29/09/2010

Verf

Een verfwinkel is reeds langer niet meer een kleine bedruimelde achterbuurtnederzetting waar ten gepaste tijde licht krommend lopende louche types in met allerlei kleuren ooit wit geweest zijnde overalls op clandestien aandoende wijze grote emmers naar solvent ruikende vloeistoffen in kleuren zo vreselijk dat het haast niet anders kan of ze zijn door in smakeloosheid geschoolde kranige oude dametjes geselecteerd met als enig hoger doel de wereld van al haar schoonheid te ontdoen.

Nope, vandaag zijn verfwinkels paleizen van de goede smaak, waar fiere mannen in smetteloos wit pak met gerechte rug prachtig afgewerkte tinnen dozen boordevol prachtige door hoogopgeleide kleurenconsulentes geselecteerde tinten naar hun mooi opgepoetste SUV buiten op de met groen omzoomde parking escorteren.

Wel, gisteren ging ik samen met mijn echtgenote naar zo één van deze kleurrijke paleizen om er de kleuren voor muren (een donkere voor 2 muren, een lichte voor de 6 andere) en een tussenkleur (voor de kastdeurtjes) te kiezen.
Wanneer je denkt ervan af te komen met een simpele vraag als 'En waar kan ik het bruin vinden?', of 'Excuseert u me, maar kan u me op het juiste pad zetten om jullie grijs te vinden?' of à la limite 'Mijnheer, goede avond. Heeft u toevallig de juiste coördinaten van het beige in uw bezit?', vergeet het dan al maar.
Bruin is niet zomaar bruin maar een pleiade van op zijn minst 120 verschillende soorten kleuren met namen gaande van schelpzand tot schorseneren waartussen je op het eerste nauwelijks het verschil kan zien maar die met elkaar vloeken als ware ze Statler & Waldorf met een stuk in hun oren eens je de respectievelijke uitstrijkjes onder natuurlijk licht naast elkaar legt, en minstens hetzelfde kan gezegd worden van beige, grijs, roos, paars, geel en zowat elke kleur waar een normale sterveling spontaan aan denkt wanneer hij z'n muur wil schilderen.

Uiteindelijk is het ons dan toch gelukt: 3 kleuren, 1 licht, 1 donker en 1 tussenin. We hadden de staaltjes netjes naast elkaar gelegd om er nog even vanop een respectabele afstand naar te kijken, want eens tegen je thuismuur gekwakt ga je die verf toch ook niet vanop microscopische afstand bestuderen. Stonden we daar, 3 meter van de kleurstalen af, komt daar toch een ouder koppel in ons gezichtsveld staan. Nu, geen probleem, ik heb respect voor de ouden van dagen, en dus wind ik mij niet op wanneer ze de inertie van hun bestaan vlak onder mijn ogen komen demonstreren, maar bij het passeren van de door ons geselecteerde kleuren wenkte de dameshelft van het oudere koppel haar man, en toe hij naderbij geschuifeld was wees ze naar onze kleurplaten om hem met luide stem, want roepen is iets wat je duidelijk niet verleerd met ouder worden, integendeel, te verkondigen dat ze dat toch wel écht lelijke kleuren vond. Ik kan me nu wel verwarmen met de gedachte dat wanneer ze meer dan 3 straten van de verfwinkel af wonen ze aan hun gemiddelde snelheid waarschijnlij nog steeds niet thuis zijn, maar de emotionele schade aan het door het veel te grote kleurenaanbod aangetaste evenwichtsorgaan van mijn echtgenote was te groot om daar iets mee in te zitten. Totaal overspannen heb ik Tania dan maar terug mee naar huis genomen.

Straks gaat ze terug naar de verfwinkel. Om er met een kleurconsulente te praten.
Straks gaat ze terug naar de verfwinkel. Alleen!

Ah ja, omdat het hier wel degelijk over een loopblog gaat: gisterenavond ben ik ook nog gaan lopen ;-)

11:23 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

27/09/2010

Goed voornemen

Voorwaar een beetje vroeg op 't jaar, maar beter een pak te vroeg dan omgekeerd en alles wat je zegt ben je zelf, dat is algemeen geweten.

In elk geval, de titel is tweeledig ...
Ten eerste mijn goede voornemen om vorige week in Chantilly nabij Parijs de stommiteiten te beperken tot een klein akkefietje met een warmwaterkraan ...
Status: mislukt.
Pas op, 't viel nog mee, niemand heeft iets gezien, maar ik vond mezelf weeral belachelijk. In 't kort: ik probeer op mijn tripjes het 'travel light'-principe toe te passen, niet alleen door slechts een minimale herseninhoud mee te zeulen (dat is geen keuze maar een voldongen feit) doch ook door kleine tubetjes tandpasta, mini-deodorantjes en kabouterscheerschuimbusjes in m'n toiletzak te steken. Slim? Jawel, maar ik kan als gouden raad toch nog meegeven dat 't nog slimmer is om deze zaken niet in een zelfde kleurenpallet aan te schaffen. De tandpasta kan zich nog onderscheiden door vorm en materiaal, maar een azuurblauw 8 centimeter hoog en 2 centimeter doorsnee dik busje deo verschilt helemaal niet zoveel van een azuurblauw 8 centimeter hoog en 2 centimeter doorsnee dik busje scheerschuim. Toen ik vorige week donderdag nog vlug even m'n in een veel te klein serverruim opgespaarde zweetgeur  wilde maskeren door even op m'n kamer wat deo te spuiten plakte m'n rechteroksel onvoorzien onder de witte smurrie. Hey, niet aan denken ... 't was wel degelijk scheerschuim! Maar dan nog ... dedzju toch ...
Deze week Berlijn ... ik hou m'n hart én m'n busje deodorant al vast!

Ten tweede mijn goede voornemen om terug wat meer te lopen ...
Status: mislukt
Dat komt ervan: werkdagen van 15 uur kloppen ... vanaf deze week verander ik m'n focus terug in de positieve, lees: sportieve, richting ... beloofd!

Aan allen: ik wens jullie nog een welriekende en uit het juiste potje verstoven avond toe.

21:08 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

22/09/2010

Der Umwelt zu Liebe

Je kan tegenwoordig niet meer in een hotelkamer, en meer bepaald in de badkamer van een hotelkamer, komen of je ziet zo een gevouwen kartonnen bordje staan, strategisch opgesteld tussen lavabo en de 2 glaasjes die ondersteboven op je tandenborstel wachten.
Op het kaartje staat een tekstje, meestal in 2 talen (Frans/Engels), vaak in 3 of 4 maar dit hangt af van waar je bent (Duits/Nederlands/Grieks/Hottentotees/...), en ik heb het zelfs al meegemaakt dat het ook naar Arabische karakters werd vertaald, waarbij je bij god maar kan hopen dat de hoteldirectie het zich heeft veroorloofd om een goede tolk in dienst te nemen want voor je het weet kijk je in je eigen badkamer op een gecodeerde beknopte handleiding voor het ontwerpen van een bom in 3 eenvoudige stappen.

Beste mensen, ik heb het over het kaartje dat je wil vragen om even stil te staan bij en goed na te denken over het gebruik van handdoeken.
Sentimenteel als de ontwerpers van dit soort geprinte kleinoden zijn staat er meestal ook nog een bijna levensecht espenblad, een welhaast levend lieveheersbeestje of een halfnaakte dame die boordevol levenslust en in zichtbaar blakende gezondheid doorheen een sloot met welhaast onnatuurlijk zuiver water huppelt op, en, met alle respect voor espen en kevertjes, vooral deze laatste categorie is mijn favoriete. Ook bij mijn favorieten is de zin die meestal het begin van de Duitstalige versie aankondigd: 'Die Umwelt zu Liebe'.
Laat het geweten zijn: uw aller Marathon Geert heeft een groen hart, en dus lees ik steeds weer dit kaartje. Klinkt stom, want ondertussen ken ik er op zijn minst 10 verschillende versies van uit het hoofd, maar toch leer ik telkens iets bij. Gisteren ben ik bijvoorbeeld te weten gekomen dat je om één handdoek spic-en-span-witter-dan-wit proper te krijgen welgeteld 6 liter water nodig hebt. Ooit heb ik onder andere eens gelezen dat er in de wereld dagelijks zo'n 24 miljoen handdoeken uit hotels gewassen worden.
De oplossing dat het meertalige kaartje aanreikt is eenvoudig: vraag niet elke dag om nieuwe handdoeken wanneer je op hotel bent. Al even simpel is de afspraak die doorgaans voorgesteld wordt: handdoek op de grond = ik wil een nieuwe handdoek, handdoek aan het hangertje = 'k zal nog wel even met dit exemplaar verder doen.
Uiteindelijk pak je thuis toch ook geen propere handdoek na elke douche, dus wat is het probleem?

Tot dusver de theorie, even over naar de praktijk.
Zoals reeds aangehaald, ik ben persoonlijk erg begaan met het milieu en beschouw het dan ook als mijn persoonlijke plicht om zo uitstootneutraal mogelijk door het leven te gaan, zelfs wanneer dit af en toe ten koste gaat van een beetje comfort. Het staat aldus buiten kijf dat ik bij hotelbezoek vrijwel nooit mijn handdoek op de grond leg. Maar wat heb ik deze week weeral moeten vaststellen? Handdoek weg en vervangen door een vers gewassen en volgens de regels van de kunst opgevouwen exemplaar.
Deze ervaring heb ik in pakweg 95% van de hotels.

Volgens mij zouden ze het milieu een groot plezier kunnen doen door die bordjes niet meer in de badkamers te zetten; op die manier heb je tenminste al een beetje karton en inkt bespaard...

18:30 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

21/09/2010

Mont Royal

In het Frans klinkt het geweldig: 'Je suis au Mont Royal', vrij vertaald: ik zit op de (in de) koninklijke berg.
Wel goed nalezen, want wanneer ik zou typen 'Je suis au mon royal', dan zeg ik eigenlijk dat ik op mijne koninklijke zit, en dat veranderd toch in niet geringe mate de perceptie, nietwaar?

Wat ben ik alweer aan het brabbelen? Gewoon, deze week werk ik vanuit Frankrijk, meer bepaald vanuit Chantilly en voor zij die graag het onderste uit de detailkan halen, meer bepaald vanuit het hotel Mont Royal in Chantilly.
Het is nooit mijn ambitie geweest om voor den brode hotelreviews te schrijven voor online reserveringsites waar niemand de tekst leest en alleen maar geïnteresseerd is in de allesomvattende vraag 'wakostda?', en ik ga me hier dus niet laten gaan door een 8 alinea's tellende beschrijving te geven van het goddelijke oord waar ze me nu weeral gestoken hebben, maar laat ons zeggen dat er slechtere plaatsen op de wereld zijn om je centjes te gaan verdienen. De curieuzeneuzen onder jullie moeten maar eens deze link volgen om een idee te krijgen.

Het hotel, nou ja, kasteel, bevindt zich in een 14 hectare groot domein, volledig bos, en ja ... ze hebben er aan gedacht om er een looptraject doorheen te leggen, dus op dat punt zit het wel baard (da's de overtreffende trap van snor, behalve wanneer je net tomatensoep gegeten hebt zonder een bavet aan te doen; dan is 't gewoon degoutant, maar laat ons nu niet afwijken ...).

Toch een hotelreview? Nee, nee, nee, oftewel driewerf nee ... ik wilde jullie gewoon meedelen waar ik tegenwoordig uithang (één woord ... de tijd dat ik het uit hang is reeds lang vervlogen) en dat ik mijn uiterste best doe om geen, ik herhaal: géén, vervolg aan de reeds veel te lange rij verhalen in het kader van 'Lachen met Geert' te breien.
Tot dusver is dit gelukt, hoewel ik vorige week vrijdag, toen ik hier pas was aangekomen, dicht in de buurt kwam. Om jullie toch nog iets te gunnen: ik was naar het toilet geweest en zoals een goede maar vooral hygiënische burger wilde ik m'n handen wassen. Ik weet 't: deze handeling is zo basic dat je al een serieuze (kalk)oen moet zijn om dit te verbrodden, maar ik zeg het nog eens: op dat vlak drijf ik over van het talent.
Vooreerst mijn verzachtende omstandigheid: ik wilde hier beginnen werken om 8 uur des ochtends. De avond tevoren nog vlug de gps ingesteld en bij deze handeling ontdekt dat de totale reistijd 5 uur zou bedragen. Kleine domper, want ik had verwacht om het in zoiets als een uur of 3 te kunnen klaren. Maar goed, om 3 uur opgestaan en om half vier was deze kerel reeds de hort op, richting Chantilly (bij de weg: taalgrapje waar ze hier in Frankrijk écht geen kop van kunnen krijgen: chez nous Chantilly s'appelle Crème Fraiche. Geloof me: I tried it en ze snappen 'm niet ;-) ). Net voorbij Brussel vroeg de dame die zich in m'n GPS had genesteld (vrouwen en spots die met 'G' beginnen ... 't blijft iets curieus!) me vriendelijk of ik niet richting Rijsel wilde afslaan. Kus m'n frambozen dacht ik, veeleer om m'n gedachten rein en zuiver van schunnige praat te houden dan wel om een exacte weergave van m'n gevoelens te uiten en vervolgde richting Parijs. Even verder, hetzelfde verhaal, maar de frambozen werden in m'n mentale antwoord vervangen door een lichaamsdeel dat ze in Spanje al wel eens van een stier snijden om vervolgens onder begeleiding van wat champignonsaus en een halve sloot sangria te verorberen. Zou goed zijn voor de potentie, zo zegt m'n daar.
Na een derde keer met m'n electronische richtingsgeweten in de clinch te hebben gelegen stopte ik aan een benzinestation om onder het genot van vers verdampte brandstof eens een goed gesprek met de electronica van m'n voiture te hebben. Nu moet je weten dat ik hier niet met m'n eigen wagen ben, maar een wagen van Toyota in bruikleen heb gekregen. Na wat op knopjes geduwd te hebben ontdekte ik dat de vorige chauffeur van het beestje het blijkbaar nodig had gevonden om de optie 'tolwegen vermijden' aan te duiden. Vlug even aangepast en wadduyouknow ... de 5 uur reistijd smolt als sneeuw voor de zon, vervloog als ether in de blauwe lucht, vluchtte als een Rode Duivel bij het zien van een bal!
Rechtstreeks gevolg was evenwel dat ik niet om 8, maar wel om 6 uur aan de receptie stond, met de vraag of ik de sleutel van de Suite Royal (nog zoiets ...) kon krijgen.

Waarom heel dit verhaal? Niet om te bewijzen dat ik vroeg kan opstaan, maar wel om te onderlijnen dat ik nogal moe was.
OK? Fijn, dan gaan we even terug naar het toilet, meer bepaald op het moment dat de laatste druppel weggezwaffeld was en ik m'n goede opvoeding en voorbeeldige hygiënische gewoonten in de praktijk wilde brengen.
Ik sta daar dus voor een pompbak. Een mooie, in naar ik aanneem wit imitatiemarmer. Tussen de spiegel, waarin mijn vermoeide kop op ware grootte natuurgetrouw wordt weergegeven, en de pompbak staat een kraantje. Je ziet dat wel vaker en ook bij mij is dit fenomeen welbekend, alsmede de juiste volgorde: links is warm water, rechts is koud. Bij ons kan je dit herkennen aan respectievelijk een rood of blauw detail aan de juiste kant, oftewel door de vermelding 'K' voor koud en 'W' voor warm. Ik ben er zeker van dat ik hier geen grote geheimen vertel of het één of ander blik met eeuwenlang verborgen gebleven kennis opentrek wanneer ik dit zeg, toch?
Nu, zoals jullie weten reis ik nogal veel. Ik kom dan ook regelmatig in Engelssprekende landen of in gebieden waar Angelsaksische afkortingen gebruikt worden. Om dit naar het kraantje te vertalen krijg je dan 'H' voor hot en 'C' voor cold. Logisch? Inderdaad, heel logisch!
En daar ging ik dus deze keer de mist in hé. Ik weet het, links blijft links en rechts staar daar altijd recht tegenover, dat is niet alleen in de politiek zo, maar het is die C die me genekt heeft: ik hou ervan om mijn handen met koud water te wassen ... het verfrist én voedt mijn fantasie dat ik de onvervaarde ontdekkingsreizende held ben die aan een rustig kabbelende doch ijskoude beek zijn door het dagelijkse drakendoden bebloede handen wast. Ik kan er ook niet aan doen dat ik nooit het stadium van de kinderlijke fantasie verlaten heb, maar wanneer het enige sociale ongemak hiervan geuit wordt door een prominente voorkeur voor koud water bij het handen wassen kom ik er nog goed van af, denken jullie ook niet?

Allez kom, om ons verhaal te vervolledigen: ik draai dus het kraantje met de 'C' open, wacht even om er zeker van te zijn dat het wel degelijk ijskoud water is waarmee ik geconfronteerd zal worden (rustig kabbelende doch ijskoude beekjes zijn ook niet eerst halfslachtig lauw en pas daarna koud; een man moet z'n fantasie trouw blijven!) en steek mijn beide handen onder de uitnodigende waterstraal.
Beste vrienden, sinds vorige week kan ik jullie uit eerste hand meedelen dat zelfs in Frankrijk het koude kraantje rechts staat, en dat de 'C' absoluut niets met Cold te maken heeft, maar wel met Chodverdoemme, c'est cerieus chaud!

Ach ja, je bent nooit te oud om te leren, wat evenzeer geldt voor je handen te verbranden.

Maar, eerlijk waar, sindsdien ben ik flink geweest!

12:20 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14/09/2010

Afwijken in Noorwegen

Het leven verloopt niet altijd zoals gepland.
Soms denk je een zee van tijd te hebben om eindelijk eens je snel overwoekerende tuin aan te pakken wanneer je net dan een telefoontje krijgt dat tante nonneke haar water is gebroken en dat je dat toch zeker ne keer moet gaan zien want dat hebben ze bij de zusters Annonciaden nog nooit meegemaakt en daar moet jij als favoriete neef toch zeker bij zijn, hé jongen ...
Ik bedoel maar, 't is soms 't zotste eerst maar heel je planning valt als een broze spiegel aan diggelen op het granieten altaar des levens. Ik verontschuldig me dat ik in deze eerste paragraaf een beetje ben afgeweken om mijn punt duidelijk te maken. Het zal niet meer gebeuren!

Ik heb dit al wel eens voor met de blogjes die ik schrijf. Veelal tijdens het lopen, maar ook tijdens gewone bezigheden, denk ik aan een onderwerp waarover ik eens zou willen schrijven. Gewone dingen, soms eens iets dat ik van me af wil schrijven, enfin, je weet wat ik bedoel.
Gisteren, net voor het afsluiten van m'n pc was ik een blogje begonnen over Drammen.

Drammen, dat is een klein leuk stadje aan de Noorse fjorden, ongeveer anderhalf uur per trein van de luchthaven van Oslo. Telkens wanneer ik naar hier kom neem ik dan ook de trein, want niets is zo rustgevend en relax als per trein ergens naar toe te rijden, op voorwaarde dat zowel je begin- als eindstation op doenbare afstand van je vertrek- en eindpunt ligt. Voor jet traject Oslo Gardermoen - Drammen is dat het geval.
En zo kwam ik op het idee dat ik eens een blogje ging schrijven over het reizen per trein in het mooie doch voor mij net iets te steriele Scandinavië in het algemeen en Noorwegen in het bijzonder want, beste vrienden, treinen in Noorwegen, dat is toch iets bijzonder.

Neem nu de tijdstabel. Bij ons in België is dit niet meer dan een richtlijn waarvan je min of meer kan afleiden vanaf wanneer je ongeveer een roestig piepend gevaarte op niet altijd het aangegeven spoor mag verwachten. In Noorwegen niet. Staat in Noorwegen aangegeven dat om 11u08 de trein naar Drammen op spoor 4 zal vertrekken, dan kan ik je alleen maar van harte aanbevelen om uiterlijk om datzelfde uur op het juiste perron te staan, want je kan in eer en geweten je klok juist zetten op het arriveren van de treinen. Natuurlijk heeft dit ook nadelen, want hoe dikwijls krijgt bij ons de NMBS niet de schuld wanneer manlief in 't café is blijven plakken en de overbezorgde vrouw hem bij z'n wankele thuiskomst vraagt waar hij in Godsnaam bleef?
Als je Noorwegen met zo'n smoes afkomt krijg je gegarandeerd en overigens volledig terecht een deegrol van de Ikea tegen je smikkel!

Nu, langs de andere kant, als je ziet wat een treinticket hier in het land van de vikingen kost, dan mogen ze wel hun best doen hé. Voor wat je in Noorwegen betaalt aan 2 tickets kan je in België zonder twijfel een volledig treinstel kopen. Daar staat wel tegenover dat ze er serieus wat personeel tegenaan gooien: tijdens de rit tussen de luchthaven en Drammen (ongeveer anderhalf uur lang met inbegrip van de 6 tussenstops) werd mijn ticket niet minder dan 4 keer gecontroleerd, en telkens door een andere conducteur. Niet alleen is mijn ticket zo onderhand serieus wat verweerd door het telkens weer tevoorschijn halen van dit kostbare document, tegen de tijd dat mijn bestemming had bereikt was het roodgloeiend van de wrijving met mijn borstzak.

Maar kom, onthou: treinen in Noorwegen zijn proper, stipt, en als zwartrijder onbegonnen werk.

Het bovenste stukje was gepland.

Waarom heb ik dat gisteren niet gepost? Wel, omdat het al net iets later was dan ik dacht, en ik vreesde dat mijn taxi naar het hotel net zo stipt zou zijn als de plaatselijke buurtspoorwegen.
Snel een copy/pastje, want ik zou het dan vandaag wel even snel online zetten. Er moest gewoon nog een afsluitend zinnetje bij, zo iets in de trant van dat ramptoeristen vandaag voor niets op mijn blog komen kijken, want dat ik hier nog niets heb voorgehad. Zo iets.
Ik mag dat niet schrijven hé. Straffer nog: ik mag zelfs niet denken dat ik dat ga schrijven!

Wat bleek? Ik stond wel degelijk klokslag het afgesproken uur buiten (op een uur dat iedereen al naar huis was gegaan en alles op slot was ... ik geraakte wel naar buiten, maar terug binnen zonder een spoor van braak zou onbegonnen werk geweest zijn), maar van m'n taxi geen spoor.

