04/02/2011

Telex van de Week (84)

telex--start--
voormalig Frans president Jacques Chirac wordt beschuldigd van fraude en witwaspraktijken
--stop--
de feiten zouden dateren van toen hij nog Fransoos numéro uno was
--stop--
maar, volgens intimi van Chirac zou hij zich niets van dit alles kunnen herinneren
--stop--
want hij zou lijden aan Alzheimer of toch op z'n minst een serieuze vorm van geheugenverlies
--stop--
Je ne l'ai pas gewüsst, met andere woorden ...
--stop--
of beter: Je ne le sais plus
--stop--
Chiracs echtgenote ontkent echter alles
--stop--
volgens haar weet haar man nog heel goed wat hij doet en gedaan heeft
--stop--
reactie van Chirac op de uitlatingen van zijn vrouw:
--stop--
en u bent?
--
stop--
wie volgens mij zeker aan geheugenverlies lijdt is onze koning
--stop--
het bewijs:
--stop--
om onze regeringscrisis op te lossen heeft hij Didier Reynders als informateur aangesteld!
--stop--
het  is niet de eerste keer dat hij dit doet, en als ik het me goed herinner was het de vorige keer ook al geen groot succes ...
--stop--
pas op, Didier is wel een positivo
--stop--
ik hoor hem het al zo zeggen, wanneer hij voor de eerste keer verslag gaat uitbrengen bij de koning:
--stop--
Sire, er is keen probleem!
--
stop--
'Keen probleem'?
--stop--
Keen regering ja, al 236 dagen niet meer
--stop--
tenzij die van lopende zaken
--stop--
maar persoonlijk begin ik lopende zaken meer en meer met diarree te vereenzelvigen
--stop--
het is toch ook godgeklaagd hé:
--stop--
na een informateur (Bart De Wever), een preformateur (Elio Di Rupo), 2 koninklijke bemiddelaars (André Flahaut en Danny Pieters), een verduidelijker (daar is Bart De Wever weer), nog een bemiddelaar (Johan Vande Lanotte), een triumviraat (Bart De Wever, Elio Di Rupo en good old Johan Vande Lanotte) is er nu dus terug een informateur
--stop--
die overigens al meteen een originele strategie aan de dag heeft gelegd
--stop--
door te gaan praten met Bart De Wever en Elio Di Rupo
--stop--
ja zeg, dàt hadden we nu nog niet gehad ...
--stop--
als we zo doorgaan wordt Alzheimer binnenkort nog een statussymbool in ons land
--stop--
het tegenovergestelde gebeurt in het Midden Oosten ...
--stop--
daar hebben ze een regering, maar het volk wil ze weg
--stop--
ik geloof nu niet meteen dat de Egyptische moslimbroeders direct een stap in de richting van democratie zullen zijn, maar kom ...
--stop--
niet vergeten dat het allemaal begonnen is met een jonge universitair geschoolde doch werkloze Tunesiër die zichzelf in brand stak
--stop--
dat is dan weer het nadeel van een land waar de benzine té goedkoop is!
--stop--
in het Westen is het echter nog steeds crisis (niet volgens onze regering, maar zoals gezegd: die zitten met de kakkerij!)
--stop--
en dus doen sommige mensen alles om eens een extra centje aan de haak te slaan
--stop--
zoals die Duitse gepensioneerde die naar z'n bank ging met een (zelfgemaakt) briefje van 1 miljoen dollar, met de vraag of 't op z'n rekening kon gezet worden ...
--stop--
goed geprobeerd
--stop--
of de voormalige korpschef bij de Mechelse politie
--stop--
tegen hem loopt nu een onderzoek
--stop--
hij zou gesjoemeld hebben met premies, zichzelf onterecht voordelen in natura toegekend hebben én nog eens betrapt geweest zijn toen hij seksuele betrekkingen met een ondergeschikte had in een politiecombi
--stop--
ahum ... die 2 laatste klachten ...
--stop--
is dat niet 2 keer hetzelfde?
--stop--
maar kom, zoiets doe je inderdaad niet
--stop--
stel je voor dat je de avond nadien voor een alcoholcontrole in die combi moet gaan zitten
--stop--
en je hebt een nieuw kostuum aan ...
--stop--
dat zijn dus plekken die er niet uitgaan hé!
--stop--
en wat als je hierdoor later thuiskomt ....
--stop--
wat zeg je dan tegen je vrouw wanneer ze vraagt waar die plekken vandaan komen?
--stop--
Ik ben blijven plakken ...
--
stop--
in de combi
--
stop--
of, naar goed oud Frans recept:
--stop--
Je ne le sais plus??
--full stop--

09:37 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

03/02/2011

The Finland diaries, deel 1: bijgeloof.

Zijn jullie bijgelovig?
Ik niet! Ik heb bijvoordeeld nooit last gehad van het waanidee dat ik zonder twijfel minstens 23 van de in mijn lichaam aanwezige botten zou breken wanneer ik niet eerst met mijn linkervoet het voetalveld zou betreden, nooit is het in me opgekomen dat er een oorzakelijk verband zou bestaan tussen het innemen van een aspirientje met een glas water dat werd ingeschonken door een sliploze roodharige maagd en het spelen van een dijk van een wedstrijd en zelfs het toevallig kruisen van een zwarte kat met witte linker voorpoot kan me niet uit m'n humeur krijgen, behalve wanneer ze uiteraard net MIJN geraniums uitkiest om als virtuele kattenbak te gebruiken, maar dan is het eerder de kat die er beter aan zou doen om bijgelovig te worden dan ikzelf.
Enfin, ik bedoel maar, bijgeloof, 't is niet direct mijn ding.

Door de jaren heen is er me wel één ding opgevallen: wanneer ik me voor professionele doeleinden naar verre oorden begeef, dan is de eerste dag van belang. Slaag ik erin om de eerste 24 zonder noemenswaardige persoonlijke mislukkingen, absoluut absurde en abominabele abstractheden of simpelweg stommiteiten door te komen, dan zit ik safe.
Maar hoe dikwijls slaag ik hierin?
Wel, niet veel ...
Dames en Heren (hey, WIJ zorgen ook voor de voortplanting, dus mogen wij ook eens een hoofdletter krijgen hé!), zet jullie goed ... hier volgt nog eens een lekker ouderwetse 'Lachen met Geert'. Ik zal het wel in een paar episodes moeten indelen, want anders krijgt dit bericht encyclopedische afmetingen; het is namelijk grondig fout gegaan deze keer ... zucht!

Beginnen doen we best bij het begin, dat heeft niets met bijgeloof te maken.
Hier gaan we: twee weken geleden ging ik een weekje in Finland werken; niet dat ik de bij ons ondertussen volledig weggesmolten sneeuw al miste, maar gewoon omdat ik daar nu eenmaal vanalles te doen had. Eerst 2 dagen in Vantaa, nabij Helsinki, en nadien nog een even lange periode in Hanko, het zelfverklaarde 'sunny south of Finland' ... noem het gerust het Blankenberge van het hoge noorden.

Inchecken deed ik op tijd, naar de gate gaan eveneens; het is al wel anders geweest. Ook bij het -tijdig- landen had ik alles nog onder controle. Bagage ... geen probleem: m'n oranjekleurige koffer (dat heb je nu eenmaal wanneer je je 11-jarig eigen vlees en bloed meeneemt en zegt "Wel schatje, jij mag nu eens de kleur van papa's reiskoffer kiezen zie ...") rolde schreeuwend voor aandacht (oranje, weet je wel) naar me toe op de keurig onderhouden bagageband, de douane liet me zoals steeds met rust en buitengewoon snel stond ik in de hal van terminal 2, daar in het mooie Helsinki. Zoals steeds wanneer ik naar Finland reis kon ik het niet nalaten om even te glimlachen met het bagagelabel dat m'n wortelkleurige reisgenoot opgeplakt kreeg: 'origin: BXL, destination: HEL'. Bijgeloof? Geen last van!

Omdat ik op 2 verschillende locaties moest werken had ik een huurauto gereserveerd. Beter gezegd: laten reserveren door het in-house reisbureau bij m'n werkgever. Tot een 2-tal jaar gereden was Avis de hofleverancier aan huurwagens, maar tegenwoordig krijgen we standaard een Hertz huurwagen voorgeschoteld. En aldus toog ik zonder dralen naar de Hertz-balie, m'n Gold Member card in de aanslag.
Normaal gezien, wanneer je zo'n kaart hebt en een wagen reserveert, dan staat je naam op een display met vermelding 'Welcome'. De display stond aan, vermelde zelfs heel wat namen, gaande van El Wahied tot Zimmermann, maar de mijne zag ik niet. Wanneer ik in grote doen ben durf ik me al wel eens uitgeven voor El Wahied, zeker, maar deze keer was ik van plan om het sober te houden; zie m'n 24-uurs regel, hierboven uitgelegd.
Dus: gewoon kaartje afgeven, de toverspreuk "My name is Van den Dries and I have a reservation" uitspreken, een korte doch sympathieke standaard sociale conversatie met de netjes in een goudkleurig (hoe combineer je dit in 's hemelsnaam met een normale fond de teint??) Hertz-pak gestoken jongedame voeren want dat is soms goed om een free upgrade te krijgen en dan, als alles goed gaat, de sleutel in ontvangst nemen en vierklauwens naar de arbeidsplaats stuiven. Dat is de standaard procedure, zo gaat het ook doorgaans ... deze keer: njet!
De goudkleurige dame zocht in al haar reservatiedocumenten, maar kon me niet vinden. Geen probleem: zelfzeker en gespeend van elke vorm van bijgeloof bleef ik kalm glimlachen terwijl ze nog een tweede keer haar papieren doornam. Weer niks. Het computerscherm erbij halen ... opzoeken ... nog steeds niets.
Al die tijd bleef ik rustig, want één ding is zeker: wanneer je veel reist kom je al wel eens iets tegen met als gevolg dat je niet zo snel het hoofd verliest, dit in tegenstelling tot de standaard toerist die één keer per jaar het vliegtuig neemt en een gans jaar aan opgespaarde frustratie spuit over het minste detail dat niet 100% conform is met de op glanzend papier gedrukte belofte van de reisorganisator.
Gedragen door mijn rustige standvastigheid, tegenwoordig het handelsmerk van alle Belgen, geloofde de brave blinkende baliebediende ('k had nog wat 'b'-kes over ;-) ) zelfs haar computerscherm niet, en aldus werd collega A erbij gehaald. Collega A was een dame met identiek gouden kostuum, maar met kennelijk wat meer ervaring. Ervaring is echter niet alles wanneer het erop aan komt om de laatste gereserveerde druppel uit een pc-systeem te persen, zo bleek, want ook zij kon me nergens vinden.
Geen nood, de beide goudhaantjes hadden nog een laatste troef uit te spelen: collega C! Je mag van gouden kostuums zeggen wat je wil, maar met gepaste flair en determinatie gedragen kan deze kleur best indrukwekend zijn. Collega C was dan ook zo één van die mensen waar je de ervaring zo ziet aflopen, met liters tegelijk. Toen zij haar troon achter de balie innam leek het even alsof de lichten in de aankomsthal harden gingen schijnen, alsof de problemen in het Midden Oosten alvast voor even opgelost waren en alsof de overstromingen in Australië niet meer zijn dan een licht incontinentieprobleem van voorbijgaande aard.
Wat ik eigenlijk wil zeggen: als zij m'n reservatie niet zou kunnen vinden, dan niemand.

Zucht ... ze vond niets!

Pas op, ik zei het al: je kan me niet zo snel uit m'n lood slagen. Aldus nam ik waardig afscheid van de 3 vergulde coryfeeën met de boodschap dat ik even de reservatie op m'n laptop zou openen (afdrukken doe ik nooit want ik denk aan het milieu) en weldra zou terugkeren met het bewijs van m'n grote gelijk. Groot gelijk? Tegen drie vrouwen? Bestaat niet!

Ik ging naar een bankje, startte m'n laptop (soms ook al een volledige dagtaak), ging naar de e-mail waarin m'n reservatie bevestigd werd en ... hahaaaaaa ... inderdaad: daar stond het: reservation confirmed by ... AVIS!
Dedzju ... van firma vergist!
En uiteraard ligt de balie van Avis netjes naast die van Hertz. Toen ik op kousevoeten naar Avis sloop en aldaar naar m'n reservatie ging solliciteren (Avis heeft ook zo'n 'welkom-monitor' en ook bij deze firma heb ik een getrouwheidskaart dus ja, m'n naam stond daar wél vermeld) had je de blikken van de 3 Golden Girls moeten zien ... zoals ze bij Mastercard zeggen: priceless!
Even nog worstelde ik met de gedachte om iets te zeggen in de trant van 'Zie je: hier willen ze me wél helpen', maar gebonden door de regels van het goed fatsoen kon ik deze drang met slechts matige moeite bedwingen.

Tot zo ver deel 1. Was 't daarmee gedaan? Nee, nee ... spijtig genoeg niet, nee. Morgen probeer ik nog even een telexje in mekaar te flansen, daarna volgt het vervolg van dit verhaal, ok?

10:29 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

02/02/2011

Rechtvaardige rechters

Gisterenavond heb ik de krant gelezen.
Ik geef het grif toe: tegenwoordig gebeuren er zelfs in kleinste doodlopende achterbuurtsteegjes van Caïro meer wereldschokkende zaken, maar toch ...

Reden waarom ik mijn avondlijke leesactiviteiten met jullie wil delen is dat ik een bericht las wat me persoonlijk geraakt heeft, en nog niet een beetje!
Sta me toe om dit bericht even in m'n eigen woorden voor jullie hier op m'n blog te plaatsen:

 

In Brugge heeft een paljas van een politierechter (eigenlijk te stom om te helpen donderen maar waarschijnlijk was de mama een minnares van de één of andere hoge pief) een opmerkelijke en door manifest gebrek aan voeling met de werkelijkheid ingegeven arrest geveld in een zaak waar een halfgebakken hansworst in dronken toestand en aan veel te hoge snelheid een 18-jarig meisje dat net wilde oversteken van de baan heeft gemaaid. Het meisje, voor wie het spel van het leven nog maar net begonnen was, overleed later in het ziekenhuis.
De voorvermelde charcuteriespecialiteit pleegde vluchtmisdrijf en kon pas later opgepakt worden.
Onze vriend de politierechter uit Brugge (Brugge Die Schone slaat in dit verhaal duidelijk alleen maar op de geografische locatie) vond dat het 18-jarige slachtoffer voor 50% verantwoordelijk was voor het ongeval omdat ze zogenaamd roekeloos overstak, iets wat overigens door getuigen werd tegengesproken. Onderzoek heeft namelijk uitgewezen dat de wagen van de moordenaar zich op 'slechts' 72 meter van haar bevond op het moment dat ze besloot om de weg te kruisen.

 

Ja, het is goed mogelijk dat ik hier extra gevoelig aan ben omdat ik zelf 2 dochters heb die ondertussen een leeftijd bereikt hebben waarop ze meer en meer zelfstandig aan het verkeer beginnen deel te nemen, maar zelfs indien je geen greintje sociaal engagement door je aderen hebt stromen kan het volgens mij niet anders dan dat je de toegepaste straf voor deze hersenloze nitwit van een beetje gemeenschapsdienst (wauw ... hij moet 2 boompjes gaan planten in het stadspark), een paar maanden voorwaardelijk (wtf? voorwaardelijk???) en een boete van net boven de 6.000 Euro aan de magere kant vindt. Oh ja, hij moet ook zijn rijbewijs voor een tijdje inleveren ...

Zelf rij ik al geruime tijd met de wagen, en ik ben de eerste om toe te geven dat ook ik af en toe al wel eens een foutje maak of een verkeerde inschatting over de rijbaan strooi, maar ik durf toch wel met stelligheid te zeggen dat wanneer iemand op 72 meter afstand plotseling op de straat werpt, recht in de baan van mijn wagen, deze persoon een hersenschudding riskeert omdat hij in het openbaar en zonder helm probeert om op het asfalt een botsbal te imiteren, maar stellig geen schrammetje door toedoen van mijn wagen zal oplopen. De reden hiervoor is heel simpel: ik zit nooit, maar dan ook nooit dronken aan het stuur én ik hou me aan de geldende snelheidsbeperking, waar dan ook (ja, zelfs wanneer ik me afvraag waarom je op deze kaarsrechte en van huizen gespeende goedverlichte baan slechts 50 mag rijden), wanneer dan ook (inderdaad, ook wanneer ik in het midden van de nacht moederziel alleen op de baan ben en m'n vrouw in uitdagende nog maar net afbetaalde doorkijknegligé aan het open haardvuur op me wacht).

Weet je, in mijn bescheiden optiek zijn de meeste van de problemen binnen onze maatschappij tot één enkel euvel te herleiden: de totale wereldvreemdheid van zowel de kerkelijke, juridische als wetgevende macht!


Aan de ouders, familie en vrienden van het slachtoffer wil ik bij deze m'n diepste medeleven betuigen.
Aan beide paljassen (zowel de -ik kan hem écht niet anders bekijken- moordenaar als die idioot van een rechter) zou ik willen vragen om zich nooit in de buurt van mijn kinderen te vertonen: we hebben al een pastoor in het dorp, en dat zijn tegenwoordig al zorgen genoeg.

11:16 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |