23/12/2010

Niet bereikbaar

Het gaat vandaag niet over het winterweer, nog minder over chauffeurs die denken dat een winterband hun lamentabele stuurvaardigheid ook maar engiszins kan maskeren en al helemaal niet over de onbereikbaarheid van mijn straat in 't algemeen en mijn oprit in 't bijzonder.
Niets van dit alles ... vandaag gaat het over mij!

Moi, ich, me, IKKE!!

En wel om U allen mede te delen ende ten berde te brengen (zo tegen Kerstmis wordt mijn taalgebruik allengs klassieker) dat ik tijdens het Kerstweekend niet bereikbaar zal zijn.
Scarlet, de welbekende telecomoperator heeft namelijk een wedstrijd uitgeschreven met als doel om terug een ouderwetse Kerst te vieren, dus zonder gsm, telefoon, televisie, internet, e-mail en andere verworvenheden van de mens die niet of nauwelijks bestonden in tijden dat een winter als deze als 'zacht' bestempeld werd.
Zoiets vind ik nu nog eens een goed initiatief zie ... terug naar een beetje conversatie die verder gaat dan het onvolprezen zinnetje "Zet eens even op stop want ik moet m'n patatten gaan afgieten.", retour naar tijden dat de persoon die naast je aan tafel zit meer aandacht krijgt dan het zonet binnengelopen sms-berichtje dat meer fonetisch en afgekort werd ingetikt dan iets anders en -wie weet- nog eens een bordspel op tafel dat drie maal zo leuk en minstens een quantum keer tastbaarder is dan eender welk binair samengestelde energieverslindende variant op 't internet.

Wees gerust, ik zal mezelf niet voor eeuwig in een digitale quarantaine stellen; maandagochtend wordt de vrijwillige uiting van mijn ingebakken associaliteit weer opgeheven ... ik ben eens benieuwd hoe zeer ik al die zaken ga gemist hebben.
Mijn gok? Niet al te erg ...

Mag ik jullie nu reeds een zalig Kerstfeest en verschroeiend snel nieuwjaar toewensen?

En denk eraan ... de sneeuw is altijd witter kouder aan de andere kant ...

10:35 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

22/12/2010

Gezouten mening

Ooit heeft me eens iemand gezegd mijn mening niet alleen ongezouten is, maar eveneens onttrokken van alles suikers, vitaminen en levensnoodzakelijke mineralen.
Wat ik denk is dat deze persoon eigenlijk wilde zeggen dat ik veelal een veeleer uitgesproken mening heb over van alles en nog wat, en dat deze bundeling van eigengereide zienswijzen op simpele vraag aan een breed publiek wordt tentoongespreid.

We gaan hier niet teveel in detail treden door nog te vermelden dat deze persoon eigenlijk een bedrijfspsycholoog is die me in het kader van een sollicitatie op de rooster kwam leggen en dat ze tot deze conclusie kwam nadat ik het gros van haar testen in de war had gestuurd door gericht te antwoorden in functie wat ik uit de test naar voren wilde laten komen, iets wat ik haar op voorhand ook al had voor verwittigd. Gevolg: ze heeft dat bedrijf toenertijd het advies gegeven om me niet aan te werven omdat uit haar onderzoek naar voren kwam dat ik licht psychopatische trekjes onder de vacht van mijn persoonlijkheid bewaarde. had ik dat geweten, dan had ik mijn kettingzaag meegenomen naar dat gesprek, maar bon, gedane zaken nemen geen keer, en dat is evengoed waar voor heel wat auto's tijdens de afgelopen 2 dagen.

Het was me het weertje wel hé!? 't Zijn zo van die dagen dat de er een duidelijk onderscheid kan worden gemaakt tussen de mannen achter 't stuur en de jongetjes. Maandagochtend was ik zelf uitermate vroeg (was reeds voor 6u30 op post!) naar kantoor gereden om niet teveel strop te zitten achter laverende stuurloze collega-chauffeurs, dinsdag koos ik echter eieren voor m'n geld en heb ik van thuis uit gewerkt; het was gewoon het risico niet waard.
Vandaag ziet het landschap er nog wel wit uit, maar de rijweg zelf is, enkele kleinere wegen uitgezonderd, zeer goed berijdbaar. Tijdens de ochtenduitzending van mijn geliefde Radio 1 werd dan ook in overdreven mate de loftrompet gestoken over onze landelijke strooidiensten.
Met alle respect voor deze zoutridders, maar ik ben deze mening niet direct toegedaan.