Kan geen kwaad, ik ben een geduldig man en iedereen kan al wel eens een minuutje vertraging hebben. Vijf minuutjes later: nog steeds geen taxi. Geen erg, want geduld is mijn grootste deugd en de taxi zal wel in de file staan hé. Tien minuutjes later: no taxi for you! Geen probleem, want mijn geduld is legendarisch en ja, een lekke band kan iedereen gebeuren hé!?
Ik spoel nu even een kwartiertje verder ...
Vijfentwintig minuten later: geen taxi in zicht. Nu kan je van mij veel verwachten, maar ook aan mijn geduld komt vroeg of laat een einde en als ik die per kilometer betaalde wegpiraat sebiet nog tegenkom dan zal ik z'n tandjes eens op het asfalt leggen, want IK MOET SEBIET NOG GAAN LOPEN HÉ!!!!
Gelukkig ben ik niet alleen geduldig, ik ben ook nog beleefd, gevoelig, grappig, charmant, geliefd, emotioneel, empathisch, sexy, sportief, sympathiek, fascinerend, lang blond, kortgerokt, sorry ... ik week even af ... waar waren we, ah ja, gelukkig ben ik niet alleen geduldig, maar ik kan ook een stukje stappen.
En zo kwam het dat je gisteren, bij het vallen van de avond, langsheen de baan die de grillige vorm van de fjorden tussen Drammen centrum en de plaatselijke industriezone volgt, een man van gemiddelde grootte, kastanjebruine ogen, bruin haar, op het moment van zijn verdwijning droeg hij een donkerblauwe jeansbroek, zwarte regenjas met logo van de Jungfraumarathon en lichtbruine schoenen, hij is tevens in het bezit van een zwarte laptopzak die hij op de rug draagt en een knaloranje valiesje van het merk Samsonite ... verdorie ... wat heb ik toch vandaag ... ik wijk altijd maar af ... sorry hoor ... en zo kwam het dus dat ik te voet naar m'n hotel ging. Het zou wel een fikse wandeling worden, ik schat van zo een uur, een uur en half, ware het niet dak ik na 10 minuten een taxi zag die zo vriendelijk was om me mee te nemen.

Zo zie je maar: geduldig duurt, wanneer je niet steeds afwijkt, het langst!

Straks neem ik terug de trein naar de luchthaven. Daarna het vliegtuig op want geef toe, naar de luchthaven gaan is vrij onnozal wanneer je niet het vliegtuig wil nemen, een aanslag wil plegen, je nieuwe pilotenjasje showen, veel te veel voor je eten, drinken of leesgerief wil betalen, plastieke bloemen wil kopen, in een ellelange rij wil gaan staan om geld uit de terminal te halen, op stewardessen die hun sexappeal enkel en alleen aan hun strak zittend blauw uniformpje te danken hebben wil geilen, de rubberen geur van overgebruikt tarmac wil opsnuiven, wil lachen met die idioten die zich door de hunker naar hun sigaret in veel te kleine plexiglazen kotjes laten opsluiten, ... hmmmmm .... weeral afgeweken zeker? Mijn excuses.
Dus gewoon, daarna het vliegtuig op naar Zaventem om met de auto naar huis te rijden.
Als ik te laat thuis ben zal het zeker niet aan de trein uit Noorwegen liggen!

13:48 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

09/09/2010

Al wat je ...

... zegt ben je zelf?
Ooit was het zo, maar nu niet meer: tegenwoordig luidt het credo 'Al wat je Googeld ben je zelf'.

Vorige week las ik in de krant een artikeltje over hoeveel mensen over je te weten kunnen komen door je naam te Googelen. En geef toe, ook jij hebt al eens de naam van die sappige nieuwe secretaresse van het 2de door de zoekmachinemangel gehaald, zocht de kortgerokte clubfoto van de hockeyclub waar je zoon's onweerstaanbare dactylolerares lid van is op of bent lid van Kim Clijsters' tweet waardoor je (hopelijk) ongevraagd te weten bent gekomen dat zij het eerder deze week fantastisch vond dat 2 Franse tenissers elkaar na de wedstrijd in de neutrale schaduw van het net af stonden te lebberen.

Ik ga niet nog eens van wal steken met mijn visie op het hele Twitter- Facebook en netwerksites in het algemeen gebeuren, maar meer en meer krijg je angstaanjagende berichten van werkgevers die een beslissing over het al dan niet aanwerven van een nieuwe werkkracht niet langer laten afhangen van de diepte der decolletée maar wel van de mooie woorden op het wereldwijde waanzinnige web.

Vorig jaar heb ik mezelf nog eens spontaan gegoogeld. Resultaat: 2 hits. De eerste leidde me naar een uitslagenpagina van de allereerste Alpro run op Neeltje Jans, de tweede was een verwijzing naar m'n inschrijving in de 10 kilometer van Mechelen.
That's it!
Wat zou je hier als werkgever uit kunnen besluiten? Dat hij me met vertrouwen een belangrijke brief die zonder omwegen, dralen of onmogelijke lotgevallen van welke aard dan ook (ik hoop dat de link met m'n Marathon Geert-alter ego niet gelegd wordt ;-) ) gepost moet worden in een door het lot voorbestemde en op 10 kilometer van 's mans maatschappelijke zetel gelokaliseerde brievenbus zou kunnen toestoppen, maar dat is 't dan ook ongeveer.

Vanochtend heb ik nog maar eens m'n eigen naam in het zoekvenstertje van Google getypt. Na 0,23 seconden wist mijnheer de zoekrobot me te vertellen dat hij ongeveer 280.000 resultaten gevonden had, echter geen enkele die rechtstreeks op mij van toepassing was: heel wat Geerten (waaronder zelfs een Heilige ... misschien gaat dit tóch over mij!?), een serieus pak 'Driezen', maar niets over mij.
Niets?
Wel euh ... toch wel, moet ik schoorvoetend toegeven. Op zoekresultaat nummer 10, geografisch bekeken het laatste resultaat van pagina nummer 1, stond m'n naam voluit, in 't lang en in 't breed. Geen verwijzing naar Facebook, geen referentie naar de site van één of ander loopevenement en zelfs geen relatie met m'n weblog. Blijkbaar sta ik vermeld op de pagina 'Klanten aan het woord' (klik er maar op voor de link ... ge moet nu niet doen alsof ge verlegen zijt) van Move to Cure. Move to Cure is dan weer de wonderfabriek van Lieven Maesschalk, de plek waar ik een 2-tal jaar geleden van m'n kuitperikelen verlost werd. Voorgoed verlost, zou ik zelfs mogen zeggen.
Je moet maar eens gaan kijken: de eerste getuigenis is die van mij, en het is een integrale overname van een blogje dat ik heb geschreven over m'n wedervaren met Lieven's praktijk. Heel netjes hoor, met bronvermelding erbij, waarvoor dank! Op die klantenpagina sta ik overigens in goed gezelschap, want na mijn toch wel zeer positieve commentaar komt een hele pleiade van beroemde Belgen aan het woord, waaronder Gert Verheyen, Emile Mpenza, Johan Musseeuw, Gella vandecaveye, Marc Wilmots, Bart Wellens, Erik Wijmeersch en Joël Smets. Geef toe, een mens kan in slechter gezelschap verkeren hé ...
Ik kan gewoon niet wachten tot pakweg Gella Vandecaveye me eens bij het revers zou scharrelen, liefdevol tegen de tatami kwakt, zich schrijlings op m'n borst nestelt en van de inspanning nog licht nahijgend in m'n oor fluistert 'Ben jij die marathonloper die samen met mij op de website van Move to Cure vermeld staat?'
In mijn dromen kijk ik haar dan recht in de ogen en antwoord piepend 'Ja, maar kan ik niet gewoon een handtekening van u, voor mijn dochter; ook een judoka?'

Het leven is, net als het internet, een vat vol verrassingen, dus wie weet ...

