01/09/2010

Dodentocht 2010

Had ik gisteren op het einde van mijn berichtje niet aangekondigd iets te zullen schrijven over de dodentocht?
Statistisch gezien is het een zeker percentage van onze bevolking niet gegeven om dit na te kijken, maar gelukkig behoor ik vooralsnog niet tot het homogene clubje der analfabeten en dus kan ik na een grondig nazicht volmondig beamen: jawel, gisteren op het einde van mijn berichtje heb ik aangekondigd iets te zullen schrijven over de dodentocht.

Ik zou alvast willen vragen om het knarsen der tanden, het fronsen der wenkbrouwen en het krabben der haren te willen stoppen, want inderdaad, de Dodentocht stond dit jaar niet in mijn planning en is zelfs funest voor iemand die de pretentie heeft om in oktober Eindhoven eens een kleine demonstratie te geven van wat pure snelheid eigenlijk allemaal inhoudt. Echter, door (daar gaan we weer) onze verbouwingen kwam ik de laatste weken niet of amper aan trainen toe en een lichte ontsteking op mijn rechterknie deed het me voorzichtig aandoen op het vlak van loopkilometers, wat niet wegneemt dat de hunker naar geldingsdrang en het opleveren van prestatiedruk nog steeds latent aanwezig was. Mijn vader ging voor de 12de opeenvolgende keer deelnemen (trouwens, hij scoort een 12 op 12 wat betreft finishes) en omdat zoiets nu eenmaal meebrengt dat dit steeds weer gespreksstof oplevert tijdens gezamelijke maaltijden zat ik met de mentale kiem om het ook nog eens te proberen. Uiteindelijk is dit dan uitgegroeid tot mijn derde deelname.
In 1999 nam ik de eerste keer deel, maar omdat ik toen totaal niets had voorbereid (hey, voorbereiden is voor mietjes ...), op compleet nieuwe wandelschoenen liep (hey, schoenen inlopen is voor strandjutters ...) en me van meet af aan overgaf aan een veel te hoog tempo (hey, rustig beginnen is voor ... eueueuh ... rustige beginners ...) strandde het avontuur net over halfweg, zo rond kilometer 60. Nu ja, ik stond toen wel met mijn blode kop in de kranten, want je zal altijd zien dat wanneer ik het wereldrecord marathon ooit zou breken de pers haar kat stuurt, maar wanneer ik na 60 kilometer genoeg blaren op mijn voeten heb staan om gans Pakistan droog te leggen ... hohoooo ... danstaan ze daar hoor, met hun 'mag ik je een vraag stellen ... en hoe was 't?'. Ach, ik heb het artikeltje nog; ik kom er later nog wel eens op terug ... 't was best wel grappig.

Mijn 2de deelname werd wel een succes: op loopschoenen (ik heb toen ook dik de helft gelopen), een gedegen voorbereiding en een flinke dosis revanche in de broekzak kwam ik om 9u45 in Bornem aan. Halleluja!

En nu dus mijn 3de deelname. Onvoorbereid. Niet op nieuwe schoenen, die fout maak ik geen 2de keer, maar eigenlijk op te oude schoenen. Ook niet ideaal, maar ja, de wereld is nu eenmaal een verzamelplaats voor imperfectheden. En ja, als je't dan toch allemaal moet weten: weer te snel vertrokken.
Ik kan daar niet aan doen: als ik een hele sliert mensen voor me zie dan moet ik daar voorbij ... zoiets zit bij ons in de familie; vraag 't maar na. Omdat ik samen met mijn vader (hij ging iemand bgeleiden naar een eerste aankomst en dus temperde hij zichzelf) zowat achteraan stond en dus meer dan 10.000 lotgenoten voor me had werd het één lange inhaalrace.
De eerste 50 kilometer gingen aan een gemiddelde van rond de 7,2 kilometer per uur. Pas op, zonder te lopen hé. Ik heb pas 2 dagen voor de start beslist om mee te doen, en dan heb je er niks aan om zotte dingen te presteren.
In Buggenhout (dat zal zowat rond de 60 kilometer geweest zijn) ging ik even in de pitstop voor een groot onderhoud waar de Rode Kruiser van dienst de vraag 'Kan u even mijn hamstrings masseren?' verkeerd interpreteerde als 'Kan ik u verzoeken om mijn benen er even af te vijzen?' maar desalniettemin een fantastische job afleverde.
Tja, alles kom je tegen op zo'n tocht van 100 kilometer hé ... een nicht van mijn echtgenote die samen met haar man wandelde aan sneltreintempo, een Nederlander die in oranje uitrusting gestoken al voor de 15de keer deelnam en honderduit (hoe toepasselijk) vertelde over zijn wandelavonturen, een welbekende en supersnelle blogger die me op een moeilijk moment, zo rond Mariekerke, mentaal ondersteunde en een stukje meewandelde (mas gracias, por favor! En succes in Eindhoven!!), een man die op 600 meter voor de eindstreep nog alles uit de kast haalde om tot bij mij te lopen met de vraag of hij samen met mij de laatste rechte lijn mocht overbruggen, want hij had al 99 kilometer alleen gestapt en hij kwam niet graag alleen aan (rare jongens, die wandelaars ...). Enfin, ik was blij met m'n deelname aan deze zoals steeds puik georganiseerde wandeltocht, maar ik was evenzeer blij toen 't voorbij was. Om 12u37 kreeg ik op het dorpsplein van Bornem m'n medaille, diploma en, of course, ananas.
Blij maar vooral moe.

Ah ja, ter volledigheid: Tania, die even later in Bornem aankwam (ja, zij moest thuis nog werken, verbouwingen, weet je wel ;-) ) mocht me komen afhalen in de tent van het Rode Kruis, want ook dat is een traditie bij mij: als ik na 100km wandelen Das Ziel bereik krijg ik een appelflauwte, en onze rood gekruisde vrienden nemen dat nogal serieus.


Mijne dames en heren, ook vandaag was het weer een hele eer om tot u te mogen voorlezen uit eigen werk. Ik zie jullie graag bij een volgende gelegenheid weer. Toedeloe!

08:30 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

En ik maar denken dat je zo ongeveer wekelijks een dodentocht aflegt, wanneer je weer eens een hotelkamer niet kunt vinden.
Bij deze krijg je in elk geval aan het einde een medaille in plaats van een historisch pepermuntje op het hoofdkussen.

Gepost door: rencapy | 01/09/2010

Nou,nou da`s me ook een prstatie van formaat.
Mag hopen dat coach mario deze tocht naadloos in je schema heeft ingepast.

Gepost door: JeeWee | 01/09/2010

Pjoehh.. petje af hoor !! 100 km wandelen op oude schoenen.

Gepost door: Jacqueline | 01/09/2010

Dat vroeg ik me ook af: wat zegt de coach daarvan? Billenkoek?
Ik had onlangs efkes een halve marathon tussendoor gelopen, maar in vergelijking met die 100 km van jou, ben ik nog wreed braaf geweest.
In elk geval heb je dat weer voortreffelijk beschreven! En proficiat!

Gepost door: Sandy | 01/09/2010

Gelijk al de achterstallige trainingen weggewerkt...

Gepost door: wim | 01/09/2010

Tuurlijk: even 100 km wandelen, tussen het verbouwen door...! Op deze manier krijg jij je km-tjes wel in de benen voor Eindhoven... Maar: ENORM knap gedaan Geert!

Gepost door: Aschwin | 01/09/2010

Hebben jullie daar geen openbaar vervoer? Wat een pesteind man...100 km maar evengoed: super knap!!

Gepost door: John | 01/09/2010

Knap gedaan, ongetraind en gewoon op een paar oude sloffen 100 km weg stappen in een bette tijd.
Ga zo door Geert, je komt erwel.

Gepost door: Rich@rd | 03/09/2010

ik lig hier weer bijna plat van het lachen om je schrijfsels. 't is alweer veel te lang geleden dat ik bij je langskwam... Hoog tijd dat je jezelf es trakteert met een facebookaccount zenne, daar kun je perfect je blogjes op posten en dan blijven wij up to date !! ;-)

Gepost door: Chris | 14/09/2010

De commentaren zijn gesloten.