Ten eerste is er het milieuaspect ... ik duizel wanneer ik hoor hoeveel tonnen zout er deze winter alweer over de straatstenen is gekieperd. Zout dat vervolgens allemaal op de één of andere manier in onze natuur, die overigens geen pekel nodig heeft om in de problemen te geraken, terechtkomt: planten verzieken, vogels krijgen een zoutshock, en in de gemiddelde beek zwemt er meer pekelharing dan eender welke andere domestieke vissoort rond.
En waarom? Omdat het gros van de mensen niet met de auto kan rijden!
Voor de aardigheid zou je eigenlijk eens naar een Scandinavisch land naar keuze moeten rijden; anderhalve meter sneeuw, geen korreltje zout wordt daar verkwist aan het wegdek, en toch rijden ze daar zonder probleem met de wagen. Uiteraard ruimen ze de weg wel met sneeuwruimers, en op de voornaamste pijnpunten strooien ze grofkorrelig zand, maar zout? Nog nooit gezien daar!

Het strafste van heel dit verhaal is dan nog dat de mensen die nu juichen en joelen op de banken omdat hun rijbaan ook in de meest extreme winterse omstandigheden tegen minimaal 140 per uur kan worden afgestoven straks weer grommen en grollen omdat diezelfde rijstrook tijdens de komende zomer het onderwerp wordt van eeuwigdurend lijkende wegenwerken. Reden? Kierren en reten in het asfalt raken opgevuld met zout, water druppelt op het zout, zout zet uit, reetjes en kiertjes worden reten en kieren, reten en kieren worden barsten en scheuren, en voor je het weet ligt de Grand Canyon in je straat...
Om terug te keren naar Scandinavië: daar ligt het wegdek er het jaar rond perfect bij!

Enfin, niet dat het mij gevraagd wordt, maar mijn mening over zoutstrooien heb je bij deze gratis en voor niets gekregen.

Ah ja, ter vervollediging van dit berichtje: tegen het advies van de bedrijfspsycholoog in heeft die firma me toch aangeworven, zij het voor een andere positie dan dewelke waarvoor ik had gesolliciteerd ...

07:46 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

20/12/2010

Wie wat waar of wanneer?

Er zijn eo van die periodes dat ik hoegenaamd niet weet wat schrijven. Je merkt dat niet meteen aan mijn blog, want de frequentie van posten is hoegenaamd niet onderhevig aan deze periodieke opflakkeringen van writers blocks. Alleen zijn dat de dagen dat ik bij het intypen van het eerste woord zelf nog niet weet waarover het artikel zal gaan.
Op zich ga je daar als lezer ook niets van merken, want slechts heel zelden gaat mijn schrijfseltje over het onderwerp waarover ik die dag gepland had iets te zeggen. Ach ja, té veel fantasie in een te kleine kop laat je na verloop van tijd Harry Potter-boeken schrijven of zorgt ervoor dat je hoofd ontploft; ik vrees voor 't tweede.

Op dit moment heb ik geen last van een gebrek aan onderwerpen. Bij mij zit het namelijk zo dat ik de meeste van mijn blogberichten voor driekwart al in gedachten "schrijf" tijdens een lange duurloop, en dan meer bepaald tijdens een zalige lange duurloop. Zo van die duurlopen dat je geen hartslagmeter nodig hebt om je tempo aan te geven, dat je geen gps nodig hebt om de kilometers te tellen, en jij niet zelf de richting, maar de richting jou kiest. Sommigen noemen dit flow, voor mij is dit de essentie van het lopen.
Tijdens dit soort loopjes bedenk ik dus de onzin die hier telkens weer verschijnt, maar ook zie ik op die momenten honderden oplossingen voor de problemen die op dat moment door mijn hoofd waren. Spijtig genoeg vergeet ik het merendeel van de oplossingen weer van zodra ik stop met lopen, maar dat is dan weer iets anders. Je kan dan natuurlijk blijven lopen, maar 't enige effect hiervan is dat je gewoon meer oplossingen te vergeten hebt van zodra je stopt. Enfin, hier ben ik nog niet uit ...