08:33 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

08/09/2010

Ark van No Way

De titel laat het niet meteen vermoeden, maar ik heb het commentaar van Koen op mijn berichtje van gisteren ter harte genomen. Vliegensvlugge vriend Koen (puur qua zinsconstructie had hij beter Vincent, Victor of Vanessa geheten zodat ik met 3 V-woorden kon beginnen, maar ik neem dat zijn ouders niet kwalijk hoor ;-) ) merkte namelijk terecht op dat ik hier eigenlijk verondersteld wordt om een loopblog te onderhouden. Ja, ik geef toe dat de die-hard loopfans (voor zover die nog de moeite nemen om hier te komen kijken) de laatste tijd nogal op hun honger zijn blijven zitten.
'I'm very snorry', zei de man kort voor hij z'n scheerbeurt startte, en zo is het ook met mij. Vandaag dus, speciaal voor kloeke koene keisnelle keramieke Koen (ok, ik ben terug in lijn met 's mans voornaam) een verhaal over onze geliefde sport.

Maar vooreerst het weerbericht: vandaag zal het de hele dag regenen!
Hebben jullie soms ook het idee dat de weerman de laatste weken niet eens meer de moeite neemt om origineel, leuk of enigszins verrassend uit de hoek te komen maar gewoon de voorspelling van de vorige dag via copy/paste overbrengt? Toegegeven, het afgelopen weekeinde werd de ban even gebroken, maar lang heeft 't weeral niet geduurd. Mijn herinnering aan de laatste regenloze dag is ondertussen ook al serieus gedateerd.

Dan ga ik nu even over naar een compleet ander onderwerp, maar wees gerust, daarna smelt ik ze beide samen tot één mooi geheel, beloofd! Ah ja, en niet te vergeten: het gaat vandaag écht nog over hardlopen gaan hoor ... evenzeer beloofd! Moest het nodig zijn zal ik zelfs mijn toevlucht nemen tot dikke olifanten om het geheel te doen kloppen, zó ver wil ik gaan voor jullie ...

Geen enkele andere naam in de Bijbelse geschiedenis van voor 1950 is zo verwarrend dan die van arkbouwer Noë. Is het nu Noë of Noach? Ik vind Noach wel wat klassieker klinken en dus beter bij z'n tijd passen; Noë is dan weer fonetisch bekeken meer een uitdrukking van 'van ze leven niet', zoiets als "En God sprak tot hem en vroeg om een grote ark te bouwen, waarop hij tegen God zei 'NO WAY'. God dreigde echter om vanaf die dag niet meer te betalen voor Noë's kabeltelevisieabonnement en dus begon hij aan het bouwen van een boot. Voorbijgangers die hem vroegen naar waar hij met zo'n groot schip ging varen kregen steevast als antwoord 'naar NORWAY'."
OK (okay ;-) ), mijn kennis van het heilige schrift wordt hier en daar misschien overwoekerd door een overdaad aan fantasie, maar mijn versie is even goed mogelijk dan de door Rome goedgekeurde variant én ik laat tenminste de kinderen met rust, due ze moeten niet komen zagen.

Bedankt om tot hier bij mij gebleven te zijn ... in de volgende alinea komt het beloofde verband. Oh ja ... het is ook bijna tijd om de hardloopsport bij het geheel te betrekken: nog eventjes geduld aub ...

Toen ik vanochtend vroeg, Clouseau zou zeggen 'om een uur of 7' maar in werkelijkheid was het nog vroeger, opstond was m'n eerste idee om naar m'n werk te bellen voor een dagje vrijaf zodat ik een ark kon beginnen bouwen. Ik bedoel maar, als deze weersgesteldheid (of kan ik hier ook ongesteldheid gebruiken zonder dat ik een hyperlink naar de site van Nana moet leggen) nog tot met kerstmis blijft duren dan is het Pakistan van enkele weken geleden een dorre woestijn in vergelijking met wat ons te wachten staat. De naam Geert leent zich echter veel minder tot taalspelletjes dan het geval is met Noë / Noach / Ach man, en dus is de kans klein dat God me opbelt. Hij heeft zelfs mijn mobiel nummer niet, dus zelfs als hij het zou willen zit hij nog met een praktisch probleem. En trouwens, hoe kom ik aan al die beesten, want geef toe ... zonder beestjes wordt 't maar een triestige ark.

En hier komt ie ... de laatste paragraaf waarin ook het hardlopen haar opwachting maakt:

Mijn grootste bekommernis is evenwel het hardlopen. Pas op, neem me nu niet voor een watje dat bij de minste druppel regen terug in z'n kot kruipt als ware het uit angst om de gewrichten te laten verroesten, maar bijvoorbeeld vorige week maandag stond ik op het werk in vol ornaat klaar om de strijd met de kilometers aan te binden, toen ik bij het verlaten van de kleedkamer geconfronteerd werd met een moesson die eerder deed vermoeden dat ik houder was van een Maleisisch paspoort en me middenin het plaatselijke regenseizoen bevond. Ik kan je verzekeren: daar was geen doorkomen aan. Wordt je door zo'n bui overvallen terwijl je middenin je training bent, ok, dan probeer je er de waterige humor van in te zien en doe je gewoon verder, en moest ik nu in blakende vorm verkeren en op het punt staan om hier nog een extra oefenstonde aan toe te voegen, ook dan zou ik het erop wagen, maar nu, welja, ik heb me laten kennen en heb terug m'n werkplunje aangetogen.
Weet je, als ik ooit een ark zou bouwen (je weet nooit of die van hierboven toch aan mijn nummer raakt), dan zou ik als eerste een goed uitgeruste fitnesszaal inrichten, inclusief loopband. Want dat is mijn grootste kritiek aan Noë (hier komt het ganse verhaal samen ...): die knuppel is indertijd loopbanden vergeten mee te nemen, en zo komt het dat olifanten te dik zijn. Vroeger waren dat namelijk slanke, gespierde dieren, zowat het summum van goddelijk faunatisch ontwerp, maar omdat ze zo lang op een zo kleine houten boot hebben moeten stilstaan zijn ze moddervet geworden.

Ziezo, ik hoop dat jullie allemaal, en in het bijzonder snelle supersonische Koen (Siemen, Simon maar eigenlijk zelfs Cedric was toch weer beter geweest), genoten hebben van mijn verhaal, naar goede gewoonte bijna gebaseerd op waar gebeurde feiten, maar in het bijzonder hoop ik toch dat het weer zich met die vele mooie marathonweekeindes in het verschiet toch een beetje beter zal gaan gedragen in de nabije toekomst!

09:25 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07/09/2010

In the year 2525 ...

Met een groepsnaam als 'Zager & Evans' kom je tegenwoordig niet meer in de Joepie, daarvoor is de concurrentie van Lady Gaga, Justen Bieber (huh?) en Los Chiwawa's de la Merde sont arrivés (ok, die bestaan niet, maar indien ik ooit met een groepje begin zal dat de naam zijn!) te groot, maar toch blijft hun liedje 'In the year 2525' zowel qua tekst als muziek staan als en huis.
Oordeel zelf voor een aantal seconden naar keuze, maar vergeet daarna niet terug te komen want mijn verhaal is nog niet klaar ...

Doe maar rustig aan; ik wacht wel ...

Het stoort toch niet dat ik even wat neurie?

hmmmmm .... hmmmmm ... pompompom ... zwei kleiner Italiener ... pom pom pom ... tralalaaaa ... wat moeten boerenmensen op die latten in Tirol ... pompompom ... holalalaaaaaa ... arme Joe, arme Joe, geen geluk voor jou ... pompompom ...

OK? Klaar? Geef toe, toch een mooi liedje hé?
En gaan we het hier hebben over Zager & Evans? Bah nee gij ...
Gaan we het dan hebben over muziek? Zolang ik nog niet met de Los Chiwawa's de la merde sont arrivés ben begonnen niet nee (ik moet als leadzanger eerst nog wat meer toonvast worden ...)
Het jaar 2525 dan? Zelfs niet, maar we komen in de buurt.

Het onderstaande tekstje vond ik vanochtend in mijn electronische brievenbus. Ik weet niet wie de auteur is, en dus kan ik deze persoon geen nominale eer aan doen door het vermelden van een copyright, maar het tekstje is dusdanig eenvoudig en ondubbelzinnig actueel dat het een misdaad zou zijn om het niet even in het zonnetje te zetten.

Hou jullie klaar voor het verhaal van Jean en Louise, oftewel Het verdriet van België anno 2010.
Oh ja, het verband met 'In the tear 2525' van Zager & Evans? Bwah, gewoon, het verhaal van Jean en Louise zou zich afspelen in het jaar 2050, en daar komt ook een 2 en een 5 in. Je moet 't niet altijd zo ver gaan zoeken ...

Enjoy ...

HET VERHAAL VAN JEAN & LOUISE

Het jaar 2050

België bestaat al lang niet meer, Vlaanderen en Wallonië zijn twee onafhankelijke republieken.

In een klein bouwvallig huisje in de cité van Luik zitten Jean en Louisa bij kaarslicht te praten. Jean is een gepensioneerde postbode, militant van de FGTB en op prepensioen sinds zijn 41ste. Louisa was kuisvrouw in de gebouwen van de Parti Socialiste maar is al 19 jaar op ziekteverlof.

Het is oudejaarsavond en Jean en Louisa zitten samen aan tafel.

De elektriciteit doet het al jaren niet meer, het gas is afgesloten en van stromend water is al geruime tijd geen sprake meer. Plotseling springen alle lichten in het huis aan. Er is elektriciteit! Louisa loopt naar het gasvuur en ja, er is ook gas. Ze draait de kraan van de lavabo open en er is stromend water.

 Jean vertrouwt het niet en roept in paniek naar zijn vrouw: 

"Louisa, va chercher mon fusil ! Les Flamands sont de retour!".

 

 

08:27 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06/09/2010

Nieuw begin

Het zijn zo van die uitdrukkingen waarmee je nooit ongelijk kan hebben.
Om maar meteen met het voorbeeld van de dag in huis te vallen: Een nieuwe start is altijd een nieuw begin. Tja ...

Vorige week had ik al een postje gewijd aan een nieuw hoofdstuk in het leven van mijn 12-jarige oudste spruit (hoewel ik ze met haar huidige groeicurve beter bij de bloemkolen zou onderbrengen ...). Sinds vorige week is ze ook van sport veranderd. Nu ja, veranderd is in dit geval een groot woord: ze speelt reeds sinds enkele jaren tennis, en dat is zowat de rode draad binnen haar sportbestaan, maar daarnaast heeft ze ook steeds nog een andere sport beoefend, zij het van een meer veranderlijke aard: het was begonnen met turnen, daarna dans, gevolgd door atletiek. Na het atletische geweld heeft ze zich enkele jaren op het artistieke gestort met achtereenvolgens muziek- en kunstacademie, respectievelijk 3 en 1 jaar lang, maar ook dat heeft haar allemaal niet lang genoeg kunnen boeien.
Nu ja, van mij mogen beide dochters (Fien is nog steeds gelukkig op het voetbalveld) doen wat ze willen, maar a) ze moeten een sport doen, kan me niet schelen dewelke, en b) seizoen beginnen = seizoen uitdoen.
Op een dag, enkele weken geleden, kwam Lenne (want zo noemt de bloemkool) naar me toe en vroeg me wat ik van judo vond. Niet dat dit zo onmiddelijk een vraag is waarop ik een ingestudeerd taalkundig perfect en vakkundig voorgedragen antwoord ten tonele kan voeren, maar toch moest ik niet lang nadenken. België (dat is het oude conglomeraat van het binnenkort bestaande Vlaanderen, Wallonië en de stadstaat Brussel ;-) ) heeft een rijke traditie aan getalenteerde judoka's die ten gepaste tijden zelfs op grote tornooien menig dikke Japanner met z'n spleetogen tegen de tatami konden smakken, maar bovenal is judo voor mij dé sport die ik eigenlijk altijd al heb willen beoefenen maar waar ik nooit ben toe gekomen. Ergens in mij is er altijd een klein stemmetje (ik geef grif toe dat mij cupmaat kleiner is dan de hare, maar voor het overige heb ik wel wat gemeen met Jeanne d'Arc) geweest dat me heeft ingefluisterd om het ooit eens in judogi te proberen, maar om uiteenlopende redenen is het er nooit van gekomen en nu, in de aanloop naar mijn hoogbejaarde jaren, is het ook de moeite niet meer.
Enfin, ik was weliswaar verrast door de vraag van Lenne, maar evengoed verheugd. Niet dat ik zo één van die papa's ben die zijn jeugddromen op de eigen kinderen projecteerd en hen desnoods wil slachtofferen op het altaar van de vervlogen onschuld om de eigen onvolbrachte wensen koste wat het kost alsnog te volbrengen, want daarvan lopen er op de voetbal al genoeg rond, maar toch ...

Ik vertelde haar dan ook dat ik het een mooie sport vond, een symbiose van lichaam en geest, het summum van concentratie en flitsende uithalen, voegde nog wat encyclopedische kennis over roemruchte judoka's bij en bracht het geheel op smaak met de mededeling dat er in Bonheiden, dicht in onze buurt, een judoclub met goede reputatie is.
Aandriingen moest ik niet, want eigenlijk was ze al verkocht (zo is ze: nooit zal ons Lenne 'zo maar' een vraag stellen ... in dat opzicht is ze zo vrouwelijk als het maar zijn kan) en ze zocht alleen nog maar een chauffeur voor de donderdag en zaterdagavonden.
Gevolg?
U kan het al raden: ondergetekende rijdt voortaan 2 maal weeks een dorpje verder om dochterlief in witkatoenen overall leeftijdsgenoten in het rond te zien zwieren. Eigenlijk best leuk om te zien, maar ik ben niet van plan om dikwijls de anderhalf uur die elke training duurt in de dojo door te brengen, want wie sport in Bonheiden zegt is niet alleen de Nederlandse taal machtig maar zegt ook sporthal Berentrode, en wie sporthal Berentrode zegt, die zegt ook atletiekpiste.
En dus heb ik voortaan het perfecte excuus om 2 keer per week het oranje gravel van de piste op te zoeken!

Ik hoop dat dit ook voor mij het nieuwe begin in kan luiden, want het lopen 'loopt' niet zoals ik wil. Daarover later meer; voor vandaag is m'n verhaaltje al meer dan lang genoeg ... hij die voortaan door z'n 12 jarige dochter in een allesverstikkende houdgreep gehouden kan worden groet jullie!

08:29 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

04/09/2010

Muizenvaart

Was me dat even schrikken toen ik gisterenavond het VRT laatavondjournaal zag. Of beter, toen ik het opsporingsbericht net voor of net na (er zit een nachtje slaap tussen, en bij mij hangen er dan al wat mistflarden rond de precieze details; 'k word al een dagje ouder hé ...) het journaal op het netvlies gebrand kreeg: het ging over een misdrijf waarvoor getuigen gezocht werden. Op zich niet wereldschokkends; misdrijven gebeuren zo mogelijk nog vaker dan er een penalty over de bovenste ring van het Astridpark gesjot wordt en iedereen zoekt alijd naar getuigen over van alles en nog wat zolang het maar Jehova niet is, maar de begeleidende foto kwam me wel héél bekend voor: de zogenaamde IJzeren brug over het kanaal Mechelen-Leuven, op die plek in de volksmond beter bekend als de Muizenvaart.
De Muizenvaart is dus het stukje kanaal dat over Muizens (piep piep) grondgebied loopt, en aangezien de straat waar ik woon dood loopt op dit kanaal een voor mij wel heel bekend stukje hardloopgebied.

Blijkt dat een onverlaat er medio vorige week een jonge vrouw trachtte te ontvoeren. Hij sleurde haar in z'n wagen, volgens het slachtoffer een coupé met derde achterlicht op de achterruit (hebben ze dat tegenwoordig niet allemaal!?) ter hoogte van het dierenpark Planckendael (mijn inwendige GPS rekende spontaan uit dat dit op precies 1,4 kilometer van mijn deur is ... de opwarming is volop aan de gang) waarna hij naar de brug reed (check: 2,5 kilometer ... hier zit ik middenin mijn eerste versnelling van de dag). Hij stak er de straat over maar het slachtoffer kon zich net voor Schiplaken (3,7 kilomoter precies ... even uitlopen) bevrijden en uit de wagen springen.

Je denkt dan dat zulke zaken zich nooit in je tuin afspelen en dan krijg je zo iets te horen. Mijn traject is bij deze bezoedeld. Morgen zal ik er weer gaan lopen, maar deze keer met een verhaal in het achterhoofd waar ik liever niet aan denk; ik heb ook 2 dochters, weet je wel!?

Beste vrienden, ik wens jullie ook dit weekeinde vele mooie, maar vooral veilige, kilometers toe!


08:48 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03/09/2010

Telex van de Week (79)

telex--start--
sinds 2 weken is de verkoop van fietshelmen in ons landje drastisch gestegen
--stop--
sinds 2 weken
--stop--
dat is dus sinds Boussoufa z'n penalty heeft getrapt
--stop--
of sinds onze vriend Elio di Rupo heeft gezegd dat hij snel wil landen
--stop--
of, zoals hij het zelf zegt 'iiiiiiek wieeeel snel mit die regerinksondderhelink lande'
--stop--
geef toe, ze zijn er weer een zootje van aan 't maken
--stop--
als 't zo doorgaat ben ik er voorstander van om de verkiezingslijsten samen met de belastingsaangifte te laten doorsturen
--stop--
je moet ze toch allebei elk jaar invullen
--stop--
hoe lang praten ze nu al?
--stop--
3 maand?
--stop--
en wat hebben ze al bereikt?
--stop--
ergens halverwege al eens bijna een princiepsakkoord
--stop--
ik zal het even vertalen
--stop--
in het Algemeen Beschaafd Belgisch is de correcte betekenis van 'princiepsakkoord' dat je beloofd om er ooit nog eens over te praten
--stop--
ach ja
--stop--
ze maken het zichzelf gewoonweg nodeloos moeilijk
--stop--
want, hoe ging het vroeger?
--stop--
na de verkiezingen kwam er een informateur
--stop--
die ging dan met alle mogelijke regeringspartners een biefstukske eten en een koffietje drinken
--stop--
na de informateur werd een formateur benoemd
--stop--
die ging met dezelfde mensen nog eens langs bij dezelfde restaurants
--stop--
daarna werd de formateur, daar kon je gif op nemen, de nieuwe premier
--stop--
vice premier werd dan hij die de goedkoopste biefstuk had besteld
--stop--
en minister voor buitenlandse zaken hij die z'n koffie zonder morsen kon opdrinken
--stop--
(de enige uitzondering op deze laatste regel is Karel De Gucht)
--stop--
volgens mij is het probleem ontstaan toen er vrouwen in de politiek kwamen
--stop--
want hoe moeten ze nu beslissen wie er vice-premier wordt?
--stop--
zij die het mest lijkt op een strenge meesteres?
--stop--
Joëlle Milquet zal het graag horen!
--stop--
de dame met het hoogste domme blondjes gehalte?
--stop--
nope ... hebben ze al geprobeerd
--stop--
en, vergis je niet in de zwarte pruik, Freya Van den Bossche was geen succes
--stop--
of, hey ... wij zijn ook maar mannen, de vamp met de meest indrukwekkende mamografische structuur?
--stop--
Caroline Gennez maakt kans ...
--stop--
ach, ook op de volgende Miss Governmental Universe zullen we weer niet in de prijzen vallen
--stop--
normaal
--stop--
want dan hebben we eens een verkozene met hoog babe-gehalte
--stop--
blijkt 't een junkie te zijn
--stop--
ik heb gehoord dat ze nu zegt haar ontslag te willen aanvechten
--stop--
tssss ... waarschijnlijk heeft ze gisteren weer aan de speed gezeten ...
--stop--
Kim Geybels en Tom Boonen ... dàt zou me nogal een showbizz-koppel zijn
--stop--
terug naar de regeringsonderhandelingen
--stop--
waarom doen we het niet meer op de oude manier:
--stop--
informateur --> formateur --> premier
--stop--
?
--stop--
wel, dat hebben we te danken aan Yves Letherme
--stop--
toen die vorig jaar 2 keer formateur is moeten worden alvorens hij met het nodige gezichtsverlies premier is kunnen worden
--stop--
ondertussen is hij al minstens even lang ontslagnemend premier als premier ...
--stop--
bon, wij leren dus uit onze fouten
--stop--
en zullen ons geen tweede keer zo belachelijk laten maken
--stop--
dus nu doen we het zo:
--stop--
informateur --> preformateur --> formateur --> premier
--stop--
alleen, wat gaan we moeten uitvinden wanneer, en dat zit er dik in, ook dit niet lukt?
--stop--
informateur --> postinformateur --> preformateur --> tussenformateur --> formateur --> postformateur --> facteur???
--stop--
is er dan helemaal geen goed nieuws?
--stop--
natuurlijk wel: er is altijd goed nieuws
--stop--
zo valt onze begroting blijkbaar super mee, dankzij een voortvarende rentevoet, de stijgende goudprijs en enkele onverwachte fiscale meevallers
--stop--
met andere woorden: wanneer ons land geen regering heeft om de boel te verkloten, dan draait onze winkel nog best goed!
--full stop--

14:25 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

02/09/2010

9/01

Niet de volgorde waarin wij, welopgevoede West-Europeanen het gewoon zijn, maar als die van de andere kant van de oceaan 9/11 hebben, wel, dan gaan wij toch gewoon voor 9/01!?
1 September dus.

Eigenlijk schandelijk egoïstisch van me om het gisteren weer eens over mezelf te hebben, en dit terwijl 75% van mijn gezin aan de voordeur van de eerste schooldag, jaargang 2010/2011 stond. Maar ja, een weblog start je nu eenmaal veeleer uit onverdroten narcisme dan tot meerdere eer en glorie van een ander. How completely inconsiderate of me, oftewel, hoe zelfingenomen van me.
Schande, jawel, maar ik maak het vandaag goed.

Gisteren was het vooral een belangrijke dag voor ons Lenne, want dag 1 van haar middelbare carrière. Zij zenuwachtig, ik ook. Zij omdat ze naar een nieuwe school ging, ik omdat ik me nog goed kan herinneren wat voor kattekwaad ik allemaal in het middelbaar heb uitgestoken. De appel valt niet ver van de boom, dat heeft ze al meermaals bewezen, maar ik hoop dat de zoete vrucht van mijn kruin op dit vlak toch wel een beetje is blijven verder rollen.
Nu ja, ze is al beter begonnen dan ik indertijd: ze heeft dag 1 overleefd zonder strafstudie ... 1-0 voor ons Lenne!
En het moge gezegd zijn: ze was enthousiast! Goed gekozen, die nieuwe school, denk je dan, maar de waarheid is dat ze vandaag nog niets anders dan spelletjes hebben gespeeld. De ontnuchtering zal wel gauw volgen; ik weet dat, maar ik zal niet degene zijn die het haar gaat vertellen.

Mijn jongste erfgename heeft al wel les gekregen. Meer nog, ze heeft haar eerste lesje Frans al achter de kiezen. De buurvrouw zal het geweten hebben, want ze werd wandelen gestuurd met een hartelijk 'Au revoir' van ons Fientje. Vooralsnog stelt zich geen communautair probleem ten huize Marathon Geert, en een splitsing van onze BHV (Badkamer, Huis, Vloerverwarming) is helemaal nog niet aan de orde.

Mon épouse dan, welja, die moet de komende 10 maanden alweer werken voor haar geld. Een nieuwe klas op de banken, een nieuw kleurtje tegen de muren en een nieuwe handleiding of 2 in haar boekentas, daar zal ze het alweer moeten mee doen.
Wanneer ik voortaan nog eens een keertje extra vroeg thuis kom van m'n werk kan ik me weer heel even baas in m'n eigen kot wanen.

Zijn er ook nadelen aan het nieuwe schooljaar? Jawel, want gisterenavond kreeg ik honderduit verhalen te verwerken over de eerste schooldag. Niet zo erg, maar in al haar verteldrift was Tania vergeten dat mijn kroketjes nog in de friteuse lagen.
De aangeblakerde aardappelstaafjes keken me aan en konden het me bevestigen: het was 1 september!

Morgen zal ik nog eens een Telexje proberen te verzinnen; ook dat is lang geleden, net nu Elio en Bart zo hun best doen om me te vermaken ...

08:02 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01/09/2010

Dodentocht 2010

Had ik gisteren op het einde van mijn berichtje niet aangekondigd iets te zullen schrijven over de dodentocht?
Statistisch gezien is het een zeker percentage van onze bevolking niet gegeven om dit na te kijken, maar gelukkig behoor ik vooralsnog niet tot het homogene clubje der analfabeten en dus kan ik na een grondig nazicht volmondig beamen: jawel, gisteren op het einde van mijn berichtje heb ik aangekondigd iets te zullen schrijven over de dodentocht.

Ik zou alvast willen vragen om het knarsen der tanden, het fronsen der wenkbrouwen en het krabben der haren te willen stoppen, want inderdaad, de Dodentocht stond dit jaar niet in mijn planning en is zelfs funest voor iemand die de pretentie heeft om in oktober Eindhoven eens een kleine demonstratie te geven van wat pure snelheid eigenlijk allemaal inhoudt. Echter, door (daar gaan we weer) onze verbouwingen kwam ik de laatste weken niet of amper aan trainen toe en een lichte ontsteking op mijn rechterknie deed het me voorzichtig aandoen op het vlak van loopkilometers, wat niet wegneemt dat de hunker naar geldingsdrang en het opleveren van prestatiedruk nog steeds latent aanwezig was. Mijn vader ging voor de 12de opeenvolgende keer deelnemen (trouwens, hij scoort een 12 op 12 wat betreft finishes) en omdat zoiets nu eenmaal meebrengt dat dit steeds weer gespreksstof oplevert tijdens gezamelijke maaltijden zat ik met de mentale kiem om het ook nog eens te proberen. Uiteindelijk is dit dan uitgegroeid tot mijn derde deelname.
In 1999 nam ik de eerste keer deel, maar omdat ik toen totaal niets had voorbereid (hey, voorbereiden is voor mietjes ...), op compleet nieuwe wandelschoenen liep (hey, schoenen inlopen is voor strandjutters ...) en me van meet af aan overgaf aan een veel te hoog tempo (hey, rustig beginnen is voor ... eueueuh ... rustige beginners ...) strandde het avontuur net over halfweg, zo rond kilometer 60. Nu ja, ik stond toen wel met mijn blode kop in de kranten, want je zal altijd zien dat wanneer ik het wereldrecord marathon ooit zou breken de pers haar kat stuurt, maar wanneer ik na 60 kilometer genoeg blaren op mijn voeten heb staan om gans Pakistan droog te leggen ... hohoooo ... danstaan ze daar hoor, met hun 'mag ik je een vraag stellen ... en hoe was 't?'. Ach, ik heb het artikeltje nog; ik kom er later nog wel eens op terug ... 't was best wel grappig.

Mijn 2de deelname werd wel een succes: op loopschoenen (ik heb toen ook dik de helft gelopen), een gedegen voorbereiding en een flinke dosis revanche in de broekzak kwam ik om 9u45 in Bornem aan. Halleluja!

En nu dus mijn 3de deelname. Onvoorbereid. Niet op nieuwe schoenen, die fout maak ik geen 2de keer, maar eigenlijk op te oude schoenen. Ook niet ideaal, maar ja, de wereld is nu eenmaal een verzamelplaats voor imperfectheden. En ja, als je't dan toch allemaal moet weten: weer te snel vertrokken.
Ik kan daar niet aan doen: als ik een hele sliert mensen voor me zie dan moet ik daar voorbij ... zoiets zit bij ons in de familie; vraag 't maar na. Omdat ik samen met mijn vader (hij ging iemand bgeleiden naar een eerste aankomst en dus temperde hij zichzelf) zowat achteraan stond en dus meer dan 10.000 lotgenoten voor me had werd het één lange inhaalrace.
De eerste 50 kilometer gingen aan een gemiddelde van rond de 7,2 kilometer per uur. Pas op, zonder te lopen hé. Ik heb pas 2 dagen voor de start beslist om mee te doen, en dan heb je er niks aan om zotte dingen te presteren.
In Buggenhout (dat zal zowat rond de 60 kilometer geweest zijn) ging ik even in de pitstop voor een groot onderhoud waar de Rode Kruiser van dienst de vraag 'Kan u even mijn hamstrings masseren?' verkeerd interpreteerde als 'Kan ik u verzoeken om mijn benen er even af te vijzen?' maar desalniettemin een fantastische job afleverde.
Tja, alles kom je tegen op zo'n tocht van 100 kilometer hé ... een nicht van mijn echtgenote die samen met haar man wandelde aan sneltreintempo, een Nederlander die in oranje uitrusting gestoken al voor de 15de keer deelnam en honderduit (hoe toepasselijk) vertelde over zijn wandelavonturen, een welbekende en supersnelle blogger die me op een moeilijk moment, zo rond Mariekerke, mentaal ondersteunde en een stukje meewandelde (mas gracias, por favor! En succes in Eindhoven!!), een man die op 600 meter voor de eindstreep nog alles uit de kast haalde om tot bij mij te lopen met de vraag of hij samen met mij de laatste rechte lijn mocht overbruggen, want hij had al 99 kilometer alleen gestapt en hij kwam niet graag alleen aan (rare jongens, die wandelaars ...). Enfin, ik was blij met m'n deelname aan deze zoals steeds puik georganiseerde wandeltocht, maar ik was evenzeer blij toen 't voorbij was. Om 12u37 kreeg ik op het dorpsplein van Bornem m'n medaille, diploma en, of course, ananas.
Blij maar vooral moe.

Ah ja, ter volledigheid: Tania, die even later in Bornem aankwam (ja, zij moest thuis nog werken, verbouwingen, weet je wel ;-) ) mocht me komen afhalen in de tent van het Rode Kruis, want ook dat is een traditie bij mij: als ik na 100km wandelen Das Ziel bereik krijg ik een appelflauwte, en onze rood gekruisde vrienden nemen dat nogal serieus.


Mijne dames en heren, ook vandaag was het weer een hele eer om tot u te mogen voorlezen uit eigen werk. Ik zie jullie graag bij een volgende gelegenheid weer. Toedeloe!

08:30 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |