09/09/2010

Al wat je ...

... zegt ben je zelf?
Ooit was het zo, maar nu niet meer: tegenwoordig luidt het credo 'Al wat je Googeld ben je zelf'.

Vorige week las ik in de krant een artikeltje over hoeveel mensen over je te weten kunnen komen door je naam te Googelen. En geef toe, ook jij hebt al eens de naam van die sappige nieuwe secretaresse van het 2de door de zoekmachinemangel gehaald, zocht de kortgerokte clubfoto van de hockeyclub waar je zoon's onweerstaanbare dactylolerares lid van is op of bent lid van Kim Clijsters' tweet waardoor je (hopelijk) ongevraagd te weten bent gekomen dat zij het eerder deze week fantastisch vond dat 2 Franse tenissers elkaar na de wedstrijd in de neutrale schaduw van het net af stonden te lebberen.

Ik ga niet nog eens van wal steken met mijn visie op het hele Twitter- Facebook en netwerksites in het algemeen gebeuren, maar meer en meer krijg je angstaanjagende berichten van werkgevers die een beslissing over het al dan niet aanwerven van een nieuwe werkkracht niet langer laten afhangen van de diepte der decolletée maar wel van de mooie woorden op het wereldwijde waanzinnige web.

Vorig jaar heb ik mezelf nog eens spontaan gegoogeld. Resultaat: 2 hits. De eerste leidde me naar een uitslagenpagina van de allereerste Alpro run op Neeltje Jans, de tweede was een verwijzing naar m'n inschrijving in de 10 kilometer van Mechelen.
That's it!
Wat zou je hier als werkgever uit kunnen besluiten? Dat hij me met vertrouwen een belangrijke brief die zonder omwegen, dralen of onmogelijke lotgevallen van welke aard dan ook (ik hoop dat de link met m'n Marathon Geert-alter ego niet gelegd wordt ;-) ) gepost moet worden in een door het lot voorbestemde en op 10 kilometer van 's mans maatschappelijke zetel gelokaliseerde brievenbus zou kunnen toestoppen, maar dat is 't dan ook ongeveer.

Vanochtend heb ik nog maar eens m'n eigen naam in het zoekvenstertje van Google getypt. Na 0,23 seconden wist mijnheer de zoekrobot me te vertellen dat hij ongeveer 280.000 resultaten gevonden had, echter geen enkele die rechtstreeks op mij van toepassing was: heel wat Geerten (waaronder zelfs een Heilige ... misschien gaat dit tóch over mij!?), een serieus pak 'Driezen', maar niets over mij.
Niets?
Wel euh ... toch wel, moet ik schoorvoetend toegeven. Op zoekresultaat nummer 10, geografisch bekeken het laatste resultaat van pagina nummer 1, stond m'n naam voluit, in 't lang en in 't breed. Geen verwijzing naar Facebook, geen referentie naar de site van één of ander loopevenement en zelfs geen relatie met m'n weblog. Blijkbaar sta ik vermeld op de pagina 'Klanten aan het woord' (klik er maar op voor de link ... ge moet nu niet doen alsof ge verlegen zijt) van Move to Cure. Move to Cure is dan weer de wonderfabriek van Lieven Maesschalk, de plek waar ik een 2-tal jaar geleden van m'n kuitperikelen verlost werd. Voorgoed verlost, zou ik zelfs mogen zeggen.
Je moet maar eens gaan kijken: de eerste getuigenis is die van mij, en het is een integrale overname van een blogje dat ik heb geschreven over m'n wedervaren met Lieven's praktijk. Heel netjes hoor, met bronvermelding erbij, waarvoor dank! Op die klantenpagina sta ik overigens in goed gezelschap, want na mijn toch wel zeer positieve commentaar komt een hele pleiade van beroemde Belgen aan het woord, waaronder Gert Verheyen, Emile Mpenza, Johan Musseeuw, Gella vandecaveye, Marc Wilmots, Bart Wellens, Erik Wijmeersch en Joël Smets. Geef toe, een mens kan in slechter gezelschap verkeren hé ...
Ik kan gewoon niet wachten tot pakweg Gella Vandecaveye me eens bij het revers zou scharrelen, liefdevol tegen de tatami kwakt, zich schrijlings op m'n borst nestelt en van de inspanning nog licht nahijgend in m'n oor fluistert 'Ben jij die marathonloper die samen met mij op de website van Move to Cure vermeld staat?'
In mijn dromen kijk ik haar dan recht in de ogen en antwoord piepend 'Ja, maar kan ik niet gewoon een handtekening van u, voor mijn dochter; ook een judoka?'

Het leven is, net als het internet, een vat vol verrassingen, dus wie weet ...

08:33 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Oh jee, ik vrees dat ik all over the internet te vinden ben... Let maar op over een paar maanden, je googelt op witloof en je komt bij mij uit LOL

Gepost door: Dannielle | 09/09/2010

Ik denk niet dat jij gaat piepen, als Gella jou iets in je oor komt fluisteren. Meer nog, ik weet het zeker! :-)

Gepost door: Sandy | 09/09/2010

Ik werd nieuwsgierig en ben mezelf gaan googlen. pjoehhh... het viel me reuze mee.

Gepost door: Jacqueline | 10/09/2010

Ach, zolang je het allemaal netjes houdt op internet, wat heb je dan te verbergen? Nog een paar jaar en dan is het juist omgekeerd: 'He, die Geert is maar 2x te vinden op internet'...' Dan vinden ze misschien juist dat verdacht!

Gepost door: Aschwin | 11/09/2010

Zolang je niets over je geslachtsdeel, vrouw of werkgever verteld is er niets aan de hand.
Tenzij je je zou schamen voor die razendsnelle tijden in uitslagenlijsten.

Gepost door: Koen Martens | 12/09/2010

Mijne google verraad niks over mij, oef!!

Gepost door: wendy | 13/09/2010

Heb het ook eens geprobeerd en voila, heb een heleboel over mezelf geleerd wat ik nog niet wist. En bij sollicitaties: ook eens googlen op het bedrijf waar je heen wilt...dan heb je een weerwoord :)

Gepost door: John | 16/09/2010

De commentaren zijn gesloten.