Door de huidige weersgesteldheid in mijn natuurlijke loopbiotoop is het momenteel uitgesloten om een versnelling uit de mouw te schudden, tenzij je op zoek bent naar het heerlijke gewichtsloze gevoel dat je kan bekruipen tijdens de nanoseconde tussen schuiven, vliegen en, dat hoort er nu eenmaal bij, tegen de macadam smakken, maar ook dat is niet iets wat je 5 keer na mekaar doet, neem 't van me aan!
Gevolg: meer duurlopen. Gevolg van dit gevolg: meer blogonderwerpen. Gevolg van dit gevolg van het gevolg: ik weet de komende dagen weeral wat neer te pennen, tenzij ik alles weer onmiddelijk vergeet, uiteraard.

Waar je me niet zal over zien schrijven is de planning voor volgend jaar, gewoon omdat ik bij god nog niet weet wat ik volgend jaar wil of kan lopen.
Eigenlijk had ik graag de marathon van Berlijn gelopen, maar die valt in een weekend waar ik andere verplichtingen heb, en is dus uitgesloten. Een vervanger in die periode heeft zich nog niet aangediend. En dan het voorjaar ... tja; wat moet ik daarin aanvangen? Een marathon? Misschien. Maar ik weet niet of ik zin heb in het lopen van een marathon gewoon maar om het lopen van een marathon. Ik zou er graag eentje uitpikken die me aanspreekt, een snelle of een 'specialleke', dat maakt op zich niet zoveel uit, maar momenteel laat ik dit zo een beetje blauw blauw. De 20 van Alphen misschien? Op dit moment is dit de wedstrijd met de meeste kans op mijn inschrijvingsgeld, maar ook hier bestaat vooralsnog geen zekerheid.

Ach wat, we zien wel. Gisteren heb ik in elk geval genoten van mijn tocht door het witte landschap, op het moment dat het alleen maar witter aan het worden was. Berichtjes dat ik tijdens dat anderhalf uur bedacht heb ... tjonge jonge ... honderden!
Om een paar voorbeelden te geven: ik bedacht bijvoorbeeld een hilarisch stukje over ... euh ... dinges ... allez ... bon ... wééral vergeten hé ... dedzju toch!

10:13 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

14/12/2010

Hellend vlak

Lenne, mijn oudste dochter, zit in het eerste middelbaar.
Ondertussen is de eerste verbazing rond dit feit, gematerialiseerd rond uitdrukkingen zoals 'wat worden ze toch snel groot', 'man, wat worden we oud' en 'wat ... nu al?? ... *zucht*' al wat voorbij, maar sinds gisteren is haar eerste examenperiode begonnen.
'Eerste' is niet écht correct, want in oktober heeft ze al eens een soort proefexamens voor haar hoofdvakken moeten ondergaan, maar deze keer is het een full blown examenreeks: op anderhalve week tijd 10 examens.
Toegegeven, mijn dochter is niet meteen van de domste (haar mama beroept zich dikwijls op de perfecte genen van moederskant wanneer dit ter sprake komt), maar qua werkijver en anticipatief studeervermogen is er wel wat werk aan de winkel (hierover hoor ik dan weer heel veel uitdrukkingen waarin zowel een boom, een appel en het werkwoord 'vallen' in verwerkt worden, waarna de beschuldigende blikken zonder haast één uitzondering in mijn richting geworpen worden). Nu, gelukkig bleken de testexamens niet meteen het verhoopte succes op te leveren zonder dat er echte averij werd opgelopen (nog steeds een gemiddelde van een goeie 70%). Gevolg: ze is in hare studeer geschoten, zoals wij dat al eens plachten te zeggen.

En ja, stoere bink papa heeft altijd wel bij hoog en bij laag gezworen dat hij nooit zou helpen bij examens, want 'anders leert ze het zelf nooit' en 'ik moest dat indertijd ook alleen doen', maar wanneer dochterlief op smekende toon komt vragen om haar te helpen met het maken van een degelijke samenvatting links en een beetje duiding rechts, tja, dan gaat mijn vaderhart al bij al nog vrij vlug overstag.
Pas op ... ik mag niet klagen met een onderwijzeres als echtgenote: vakken waar het op aankomt om regeltjes te kennen en toe te passen (alles wat met taal te maken heeft, dus) kan zij op didactisch verantwoorde wijze en met voorbeelden uit de leefwereld van het kind perfect uitgelegd krijgen. Maar wanneer het op de exacte wetenschappen aankomt (aardrijkskunde, geschiedenis, natuurkunde en dies meer), dan komt daddy-o in beeld.

