06/09/2010

Nieuw begin

Het zijn zo van die uitdrukkingen waarmee je nooit ongelijk kan hebben.
Om maar meteen met het voorbeeld van de dag in huis te vallen: Een nieuwe start is altijd een nieuw begin. Tja ...

Vorige week had ik al een postje gewijd aan een nieuw hoofdstuk in het leven van mijn 12-jarige oudste spruit (hoewel ik ze met haar huidige groeicurve beter bij de bloemkolen zou onderbrengen ...). Sinds vorige week is ze ook van sport veranderd. Nu ja, veranderd is in dit geval een groot woord: ze speelt reeds sinds enkele jaren tennis, en dat is zowat de rode draad binnen haar sportbestaan, maar daarnaast heeft ze ook steeds nog een andere sport beoefend, zij het van een meer veranderlijke aard: het was begonnen met turnen, daarna dans, gevolgd door atletiek. Na het atletische geweld heeft ze zich enkele jaren op het artistieke gestort met achtereenvolgens muziek- en kunstacademie, respectievelijk 3 en 1 jaar lang, maar ook dat heeft haar allemaal niet lang genoeg kunnen boeien.
Nu ja, van mij mogen beide dochters (Fien is nog steeds gelukkig op het voetbalveld) doen wat ze willen, maar a) ze moeten een sport doen, kan me niet schelen dewelke, en b) seizoen beginnen = seizoen uitdoen.
Op een dag, enkele weken geleden, kwam Lenne (want zo noemt de bloemkool) naar me toe en vroeg me wat ik van judo vond. Niet dat dit zo onmiddelijk een vraag is waarop ik een ingestudeerd taalkundig perfect en vakkundig voorgedragen antwoord ten tonele kan voeren, maar toch moest ik niet lang nadenken. België (dat is het oude conglomeraat van het binnenkort bestaande Vlaanderen, Wallonië en de stadstaat Brussel ;-) ) heeft een rijke traditie aan getalenteerde judoka's die ten gepaste tijden zelfs op grote tornooien menig dikke Japanner met z'n spleetogen tegen de tatami konden smakken, maar bovenal is judo voor mij dé sport die ik eigenlijk altijd al heb willen beoefenen maar waar ik nooit ben toe gekomen. Ergens in mij is er altijd een klein stemmetje (ik geef grif toe dat mij cupmaat kleiner is dan de hare, maar voor het overige heb ik wel wat gemeen met Jeanne d'Arc) geweest dat me heeft ingefluisterd om het ooit eens in judogi te proberen, maar om uiteenlopende redenen is het er nooit van gekomen en nu, in de aanloop naar mijn hoogbejaarde jaren, is het ook de moeite niet meer.
Enfin, ik was weliswaar verrast door de vraag van Lenne, maar evengoed verheugd. Niet dat ik zo één van die papa's ben die zijn jeugddromen op de eigen kinderen projecteerd en hen desnoods wil slachtofferen op het altaar van de vervlogen onschuld om de eigen onvolbrachte wensen koste wat het kost alsnog te volbrengen, want daarvan lopen er op de voetbal al genoeg rond, maar toch ...

Ik vertelde haar dan ook dat ik het een mooie sport vond, een symbiose van lichaam en geest, het summum van concentratie en flitsende uithalen, voegde nog wat encyclopedische kennis over roemruchte judoka's bij en bracht het geheel op smaak met de mededeling dat er in Bonheiden, dicht in onze buurt, een judoclub met goede reputatie is.
Aandriingen moest ik niet, want eigenlijk was ze al verkocht (zo is ze: nooit zal ons Lenne 'zo maar' een vraag stellen ... in dat opzicht is ze zo vrouwelijk als het maar zijn kan) en ze zocht alleen nog maar een chauffeur voor de donderdag en zaterdagavonden.
Gevolg?
U kan het al raden: ondergetekende rijdt voortaan 2 maal weeks een dorpje verder om dochterlief in witkatoenen overall leeftijdsgenoten in het rond te zien zwieren. Eigenlijk best leuk om te zien, maar ik ben niet van plan om dikwijls de anderhalf uur die elke training duurt in de dojo door te brengen, want wie sport in Bonheiden zegt is niet alleen de Nederlandse taal machtig maar zegt ook sporthal Berentrode, en wie sporthal Berentrode zegt, die zegt ook atletiekpiste.
En dus heb ik voortaan het perfecte excuus om 2 keer per week het oranje gravel van de piste op te zoeken!

Ik hoop dat dit ook voor mij het nieuwe begin in kan luiden, want het lopen 'loopt' niet zoals ik wil. Daarover later meer; voor vandaag is m'n verhaaltje al meer dan lang genoeg ... hij die voortaan door z'n 12 jarige dochter in een allesverstikkende houdgreep gehouden kan worden groet jullie!

08:29 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Je bent wel de under dock in huis met drie vrouwen waarvan er een je zo de hoek in smijt.
Geert hou je er wel rekening mee dat trainen op de sintelbaan vraagt om aangepast schoeisel en een andere manier van trainen.
De kans op blessures is vele malen groter en dat willen we hier niet lezen.

Gepost door: Koen Martens | 06/09/2010

Ik heb ook twee dochters en een vrouw, die aan judo doen.
Het is de perfecte sport om een goede conditie op te bouwen, techniek en discipline te leren.

Een prima idee om de wachttijden te compenseren met pistetrainingen : zo doe ik het meestal ook, twee vliegen in één klap.

Gepost door: frank spencer | 06/09/2010

Wie weet loopt het spoedig weer zoals jij wilt dat het loopt met die trainingen op de atletiekpiste.

Gepost door: Jacqueline | 06/09/2010

Hé , ook toevallig: ook hier switcht de kroost van sport. Meer daarover op www.abeeltjes.blogspot.com

Gepost door: Aschwin | 06/09/2010

Belgiscg goud op de Olympische Spelen van 2020 ???

Gepost door: M@urice | 06/09/2010

Zeker gezien je vorige logje is het meer dan nuttig dat vrouwen hun "mannetje" kunnen staan als het op zelfverdediging aankomt. Goede keuze!

Gepost door: John | 06/09/2010

Judo in belgie, lang vervolgen tijden want is er niet ene "vander Geest"die belg is geworden om nog mee te kunnen doen aan competitie??
verbaas me over het feit dat je gewoon op een atletiekpiste terecht kunt zonder lid van een vereniging te zijn, hier in de buurt moet je er stante pede af.

Gepost door: JeeWee | 07/09/2010

De commentaren zijn gesloten.