10/08/2010

Kleine hotel, deel 2

Skynet heeft z'n blogterrein een beetje vernieuwd, en dit op een dusdanige manier dat ik een beetje de kluts kwijt ben. Niet dat daar zo veel voor nodig is, maar toch.
Toegegeven, ik heb nu meer mogelijkheden om m'n blog te verpersoonlijken (niet dat ik daar tijd, zin of animo toe heb, maar 't kan) maar anderzijds zijn ook de addertjes onder het gras exponentieel toegenomen. Ook daar heb ik noch tijd, zin of animo voor, maar struikelen over in het groene gras verstopte slangedinges gaat me nu eenmaal van nature beter af.

Waar ik naartoe wil ... vorige week heb ik een berichtje geschreven over mijn hotelperikelen in Warschau. Welnu, dat berichtje was nog niet af, verre van zelfs. Mijn interpretatie van de knop 'opslaan' (ik dacht aan zi-oiets als bewaar het bericht zodat ik het later kan vervolledigen) was niet compatibel met hoe Skynet het ziet (sla op, wacht een beetje en WHAM ... publiceer). Nu ja, misschien maar beter zo want het was al een lange post en er komt nog een heel stuk aan.
Vandaag dus deel 2 van 'Kleine hotel'.

Wat voorafging: Marathon Geert ging de slimmerik uithangen door een obscuur hotelletje te boeken in de bossen van Warschau, meer bepaald in een straat onbekend aan zelfs de meest geupdate GPS. Op zijn zoektocht bevond hij zich aan de compleet verkeerde kant van de stad, en hij heeft net telefonisch instructies gekregen van de vriendelijke receptioniste teneinde alsnog zijn bestemming te bereiken. De volledige versie van deel 1 kan je alsnog hier nalezen.

Ik reed dus richting de mij zonet opgegeven coördinaten. Eens ter plekke - 1 uur later - vond ik in het wel degelijk bestaande doch zeer onooglijke gehucht geen hotel. De eerste mens die ik er zag, een wel zeer typisch heerschap (marcelleke, gestolde biervlekken incluis, over de uitbundig bengelende buik gespannen, om maar iets te noemen) maakte me met enkele norse lokale klanken dat hij absoluut van geen hotel in de buurt wist. Een dame die een kinderwagen aanstuurde verzekerde me dat er ergens wel degelijk een klein hotel was, niet eens zo ver af en eigenlijk heel eenvoudig te vinden, namelijk hier linksaf, de straat teneinde en daarna rechts tot aan het einde van het bos, daarna 2de links, een kleine zandweg in en daar is 't op de rechterkant. Toen ik me terug achter het stuur van m'n rode huurwagen zette kwam ze, met kinderwagen en al, wild gesticulerend op me afgestormd. 'Dat moet wel de uitwerking van mijn als onweerstaanbaar geadverteerde deodorant zijn', dacht ik bij mezelf, maar er is wel degelijk een enorm verschil tussen de reclamewereld en het werkelijke leven, want haar bedoeling was louter eervol: ze had zich een beetje vergist in haar eerdere omschrijving, en ik kreeg op een inderhaast gevonden bedruimeld stukje papier een compleet andere routebeschrijving voorgeschoteld.
Geloof me, ik heb beide versies geprobeerd, maakte kennis met meer zandweggetjes dan de gemiddelde eindoverwinnaar in de Dakar-rally en zag zowel mijn kilometerteller als de digitale aanduiding van mijn klok tot ongekende hoogtes stijgen, maar het hotel vinden, ho maar ...

En dus zocht ik weerom telefonisch contact met de warme klanken van de receptioniste. Ik omschreef zo nauwkeurig mogelijk mijn locatie en kreeg tot mijn grote opluchting te horen dat ik er bijna was. Mocht wel, na meer dan 2 uur rijden. De mooigestemde dame gaf me duidelijke instructies, straatnamen inbegrepen, en ik kon zowaar de straatnaamborden vinden waarvan sprake. Enkel ... de  laatste etappe, namelijk de straat van het hotel zelf, ontbrak in het plan. Dertig minuten lang heb ik rondjes gedraaid in een gehucht amper een voorschot groot, maar de zoete smaak van het succes bleef me onthouden. Totaal ontredderd (hoe zou je zelf zijn; het was inmiddels voorbij 10 uur 's avonds) besloot ik om mijn reservatie te laten voor wat ze was en toch maar naar 't centrum te rijden om me in mijn vertrouwde hotel in te checken. Een half uurtje tuffen richting centrum, dat kon er nog wel bij. Aangekomen kreeg ik de volgende domper te verwerken: het hotel zat vol. Ook mijn getrouwheidskaart van de hotelketen, een kleinood dat er doorgaans voor zorgt dat er toch plotseling nog ergens een vrije kamer tevoorschijn getoverd wordt, kon deze situatie niet verhelpen, en dus kon ik terug naar af. Trouwens, ik denk dat het toerisme in Polen serieus boomt, want ook in 2 nabijgelegen hotels kreeg ik nul op het request.
Onderweg naar het centrum had ik echter nog een hotel gezien. Ik was er niet gestopt omdat het me een eerder sjiek hotel leek, en ik was er, om het zacht uit te drukken, niet op gekleed: een door het werken in een vuile computerzaal bezoedelde jeans, in zweet doordrenkt hemd en als toemaatje een dikke vette smeer op het aangezicht. Op dit moment leek dit hotel echter m'n enige kans op redding van een overnachting in hotel Opel Astra.
Toen ik er aankwam was de nachtportier reeds van dienst, en als antwoord op mijn vraag of er nog een kamer vrij was bekeek hij me alsof hij net de opdracht had gekregen om het kadaver van zijn medio vorig jaar overleden favoriete fox terriër met de blote handen alsnog naar het vilbeluik te brengen. Nu ja, gezien mijn zopas omschreven uiterlijk kon ik hem moeilijk ongelijk geven. Gelukkig stelde hij zich bij het monsteren van mijn platinum business creditcard (nee, dit was niet het moment om bij wijze van flauwe grap de plastic klantenkaart van de bakker te laten zien ...) al een beetje meer verzoenend op, en hij begon zelfs een vrijblijvend gesprek over, hoe kon het ook anders in die periode, voetbal.
Het was de dag voor de halve finale van Nederland, en omdat hij me voor een Nederlander aanzag (ik hoop voor onze noorderburen dat dit niets met mijn uiterlijk en/of properheid van die avond te maken had ;-) ) nodigde hij me met veel aandrang uit om de wedstrijd 's anderendaags op groot scherm in de tv-zaal van het hotel te volgen.

Héhé, eind goed, al goed. Het heeft wel 4 uur geduurd, maar ik had wel een knusse kamer in een mooi hotel mét uitmuntend restaurant en zelfs voetbal op groot scherm.
Helaas heb ik eerste helft van de wedstrijd 's anderendaags gemist, want een stom zorgde ervoor dat heel de regio zonder electriciteit zat, maar kom; 't had erger kunnen aflopen.

Ziezo, mijn verhaal is nu volledig uitgeschreven, het verwerkingsproces voltooid en naar ik hoop zijn jullie er nu van overtuigd dat het leven van een rondreizend consultant niet altijd bezaaid is met welriekende rozenblaadjes.

13:35 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

Commentaren

Die lieftallige receptioniste is misschien nog altijd aan het wachten op die sympathieke buitenlander?

Gepost door: Sandy | 10/08/2010

toch nog leuk gehouden.

Gepost door: natalie | 10/08/2010

GPS-kaarten reeds ge-updatet? Of is het geupdated?

Gepost door: Tiny | 10/08/2010

Een volgende keer misschien toch nog maar iets meer van die aftershave opdoen, er van uitgaande dat de diverse medewerkers achter de diverse balies receptionistes waren...

Gepost door: Fred | 11/08/2010

En het originele hotel ? Heb je daar nog wat van gehoord ? Best humor hoe je uren zoekt naar een hotel, het niet vind en uiteindelijk toch in een ander hotel terecht komt. Qua kleding kan ik me er nog wel iets bij voorstellen maar... waarom reed je niet in een Toyota ? ;-)

Gepost door: Bjorn Paree | 12/08/2010

komt ervan als je persé reclame wil maken voor opel he...
En Tiny : 't is geüpdatet (je had de umlaut gedeletet, overigens rare werkwoorden om te vervoegen he)

Gepost door: jogginggirl | 12/08/2010

Een mooie storie en gelukkig had Oranje gewonnen en ik zou ook zo zeggen dat je een hollander was aan je blog te zien ;-).
Groet Rinus.

Gepost door: rinus | 13/08/2010

En de zoetgevooisde stem van de receptioniste(ongetwijfeld géén "Olga") beloofde nog een ptrettige avond........

Gepost door: JeeWee | 14/08/2010

Volgende keer een prostituee oppikken die weten meestal je wel snel naar een hotel aan te brengen, spreek niet uit ervaring :-) :-)

Gepost door: Koen Martens | 14/08/2010

Ik begrijp dat de crux van je verhaal is dat uitsluitend vanwege het feit dat de nachtportier je voor een Nederlander aanzag, je toch nog in een bedje kon slapen :) Je hebt het aardig verbloemd in je relaas maar zo zie je maar weer :)

Gepost door: John | 14/08/2010

'k had zo graag uw verslag v d dodentocht gelezen. Maar zal nog ff geduld moeten hebben. Alvast proficiat met uw dodentocht

Gepost door: cremke | 15/08/2010

LOL :)

Gepost door: wendy | 19/08/2010

Gelukkig is de reis belangrijker dan de bestemming. Of is dat ultralopers propaganda?

Gepost door: rencapy | 20/08/2010

De commentaren zijn gesloten.