Zo komt het dat ik gisteren een hele avond geschiedenis 'gestudeerd' heb, terwijl het afgelopen weekeinde grotendeels gevuld werd met aardrijkskunde.
Nu was het tijdens het samenvatten en duiden van dit laatste vak dat er mij iets is opgevallen.
Het viel me namelijk op dat België boordevol zit met héél eigenaardige plaatsen.  Sta me toe om een voorbeeldje te geven ...

Het hellend vlak van Ronquires
Waarom vind ik dit nu zo een bizarre plek? Wel, denk even met me mee: je hoort nooit, nooit, écht nooit van deze plaats tot je ongeveer 10 jaar oud bent. Rond die leeftijd kom je bij een meester of juffrouw in de klas die je zegt dat deze plaats bestaat én wel heel uniek in de wereld is. Je moet rekenen dat dit de leeftijd is dat je bij het denken aan een unieke plaats spontaan Plopsaland of, à la limite, Eurodisney voor je geestesoog haalt. Komt daar dus iemand vooraan in je klas staan die beweert dat er nog meer is in de wereld! Pas op, daar houdt het niet op, want vanaf dit eerste moment van openbaring komt het hellend vlak van Ronquires elk jaar wel eens ter sprake, en als klap op de vuurpijl kan je er gif op innemen dat de één of andere schoolreis je naar die wonderbaarlijke plek zal brengen, alwaar een steevast in blauw kostuum gehesen heerschap je met onmiskenbaar anderstalige tongval de geheimen van het hellend vlak uit de doeken doet. Het lijkt wel een soort inwijding, want vanaf het moment dat dit eerste bezoek voorbij is, zal je er nooit meer terugkomen. Straffer nog, de plaats zal nooit meer vernoemd worden, je zal er nooit meer over lezen in een cursus ... het lijkt wel alsof ze nooit bestaan heeft.
Kijk, zoiets vind ik nu eens intrigerend zie.

En we hebben nog zo van die plaatsen waarvoor je als jonge adolescent verplicht wordt om een vast percentage van je geheugenruimte te reserveren, maar die je later 'in het echte leven' nooit meer zal vernoemen. Zo ken ik bijvoorbeeld niemand die een weekeindje in de 'Fagne-Famennestreek' zal boeken, en er is me nog nooit iemand komen vertellen over een éééééénig restaurantje dat ie ontdekt heeft in het midden van de Condroz.

Ach ja, het zal wel zo zijn dat ik me soms een beetje te veel vragen stel, ik geef dat toe.
Volgend weekend staat natuurkunde op het menu ... ik ben benieuwd of er iets in de cursus staat over de masturbatietechnieken van de inlandse grijze garnaal. Zo ja, dan hou ik jullie gaarne op de hoogte!

Aan al jullie kids: veel succes met de examens!!

10:29 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

10/12/2010

Telex van de Week (82)

telex--start--
wijsheid uit de oude doos:
--stop--
als je een kater wil vermijden, dan moet je 's morgens beginnen waarmee je 's avonds gestopt bent 
--stop--
om geen risico's te nemen zal ik dat hier ook maar doen
--stop--
en dus beginnen we waar we vorige keer mee gestopt zijn:
--stop--
het condoomstandpunt van de paus
--stop--
want het Vaticaan vond het nodig om de uitlatingen van haar numero uno in een juiste context te plaatsen
--stop--
wat mij vooral opvalt is dat de laatste jaren zowat alles wat verteld wordt door zowel geestelijke als wereldlijke leiders door andere mensen 'in een juiste context' geplaatst moet worden
--stop--
zo dus ook met de paus en zijn condoomsyndroom
--stop--
de juiste context: blijkbaar wou de paus gewoon maar zeggen dat af en toe een condoom gebruiken kan
--stop--
dat treft ...
--stop--
in mijn vriendenkring is er niemand vragende partij om constant met een rubberen frietzak om zijn leuter rond te lopen ...
--stop--
trouwens, nu we toch bij het onderwerp aanbeland zijn
--stop--
ook dat verhaal over Wikileaks gehoord?
--stop--
Julian Assange, de oprichter van de klokkenluidersite,
--stop--
(ik die altijd dacht dat die www.quasimido.com of zoiets zou heten ...)
--
stop--
werd in Zweden gezocht omdat er tegen hem een aanklacht wegens verkrachting liep
--stop--
meteen werd gedacht aan een complot van de CIA
--stop--
maar hoe blijkt nu de vork aan de steel te zitten?
--stop--
(eigenlijk wilde ik zeggen "de piemel in het zakje", maar ik ga dat niet doen)
--stop--
blijkbaar heeft Julian in Zweden eens goesting gehad om z'n Swedish meatballs buiten te hangen
--stop--
doch niet zonder bescherming
--stop--
volgens de overlevering is hij echter een serieuze wildebeest
--stop--
want tijdens het minnespel scheurde zijn rubberen tent
--stop--
met als gevolg een zwaar gemeng van lichaamsvochten
--stop--
en een paar plekken die er niet meer uitgaan
--stop--
wat ik meteen dacht:
--stop--
dus daar komt de naam Wikileaks vandaan ...
--stop--
ik kan het me zo voorstellen:
--stop--
hij: "oooh schat, schat, jaaaaa, Sinterklaas, Sinterklaas ..."
--
stop--
zij: "huh?"
--stop--
hij: "ik bedoel: ik kom, ik kom"
--stop--
maar plots, terwijl ze bij het midden van het welbekende liedje 'Hij komt, hij komt, de goede Sint, hij komt' aanbeland waren, vulde een oorverdovend scheurend geluid de slaapkamer
--stop--
zij: "Julian, heb je weer een scheet gelaten?"
--stop--
hij weer, want zo gaat dat in een dialoog: "Eueueuh nee ... maar ik denk net aan een geweldige naam voor mijn nieuwe website ..."
--stop--
ik zie het zo voor me ...
--stop--
en geloof me vrij, een visueel overdadig ontwikkeld gevoel voor fantasie is niet steeds een voordeel
--stop--
nu, eerlijk gezegd
--stop--
volgens mij is het voor Wikileaks niet zo heel moeilijk om aan haar informatie te raken
--stop--
zo is gisteren bekend geraakt dat de NASA vorig aar oude pc's per opbod heeft verkocht aan particulieren
--stop--
klein foutje:
--stop--
ze hadden vergeten om de data te wissen
--stop--
dus als je binnenkort op e-bay een pc koopt en er staan nog wat fotootjes van Marsmannetjes op ...
--stop--
direct naar Wikileaks sturen!
--stop--
je vraagt je soms toch af waar die mensen allemaal mee bezig zijn ...
--stop--
dat gevoel heb ik ook steeds weer wanneer Frank Vandenbroucke in het nieuws komt
--stop--
ik heb het nu even niet over de overleden wielrenner
--stop--
(die kwam niet alleen in het nieuws maar ook in Afrikaanse prostituées)
--
stop--
'Hij komt, hij komt, die goed  Frank hij komt ...'
--
stop--
dus niet over die Frank VDB
--stop--
maar wel over de politicus
--stop--
ooit geroemd als de meest intelligente onder onze politici
--stop--
en een zeer warme persoonlijkheid
--stop--
(dat krijg je blijkbaar wanneer je geld in brand steekt ...)
--stop--
goeie ouwe Frank maakt het de laatste tijd weer bont
--stop--
vorige week vond hij het nodig om informatie naar de pers te lekken
--stop--
ongelooflijk dat dit uitgekomen is
--stop--
misschien was het niet zo slim dat hij dit per gsm deed
--stop--
terwijl hij op de trein zat
--stop--
naast de woordvoerder van de NV-a
--stop--
dan denk je dat hij z'n lesje geleerd heeft
--stop--
maar nee hoor ...
--stop--
een paar dagen later is uitgekomen dat Frankie-boy een e-mail heeft verstuurd met daarin vertrouwelijke informatie over de regeringsonderhandelingen
--stop--
klein foutje:
--stop--
hij stuurde dit per ongeluk naar een verkeerd e-mailadres ...
--stop--
rechtstreeks gevolg voor VDB: hij is niet langer meer de onderhandelaar voor SPa
--stop--
hij heeft toch écht wel geen geluk hé ...
--stop--
van sommige mensen weet je gewoon op voorhand dat hun condoom gaat scheuren...
--stop--
of dat ze met hun kleine teen tegen de hoek van een deur lopen
--stop--
of van de trap vallen ...
--stop--
over dit laatste: jullie geloven toch niet écht dat de moeder van koninklijk bemiddelaar Vandelanotte zomaar van de trap is gevallen??
--stop--
nee hoor: ik ben er zeker van dat ze door Frank geduwd werd
--stop--
meer nog ... ik ben er eveneens zeker van dat dit binnenkort zal uitkomen
--stop--
want met de huidige staat van dienste van rode ridder Frank is de kans dat een veiligheidscamera het hele gebeuren gefilmd heeft meer dan reëel!
--stop--
geen wonder dat Elsevier de Nederlandse politici hebben uitgeroepen tot 'Nederlander(s) van het jaar'
--stop--
die gasten hebben het soms hard te verduren hé ...
--stop--
indien ze bij Elsevier trouwens noch iemand zoeken voor de titel 'schlemiel van het jaar', dan heb ik wel een tip voor ze ...
--stop--
Angeles Duran!
--stop--
wie?
--stop--
wel, dat is een Spaanse dame die bij een notaris een akte heeft laten opstellen als zou zij de eigenares zijn van de zon
--stop--
en nu is ze van plan om iedereen die gebruik maakt van 'haar' zon een soort huurprijs te laten betalen
--stop--
wacht maar tot het hier nog ne keer 2 dagen na mekaar regent ...
--stop--
ik dien potverdorie klacht in tegen da mens!
--full stop--

11:43 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

01/12/2010

Glijmiddel

Geachte lezer,

uiteraard ben ik zeer blij en uitermate vereerd dat de titel van mijn berichtje uw aandacht heeft getrokken (laat dit in deze cont(met een c!!)ext wel een zeer ongelukkige woordenkeuze zijn), maar de eerlijkheid en strikte deontologie die ik in mijn blogleven aanhoud gebieden me U te vertellen dat ik hier geen vergelijkende studie ga maken over allerhande bij de apotheker vrij verkrijgbare tubes gevuld met lubricerend vocht.
Het spijt me.


Waarover gaat het dan wel?
Over het weer, potverdekke ... wat anders?

In principe ben ik een winterloper. Niettegenstaande het feit dat het syndroom van Reynaud (wauw, ik klink haast ongeneeslijk, niet? ;-) ) me af en toe doet geloven dat ik het voortaan met slechts 3 vingers zal moeten rooien hou ik ervan om als eerste de afdruk van m'n loopschoenen in de vers gevallen sneeuw te zetten. Het geeft me het gevoel een pionier te zijn.
Ondanks het feit dat een gure noordoosten wind die wel rechtstreeks uit het koude Siberië lijkt te komen de gevoelstemperatuur laat dalen tot op het niveau waar geen thermometer je van op de hoogte houdt kan ik genieten van het kraken der voetstappen wanneer ik op een tempo dat nog het best als het middelpunt tussen gestaag en gezwind kan omschreven worden het witte landschap betreed. Gelukkig moet je bij dit weer niet te veel blikken van anderen kruisen, want niet-lopers bekijken je alsof je de grootste gek bent die ze de afgelopen 45 jaar zijn tegengekomen.
Maar die anderen weten niet dat je een thermoshirt tegen het lijf geplakt hebt, zij kennen de isolerende eigenschappen niet van de op het eerste oog dun en frêle lijkende peperdure winteroutfit, en bovenal, zij begrijpen niet hoe bevrijdend het gevoel is dat het winterweer dat er in een handomdraai voor zorgt dat het verkeer in het ganse land een puinhoop is je niet van je dagelijkse training kan weerhouden.

Om maar te zeggen: ik heb gisteren meer nog dan gewoonlijk genoten van m'n looptraining. En vanavond ga ik hetzelfde doen!

WinterRunning.jpg

09:34 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |