04/08/2010

Schatten in de rolkast

Hoe profetisch commentaar op een blog kan zijn werd gisteren bewezen door de eerste 2 reacties die ik op mijn bericht van één etmaal geleden mocht ontvangen.

Jeewee probeerde de onontbeerlijke link tussen 'Lachen met Geert' en 'renovatiewerken ten huize van' nog te bezweren, maar het mocht niet baten. In ware 'Help, mijn man is een klusser'-stijl ben ik erin geslaagd om bij het plaatsen van een stopcontact in de muur die onze living van de inkomhal scheidt een naadloos doorgeefluikje tussen beide voornoemde ruimtes te creëren. Omdat ook Tania aan het werken was en aldus bevoorrecht getuige van de eerste rij mag worden genoemd probeerde ik de situatie nog te redden door mijn arm tot aan het ellebooggewricht door het ontstane gat te steken en een ingebeelde worsteling met het enge monster in de gang te ensceneren, maar het wocht niet baten. Onder het motto 'een gat is een gat maar als er daar geen gat moet zijn dan is dat een gat te veel' toog ik wederom onverdroten aan het werk om de eigen stommiteit op te ruimen. Gelukkig is er niets wat een kleine protie snelcement niet kan oplossen.

Al even profetisch waren de als vanouds wijze woorden van goede vriend Fred, die zich (en ik weet dat ik het reeds een paar keer eerder heb vermeld maar ik blijf onder de indruk) een ereplaats in mijn literaire geheugen heeft weten te verwerven door een oude koffiepot op zijn blog te beschrijven, ondertussen reeds enkele jaren geleden.
Bon, deze Cultuurbarbaar, zij het met hoofdletter C, gaf als reactie weer dat zelfs ondiepe kasten heel wat schatten kunnen vrijgeven wanneer ze om de een of andere reden eens uitgebaggerd worden. Ongetwijfeld spreekt hij op zulke momenten uit ervaring, daar ben ik van overtuigd, en uiteraard voeg ik me eensgezind achter zijn stelling: een stuiterbal, half ontmantelde kurkentrekker of chocoladewikkel in de ban van z'n eigen kreukelzone: allemaal hebben ze hun eigen verhaal met snijlijn loodrecht op het leven van de persoon die ze om de gekste reden eerst niet kon weggooien.

Afgelopen weekeinde vond ik echter nog een andere schat, en dit op een onverwachte plaats: bij het wegbreken van een stuk rolkast zag ik stukken van een krant.
Nu moeten jullie weten dat mijn huis door mijn grootvader bestempeld wordt als zijnde een "nieuw" huis, maar dit is een kwalificatie die de brave man gebruikt voor elke verzameling stenen die na de 2de wereldoorlog werd rechtgetrokken. Naar mijn maatstaven heeft mijn stee met bouwjaar 1956 al een mooi leven achter de rug.
De stukken krant die ik vond dateren uit het 2de trimester van 1957.
Te jong om in middel-Nederlands te zijn geschreven, maar oud genoeg om de latent aanwezige historisch onderzoeker in mezelf wakker te schudden. Toegegeven, mijn vondst is in niets te vergelijken met eender wat Howard Carter ooit allemaal van onder het zongedroogde strand in de Koningsvallei tevoorschijn heeft getoverd, maar je kan niet elke dag een prehistorisch mes gedrenkt in mammoetsap vinden, en dus probeerde ik toch even
 een deur te openen naar de tijdsgeest van de Homo Muizenus anno 1957.
Sta me toe om één enkele haast verkruimelde pagina uit de oogst toe te lichten.

De pagina van mijn keuze is niet geheel toevallig de beginpagina van het sportkatern uit de Volkskrant van die tijd. Jef Mermans waarschuwt in een column onze Rode Duivels om het Turkse elftal niet te onderschatten, temeer omdat -en ik citeer- "Antwerp met een karrevracht doelpunten is teruggekeerd uit Madrid" en "ook Anderlecht met de 10-0 op Manchester van ondervinding mag spreken". Overigens nog nostalgie voor de Antwerpse voetbalsupporters, want het weekend na de blammage in de Spaanse hoofdstad wisten ze blijkbaar wel hun leidersplaats in de hoogste klasse te verstevigen door de derby tegen Berchem Sport te winnen met 3-1. Goh, waar is de tijd?
Het volgende zinnetje uit de vingerwijzing van de heer Mermans blijft me bij: "Een goede pas gevn blijft voor de beste Belg onuitvoerbaar". Toch straf hoe sommige verklaringen zo lang na datum nog blijven staan als een huis hé ...

Ook opvallend is de aanmatigende toon die soms door de heren sportjournalisten wordt aangemeten. In een artikeltje over Fausto Coppi, toch een grote meneer uit het wielrennen van die tijd, wordt de Italiaanse krachtpatser op 2 wielen aangeraden om te stoppen, want hij heeft z'n beste jaren gehad en als hij valt breekt hij altijd wel iets. Kan je je voorstellen dat de journalistieke erfgenaam van die auteur vandaag de dag het volgende zou schrijven: "Hem mag slechts één raad worden gegeven: schei toch uit, Lance Armstrong. Berg op die fiets." ...

Ach, ik blijf het een mooie vondst vinden ...

07:05 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

"Na zijn zoveelste te snel gestarte marathon die in 3+ uur eindigde mag Rencapy van ondervinding spreken." Ik denk dat je zojuist mijn woordenschat verrijkt hebt.

Gepost door: rencapy | 03/08/2010

Kijk als je zoiets terugvindt dan schiet het werk niet meer op. Nog een geluk dat je geen hele stapel kranten uit die tijd vond.

Gepost door: Tiny | 03/08/2010

Blij dat je terug bent. Ik verlekker me al op het smeuïge verhaal dat nog moet komen!

Gepost door: Sandy | 03/08/2010

Ken wel van vroeger zo`n doorgeefluik, a la chinees restaurant, in huizen van die leeftijd.
Gelukkig is het makkelijk te herstellen. Wel leuk om zo`n oude krant te vinden, heb je een excuus om even te pauzeren.

Gepost door: JeeWee | 03/08/2010

Super dat je weer terug bent van je welverdiende vakantie en verblijf in het mooie Polen (Gdansk Down Town). Maar geweldig verhaal heb je weer uit de muur weten te halen.
Ik dek dat je verder moet gaan breken om de krant compleet te maken.

Gepost door: Rich@rd | 03/08/2010

De commentaren zijn gesloten.