21/09/2010

Mont Royal

In het Frans klinkt het geweldig: 'Je suis au Mont Royal', vrij vertaald: ik zit op de (in de) koninklijke berg.
Wel goed nalezen, want wanneer ik zou typen 'Je suis au mon royal', dan zeg ik eigenlijk dat ik op mijne koninklijke zit, en dat veranderd toch in niet geringe mate de perceptie, nietwaar?

Wat ben ik alweer aan het brabbelen? Gewoon, deze week werk ik vanuit Frankrijk, meer bepaald vanuit Chantilly en voor zij die graag het onderste uit de detailkan halen, meer bepaald vanuit het hotel Mont Royal in Chantilly.
Het is nooit mijn ambitie geweest om voor den brode hotelreviews te schrijven voor online reserveringsites waar niemand de tekst leest en alleen maar geïnteresseerd is in de allesomvattende vraag 'wakostda?', en ik ga me hier dus niet laten gaan door een 8 alinea's tellende beschrijving te geven van het goddelijke oord waar ze me nu weeral gestoken hebben, maar laat ons zeggen dat er slechtere plaatsen op de wereld zijn om je centjes te gaan verdienen. De curieuzeneuzen onder jullie moeten maar eens deze link volgen om een idee te krijgen.

Het hotel, nou ja, kasteel, bevindt zich in een 14 hectare groot domein, volledig bos, en ja ... ze hebben er aan gedacht om er een looptraject doorheen te leggen, dus op dat punt zit het wel baard (da's de overtreffende trap van snor, behalve wanneer je net tomatensoep gegeten hebt zonder een bavet aan te doen; dan is 't gewoon degoutant, maar laat ons nu niet afwijken ...).

Toch een hotelreview? Nee, nee, nee, oftewel driewerf nee ... ik wilde jullie gewoon meedelen waar ik tegenwoordig uithang (één woord ... de tijd dat ik het uit hang is reeds lang vervlogen) en dat ik mijn uiterste best doe om geen, ik herhaal: géén, vervolg aan de reeds veel te lange rij verhalen in het kader van 'Lachen met Geert' te breien.
Tot dusver is dit gelukt, hoewel ik vorige week vrijdag, toen ik hier pas was aangekomen, dicht in de buurt kwam. Om jullie toch nog iets te gunnen: ik was naar het toilet geweest en zoals een goede maar vooral hygiënische burger wilde ik m'n handen wassen. Ik weet 't: deze handeling is zo basic dat je al een serieuze (kalk)oen moet zijn om dit te verbrodden, maar ik zeg het nog eens: op dat vlak drijf ik over van het talent.
Vooreerst mijn verzachtende omstandigheid: ik wilde hier beginnen werken om 8 uur des ochtends. De avond tevoren nog vlug de gps ingesteld en bij deze handeling ontdekt dat de totale reistijd 5 uur zou bedragen. Kleine domper, want ik had verwacht om het in zoiets als een uur of 3 te kunnen klaren. Maar goed, om 3 uur opgestaan en om half vier was deze kerel reeds de hort op, richting Chantilly (bij de weg: taalgrapje waar ze hier in Frankrijk écht geen kop van kunnen krijgen: chez nous Chantilly s'appelle Crème Fraiche. Geloof me: I tried it en ze snappen 'm niet ;-) ). Net voorbij Brussel vroeg de dame die zich in m'n GPS had genesteld (vrouwen en spots die met 'G' beginnen ... 't blijft iets curieus!) me vriendelijk of ik niet richting Rijsel wilde afslaan. Kus m'n frambozen dacht ik, veeleer om m'n gedachten rein en zuiver van schunnige praat te houden dan wel om een exacte weergave van m'n gevoelens te uiten en vervolgde richting Parijs. Even verder, hetzelfde verhaal, maar de frambozen werden in m'n mentale antwoord vervangen door een lichaamsdeel dat ze in Spanje al wel eens van een stier snijden om vervolgens onder begeleiding van wat champignonsaus en een halve sloot sangria te verorberen. Zou goed zijn voor de potentie, zo zegt m'n daar.
Na een derde keer met m'n electronische richtingsgeweten in de clinch te hebben gelegen stopte ik aan een benzinestation om onder het genot van vers verdampte brandstof eens een goed gesprek met de electronica van m'n voiture te hebben. Nu moet je weten dat ik hier niet met m'n eigen wagen ben, maar een wagen van Toyota in bruikleen heb gekregen. Na wat op knopjes geduwd te hebben ontdekte ik dat de vorige chauffeur van het beestje het blijkbaar nodig had gevonden om de optie 'tolwegen vermijden' aan te duiden. Vlug even aangepast en wadduyouknow ... de 5 uur reistijd smolt als sneeuw voor de zon, vervloog als ether in de blauwe lucht, vluchtte als een Rode Duivel bij het zien van een bal!
Rechtstreeks gevolg was evenwel dat ik niet om 8, maar wel om 6 uur aan de receptie stond, met de vraag of ik de sleutel van de Suite Royal (nog zoiets ...) kon krijgen.

