07/09/2010

In the year 2525 ...

Met een groepsnaam als 'Zager & Evans' kom je tegenwoordig niet meer in de Joepie, daarvoor is de concurrentie van Lady Gaga, Justen Bieber (huh?) en Los Chiwawa's de la Merde sont arrivés (ok, die bestaan niet, maar indien ik ooit met een groepje begin zal dat de naam zijn!) te groot, maar toch blijft hun liedje 'In the year 2525' zowel qua tekst als muziek staan als en huis.
Oordeel zelf voor een aantal seconden naar keuze, maar vergeet daarna niet terug te komen want mijn verhaal is nog niet klaar ...

Doe maar rustig aan; ik wacht wel ...

Het stoort toch niet dat ik even wat neurie?

hmmmmm .... hmmmmm ... pompompom ... zwei kleiner Italiener ... pom pom pom ... tralalaaaa ... wat moeten boerenmensen op die latten in Tirol ... pompompom ... holalalaaaaaa ... arme Joe, arme Joe, geen geluk voor jou ... pompompom ...

OK? Klaar? Geef toe, toch een mooi liedje hé?
En gaan we het hier hebben over Zager & Evans? Bah nee gij ...
Gaan we het dan hebben over muziek? Zolang ik nog niet met de Los Chiwawa's de la merde sont arrivés ben begonnen niet nee (ik moet als leadzanger eerst nog wat meer toonvast worden ...)
Het jaar 2525 dan? Zelfs niet, maar we komen in de buurt.

Het onderstaande tekstje vond ik vanochtend in mijn electronische brievenbus. Ik weet niet wie de auteur is, en dus kan ik deze persoon geen nominale eer aan doen door het vermelden van een copyright, maar het tekstje is dusdanig eenvoudig en ondubbelzinnig actueel dat het een misdaad zou zijn om het niet even in het zonnetje te zetten.

Hou jullie klaar voor het verhaal van Jean en Louise, oftewel Het verdriet van België anno 2010.
Oh ja, het verband met 'In the tear 2525' van Zager & Evans? Bwah, gewoon, het verhaal van Jean en Louise zou zich afspelen in het jaar 2050, en daar komt ook een 2 en een 5 in. Je moet 't niet altijd zo ver gaan zoeken ...

Enjoy ...

HET VERHAAL VAN JEAN & LOUISE

Het jaar 2050

België bestaat al lang niet meer, Vlaanderen en Wallonië zijn twee onafhankelijke republieken.

In een klein bouwvallig huisje in de cité van Luik zitten Jean en Louisa bij kaarslicht te praten. Jean is een gepensioneerde postbode, militant van de FGTB en op prepensioen sinds zijn 41ste. Louisa was kuisvrouw in de gebouwen van de Parti Socialiste maar is al 19 jaar op ziekteverlof.

Het is oudejaarsavond en Jean en Louisa zitten samen aan tafel.

De elektriciteit doet het al jaren niet meer, het gas is afgesloten en van stromend water is al geruime tijd geen sprake meer. Plotseling springen alle lichten in het huis aan. Er is elektriciteit! Louisa loopt naar het gasvuur en ja, er is ook gas. Ze draait de kraan van de lavabo open en er is stromend water.

 Jean vertrouwt het niet en roept in paniek naar zijn vrouw: 

"Louisa, va chercher mon fusil ! Les Flamands sont de retour!".

 

 

08:27 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Geweldig, de Joepie. Dan ben je toch best al oud als je je die nog kunt herinneren toch? ;-)

Gepost door: Dannielle | 07/09/2010

Poging 2... De Joepie, brings back memories. Of ben je al heel oud als je dit blad nog kunt herinneren? Of bestaat het zelfs nog?

Gepost door: Dannielle | 07/09/2010

Loop blog ?

Gepost door: Koen Martens | 07/09/2010

Ik ben tegen onbekwaamde mensen, dus tegen de politiek.... maar ben er nog niet zo zeker van als Vlaanderen beter af is alleen. Het zullen tenslotte dezelfde onbekwaamde mensen zijn die de touwtjes in handen zullen hebben ... Al meer zicht op je verdere loopplannen ??

Gepost door: Wim | 08/09/2010

Het is dat de 2 hoofdrolspelers in het verhaaltje ook echt modale inwoners zijn van België....anders zou ik het echt niet geloofd hebben... Jullie hebben tenminste nog verdeeldheid, in Nederland laat iedereen apathisch en passief alles over zich heenkomen.

Gepost door: John | 16/09/2010

De commentaren zijn gesloten.