09/08/2010

Berggeit

In het kader 'doe eens iets zot op zondag' heb ik gisteren zowat de hoofdvogel afgeschoten.

chiro.jpgGisteren gingen de 2 mini-Marathon Geertjes op Chirokamp. Voor diegenen die onbekend zijn met deze jaarlijks weerkerende hoogmis van het Vlaamse jeugdbeweginggebeuren: 'het kamp', overigens niet te verwarren met 'Mein Kampf' wat dan weer het standaard handboek is voor Vlaamsche onthaalmoeders, is een 10 daagse waarop leden, leiding en volwassenbegeleiders eensgezind naar de Ardennen trekken in een poging om in die bepaalde tijdsspanne zoveel lagen modder aan te kweken dat zelfs 3 uur intensief schrobben amper soelaas brengt.
'Het kamp' is echter ook een plek waar je kinderen zich te ontplooien op een plaats die niet direct onder de supervisie van 's moeders vleugels staat, en ik vind het belangrijk om ze die kans te geven. Mijn beide nakomelingen zijn trouwens 2 échte Chiro-chicks, en 'het kamp' staat dan ook reeds maanden met stip in hun kalender gegrift.

Tot zover deze 'Ode aan het Kamp'. Nu, vorige week zag ik een vriend die eveneens enkele telgen richting Dohan (niet zo ver van Bouillon) diende te sturen.
"Ga jij ook naar Dohan, komende zondag?" vroeg hij me.
"Uiteraard", antwoordde ik, "Ze kijken er al naar uit hoor!"
"En hoe ga jij tot ginder?"
Tja, dat is dus het type vragen waarmee ik altijd weer een probleem heb hé. Dohan ligt op 180 kilometer rijden, oftewel 2 uur en voiture, je moet 2 belhamels met aangelande bagage vervoeren ... enfin, de autoped is in zulke omstandigheden geen vervoermiddel waarmee je veel geschiedenis zal schrijven. De luchtballon evenmin en dan wil ik het al helemaal niet hebben over rolschaatsen, kajaks of luchtgitaren.
En dus zei ik hem "Wel, mijn vliegtuig moet toevallig juist dit weekend binnen voor een groot onderhoud. Ik denk dat ik maar eens gek doe en de wagen neem ..."
Amper de moeite nemend om een monkellachje te ondrukken vertelde mijn gesprekspartner me dat hij, samen met nog enkele gelijkgestemden, de tocht per racefiets ging ondernemen. Oftewel: sommige mensen weten verduiveld goed hoe ze me uit m'n tent kunnen lokken! Slechte karakters, dat zijn het. Slavendrijvers pur sang. Moordenaars!
Ach, ik ga op deze pagina's geen breed uitgesmeerd verslag brengen over het denkmechanisme dat door deze kleine conversatie in gang is gezet, maar feit is dat het zaadje werd geplant wat uiteindelijk op zaterdag uitgroeide tot een mooie, fiere, vruchtendragende IK GA MEE!
Het leuke aan zulke korte termijnbeslissingen is dat je je geen zorgen maakt over het feit dat je nog nooit meer dan 120 kilometer gefietst hebt, en er ook niet over inzit dat de fietsteller dit jaar nog op het mooie ronde getal '0' staat. Gewoon, beslissen, banden oppompen, om 5u45 des ochtends op de plaats van afspraak verschijnen, schoenen vastklikken en ... fietsen maar.

Het moet gezegd: we hadden een prachtige groep: 11 man - eigenlijk 10 man en 1 vrouw - met wisselende achtergrond en al even verschillende fietsverledens die zich als een bonte slang van Muizen over Leuven langs Eghezée, Namen, Dinant en Beauraing naar het einddoel kronkelde. Even na Namen werd de groep tot 10 eenheden herleid (voor de nieuwsgierigen: het vrouwenbestand in ons peleton bleeg intact), maar de eensgezindheid bleef, ook toen we de door cateringproblemen en lekke banden opgelopen 20 minuten achterstand in het volgens sommigen licht glooiende landschap maar volgens mijn benen Belgische hooggebergte probeerden op te halen. Iedereen praatte met iedereen, iedereen moedigde iedereen aan, en de snelsten wachtten op elke heuvelrug de trageren op. Hoe ik me in de groep hield? Zeker niet bij de berggeiten, daar ligt duidelijk mijn roeping niet. Laat ons zeggen dat ik de kopman van de onderbuik in onze groep was ;-)
Op heel wat plaatsen werden we opgewacht door onze volgwagen (jaja ... 't was tot in de puntjes geregeld) zodat niemand op enig moment een hongerklop diende te vrezen, en zowel de bestuurder als de co-piloot annex huisfotograaf verstonden de edele kunst om ons ten gepaste tijden te jennen (of hoe noem je dat anders: met pils in de hand vanop een terras brasliederen te brallen wanneer wij na dik 140 kilometer de schijn hoog probeerden te houden door een glimlach te forceren) dan wel aan te moedigen (die laatste helling was nooit overwonnen zonder ondersteunende decibels, zeker weten!).

Foto's zijn in overvloed genomen maar kan ik nog niet weergeven, simpelweg omdat ik ze nog niet in mijn bezit heb, maar de euforie is nog tastbaar aanwezig: uiteindelijk zijn me 5 minuten na schema, om 15u20, op het kampterrein door een uitzinnig joelende massa onthaald (bwah, in werkelijkheid waren het enkel de wifes and girlfriends die een snelle kus kwamen geven om dan aanmatigend aan te sporen om ons snel om te kleden zodat we mee konden op de traditionele 'brengdag-wandeling', maar legendes worden zelden geboren door enkel en alleen de feiten weer te geven ...).

De oogst: een superervaring, een pluim op de hoed, 5 platte banden (nee, niet ik deze keer), 1 afgelopen ketting (ook hier: niet ik), zure benen (jawel, ikke!) en de belofte om volgend jaar zeker weer van de partij te zijn. Zeker wel, maar dan wel met trainingskilometers in de benen!

08:35 Gepost door Geert | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

180 km zonder training. Pfff... alleen de gedachte doet mijn banden al leeglopen.

Gepost door: John | 09/08/2010

Met bagage op je rug? Respect :-)

Gepost door: Dannielle | 09/08/2010

Het aantal kilometers is al flink maar de regio waarin jullie reden is ook niet mals. Dat noemen we inderdaad een hooggebergte !! Ben zeer benieuwd naar de foto's ... ;-)

Gepost door: Bjorn Paree | 09/08/2010

En wie heeft de rit eigenlijk gewonnen ?
En ook zonder rugbagage : respect !
PS : gaan ze volgend jaar niet op buitenlands kamp ;-) ?

Gepost door: jogginggirl | 09/08/2010

Hierbij is nogmaals bewezen dat gij misschien wel nog over 5 vijzen beschikt, maar dat ze toch niet meer allemaal mooi op een rijtje staan. 180 km zonder te trainen! En dan nog in de heuvels! Zot! Maar allé, kom, ik hand niet anders verwacht dan dat je heelhuids zou aankomen. Karakter, man!

Gepost door: Sandy | 09/08/2010

Ik ken dat, ge kunt u toch niet laten kennen hé dus fietsen dan maar! Weeral een ervaring rijker!

Gepost door: wendy | 09/08/2010

Dat smaakt ongetwijfeld naar meer ...

Gepost door: Hank | 09/08/2010

dat is een eind zeg.... respect

Gepost door: hans | 09/08/2010

De leukste (sport)ervaringen komen altijd onverwachts/ongepland! Doe eens zot, leverde jou deze mooie sportdag op. Lekker man!

Gepost door: Aschwin | 12/08/2010

Wow...geen flauwe kul antwoord deze keer maar een respectvolle buiging.

Gepost door: John | 14/08/2010

Zomaar uit de slaapstand door half België fietsen? Ik krijg er plaatsvervangende zadelpijn van!

Gepost door: rencapy | 20/08/2010

De commentaren zijn gesloten.