Waarom heel dit verhaal? Niet om te bewijzen dat ik vroeg kan opstaan, maar wel om te onderlijnen dat ik nogal moe was.
OK? Fijn, dan gaan we even terug naar het toilet, meer bepaald op het moment dat de laatste druppel weggezwaffeld was en ik m'n goede opvoeding en voorbeeldige hygiënische gewoonten in de praktijk wilde brengen.
Ik sta daar dus voor een pompbak. Een mooie, in naar ik aanneem wit imitatiemarmer. Tussen de spiegel, waarin mijn vermoeide kop op ware grootte natuurgetrouw wordt weergegeven, en de pompbak staat een kraantje. Je ziet dat wel vaker en ook bij mij is dit fenomeen welbekend, alsmede de juiste volgorde: links is warm water, rechts is koud. Bij ons kan je dit herkennen aan respectievelijk een rood of blauw detail aan de juiste kant, oftewel door de vermelding 'K' voor koud en 'W' voor warm. Ik ben er zeker van dat ik hier geen grote geheimen vertel of het één of ander blik met eeuwenlang verborgen gebleven kennis opentrek wanneer ik dit zeg, toch?
Nu, zoals jullie weten reis ik nogal veel. Ik kom dan ook regelmatig in Engelssprekende landen of in gebieden waar Angelsaksische afkortingen gebruikt worden. Om dit naar het kraantje te vertalen krijg je dan 'H' voor hot en 'C' voor cold. Logisch? Inderdaad, heel logisch!
En daar ging ik dus deze keer de mist in hé. Ik weet het, links blijft links en rechts staar daar altijd recht tegenover, dat is niet alleen in de politiek zo, maar het is die C die me genekt heeft: ik hou ervan om mijn handen met koud water te wassen ... het verfrist én voedt mijn fantasie dat ik de onvervaarde ontdekkingsreizende held ben die aan een rustig kabbelende doch ijskoude beek zijn door het dagelijkse drakendoden bebloede handen wast. Ik kan er ook niet aan doen dat ik nooit het stadium van de kinderlijke fantasie verlaten heb, maar wanneer het enige sociale ongemak hiervan geuit wordt door een prominente voorkeur voor koud water bij het handen wassen kom ik er nog goed van af, denken jullie ook niet?

Allez kom, om ons verhaal te vervolledigen: ik draai dus het kraantje met de 'C' open, wacht even om er zeker van te zijn dat het wel degelijk ijskoud water is waarmee ik geconfronteerd zal worden (rustig kabbelende doch ijskoude beekjes zijn ook niet eerst halfslachtig lauw en pas daarna koud; een man moet z'n fantasie trouw blijven!) en steek mijn beide handen onder de uitnodigende waterstraal.
Beste vrienden, sinds vorige week kan ik jullie uit eerste hand meedelen dat zelfs in Frankrijk het koude kraantje rechts staat, en dat de 'C' absoluut niets met Cold te maken heeft, maar wel met Chodverdoemme, c'est cerieus chaud!

Ach ja, je bent nooit te oud om te leren, wat evenzeer geldt voor je handen te verbranden.

Maar, eerlijk waar, sindsdien ben ik flink geweest!

12:20 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

En ga je nu op een online reservingssite schrijven dat het koude water in hotel Mont Royal ver(r)assend heet is, en zo ja gaat dat dan bij de positieve of bij de negatieve kritieken komen?

Gepost door: rencapy | 21/09/2010

Tja.. "dan kom je van een koude kermis thuis".

Gepost door: Jacqueline | 21/09/2010

Sorry hoor, maar heb weer serieus 'gelachen met Geert' ! ;-))

Gepost door: Chris | 24/09/2010

De commentaren zijn gesloten.