18/11/2010

Lopen in de mist

Afgelopen zaterdag stond ik buiten te werken.
Nee, 't was niet met de volle goesting en nog nee-er, het weer was er niet naar en het nee-st van al: sadomasochisme wordt bij ons in de familie niet van vader op zoon doorgegeven, maar ik heb nu eenmaal een planning die ik strikt dien te volgen wil ik tegen nieuwjaar zo een beetje uit de werken geraken.

In de vroege namiddag, toen de regenvlaag een historisch hoogtepunt bereikte, dit in perfecte omgekeerd evenredige harmonie met mijn werklust, hoorde ik in onze straat, die op dat moment begrijpelijk verlaten was voetstappen.
Niet het soort zware voetstap die je af en toe in een op suspens gebouwde films tergend traag en met zware nagalm op het nietsvermoedende meisje dat gehuld in een niets tot de verhaallijn bijdragend veel te kort minirokje aan de bushalte staat te wachten op een bus waarvan iedereen weet dat die niet zal komen want anders is de film gedaan nog voor hij begonnen is, maar een ritmische lichte voettred in een cadans die alleen maar een geoefend hardloper zich eigen kan maken.

Lichtelijk verbaasd keek ik even op van m'n bezigheden en zag inderdaad een loper. Kromgebogen tegen de wind in beukend, grijze baard doorweekt van de regen maar het heilige vuur in de ogen en een verbetenheid rond de mondhoeken die doet vermoeden dat zelfs een anderhalve Beaufort meer deze man niet van z'n voornemen om dagelijks te lopen zou kunnen doen afwijken.
Ik heb hem al eerder gezien en ik heb al vele keren bij mezelf de bedenking gemaakt dat wanneer ik op die leeftijd -ik schat hem toch diep in de 70- nog zo kan lopen ik heel gelukkig mag zijn. Net dat hij voorbij raast aan een ongehoorde rotvaart, verre van. Het is niet altijd even correct in te schatten, maar ik leg zijn kruissnelheid op ongeveer een kilometer of 9 per uur. Maar toch, de man heeft iets wat respect afdwingt.

Wie ben ik dan om me te laten verleiden om eens een training te laten schieten omdat ik eens een keertje moe ben 's avonds, omdat het kwik zich niet aan de belofte van de weerman houdt door een pak onder de noemer 'zachte temperaturen' te duiken, omdat er een mist van jewelste een muur rond het kanaal op trok of omdat het gewoon al heel laat was vooraleer m'n dagplanning toeliet om m'n training te starten?

Zo liep ik gisteren laat (start net voor tienen) door de mist (Where is the canal? **PLONS** Ooooh, here is the canal!) bij lage temperatuur (3°C maar lage gevoelstemperatuur) moederziel alleen langs het kanaal. Ik kwam welgeteld één fietsend meisje, 2 wandelende jongens en 2 (!) politiewagens tegen, en dit over een afstand van 15 kilometer. Toen ik terug thuis kwam voelde ik me niet moe meer, maar gelukkig. Als ik dit nu nog eens een jaar of 30 zou kunnen volhouden ...

08:41 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

30 jaar nog maar? Dat voornemen heb ik nog wel. Zelfs na mijn dood mijn as in een zandloper en iemand die mij regelmatig keert en ik blijf eindeloos lopen!

Gepost door: Tiny | 18/11/2010

Lopen in een afgelegen gebied in het donker met mist heel beangstigend maar o zo kicken omdat je geen meter voor ogen ziet.

Gepost door: Koen Martens | 19/11/2010

Er is eigenlijk geen slecht weer, er is alleen slechte kleding. Uit ervaring zeg ik maar weer: alles beter dan niet kunnen lopen. Ik pak er nog 20 jaar bovenop, met mijn blessurepatroon zijn dat ongeveer 5 jaar voor een normaal gebouwd mens :)

Gepost door: John | 21/11/2010

De commentaren zijn gesloten.