25/05/2011

In de mist

Het is niet mijn ambitie om slechts 1 keer per week mits deze weg van me te laten horen, maar technische problemen liggen aan de bron van de laatste dagen radiostilte. Excuses hiervoor; het heeft dus niets te maken met een manifest gebrek aan respect voor het hongerige oog van m'n lezers. 'Respect' is trouwens iets waar ik nog een ei over kwijt wil, maar laat ons dat even tot morgen in de frigo houden. Blogje even 'in de mist', dus.

Vandaag eerst nog even iets over m'n loopprestaties van de afgelopen weken/maanden. Wees gerust, het zal een kort berichtje worden deze keer; was ik rond nieuwjaar nog één en al stoeferij (geen stoverij hé; daar weet m'n stoelgang wel raad mee!), branie en overmoed door te stellen dat ik dit kalenderjaar 5 marathons op m'n teller zou gaan bijschrijven, dan is deze ambitie vandaag de dag al een heel pak getemperd. Straffer nog: ik verwacht niet om dit jaar een marathon te lopen.
Je ziet het: niet alleen mijn blog gaat al eens de mist in ...

Aan de basis van deze ommekeer ligt -alweer- een hardnekkige blessure die -weeral- bij medisch geschoolde specialisten allerlei latijnse benamingen beginnend met 'zou je beter niet stoppen met lopen en je gaan concentreren op de 100 meter vlaaienloten voor beginners' en eindigend op -is ontluikte. Deze blessure, meer bepaald aan m'n rechterkuit en 't zou naar verluidt chronisch zijn, manifesteerde zich in januari, toen ik slechts een tweetal weken ver was in de voorbereiding op m'n marathonseizoen. Nu gaat het beter, in die zin dat ik terug loop, maar niet perfect, want doorgedreven trainingen kan ik nog steeds niet aan, zo blijkt.
Gewoon een rondje joggen lukt wel, veelal zelfs zonder pijn, en eergisteren heb ik de eerste keer geen enkel ongemak gevoeld bij een doordeweekse training: 10km LSD-tempo met 3 x 1k versnellen. Geen pijn, niks gevoelig, soepele doch veerkrachtige voetafrol, glimlach op het gezicht gebeiteld, de biceps licht aanspannend bij het passeren van een eveneens joggende jongedame, de subtiele ronding in de nauw aanspannende loopshort handig verbergend wanneer een oude tandenloze visser zijn hoofd in mijn richting draait, want mijn oma zaliger drukte me meermaals op het hart uit m'n doppen te kijken voor oude tandenloze vissers. Misschien dacht mijn grootmoeder indertijd wel dat ik een zalm was of zo, maar desalniettemin is het een gouden raad die ik nog steeds meedraag.
Wijken we weeral af? Goed mogelijk!
Feit is dat het lopen me voor het eerst in -even tellen- 4 maanden weer eens goed afging. Gesterkt door deze met herwonnen loopplezier doorspekte ervaring nam ik mezelf voor om gisteren 18km te gaan lopen. Gewoon, rustig tempo (11 à 11,5 per uur), genieten van het avondzonnetje, proberen om een traject uit te stippelen waarop de belofte aan bicepspanning het zou halen van het potentieel verbergen van welke ronding dan ook.
Zo had ik het gepland, en aldus geschiedde het ook, althans de eerste 7 kilometer. En toen kwam de pijn weer. Eerst nog subtiel, met kleine prikjes die vanaf de aanhechting van de achillespees (kon zijn moeder hem nu niet gewoon bij de oren houden toen ze die paljas zo nodig in de Styx wilde laten zwemmen; dat krabt een pak makkelijker in geval van jeuk en zelfs de meest ambetante aandoening aan de oren weerhoudt niemand, op Jumbo na, ervan om pijnvrij te lopen) hun weg naar de hoger gelegen regionen van de kuitspieren zocht, maar nauwelijks 1 kilometer verder voelden mijn onderbenen aan alsof de paukenafdeling van het Vlaams symfonisch orkest haar jaarlijkse jamboree binnen in mijn getormenteerde onderstel wilde houden. De route die ik gekozen had gaf me evenwel de mogelijkheid om na 8 kilometer een afslagje te nemen die me op nog geen 2 kilometer tijd terug thuis zou brengen.
Ooit, waarschijnlijk zo tegen de tijd dat ik als 45-jarige aan een rolstoel gekluisterd zal zitten, ga ik m'n eigen rotkarakter vervloeken, zo veel is zeker. Want wat deed ik op kilometerpunt 8? Inderdaad ja, wat elke halve gare die op dit moment deze blog leest zou doen (jaja ... jullie mogen jullie allemaal aangesproken voelen, lieve kleine marathonkinderen :-) ): doorlopen!
Nu moet ik zeggen dat het na enkele kilomter terug beter ging, en ik al bij al nog vrij vlot m'n 18 kilometer heb afgelegd. Wel ga ik er diplomatisch het zwijgen toe doen moest u me vragen hoe m'n kuit vandaag aanvoelt, want een mooi verhaal zou dat niet opleveren, vrees ik.

Gaan we door?
We gaan door!
Hou ik jullie op de hoogte?
Ik hou jullie op de hoogte!
Heeft België binnen 10 weken een regering?
België heeft binnen 10 weken geen regering!

Hopende hiermee alvast enkele van jullie meest prangende vragen te hebben beantwoordt verblijf ik intussen, geachte lezer, in de meeste hoogachting.

Uw trouwe dienaar,
Marathon Geert.

08:46 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

verzorg die ambetante kuit he!
o, en een verzoekje: kun je bij je blog voortaan ook enkele tips geven om me te verantwoorden bij de collega's als ik weer eens in een luide lach schiet bij het 'schijnbaar' harde werken ? ;-)

Gepost door: Chris | 25/05/2011

Mooi dat u weer loopt maar pas wel op ! Ben niet bekend met de route maar misschien eens een aanrader om op zachtere ondergrond zoals een bos of strand te gaan lopen ?

Gepost door: Bjorn Paree | 25/05/2011

Qua trainingsopbouw kan dat tellen, hé Geertje? Ineens 18 km, waarom niet? En met een zere kuit gewoon dóórgaan. Ik weet dat ge nen doordrijver zijt, dat ge een slecht karakter hebt wat toegeven betreft en dat goede raad allerminst aan jou besteed is, maar heb je nu niet een ietsiepietsie spijt dat je toch hebt doorgezet, omdat je nu misschien, héél misschien de blessure terug erger hebt gemaakt? En dat je eigenlijk dus verder van huis staat? Allé, 't is maar een denkoefening, hé.
Voor de rest heb ik niks gezegd :-)

Gepost door: Sandy | 25/05/2011

't verstand komt met de jaren zeggen ze, nog een paar jaar tijd om het volwassen-dom te bereiken ;-)

Gepost door: Ruthje | 25/05/2011

De kans dat jij en marathon loopt is waarschijnlijk net zo groot als dat jullie een regering hebben.

Gepost door: Koen Martens | 27/05/2011

De commentaren zijn gesloten.