31/08/2010

MVD 2010

Het is niet omdat er hier even geen berichtjes zijn verschenen dat het leven, net als de sterre, stil is blijven staan. Wel integendeel.
Meestal is het uitblijven van een bericht eerder het bewijs van het tegendeel, maar ik ga me nu even niet bezondigen in het eindeloos repeteren van even traditionele als nietszeggende mantra's à la 'druk druk druk blablabla', 'werk werk werk blablabla' of nog 'verbouwingen verbouwingen verbouwingen blablabla'. Misschien kom ik op enkele elementen van deze dagvullende activiteiten bij gelegenheid nog wel terug, maar laat me in eerste instantie maar gewoon terugkomen op meer wonderbaarlijke gebeurtenissen die het geregelde en bij wijlen saaie leventje van ondergetekende tijdens de voorbije 2 weken kleur hebben gegeven. Te beginnen bij de Memorial Van Damme.

Dankzij Bjorn, gedreven auteur van het blog 'run out of hell' en fanatiek volger van bands zoals Golden Piercing in the Ear (later omgedoopt tot Golden Earring omdat dit nu eenmaal makkelijker bekt en ook vermeld kan worden op kleinere affiches), Wietloaf (vanwege associaties met een witte groente die bij voorkeur in en zanderige bodem wordt gecultiveert enerzijds en een door verbranding geconsummeerde softdrug anderzijds later verbasterd tot Meat Loaf) en Heintje en zijn Accordeondudes (inderdaad, en ik geef het graag toe: ik hou ervan om de zaken in het belachelijke te trekken) had ik de gelegenheid om kosteloos, gratis, voor niks en dit alles slechts op vertoon van een vrijkaart dit evenement bij te wonen. Zonder te betalen hé!
Straf!
 
Nog straffer is de haast encyclopedische kennis van onze sympathieke noorderbuur wanneer het mondiale atletiekgebeuren ter sprake komt. Hij geeft het niet graag toe, maar uit goede bron heb ik vernomen dat Bjorn niet alleen in het bezit is van het eerste maandverband van Blanca Vlasic, het tweede melktandje van Samuel Kipkoteder (uiteindelijk geen beroemd atleet geworden, maar 't had gekund) en het automatische versnellingsapparaat van Usain Bolt, maar tevens te pas en te onpas grote tot middelgrote ateletiekevenementen bezoekt.
Laat het me zo stellen: bij de ingang kocht ik een programmaboekje, maar ik had evengoed de namen achter de borstnummers aan Bjorn kunnen vragen, want hij kende ze zowat allemaal.

Bon, de meeting zelf dan: in één woord --> fantastisch! Of in 3 woorden --> FAN - TAS - TISCH.
Ik ken het Boudewijnstadion eigenlijk enkel van voetbalwedstrijden en concerten van Bruce Springsteen, maar dit is toch nog andere koek. OK, den Bruce is muzikaal bekeken beter dan pakweg Cedric Van Branteghem, maar de sfeer en de aanstekelijke aanblik van zoveel toptalent staat in schril contrast met de wedstrijden van "onze" Rode Duivels.
Ach ja, verwacht van mij nu geen wiskundig nauwkeurige omschrijving van de Memorial, daarvoor verwijs ik jullie graag door naar kranten, televisiejournaals of blogs van anderen die er ook bij waren, maar ik was toch, en ben nog steeds, onder de indruk van de hele organisatie. Zelfs in die mate dat ik er volgend jaar koste wat kost terug bij wil zijn, en liefst terug met first row view op het ritmische heupgewieg van Air Blanca, want dat was in mijn ogen toch de topvedette van de affiche.

Misschien nog enkele boodschappen van niet direct algemeen nut:

  • België is een federale staat waar geen land mee te bezeilen valt. Dus, wanneer je na het horen van 'Dos cervecas por favor' te horen krijgt dat Jupiler een tournee générale geeft, ga dan niet naar de bar en vraag 'een pintje', want er is geen kat die je verstaat. 'Une bière', daarentegen verricht wonderen ...
  • wanneer je een friet bestelt en afgeleverd krijgt, zorg dan dat je reeds je betaalmiddelen klaar voor gebruik hebt. In het andere geval dwing je jezelf tot hilarisch gemanouvreer met als gevolg dat je friet voor 50% tegen het Brusselse asfalt kwakt en je tartaarsaus met dodelijke precisie je buurman besmeurt (nogmaals sorry, Bjorn ;-) )
  • zou je graag volgend jaar de Memorial bijwonen, kom dan wat vroeger en ga naar de opwarming van de junioren kijken op het oefenterrein naast het planetarium: écht inspirerend!

Voilà, dat is zo een beetje hoe ik vorige vrijdagavond mijn tijd heb doorgebracht.
In de rubriek 'doe eens iets zots in je weekend' zal ik morgen mijn verslag van de dodentocht brengen. Hopelijk zie ik jullie dan weer ...
Hieronder nog enkele beeldekens van de Memorial. Het copyright komt Bjorn toe ...

Blanca.jpgMVD.jpgMVD2.jpg



08:25 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

10/08/2010

Kleine hotel, deel 2

Skynet heeft z'n blogterrein een beetje vernieuwd, en dit op een dusdanige manier dat ik een beetje de kluts kwijt ben. Niet dat daar zo veel voor nodig is, maar toch.
Toegegeven, ik heb nu meer mogelijkheden om m'n blog te verpersoonlijken (niet dat ik daar tijd, zin of animo toe heb, maar 't kan) maar anderzijds zijn ook de addertjes onder het gras exponentieel toegenomen. Ook daar heb ik noch tijd, zin of animo voor, maar struikelen over in het groene gras verstopte slangedinges gaat me nu eenmaal van nature beter af.

