt: een nieuw PR , dus laat die olympische spelen nu maar komen (schrappen wat niet past).

Ik weet zeker dat jullie, medeblogloopfannaten (zoek 't niet op: het staat niet in het woordenboek ... begrijp het zelf ook niet, maar ja ...) jezelf in de bovenstaande paragraaf en tevens mijn inzending voor de langste volzin op het internet herkennen.

Welnu, ik moet het toegeven: ik zit met een ei.
Een koekoek was ik al langer, maar dit gaat een stap verder.
Waarom? Awel, ik heb zaterdag nog eens aan een evenement deelgenomen. Niet echt een wedstrijd, want zo gaat dat niet in het wielertoeristenmilieu, hoewel ze dat precies nog niet allemaal doorhebben, gewoon, een evenement.
Meer bepaald de Bilzen Classic.

Aangezien ik dan toch een sportblog heb, kan ik er evengoed iets over schrijven, juist?
Juist!
Maar ... ik weet bij god niet hoe of wat, en dat overkomt me nu dus zelden hé. Nee, serieus, ik kan er geen verhaal over bijeen rijven. Daarom, beste blogkijkkinderen (ook hier weer: zoek 't niet op in een woordenboek ... 't staat er niet in!), is het ook goed als ik mijn ervaringen van afgelopen zaterdag in enkele bulletpoints in de groep gooi? Je kan er dan nog altijd mee doen wat je wil, ok?
OK! Here we go ... (dit kan je opzoeken, maar pak dan best een vertalend woordenboek)

  • afspraak in Bilzen om 8 uur = vertrekken om 6u45 = opstaan om 6u00 = niet van m'n gewoonte
  • op tijd aankomen, daarna met fietstke naar de inschrijving waar iemand met verstand van fietsen me efkes moest helpen met een klein technisch probleem
  • terug naar de parking, daar de 2 Slechte Vrienden (van de wielerclub hé gasten ... ik heb geen slechte vrienden -goei ook niet toruwens :-) ) met wie ik had afgesproken ontmoet, daarna op zoek naar m'n wagen (die stond bijna naast die van m'n copains, maar dat had ik pas 2 parkings verder door)
  • inschrijven en hop ... starten voor een rit van 135km over een 'glooiend landschap', totaal hoogteverschil ne meter of 1.200 en als bekendste beklimming de Cahotte
  • alles ok gedurende de eerste helft, buiten een 2-tal keer volledig de verkeerde richting te hebben genomen
  • net voorbij Oteppe de Ronde van België zien passeren en zelfs eventjes hun parcours gevolgd ... in het spoor van de profs als het ware ('t is daarom dat Gilbert zo snel reed op 't einde hé; hij dacht da'k nog achter hem zat :-) )
  • hoogste stijgingspercentage was ongeveer 20%, en net daar hadden een idioot in een roze trui (niet Contador maar nen andere zero komma zero zero zero zero zero zero zero en nog iets-paljas en bij hem ging het niet over anabolica maar over IQ) en een kloefkapper in een truitje van het Italiaanse nationale wielerteam afgesproken om vlak voor mijn wiel te komen rijden om dan gezamelijk tot de conclusie te komen dat 20% toch wel een beetje te veel is voor hun kleine schriele beentjes en afstappend mij tot hetzelfde dwongen ... probeer op zo'n helling maar eens terug in je klikpedaal te springen; bonne chance!
  • hoogste snelheid die ik haalde was 68 per uur, tijdens een afdaling net achter een punt waar ik uit een groepje gelost was ... ik hoopte aldus om terug aansluiting te vinden maar dit liep bijna falikant af toen ik niet gezien had dat ik toch wel héél erg dicht bij een kruispunt zat. Gelukkig loste ik tijdens m'n remmen of ik was beneden voor m'n fiets en al even gelukkig had een auto die van links kwam (de socialist) me net op tijd gezien ... 't was daarna een pak minder en de 60 per uur heb ik zelfs niet meer benaderd
  • ik heb afgerekend met m'n 'bergop'-complex: omhoog rijden tegen een percent of 6 à 9 lukt wél; ik heb meer last met korte hellingen zoals bij een overweg of een brug
  • de laatste 15km waren er eigenlijk te veel aan: fysiek is dat allemaal geen probleem, maar de beentjes wilden niet meer mee ... straf en er is werk aan!
  • de gemiddelde snelheid lag net onder de 27 per uur
  • de totale afstand van het 135km lange parcours was er 144, maar dit is inclusief alle taksen én de stukken die verkeerd gereden werden
  • de Bilzen Classic is een échte aanrader: heel mooi landschap, goede bevoorrading en prachtige organisatie!

Ik denk dat dit 't zowat samenvat ... eigenlijk straf dat ik hier niks kan over vertellen hé!? Volgende keer nog maar eens een loopwedstrijd uitzoeken!

17:21 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

27/05/2011

Telex van de Week (85)

telex--start--
de Belgische strijdkrachten nemen reeds enkele weken deel aan de bewaking van het luchtembargo boven Libië
--stop--
eenvoudig gezegd: boven Libië mag niet meer gevlogen worden omdat mode- en stijlicoon Kadhaffi af en toe al eens een bommetje boven de eigen burgerbevolking durft te lossen
--stop--
dus de 'internationale gemeenschap' heeft beslist dat geen enkel vliegtuig nog boven Libië mag vliegen
--stop--
en hoe controleren ze dat?
--stop--
juist ja, door met vliegtuigen boven Libië te gaan vliegen
--stop--
het is zoiets als een bordje met 'verboden het gras te betreden' in het midden van een gazon te zetten
--stop--
HOE KOMT DA BORDJE DAAR DAN??
--stop--
misschien eens aan de internationale gemeenschap vragen
--stop--
aan de échte internationale gemeenschap, wel te verstaan
--stop--
niet die van DSK
--stop--
voormalig voorzitter van het IMF, Frans presidentskandidaat en, vooral, notoir rokkenjager
--stop--
volgens hem is 'internationale gemeenschap' niet meer dan met je lid tegen het aangezicht van een rondborstige afro-amerikaanse dame te zwaffelen
--stop--
allez, ma petite, dites une fois 'bonjour' au micro ...
--
stop--
zo kan je het thuis ook gaan uitleggen hé ...
--stop--
"en schat, hoe was je dag?"
--
stop--
"oh gewoon, meeting met de internationale gemeenschap, niks speciaals ..."
--stop--
maar we zaten nog in Libië
--stop--
uiteindelijk heb ik vragen bij heel die actie van onze F16's
--stop--
burgerbevolking beschermen? OK!
--stop--
luchtembargo bewaken? OK!
--stop--
hiervoor vliegvelden bombarderen?
--stop--
'k weet niet
--stop--
uiteindelijk zeggen ze tegen Kadhaffi dat hij z'n vliegtuigen niet meer mag gebruiken
--stop--
hij luistert braafjes, nochtans niet zijn sterkste kan
--stop--
en dan bombarderen ze z'n geparkeerde luchtvloot!?
--stop--
kers op de taart:
--stop--
nu wordt het centrum van Tripoli ook nog dagelijks gebombardeerd
--stop--
wat hoopt men daarmee aan de grond te houden?
--stop--
een eskadron vliegende tapijten??
--stop--
volgens mij is het ook wel een genie dat bedacht heeft dat je de Libische bevolking kan beschermen door het centrum van de hoofdstad plat te gooien ...
--stop--
en wij doen daar dan aan mee ...
--stop--
onze regering van lopende zaken heeft niet de bevoegdheid om nieuw toiletpapier voor het ministerie van justitie te kopen, maar bommenwerpers naar de woestijn sturen?
--stop--
no problemo!
--stop--
voor mij is het al lang duidelijk:
--stop--
het gaat her om een afrekening in het milieu!
--stop--
wij Belgen kunnen er niet tegen dat Kadhaffi elke dag op tv kwam in een nieuw kleedje
--stop--
en nooit was er eentje van Nikki Vankets bij!
--stop--
het crapuul!!
--stop--
nee, geef mij dan maar Nederland
--stop--
waar het heel wat vreedzamer aan toe gaat!
--stop--
daar maakt men zich veeleer zorgen over de insectenpopulatie
--stop--
in die mate dat men er nu de brave zesvoeters wil gaan tellen
--stop--
vooral de manier waarop intrigeert me uitermate ...
--stop--
bedoeling is om zoveel mogelijk mensen met de auto te laten rondrijden
--stop--
(altijd goed voor het milieu ...)
--
stop--
maar niet vooraleer ze hun kentekenplaat vooraan netjes hebben afgewassen
--stop--
na de afwas dus een toerke gaan doen
--stop--
en daarna thuis lekker het aantal insecten dat op de nummerplaat plakt tellen
--stop--
kijk, als je het mij vraagt ga je op die manier niet tellen hoeveel insecten er rondkruipen, fladderen en wat weet ik dat die beesten nog allemaal in hun vrije tijd zoal doen ...
--stop--
je gaat er hoogstens mee te weten komen hoeveel insecten er vanaf nu minder zijn ...
--stop--
kijk, dit soort stommigheden mag je verwachten van een land waarin één der leading ladies, Nelli Croes, haar beleid afstemt op wat een duurbetaalde onverlaat in z'n glazen bol zag
--stop--
kan je je voorstellen dat onze premier naar zo een waarzegger zou gaan?
--stop--
Letherme: "Waarde heer, kan jij zien wat de toekomst voor mij, de premier van de Belgische regering brengen zal?"
--stop--
Waarzegger: "Ik zie, ik zie, ik zie ..."
--
stop--
"ik zie dat die regering van u niet bestaat ...
--
stop--
straffer nog, het land waar die regering zou zetelen bestaat niet eens ...
--
stop--
misschien bestaat u niet eens ..."
--
stop--
"en als u me nu wilt excuseren, ik moet m'n glazen bol gaan afwassen ...
--
stop--
want ik was er daarstraks mee gaan rijden om de insectenpopulatie te tellen ...
--
stop--
en nu hangen er een dikke kever en een magere sprinkhaan aan ..."
--
stop--
waarop Letherme even komt meekijken
--stop--
en zegt "oh, maar dat zijn geen insecten, dat zijn De Wever en di Rupo die u ziet ..."
-
- full stop--

09:30 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25/05/2011

In de mist

Het is niet mijn ambitie om slechts 1 keer per week mits deze weg van me te laten horen, maar technische problemen liggen aan de bron van de laatste dagen radiostilte. Excuses hiervoor; het heeft dus niets te maken met een manifest gebrek aan respect voor het hongerige oog van m'n lezers. 'Respect' is trouwens iets waar ik nog een ei over kwijt wil, maar laat ons dat even tot morgen in de frigo houden. Blogje even 'in de mist', dus.

Vandaag eerst nog even iets over m'n loopprestaties van de afgelopen weken/maanden. Wees gerust, het zal een kort berichtje worden deze keer; was ik rond nieuwjaar nog één en al stoeferij (geen stoverij hé; daar weet m'n stoelgang wel raad mee!), branie en overmoed door te stellen dat ik dit kalenderjaar 5 marathons op m'n teller zou gaan bijschrijven, dan is deze ambitie vandaag de dag al een heel pak getemperd. Straffer nog: ik verwacht niet om dit jaar een marathon te lopen.
Je ziet het: niet alleen mijn blog gaat al eens de mist in ...

Aan de basis van deze ommekeer ligt -alweer- een hardnekkige blessure die -weeral- bij medisch geschoolde specialisten allerlei latijnse benamingen beginnend met 'zou je beter niet stoppen met lopen en je gaan concentreren op de 100 meter vlaaienloten voor beginners' en eindigend op -is ontluikte. Deze blessure, meer bepaald aan m'n rechterkuit en 't zou naar verluidt chronisch zijn, manifesteerde zich in januari, toen ik slechts een tweetal weken ver was in de voorbereiding op m'n marathonseizoen. Nu gaat het beter, in die zin dat ik terug loop, maar niet perfect, want doorgedreven trainingen kan ik nog steeds niet aan, zo blijkt.
Gewoon een rondje joggen lukt wel, veelal zelfs zonder pijn, en eergisteren heb ik de eerste keer geen enkel ongemak gevoeld bij een doordeweekse training: 10km LSD-tempo met 3 x 1k versnellen. Geen pijn, niks gevoelig, soepele doch veerkrachtige voetafrol, glimlach op het gezicht gebeiteld, de biceps licht aanspannend bij het passeren van een eveneens joggende jongedame, de subtiele ronding in de nauw aanspannende loopshort handig verbergend wanneer een oude tandenloze visser zijn hoofd in mijn richting draait, want mijn oma zaliger drukte me meermaals op het hart uit m'n doppen te kijken voor oude tandenloze vissers. Misschien dacht mijn grootmoeder indertijd wel dat ik een zalm was of zo, maar desalniettemin is het een gouden raad die ik nog steeds meedraag.
Wijken we weeral af? Goed mogelijk!
Feit is dat het lopen me voor het eerst in -even tellen- 4 maanden weer eens goed afging. Gesterkt door deze met herwonnen loopplezier doorspekte ervaring nam ik mezelf voor om gisteren 18km te gaan lopen. Gewoon, rustig tempo (11 à 11,5 per uur), genieten van het avondzonnetje, proberen om een traject uit te stippelen waarop de belofte aan bicepspanning het zou halen van het potentieel verbergen van welke ronding dan ook.
Zo had ik het gepland, en aldus geschiedde het ook, althans de eerste 7 kilometer. En toen kwam de pijn weer. Eerst nog subtiel, met kleine prikjes die vanaf de aanhechting van de achillespees (kon zijn moeder hem nu niet gewoon bij de oren houden toen ze die paljas zo nodig in de Styx wilde laten zwemmen; dat krabt een pak makkelijker in geval van jeuk en zelfs de meest ambetante aandoening aan de oren weerhoudt niemand, op Jumbo na, ervan om pijnvrij te lopen) hun weg naar de hoger gelegen regionen van de kuitspieren zocht, maar nauwelijks 1 kilometer verder voelden mijn onderbenen aan alsof de paukenafdeling van het Vlaams symfonisch orkest haar jaarlijkse jamboree binnen in mijn getormenteerde onderstel wilde houden. De route die ik gekozen had gaf me evenwel de mogelijkheid om na 8 kilometer een afslagje te nemen die me op nog geen 2 kilometer tijd terug thuis zou brengen.
Ooit, waarschijnlijk zo tegen de tijd dat ik als 45-jarige aan een rolstoel gekluisterd zal zitten, ga ik m'n eigen rotkarakter vervloeken, zo veel is zeker. Want wat deed ik op kilometerpunt 8? Inderdaad ja, wat elke halve gare die op dit moment deze blog leest zou doen (jaja ... jullie mogen jullie allemaal aangesproken voelen, lieve kleine marathonkinderen :-) ): doorlopen!
Nu moet ik zeggen dat het na enkele kilomter terug beter ging, en ik al bij al nog vrij vlot m'n 18 kilometer heb afgelegd. Wel ga ik er diplomatisch het zwijgen toe doen moest u me vragen hoe m'n kuit vandaag aanvoelt, want een mooi verhaal zou dat niet opleveren, vrees ik.

Gaan we door?
We gaan door!
Hou ik jullie op de hoogte?
Ik hou jullie op de hoogte!
Heeft België binnen 10 weken een regering?
België heeft binnen 10 weken geen regering!

Hopende hiermee alvast enkele van jullie meest prangende vragen te hebben beantwoordt verblijf ik intussen, geachte lezer, in de meeste hoogachting.

Uw trouwe dienaar,
Marathon Geert.

08:46 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

10/05/2011

Lazarus

Uit de eerste hand kan ik vertellen dat de berichten over mijn dood redelijk voorbarig zijn. Zelfs een ontvoering, door de fiscus aangewakkerde onderduiking of per ongeluk vermaling tot een potje preparé van de chef zijn schromelijk overdreven.

Writer's block dan? Ben je gek?? De wereld draait op volle toeren door (dit mag je interpreteren zoals je wil), en dus komt er steeds weer iets bij waar ik honderduit over zou kunnen/willen vertellen.

Het is zelfs niet eens zo dat ik, hoewel het blijkbaar een serieuze rage aan het worden is, ondergedoken zou zijn in een Frans klooster.

Wat was er dan wel aan de hand? Wel, o ironie, eigenlijk niets. Allez, het is te zeggen, ik heb het de laatste weken wel onbetamelijk druk gehad, en misschien heb ik daardoor de prioriteit van m'n blogje te laag gezet. Uiteindelijk gaat dit bij mij zoals bij het lopen, bij het ter perse gaan van deze regels nog steeds de sport waaraan ik m'n hart verloren heb: zolang de regelmaat aanwezig is heb ik geen probleem om dagelijks iets te posten, maar eens ik diezelfde regelmaat niet kan aanhouden dan zit al gauw de klad erin. Toegegeven, deze keer was het een serieuze klieder, maar toch ...

Mag ik trouwens, nu ik toch jullie aandacht even heb, iedereen die tijdens mijn lange afwezigheid uit de bloggerswereld toch nog een berichtje hier heeft gelaten, me een mailtje heeft gestuurd (om zijn of haar bezorgdheid te uiten dan wel om te vernemen waar en wanneer de uitvaart plaats zal vinden) of simpelweg hier even kwam piepen in de hoop of, zo u wil, uit vrees hier nog iets te kunnen lezen?

Verwacht vandaag niet direct baanbrekende wereldse wijsheden van me, maar -anderzijds- hoeft hier ook niet om getreurd te worden: de afgelopen weken heb ik nog genoeg stof doen opwaaien voor enkele rake episodes in het boek 'Lachen met Geert'. Te beginnen met deel 2 van mijn Finland-reis van ondertussen enkele maanden geleden.

Wordt vervolgd ...

21:11 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |