03/02/2011

The Finland diaries, deel 1: bijgeloof.

Zijn jullie bijgelovig?
Ik niet! Ik heb bijvoordeeld nooit last gehad van het waanidee dat ik zonder twijfel minstens 23 van de in mijn lichaam aanwezige botten zou breken wanneer ik niet eerst met mijn linkervoet het voetalveld zou betreden, nooit is het in me opgekomen dat er een oorzakelijk verband zou bestaan tussen het innemen van een aspirientje met een glas water dat werd ingeschonken door een sliploze roodharige maagd en het spelen van een dijk van een wedstrijd en zelfs het toevallig kruisen van een zwarte kat met witte linker voorpoot kan me niet uit m'n humeur krijgen, behalve wanneer ze uiteraard net MIJN geraniums uitkiest om als virtuele kattenbak te gebruiken, maar dan is het eerder de kat die er beter aan zou doen om bijgelovig te worden dan ikzelf.
Enfin, ik bedoel maar, bijgeloof, 't is niet direct mijn ding.

Door de jaren heen is er me wel één ding opgevallen: wanneer ik me voor professionele doeleinden naar verre oorden begeef, dan is de eerste dag van belang. Slaag ik erin om de eerste 24 zonder noemenswaardige persoonlijke mislukkingen, absoluut absurde en abominabele abstractheden of simpelweg stommiteiten door te komen, dan zit ik safe.
Maar hoe dikwijls slaag ik hierin?
Wel, niet veel ...
Dames en Heren (hey, WIJ zorgen ook voor de voortplanting, dus mogen wij ook eens een hoofdletter krijgen hé!), zet jullie goed ... hier volgt nog eens een lekker ouderwetse 'Lachen met Geert'. Ik zal het wel in een paar episodes moeten indelen, want anders krijgt dit bericht encyclopedische afmetingen; het is namelijk grondig fout gegaan deze keer ... zucht!

Beginnen doen we best bij het begin, dat heeft niets met bijgeloof te maken.
Hier gaan we: twee weken geleden ging ik een weekje in Finland werken; niet dat ik de bij ons ondertussen volledig weggesmolten sneeuw al miste, maar gewoon omdat ik daar nu eenmaal vanalles te doen had. Eerst 2 dagen in Vantaa, nabij Helsinki, en nadien nog een even lange periode in Hanko, het zelfverklaarde 'sunny south of Finland' ... noem het gerust het Blankenberge van het hoge noorden.

Inchecken deed ik op tijd, naar de gate gaan eveneens; het is al wel anders geweest. Ook bij het -tijdig- landen had ik alles nog onder controle. Bagage ... geen probleem: m'n oranjekleurige koffer (dat heb je nu eenmaal wanneer je je 11-jarig eigen vlees en bloed meeneemt en zegt "Wel schatje, jij mag nu eens de kleur van papa's reiskoffer kiezen zie ...") rolde schreeuwend voor aandacht (oranje, weet je wel) naar me toe op de keurig onderhouden bagageband, de douane liet me zoals steeds met rust en buitengewoon snel stond ik in de hal van terminal 2, daar in het mooie Helsinki. Zoals steeds wanneer ik naar Finland reis kon ik het niet nalaten om even te glimlachen met het bagagelabel dat m'n wortelkleurige reisgenoot opgeplakt kreeg: 'origin: BXL, destination: HEL'. Bijgeloof? Geen last van!

Omdat ik op 2 verschillende locaties moest werken had ik een huurauto gereserveerd. Beter gezegd: laten reserveren door het in-house reisbureau bij m'n werkgever. Tot een 2-tal jaar gereden was Avis de hofleverancier aan huurwagens, maar tegenwoordig krijgen we standaard een Hertz huurwagen voorgeschoteld. En aldus toog ik zonder dralen naar de Hertz-balie, m'n Gold Member card in de aanslag.
Normaal gezien, wanneer je zo'n kaart hebt en een wagen reserveert, dan staat je naam op een display met vermelding 'Welcome'. De display stond aan, vermelde zelfs heel wat namen, gaande van El Wahied tot Zimmermann, maar de mijne zag ik niet. Wanneer ik in grote doen ben durf ik me al wel eens uitgeven voor El Wahied, zeker, maar deze keer was ik van plan om het sober te houden; zie m'n 24-uurs regel, hierboven uitgelegd.
Dus: gewoon kaartje afgeven, de toverspreuk "My name is Van den Dries and I have a reservation" uitspreken, een korte doch sympathieke standaard sociale conversatie met de netjes in een goudkleurig (hoe combineer je dit in 's hemelsnaam met een normale fond de teint??) Hertz-pak gestoken jongedame voeren want dat is soms goed om een free upgrade te krijgen en dan, als alles goed gaat, de sleutel in ontvangst nemen en vierklauwens naar de arbeidsplaats stuiven. Dat is de standaard procedure, zo gaat het ook doorgaans ... deze keer: njet!
De goudkleurige dame zocht in al haar reservatiedocumenten, maar kon me niet vinden. Geen probleem: zelfzeker en gespeend van elke vorm van bijgeloof bleef ik kalm glimlachen terwijl ze nog een tweede keer haar papieren doornam. Weer niks. Het computerscherm erbij halen ... opzoeken ... nog steeds niets.
Al die tijd bleef ik rustig, want één ding is zeker: wanneer je veel reist kom je al wel eens iets tegen met als gevolg dat je niet zo snel het hoofd verliest, dit in tegenstelling tot de standaard toerist die één keer per jaar het vliegtuig neemt en een gans jaar aan opgespaarde frustratie spuit over het minste detail dat niet 100% conform is met de op glanzend papier gedrukte belofte van de reisorganisator.
Gedragen door mijn rustige standvastigheid, tegenwoordig het handelsmerk van alle Belgen, geloofde de brave blinkende baliebediende ('k had nog wat 'b'-kes over ;-) ) zelfs haar computerscherm niet, en aldus werd collega A erbij gehaald. Collega A was een dame met identiek gouden kostuum, maar met kennelijk wat meer ervaring. Ervaring is echter niet alles wanneer het erop aan komt om de laatste gereserveerde druppel uit een pc-systeem te persen, zo bleek, want ook zij kon me nergens vinden.
Geen nood, de beide goudhaantjes hadden nog een laatste troef uit te spelen: collega C! Je mag van gouden kostuums zeggen wat je wil, maar met gepaste flair en determinatie gedragen kan deze kleur best indrukwekend zijn. Collega C was dan ook zo één van die mensen waar je de ervaring zo ziet aflopen, met liters tegelijk. Toen zij haar troon achter de balie innam leek het even alsof de lichten in de aankomsthal harden gingen schijnen, alsof de problemen in het Midden Oosten alvast voor even opgelost waren en alsof de overstromingen in Australië niet meer zijn dan een licht incontinentieprobleem van voorbijgaande aard.
Wat ik eigenlijk wil zeggen: als zij m'n reservatie niet zou kunnen vinden, dan niemand.

Zucht ... ze vond niets!

Pas op, ik zei het al: je kan me niet zo snel uit m'n lood slagen. Aldus nam ik waardig afscheid van de 3 vergulde coryfeeën met de boodschap dat ik even de reservatie op m'n laptop zou openen (afdrukken doe ik nooit want ik denk aan het milieu) en weldra zou terugkeren met het bewijs van m'n grote gelijk. Groot gelijk? Tegen drie vrouwen? Bestaat niet!

Ik ging naar een bankje, startte m'n laptop (soms ook al een volledige dagtaak), ging naar de e-mail waarin m'n reservatie bevestigd werd en ... hahaaaaaa ... inderdaad: daar stond het: reservation confirmed by ... AVIS!
Dedzju ... van firma vergist!
En uiteraard ligt de balie van Avis netjes naast die van Hertz. Toen ik op kousevoeten naar Avis sloop en aldaar naar m'n reservatie ging solliciteren (Avis heeft ook zo'n 'welkom-monitor' en ook bij deze firma heb ik een getrouwheidskaart dus ja, m'n naam stond daar wél vermeld) had je de blikken van de 3 Golden Girls moeten zien ... zoals ze bij Mastercard zeggen: priceless!
Even nog worstelde ik met de gedachte om iets te zeggen in de trant van 'Zie je: hier willen ze me wél helpen', maar gebonden door de regels van het goed fatsoen kon ik deze drang met slechts matige moeite bedwingen.

Tot zo ver deel 1. Was 't daarmee gedaan? Nee, nee ... spijtig genoeg niet, nee. Morgen probeer ik nog even een telexje in mekaar te flansen, daarna volgt het vervolg van dit verhaal, ok?

10:29 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

Foutje...bedankt!!

Gepost door: Tiny | 03/02/2011

onverbeterlijk!!! En nu kunnen we je avonturen gewoon vers van de pers van fb plukken ! (tenzij je 't vergeet te posten natuurlijk...)

Gepost door: Chris | 03/02/2011

Ik had anders JOUW blik wel eens willen zien op het moment dat je frank viel en je schoorvoetend bij Avis moest gaan aanschuiven. Hoe groot was je nog? ;-)

Gepost door: Sandy | 03/02/2011

Bijna zo goed als naar Frankfurt te vliegen om dan daar vast te stellen dat je eigenlijk naar Stutgard moest.... been there don that

Gepost door: wim | 03/02/2011

Schitterend....en dit zonder een haar te verpinken.
Ben benieuwd naar deel 2.

Gepost door: Carlo | 04/02/2011

hahahaha, 'k zie het zo voor mij!! grandioos!!

Gepost door: Ruthje | 04/02/2011

Wel lullig dat die dames van AVIS, die zo dicht naar Hertz zaten en konden meeluisteren, niet even een hint gaven dat je bij hen moest zijn. Finland blijft toch wel leuk....ik zou er kunnen wonen, niet in de zomer, dan is het er te warm :)

Gepost door: John | 06/02/2011

Gemeen. Zo'n fraaie ouverture schrijven en ons dan zo lang op het vervolg laten wachten.

Gepost door: rencapy | 16/02/2011

salute
merci pour ce message si amusant ;)

Gepost door: sildenafil | 06/04/2011

De commentaren zijn gesloten.