Waar ik naartoe wil ... vorige week heb ik een berichtje geschreven over mijn hotelperikelen in Warschau. Welnu, dat berichtje was nog niet af, verre van zelfs. Mijn interpretatie van de knop 'opslaan' (ik dacht aan zi-oiets als bewaar het bericht zodat ik het later kan vervolledigen) was niet compatibel met hoe Skynet het ziet (sla op, wacht een beetje en WHAM ... publiceer). Nu ja, misschien maar beter zo want het was al een lange post en er komt nog een heel stuk aan.
Vandaag dus deel 2 van 'Kleine hotel'.

Wat voorafging: Marathon Geert ging de slimmerik uithangen door een obscuur hotelletje te boeken in de bossen van Warschau, meer bepaald in een straat onbekend aan zelfs de meest geupdate GPS. Op zijn zoektocht bevond hij zich aan de compleet verkeerde kant van de stad, en hij heeft net telefonisch instructies gekregen van de vriendelijke receptioniste teneinde alsnog zijn bestemming te bereiken. De volledige versie van deel 1 kan je alsnog hier nalezen.

Ik reed dus richting de mij zonet opgegeven coördinaten. Eens ter plekke - 1 uur later - vond ik in het wel degelijk bestaande doch zeer onooglijke gehucht geen hotel. De eerste mens die ik er zag, een wel zeer typisch heerschap (marcelleke, gestolde biervlekken incluis, over de uitbundig bengelende buik gespannen, om maar iets te noemen) maakte me met enkele norse lokale klanken dat hij absoluut van geen hotel in de buurt wist. Een dame die een kinderwagen aanstuurde verzekerde me dat er ergens wel degelijk een klein hotel was, niet eens zo ver af en eigenlijk heel eenvoudig te vinden, namelijk hier linksaf, de straat teneinde en daarna rechts tot aan het einde van het bos, daarna 2de links, een kleine zandweg in en daar is 't op de rechterkant. Toen ik me terug achter het stuur van m'n rode huurwagen zette kwam ze, met kinderwagen en al, wild gesticulerend op me afgestormd. 'Dat moet wel de uitwerking van mijn als onweerstaanbaar geadverteerde deodorant zijn', dacht ik bij mezelf, maar er is wel degelijk een enorm verschil tussen de reclamewereld en het werkelijke leven, want haar bedoeling was louter eervol: ze had zich een beetje vergist in haar eerdere omschrijving, en ik kreeg op een inderhaast gevonden bedruimeld stukje papier een compleet andere routebeschrijving voorgeschoteld.
Geloof me, ik heb beide versies geprobeerd, maakte kennis met meer zandweggetjes dan de gemiddelde eindoverwinnaar in de Dakar-rally en zag zowel mijn kilometerteller als de digitale aanduiding van mijn klok tot ongekende hoogtes stijgen, maar het hotel vinden, ho maar ...

En dus zocht ik weerom telefonisch contact met de warme klanken van de receptioniste. Ik omschreef zo nauwkeurig mogelijk mijn locatie en kreeg tot mijn grote opluchting te horen dat ik er bijna was. Mocht wel, na meer dan 2 uur rijden. De mooigestemde dame gaf me duidelijke instructies, straatnamen inbegrepen, en ik kon zowaar de straatnaamborden vinden waarvan sprake. Enkel ... de  laatste etappe, namelijk de straat van het hotel zelf, ontbrak in het plan. Dertig minuten lang heb ik rondjes gedraaid in een gehucht amper een voorschot groot, maar de zoete smaak van het succes bleef me onthouden. Totaal ontredderd (hoe zou je zelf zijn; het was inmiddels voorbij 10 uur 's avonds) besloot ik om mijn reservatie te laten voor wat ze was en toch maar naar 't centrum te rijden om me in mijn vertrouwde hotel in te checken. Een half uurtje tuffen richting centrum, dat kon er nog wel bij. Aangekomen kreeg ik de volgende domper te verwerken: het hotel zat vol. Ook mijn getrouwheidskaart van de hotelketen, een kleinood dat er doorgaans voor zorgt dat er toch plotseling nog ergens een vrije kamer tevoorschijn getoverd wordt, kon deze situatie niet verhelpen, en dus kon ik terug naar af. Trouwens, ik denk dat het toerisme in Polen serieus boomt, want ook in 2 nabijgelegen hotels kreeg ik nul op het request.
Onderweg naar het centrum had ik echter nog een hotel gezien. Ik was er niet gestopt omdat het me een eerder sjiek hotel leek, en ik was er, om het zacht uit te drukken, niet op gekleed: een door het werken in een vuile computerzaal bezoedelde jeans, in zweet doordrenkt hemd en als toemaatje een dikke vette smeer op het aangezicht. Op dit moment leek dit hotel echter m'n enige kans op redding van een overnachting in hotel Opel Astra.
Toen ik er aankwam was de nachtportier reeds van dienst, en als antwoord op mijn vraag of er nog een kamer vrij was bekeek hij me alsof hij net de opdracht had gekregen om het kadaver van zijn medio vorig jaar overleden favoriete fox terriër met de blote handen alsnog naar het vilbeluik te brengen. Nu ja, gezien mijn zopas omschreven uiterlijk kon ik hem moeilijk ongelijk geven. Gelukkig stelde hij zich bij het monsteren van mijn platinum business creditcard (nee, dit was niet het moment om bij wijze van flauwe grap de plastic klantenkaart van de bakker te laten zien ...) al een beetje meer verzoenend op, en hij begon zelfs een vrijblijvend gesprek over, hoe kon het ook anders in die periode, voetbal.
Het was de dag voor de halve finale van Nederland, en omdat hij me voor een Nederlander aanzag (ik hoop voor onze noorderburen dat dit niets met mijn uiterlijk en/of properheid van die avond te maken had ;-) ) nodigde hij me met veel aandrang uit om de wedstrijd 's anderendaags op groot scherm in de tv-zaal van het hotel te volgen.

Héhé, eind goed, al goed. Het heeft wel 4 uur geduurd, maar ik had wel een knusse kamer in een mooi hotel mét uitmuntend restaurant en zelfs voetbal op groot scherm.
Helaas heb ik eerste helft van de wedstrijd 's anderendaags gemist, want een stom zorgde ervoor dat heel de regio zonder electriciteit zat, maar kom; 't had erger kunnen aflopen.

Ziezo, mijn verhaal is nu volledig uitgeschreven, het verwerkingsproces voltooid en naar ik hoop zijn jullie er nu van overtuigd dat het leven van een rondreizend consultant niet altijd bezaaid is met welriekende rozenblaadjes.

13:35 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

09/08/2010

Berggeit

In het kader 'doe eens iets zot op zondag' heb ik gisteren zowat de hoofdvogel afgeschoten.

chiro.jpgGisteren gingen de 2 mini-Marathon Geertjes op Chirokamp. Voor diegenen die onbekend zijn met deze jaarlijks weerkerende hoogmis van het Vlaamse jeugdbeweginggebeuren: 'het kamp', overigens niet te verwarren met 'Mein Kampf' wat dan weer het standaard handboek is voor Vlaamsche onthaalmoeders, is een 10 daagse waarop leden, leiding en volwassenbegeleiders eensgezind naar de Ardennen trekken in een poging om in die bepaalde tijdsspanne zoveel lagen modder aan te kweken dat zelfs 3 uur intensief schrobben amper soelaas brengt.
'Het kamp' is echter ook een plek waar je kinderen zich te ontplooien op een plaats die niet direct onder de supervisie van 's moeders vleugels staat, en ik vind het belangrijk om ze die kans te geven. Mijn beide nakomelingen zijn trouwens 2 échte Chiro-chicks, en 'het kamp' staat dan ook reeds maanden met stip in hun kalender gegrift.

Tot zover deze 'Ode aan het Kamp'. Nu, vorige week zag ik een vriend die eveneens enkele telgen richting Dohan (niet zo ver van Bouillon) diende te sturen.
"Ga jij ook naar Dohan, komende zondag?" vroeg hij me.
"Uiteraard", antwoordde ik, "Ze kijken er al naar uit hoor!"
"En hoe ga jij tot ginder?"
Tja, dat is dus het type vragen waarmee ik altijd weer een probleem heb hé. Dohan ligt op 180 kilometer rijden, oftewel 2 uur en voiture, je moet 2 belhamels met aangelande bagage vervoeren ... enfin, de autoped is in zulke omstandigheden geen vervoermiddel waarmee je veel geschiedenis zal schrijven. De luchtballon evenmin en dan wil ik het al helemaal niet hebben over rolschaatsen, kajaks of luchtgitaren.
En dus zei ik hem "Wel, mijn vliegtuig moet toevallig juist dit weekend binnen voor een groot onderhoud. Ik denk dat ik maar eens gek doe en de wagen neem ..."
Amper de moeite nemend om een monkellachje te ondrukken vertelde mijn gesprekspartner me dat hij, samen met nog enkele gelijkgestemden, de tocht per racefiets ging ondernemen. Oftewel: sommige mensen weten verduiveld goed hoe ze me uit m'n tent kunnen lokken! Slechte karakters, dat zijn het. Slavendrijvers pur sang. Moordenaars!
Ach, ik ga op deze pagina's geen breed uitgesmeerd verslag brengen over het denkmechanisme dat door deze kleine conversatie in gang is gezet, maar feit is dat het zaadje werd geplant wat uiteindelijk op zaterdag uitgroeide tot een mooie, fiere, vruchtendragende IK GA MEE!
Het leuke aan zulke korte termijnbeslissingen is dat je je geen zorgen maakt over het feit dat je nog nooit meer dan 120 kilometer gefietst hebt, en er ook niet over inzit dat de fietsteller dit jaar nog op het mooie ronde getal '0' staat. Gewoon, beslissen, banden oppompen, om 5u45 des ochtends op de plaats van afspraak verschijnen, schoenen vastklikken en ... fietsen maar.

Het moet gezegd: we hadden een prachtige groep: 11 man - eigenlijk 10 man en 1 vrouw - met wisselende achtergrond en al even verschillende fietsverledens die zich als een bonte slang van Muizen over Leuven langs Eghezée, Namen, Dinant en Beauraing naar het einddoel kronkelde. Even na Namen werd de groep tot 10 eenheden herleid (voor de nieuwsgierigen: het vrouwenbestand in ons peleton bleeg intact), maar de eensgezindheid bleef, ook toen we de door cateringproblemen en lekke banden opgelopen 20 minuten achterstand in het volgens sommigen licht glooiende landschap maar volgens mijn benen Belgische hooggebergte probeerden op te halen. Iedereen praatte met iedereen, iedereen moedigde iedereen aan, en de snelsten wachtten op elke heuvelrug de trageren op. Hoe ik me in de groep hield? Zeker niet bij de berggeiten, daar ligt duidelijk mijn roeping niet. Laat ons zeggen dat ik de kopman van de onderbuik in onze groep was ;-)
Op heel wat plaatsen werden we opgewacht door onze volgwagen (jaja ... 't was tot in de puntjes geregeld) zodat niemand op enig moment een hongerklop diende te vrezen, en zowel de bestuurder als de co-piloot annex huisfotograaf verstonden de edele kunst om ons ten gepaste tijden te jennen (of hoe noem je dat anders: met pils in de hand vanop een terras brasliederen te brallen wanneer wij na dik 140 kilometer de schijn hoog probeerden te houden door een glimlach te forceren) dan wel aan te moedigen (die laatste helling was nooit overwonnen zonder ondersteunende decibels, zeker weten!).

Foto's zijn in overvloed genomen maar kan ik nog niet weergeven, simpelweg omdat ik ze nog niet in mijn bezit heb, maar de euforie is nog tastbaar aanwezig: uiteindelijk zijn me 5 minuten na schema, om 15u20, op het kampterrein door een uitzinnig joelende massa onthaald (bwah, in werkelijkheid waren het enkel de wifes and girlfriends die een snelle kus kwamen geven om dan aanmatigend aan te sporen om ons snel om te kleden zodat we mee konden op de traditionele 'brengdag-wandeling', maar legendes worden zelden geboren door enkel en alleen de feiten weer te geven ...).

De oogst: een superervaring, een pluim op de hoed, 5 platte banden (nee, niet ik deze keer), 1 afgelopen ketting (ook hier: niet ik), zure benen (jawel, ikke!) en de belofte om volgend jaar zeker weer van de partij te zijn. Zeker wel, maar dan wel met trainingskilometers in de benen!

08:35 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

06/08/2010

Telex van de Week (78)

telex--start--
net nog op het radionieuws:
--stop--
noodhulp na de overstromingen in Pakistan stroomt toe
--stop--
toch een volledig foute woordkeuze hé!?
--stop--
kunnen ze net zo goed zeggen dat het nieuws over de Russische bosbranden zich als een lopend vuurtje verspreidt ...
--stop--
bon, na drie weken radarstilte is het tijd voor Telex nummer 78 ... lets rock 'n roll ...
--stop--
Nederland trekt z'n militairen terug uit Afghanistan
--stop--
ik had veel liever gezien dat de vader van Elio di Rupo zich een jaar of 50 geleden had teruggetrokken
--stop--
net voordat hij het dodelijke vruchtbare schot richting eicel had geschoten
--stop--
anderzijds, dan moesten we het nu doen zonder een pittig stukje Vlaamse spraakkunst ...
--stop--
zoals deze:
--stop--
het zware punt van België moet in de gewesten komen te liggen
--stop--
"komen te liggen" vind ik al op 't randje
--stop--
maar "het zware punt" ...
--stop--
als er in de de Belgische politiek al zoiets als een 'zwaar punt' zou bestaan
--stop--
dan zal 't zeker niet op de schouders van een politicus staan
--stop--
de enige kandidaat die ik zie is de vervaarlijk ogende massa iets ten zuiden van Bart De Wever's navel
--stop--
en 't ergste is dat onze politici school maken
--stop--
met name in Nederland
--stop--
allez, komaan zeg ... die minderheidsregering ...
--stop--
menen ze dat nou?
--stop--
en dan de soap rond Laura Dekker
--stop--
eerst wel, dan weer niet, nu weer wel
--stop--
ik blijf het raar vinden hoe een 14-jarig meisje een advokaat onder de arm kan nemen om tegen de staat over zoiets te procederen en dan nog gelijk krijgt ook
--stop--
verontrustend is dat haar ouders, vader op kop, het ook nog eens geweldig vindt
--stop--
als haar ooit iets overkomt ...
--stop--
ach, als we nood hebben aan eens wat opbeurend nieuws
--stop--
dan moeten we naar Japan gaan
--stop--
de oudste inwoner van Tokio is daar vorige week overleden
--stop--
allez, 't is te zeggen, de man die officieel 110 jaar oud zou zijn is eigenlijk al 30 jaar dood
--stop--
zijn erfgenamen hebben dit echter nooit aangeven en konden zo al die tijd zijn pensioen blijven trekken
--stop--
aan de politie verklaarden ze dat de brave man zich dertig jaar geleden op z'n kamer heeft teruggetrokken omdat hij voortaan als een buddha wilde verder leven
--stop--
toen de politie de kamer ging onderzoeken vonden ze zijn gemumificeerde lichaam
--stop--
juist ja ...
--stop--
Ramses II heeft indertijd ook zoiets gedacht
--stop--
eigenlijk staaft dit verhaal mijn bewering dat Koningin Fabiola ook al een hele tijd niet meer onder ons is
--stop--
ik blijf 't echter knap vinden hoe ze die mummie elk jaar op de Nationale Feestdag kunnen laten wandelen
--stop--
sinds vorig jaar zelfs met een stuk fruit in de hand ...
--full stop--

15:20 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05/08/2010

Kleine hotel ...

Daar in dat kleine café in Warschau ...
Daar zijn de mensen gelijk én tevree ...

Daar in dat kleine café-éé in Warschau ...
Hoewel, je gps wil weer niet mee!

Verander een klein beetje de tekst en let niet op mijn talent om door slechts een kleine vibratie van mijn stembanden onweders over het land te roepen, en je zou me zo als backing vocal van een internationaal bekende zanger kunnen zien.
Het moeten niet altijd kleine blauwe mannekes met witte pinnemutsen zijn!

Maar zoals wel vaker staat mijn inleiding niet direct garant voor de inhoud van het verdere bericht, en laat het deze keer niet anders zijn!
Had ik jullie niet een verhaal over mijn trip naar Warschau beloofd? Inderdaad ja, dat had ik gedaan. En hou ik mijn beloftes niet altijd? Eueueuh ... nee, niet altijd, maar deze keer écht wel.

Warschau dus.
Een business trip als een ander, zo standaard als wat en uiteraard tot in de puntjes voorbereid door uw trouwe dienaar. Ik dus.
Belangrijk puntje in m'n voorbereiding is het vastleggen van een hotel. Nu heb ik op de meeste plaatsen al wel m'n vaste adressen, maar in Warschau werd tot voor kort alles door de lokale mensen geregeld, maar tegenwoordig maak ik er een sport van om steeds weer eenzelfde kwaliteit aan een betere prijs te vinden. Eén van de belangrijkste bronnen om deze bij wijlen interessante zoektocht te starten is de hotelwebsite booking.com, zo ook bij m'n trip naar het Poolse hoofdstedelijk gewest.
Iedereen stelt uiteraard z'n eigen eisen, maar wanneer ik een hotel zoek zijn de meest prominente criteria: ligging ten opzichte van mijn werkplaats, prijs en de mogelijkheid om zonder veel ongevallen een toertje te kunnen lopen. Secundaire criteria, laat ze ons catelogeren onder de noemer 'nice to have' zijn dan weer een restaurant dat laat open blijft en wireless internet.
Leuke extra's waar ik me telkens weer op verheug maar waar ik nog telkenser weer geen tijd voor heb om gebruik van te maken zijn een fitnesszaal en zwembad.
Och, we reizen om te werken, niet om met onze blote kont in de sauna te zitten, nietwaar?

Nu had ik online toch wel een mooi hotelletje gevonden: niet te duur (€30 per nacht, ontbijt inbegrepen), met een restaurant dat erg laat openblijft, een 20 minuutjes rijden van m'n bureau-voor-3-dagen én, niet te versmaden, aan de rand van de gigantische bossen aan de westzijde van Warschau. De keuze was snel gemaakt!

Jullie begrijpen al wel dat er iets niet klopte, want anders zou dit blogje een ode zijn aan het kleine kiezelsteentje tijdens m'n laatste training, een lofzang op de mooie zonsondergang die ik bij een recent loopje mocht aanschouwen of een hartstochtelijke vloek op de paardestront waar doorheen ben gespurt, alles behalve een bericht over het hotel aan de haven bosrand.

OK, hier gaan we.
Die avond, ik zal het nooit vergeten: het was het einde van een werkdag waarin ik de vanwege een probleem met insijpelend vocht door een defecte airco meest smerige server aller tijden heb vervangen. Het vuil op je handen kan je wegwassen, maar de smeer op je jeans niet en je zal altijd zijn dat je de meest strategisch verworven zwarte streep op je aangezicht vergeet weg te spoelen. Moe maar voldaan en in een bedruimelde toestand plofte ik me in de bestuurderszetel van de huurwagen, het adres van m'n hotel in de aanslag. Toen ik dit adres in m'n gps wilde intikken vertelde het kleine electronische wegenwonder me echter dat de straat niet in zijn nochtans enorm uitgebreide stratenlijst niet te vinden is. Nog eens gebrobeerd, en nog eens, en nog eens, maar een adres blijkt toch wel degelijk een vrij statisch iets te zijn wat je niet op 18 verschillende manieren kan interpreteren.
Terugkeren naar m'n bureau ging niet want de kantoren waren reeds gesloten. Gelukkig kon ik nog een collega bereiken die op internet het adres voor me kon verifiëren. Het adres bleek echter te kloppen als een timmerman op een doodskist. Ik vroeg, en kreeg, de naam van de dichtstbijzijnde hoofdbaan (Google Earth rules!), kwestie om me in de juiste richting te begeven en daar zou ik 't dan kunnen vragen.
M'n GPS werkte deze keer wel mee; de reistijd zou ongeveer een 25 minuten bedragen, dus dat klopte zo ongeveer. Nu ja, 25 minuten, dat is wanneer je netjes kan doorrijden, maar ik mocht aan den lijve ondervinden wat de combinatie wegenwerken/spits rond Warschau allemaal met een automatische berekening van een gps kan doen ... anderhalf uur deed ik erover!
Maar ach, wat is nu 90 minuten in een mensenleven wanneer je weet dat beminnelijke bospadjes op jouw door Asics omhulde licht verende voetstap liggen te wachten?
Nu bleek die hoofdbaan toch in de eerste plaats eerder baan dan hoofd te zijn, met heel wat villa's en uitbundig rondgestrooide zijwegjes. Niet direct een logisch inplantingsgebied voor een hotel en bovendien kon ik al helemaal geen bossen ontwaren. Iets klopte er niet, maar wat? Geen probleem: ik had het telefoonnummer van het hotel opgeschreven, en klaar om een warrige conversatie in een slechts half en half met Engelse klanken doorspekt dialect te voeren toetste ik het nummer in op m'n mobieltje. Tot mijn grote verrassing kwam ik in contact met een receptioniste die niet alleen een prettige en licht erotiserende telefoonstem had, maar het bovendien ook nog eens in foutloos Engels kon uitleggen. Een mens mag toch ook al eens geluk hebben hé?
Hoewel ... geluk ... na een korte uiteenzetting over het verschil tussen de plaats waar ik me bevond en de plaats waar ik me zou moeten bevinden, kwam ik er achter dat ik helemaal aan de verkeerde kant van Warschau zat. De straat die ik had ingetikt blijkt genoemd te zijn naar de één of andere generaal die zich in Polen ooit onsterfelijk heeft gemaakt door een paar Turken te molesteren, een Rus of 2 op z'n bakkes te kloppen of in z'n vrije tijd als eerste ooit een komkommer met ballen te kweken, enfin, ik weet het zo precies niet meer maar feit is dat elk district in Warschau wel een straat naar de brave man heeft vernoemd, en mijn GPS vond het gewoon nodig om me een extreem foutieve keuze te maken. Nieuw berekende reistijd: nog ne keer 50 minuten ebij, te vermenigvuldigen met een factor 2 vanwege de wegenwerken en files. Niets aan te doen, want ik wou zeker lopen én een bed voor de nacht stond ook al met stip op m'n verlanglijstje genoteerd.

11:40 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04/08/2010

Uit vorm

Zegt de ene paspop tegen de andere "Ik ben helemaal uit vorm" ...

druivelaar.jpgTja, mopjes bedenken is nooit m'n sterkste punt niet geweest, reden waarom mijn professionele levensweg zich nooit in de richting van De Druivelaar, de welbekende dagscheurkalender die al sinds 1915 zijn weg naar driekwart van de Vlaamse huiskamers weet te vinden, heeft geduwd.

Anderzijds ben ik dan weer niet filosofisch genoeg om ooit met enige kans op slagen een CV richting Bond zonder Naam te sturen. Komt daar nog bij dat ik vroeger altijd dacht dat de Bond zonder Naam ook wel eens een Bond zonder Adres zou kunnen zijn, en hoe kan je in 's hemelsnaam een sollicitatieverzoek sturen naar een bedrijf zonder adres?
Tja, in mijn leefwereld van enkele decennia geleden dichtte ik Phil Bosmans wel vaker mythische eigenschappen toe.

Maar wijken we niet af? Inderdaad, we wijken af, net als de zwemster die een paar weken geleden het kanaal overzwom: in principe een afstand van een goeie 30 kilometer op zijn smalste punt gemeten, maar door de stroming en de golven (wat had ze anders gedacht tegen te komen??) kwam de koene meermin aan een totaal van boven de 100 zwemkilometers! Nog een geluk dat ze heel dat eiland niet gemist heeft of ze lag nu nog op koers voor New York.

Maar bon, zoals gezegd: ik wijl af.

Ik had het vandaag graag even willen hebben van mijn sportexploten gedurende de laatste 3 weken.
Om kort te zijn: ik kan er heel kort over zijn! (Phil Bosmans: eat your heart out! ;-) )

Coach Mario had me tijdens de voor de duur van m'n goed 2 weken en een half uithuizigheid geen onmogelijke zaken opgelegd: 1 training per 3 dagen en dan nog niet de meest uitputtende. Voor mezelf had ik uiteraard al lang opgemaakt dat 1 training op 3 dagen voor watjes en uitgebluste watercultuurmosselen is, en dus was ik van plan om er stellig een heel wat grotere lap op te geven, maar eens op onze vakantiebestemming gearriveerd heb ik me laaghartig geout als het voornoemde watje (over mosselen zullen we nu maar zwijgen!): slechts 1 keer heb ik getraind, en 't was dan niet eens met het volle pond.
De reden?
Wel, ik kan er enkele bedenken ... eerst en vooral werd ons huurhuisje van de bewoonde wereld gescheiden door een 800 meter (Garmin never lies) lang steil pad, bezaaid met losliggende keien. Ik had reeds voor mijn verlof een licht zeurende enkel, en wilde de eerste dagen in Italië alvast geen risico nemen op de keien, want zelfs een gewone wandeling op dit paadje -één auto breed en geen 10 centimeter meer- was reeds een mooie uitdaging. Dan was er ook de temperatuur: met de zon richting zenith was het al gauw 35 - 36 graden, en zelfs om 8 uur in de ochtend likte de termometer met z'n kwikzilveren arm aan de ondergrens van de 30 graden zoals ze destijds werd vastgesteld door mijnheer Celcius.
Na thuiskomst vorige week ben ik dan meteen in de kalk en het cement gevlogen want mijn verbouwingen verlopen volgens een zeer strikt geregiseerd scenario en één deadline niet halen resulteert in een hele cascade van uitstel en herplannen, iets wat door mijn wederhelft zonder twijfel met niets minder dan een terechte doodstraf bestraft zal worden (had ik haar maar nooit verteld over die levensverzekering ...).

Echter, en dit is misschien nog meer waar dan de halfslachtige excuses die ik hierboven heb aangehaald, ik had de pauze nodig. Nie zozeer fysiek, doch wel mentaal. Ik weet niet hoe het komt ... misschien heb ik vorig jaar wel een beetje té hard mijn best gedaan om té snel een voor mij terug aanvaardbaar niveau te halen, misschien was ik daarom té gefocusd op het altijd maar weer behalen van richttijden op training, ...
Ach, wie zal het zeggen? Feit is dat ik dus 3 weken nauwelijks gelopen heb en ik het voel aan m'n vormpeil: niet dramatisch in vergelijking met de de gemiddelde regelmatige Mac Donaldsbezoeker, maar zeker ook niet op het niveau waar ik hoor te staan op 67 dagen voor de marathon. Ik heb er zelfs aan gedacht om Eindhoven ook dit jaar aan me voorbij te laten gaan, maar het is m'n laatste kans op het volbrengen van 42 kilometer in wedsttrijdvorm als -40 jarige, en er is uiteraard ook de mooie datum van 10-10-10 (de 11-11-11 van volgend jaar zal waarschijnlijk toch in Afrika gelopen worden ;-) ).

Ik zal dan maar voor de tussenoplossing gaan: normaal gezien loopt mijn nonkel in Eindhoven z'n eerste marathon. En wie zou hem daar beter kunnen gaan hazen dan uw ondergetekende (hey ... dit is een retorische vraag hé: ik weet dat er heel wat betere kandidaten te vinden zijn, maar laat me nu gewoon maar even in de waan, ok?)!?

Gisteren heb ik terug mijn ouwe getrouwe schema onder de arm genomen (de verbouwingen lopen voorspoedig: 2 dagen voor op schema!!); niet dat het als vanzelf liep, maar de zin is er wel en het hoofd is vrij genoeg om er terug een planning in te steken. Verwacht me nog niet terug op het strijdtoneel van de één of andere wedstrijd over welke afstand dan ook ... de eerste weken zullen vooral in het teken van amusement staan.

Ik wens jullie nog een heerlijke dag toe en graag zie ik jullie morgen weer!

09:15 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (11) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

Schatten in de rolkast

Hoe profetisch commentaar op een blog kan zijn werd gisteren bewezen door de eerste 2 reacties die ik op mijn bericht van één etmaal geleden mocht ontvangen.

Jeewee probeerde de onontbeerlijke link tussen 'Lachen met Geert' en 'renovatiewerken ten huize van' nog te bezweren, maar het mocht niet baten. In ware 'Help, mijn man is een klusser'-stijl ben ik erin geslaagd om bij het plaatsen van een stopcontact in de muur die onze living van de inkomhal scheidt een naadloos doorgeefluikje tussen beide voornoemde ruimtes te creëren. Omdat ook Tania aan het werken was en aldus bevoorrecht getuige van de eerste rij mag worden genoemd probeerde ik de situatie nog te redden door mijn arm tot aan het ellebooggewricht door het ontstane gat te steken en een ingebeelde worsteling met het enge monster in de gang te ensceneren, maar het wocht niet baten. Onder het motto 'een gat is een gat maar als er daar geen gat moet zijn dan is dat een gat te veel' toog ik wederom onverdroten aan het werk om de eigen stommiteit op te ruimen. Gelukkig is er niets wat een kleine protie snelcement niet kan oplossen.

Al even profetisch waren de als vanouds wijze woorden van goede vriend Fred, die zich (en ik weet dat ik het reeds een paar keer eerder heb vermeld maar ik blijf onder de indruk) een ereplaats in mijn literaire geheugen heeft weten te verwerven door een oude koffiepot op zijn blog te beschrijven, ondertussen reeds enkele jaren geleden.
Bon, deze Cultuurbarbaar, zij het met hoofdletter C, gaf als reactie weer dat zelfs ondiepe kasten heel wat schatten kunnen vrijgeven wanneer ze om de een of andere reden eens uitgebaggerd worden. Ongetwijfeld spreekt hij op zulke momenten uit ervaring, daar ben ik van overtuigd, en uiteraard voeg ik me eensgezind achter zijn stelling: een stuiterbal, half ontmantelde kurkentrekker of chocoladewikkel in de ban van z'n eigen kreukelzone: allemaal hebben ze hun eigen verhaal met snijlijn loodrecht op het leven van de persoon die ze om de gekste reden eerst niet kon weggooien.

Afgelopen weekeinde vond ik echter nog een andere schat, en dit op een onverwachte plaats: bij het wegbreken van een stuk rolkast zag ik stukken van een krant.
Nu moeten jullie weten dat mijn huis door mijn grootvader bestempeld wordt als zijnde een "nieuw" huis, maar dit is een kwalificatie die de brave man gebruikt voor elke verzameling stenen die na de 2de wereldoorlog werd rechtgetrokken. Naar mijn maatstaven heeft mijn stee met bouwjaar 1956 al een mooi leven achter de rug.
De stukken krant die ik vond dateren uit het 2de trimester van 1957.
Te jong om in middel-Nederlands te zijn geschreven, maar oud genoeg om de latent aanwezige historisch onderzoeker in mezelf wakker te schudden. Toegegeven, mijn vondst is in niets te vergelijken met eender wat Howard Carter ooit allemaal van onder het zongedroogde strand in de Koningsvallei tevoorschijn heeft getoverd, maar je kan niet elke dag een prehistorisch mes gedrenkt in mammoetsap vinden, en dus probeerde ik toch even
 een deur te openen naar de tijdsgeest van de Homo Muizenus anno 1957.
Sta me toe om één enkele haast verkruimelde pagina uit de oogst toe te lichten.

De pagina van mijn keuze is niet geheel toevallig de beginpagina van het sportkatern uit de Volkskrant van die tijd. Jef Mermans waarschuwt in een column onze Rode Duivels om het Turkse elftal niet te onderschatten, temeer omdat -en ik citeer- "Antwerp met een karrevracht doelpunten is teruggekeerd uit Madrid" en "ook Anderlecht met de 10-0 op Manchester van ondervinding mag spreken". Overigens nog nostalgie voor de Antwerpse voetbalsupporters, want het weekend na de blammage in de Spaanse hoofdstad wisten ze blijkbaar wel hun leidersplaats in de hoogste klasse te verstevigen door de derby tegen Berchem Sport te winnen met 3-1. Goh, waar is de tijd?
Het volgende zinnetje uit de vingerwijzing van de heer Mermans blijft me bij: "Een goede pas gevn blijft voor de beste Belg onuitvoerbaar". Toch straf hoe sommige verklaringen zo lang na datum nog blijven staan als een huis hé ...

Ook opvallend is de aanmatigende toon die soms door de heren sportjournalisten wordt aangemeten. In een artikeltje over Fausto Coppi, toch een grote meneer uit het wielrennen van die tijd, wordt de Italiaanse krachtpatser op 2 wielen aangeraden om te stoppen, want hij heeft z'n beste jaren gehad en als hij valt breekt hij altijd wel iets. Kan je je voorstellen dat de journalistieke erfgenaam van die auteur vandaag de dag het volgende zou schrijven: "Hem mag slechts één raad worden gegeven: schei toch uit, Lance Armstrong. Berg op die fiets." ...

Ach, ik blijf het een mooie vondst vinden ...

07:05 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

02/08/2010

Back to School

Allereerst mijn verontschuldigingen voor de lange onaangekondigde radarstilte. De reden is even eenvoudig als zaligmakend: Marathon Geert heeft even een kleine (nou ja, 3 weken en half) vakantiebreak genomen teneinde de batterijen wederom op te laden en verre horizonten te verkennen. Net voor mijn verlof was ik dan weer voor professionele doeleinden heel veel uithuizig en een uitermate strakke werkdruk ('t moet niet altijd een jeansbroek zijn) zorgde voor te weinig creatieve blogtijd. Nogmaals: mijn excuses.

Voor de mensen die mijn schrijfsels niet gemist hebben en de zonder twijfel grote schare gepeupel die het uitblijven van nieuwe posts op deze blog beschouwen als het beste wat de wereld ooit is overkomen: ook ten opzichte van hen dien ik me te verontschuldigen, want vanaf heden zijn we terug.

Wat hebben we zoals gedaan? Wel, ondertussen 4 weken geleden heb ik nog het mooie Polen bezocht om er mijn werkgever Toyota te gaan dienen. Als een lekker business tripje uit de oude doos ging ik ook daar weer op pijnlijke wijze gigantisch uit de bocht, maar op de exacte omstandigheden kom ik in een later blogje nog wel eens terug. Daarna vertrok ik met het ganse gezin richting Toscane, waar we 2 weken lang een huisje huurden, net halverwege Sienna en Firenze. Oprijden deden we een dagje eerder zodat we 2 daagjes aan het Gardameer in de stemming konden komen, onderwijl het moordende verkeer van een aangekondigd zwart weekend vermijdend, en de terugreis bracht ons nog voor 3 dagen naar het uiterste zuiden van Bayern, net aan de Oostenrijkse kant van de grens. De ramptoeristen dien ik evenwel van een teleurstelling te voorzien, want op geen van deze 3 bestemmingen heb ik me belachelijk gemaakt, een klein schoonheidsfoutje na, toen ik in de lokale krantenwinkel van Barberino di Val d'Elsa op 22 juli om een krant ging bedelen en door een lokale spraakwaterval (zijn er andere in Italië??) op werd gewezen dat het de dag na de Belgische nationale feestdag was en dat er daarom geen Belgische kranten zijn en dat ik dat eigenlijk toch zou moeten weten, en dat haar hond welpjes geworpen heeft en dat 't toch wel heel warm ging worden die dag en dat haar eksterogen erg pijn deden en dat ..., enfin, veel blabla maar weinig gazet gezien die dag.

Internet had ik niet op verlof, en hetzelfde geldt heden ten dage ook voor m'n thuissituatie. We zijn namelijk onmiddelijk na aankomt in de vertrouwde heimat stante pede begonnen met verbouwingen. Onze living en eetplaats wordt volledig gerestyled, en de laatste 6 dagen stond volledig in het teken van leeghalen (man, man, man ... hoeveel rommel krijgt een mens toch bij elkaar ...) afbreken, leidingen herleggen en opbouwklaar maken van beide voornoemde levensruimten. Sinds kort ben ik ook de trotse bezitter van een digitaal televisieabonnement, wat maakt dat m'n oude kabelaansluiting net als m'n internetvoorzieningen dienen aangepast te worden. Hiervoor heb ik echter nog geen tijd kunnen vinden, wat maakt dat momenteel de krant mijn enige venster op de wereld is.

Goed, ik begrijp dat jullie er terug even moeten inkomen, en dus zal ik m'n eerste na-urlaubse bericht niet langer rekken. Afsluiten doe ik met graagte aan de hand van de 3 eerste zaken die zag wanneer ik de deur van ons huisje-voor-drie-weken-in-Toscane opende: recht voor me, netjes tegen een heuvelrug gedrapeerd, het mooie oude centrum van Barberino di Val d'Elsa, rechts 'ons' zwembad, en recht boven me de alom tegenwoordige blauwe lucht.
Heimwee? Hmmmmmm ...

Barberino.JPGpool.JPGblue sky.JPG

12:30 Gepost door Geert in Actualiteit | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |