23/11/2010

Straatanimatie

Eigenlijk was ik van plan om over iets helemaal anders te schrijven vandaag, maar de gebeurtenissen die zich deze ochtend in mijn straat afspeelden, met mezelf in een ongewilde hoofdrol, hebben hier anders over beslist.

Even terug naar deze ochtend ... we schrijven ongeveer half acht, en ik had net m'n ontbijt afgerond met een heerlijke boterham met poepgelei (voor de Nederlanders: dat is zowat onze plaatselijke pindakaas, maar dan met een lekkere smaak) toen er werd aangebeld.
Aan de deur stond en vrachtwagenchauffeur. Hoe ik dit wist? Wel, moeilijk te zeggen, maar waarschijnlijk is dit te wijten aan mijn onovertroffen oog voor detail. Zo zag ik dus aan de manier waarop hij hij z'n sigaret tussen duim en wijsvinger hield, de wel typisch ietwat naar buiten staande rechtervoet, de wijze waarop zijn pet op z'n hoofd stond en ook wel in mindere mate de vrachtwagen waartegen hij geleund stond dat de brave ziel zijn geld op de baan verdient. (Ik kan dit ook aan sommige vrouwen zien, maar daarvoor moet ik dan weer op andere details letten. Details die trouwens mijn verhaal van vandaag niet helpen, dus laat ons daar eens op een ander keertje over uitwijden ...).
Bon, een vrachtwagenchauffeur dus. Niet geheel onverwacht, want vanaf vandaag zou men ten huize Marathon Geert een nieuw dak beginnen leggen, en welke ingrediënten heeft men nodig om een nieuw dak te bereiden? Wel, vooreerst een dakwerker. Verder kan men kruiden met panlatten, een onderdak en, niet te vergeten, essentieel voor een volle smaak zijn de dakpannen. De man die voor me stond kwam dus de dakpannen leveren. Zes paletten, dat steek je niet zomaar ergens in je fietstas, en dus was het best wel een groot gevaarte dat voor m'n deur stond, inclusief kraan om de goederen af te laden. Na kort overleg over de exacte locatie begon de man aan het uitladen van mijn nieuwe pannen.
Om half acht ... inderdaad ja, de tijd dat de mensen al eens naar hun werk gaan. Het duurde dan ook niet langer dan een nanoseconde of vier, vooraleer de eerste gemotoriseerde pendelaar aan kwam stuiven. De man was blijkbaar eentje van het kortlonterige type, want hij begon meteen met klaxoneren. OK, ik kan best wel begrijpen dat een in de weg staande vrachtwagen op je nuchtere maag niet direct plezant is, en dus ging ik even aan de man uitleggen dat hij best even geduldig zou moeten zijn. Onmiddelijk begon hij op nogal boertige wijze te zeggen dat hij geen tijd had en dat het zijn probleem niet is dat ik dakpannen moet hebben. In discussie treden met mensen bij wie de 4 nullen uit het welbekende Audi-symbool garant staan voor het ontwikkelingsniveau waarop ze zich bevinden doe ik al lang niet meer, en dus keerde ik hem m'n rug toe en beoefende op haast Olympisch niveau de discipline '100 meter idioten negeren'. Hij stapte echter uit en begon me op m'n eigen oprit uit te kafferen.
angry_man.jpgLaat nu net dat iets zijn waar ik een hekel aan heb. Dat heb ik hem dan ook zo uitgelegd, hem onderwijl vriendelijk aanmanend om terug rustig in z'n wagen te gaan zitten en rond te rijden (dan kan dus bij ons hé ... er is nog één andere straat langs waar je, weliswaar met een summiere omweg de grote steenweg kan bereiken) want mijn tolerantiegrens staat 's ochtends nog niet in haar zenit. Het kan misschien wel zijn dat ik de woorden 'paljas' en 'triestige plant' heb gebruikt; zo precies weet ik dat niet meer, maar dat doet trouwens niets ter zake en was in elk geval eerder beschrijvend dan wel beledigend bedoeld. Zelden iemand gezien met een dusdanig hoge nood aan een cursus stressbeheer ...
Uiteindelijk droop hij toch af, maar onmiddelijk na hem kwam er een andere wagen. Evenzeer een gehaast iemand, maar wel een spoedende ziel die wél een opvoeding heeft genoten. Er moesten nog 2 paletten verplaatst worden en het zou echt niet lang meer duren.
"Gelukkig maar," zei de man, "want ook in de andere straat staat een vrachtwagen iets te lossen en dus kunnen we nergens nog door."
Tja, ambetant, maar evenzeer had ik geen oplossing te bieden. Komt daar toch terug het eerste sujet aangevlamd, blijjkbaar nog steeds niet verlost van z'n ochtendhumeur. Hij stormde onmiddelijk uit z'n wagen tot binnen een voor mijn reukorgaan bereikbare periferie (bwah ... eikes ...) en vervolgde z'n reprimande van 2 minuten eerder. Ook hier herinner ik me niet de exacte woordencombinatie die ik als antwoord nuttigde, maar het kwam erop neer of hij eventueel interesse had om eens een vergelijkende proef te doen om te weten te komen hoe hij het snelste terug in z'n wagen zou geraken: mét of zonder mijn hulp. Het moet zijn dat hij het begrepen heeft, want andermaal kroop hij terug in z'n metalen schulp op 4 wielen.

Twee minuten later was de loskarwai geklaard en kon iedereen rustig (op één na, want die moest eerst nog 't schuim van z'n bek vegen) zijn weg vervolgen. Ook de buren konden na dit kleine straattoneeltje terug rustig hun afgebroken ochtendritueel verderzetten.

Was dit mijn ochtend? Wel euh ... bijna ...
water.pngIk wilde net terug naar binnen gaan, toen 3 met oranje fluo getooide heerschappen en verbodsbord pal voor mijn huis kwamen plaatsen. Het bleek een ploeg van Pidpa, onze plaatselijke watermaatschappij, te zijn. Ach ja, da's juist; gisteren stak er een briefje in onze bus om te zeggen dat we vandaag de ganse dag zonder water zouden zitten. Ik vroeg dan ook aan één van de mannen of we deze avond zeker terug water zouden hebben.
"Vandaag zeker en vast," wist de man me in onvervalst plat Heists te vertellen, "want de werken aan de waterleiding zijn pas voor morgen gepland ... vandaag leggen we enkel de straat open."
Kan best wel zijn, maar ons papiertje dan? Bij hoog en laag bleef mijn oranje vriend beweren dat op hun kaartje '24 november', morgen dus, en niet '23 november' stond.
Hij wilde niet van z'n standpunt wijken, totdat ik het bewuste kaartje ging halen en hem confronteerde met de bittere waarheid.
Man man man ... begon die me daar op z'n collega te schelden ...
Ik kan jullie verzekeren: in het Heistse dialect wint een tirade toch wel wat aan spankracht hoor ...

Toen ik dik 10 minuten later uiteindelijk zelf naar m'n werk vertrok, hoorde ik hem nog te keer gaan. Volgens mij hebben die mannen ook al dagen van betere samenwerking gekend ...


Was dit dan het einde van m'n ochtend?
Jawel! Was het niet genoeg misschien?

Hopelijk kan ik morgen m'n voor vandaag bedoelde verhaal wél kwijt ... ik hou m'n hart vast!

15:07 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Goh, mijn tenen beginnen zich gewoon te krullen als ik jouw verhaal begin te lezen. Zo smakelijk beschreven, het sarcasme druipt er af. Héérlijk! Soms zou ik wel eens een vlieg willen zijn ten huize VDD, ik denk dat ik me kostelijk zou amuseren :-)

Gepost door: Sandy | 23/11/2010

Nu lust ik geen pindakaas meer ........

Gepost door: M@urice | 23/11/2010

Wat een druktemakers daar bij jou in de buurt! En hoe ist met 't dak afgelopen?

Gepost door: Aschwin | 24/11/2010

Altijd gezellig, een goed begin van de dag :) Volgens mij ben je "helemaal uit je dak gegaan" met dat soort publiek.

Gepost door: John | 29/11/2010

Sandy, zie je een duobaan als vlieg zitten? ik hou je met plezier gezelschap !! :-)))
ik heb het al gezegd: geert zou zijn blogjes moeten bundelen, dan mogen we volgend jaar met z'n allen aanschuiven op de boekenbeurs voor een handtekening ;-)

Gepost door: Chris | 02/12/2010

De commentaren zijn gesloten.