02/03/2010

Ein, zwei, Polizei ...

... en bijna was het zelfs van drei, vier, Brigadier!

Laat me maar meteen met de deur in huis vallen: mijn overtuiging van de dag is dat ik de reïncarnatie ben van Adolf Hitler. Of anders van keizer Nero. Of toch tenminste die slechterik uit Superman I. Het zou zelfs goed kunnen dat ik de reïncarnatie ben van alle drie!
Waarom ik dit denk, enfin, eigenlijk meen te weten? Heel eenvoudig: het is gewoon niet mogelijk dat ik in die paar jaar dat ik mijn huidig aardse leven leidt reeds genoeg mispeuterd heb op de juiste schaal om Al Het Slechte dat me soms overkomt te verdienen.

Dames en heren, maak het u comfortabel, want dit is een berichtje, rechtstreeks vanop het autosalon in Genève, dat kadert in de reeks 'Lachen met Geert'. (De onderhandelingen voor de verfilming verlopen voorspoedig)

Het begon reeds bij het vertrek. Je moet weten dat zelfs voor grote standhouders zoals Toyota en Lexus het aantal personeelskaarten beperkt is. Toen bekend raakte (pas vorige week) dat ik hier moest komen werken kreeg ik echter wel zo'n kaart om te koesteren, wat ik dan ook deed. Wanneer ik iets krijg dat ik ABSOLUUT niet mag vergeten, dan stop ik het in een stijlvolle zwartlederen map. Dit is het soort map waar je overal mee kan komen, een map waarmee je gezien mag worden, maar bovenal een map die eigenlijk steeds, immer en altijd in mijn computertas steekt. Met andere woorden, ben ik op het professionele pad, dan heb ik die map bij me. Ze dient als tijdelijke opslagplaats voor ideëen, ik nuttig ze als uitbreiding voor mijn tanende geheugen en ik moet toegeven dat er dagen zijn waarop ik het kunstige kleinood met de voornaam aanspreek.
Heb ik die dan werkelijk altijd bij me? Ja! 't Is te zeggen, altijd, behalve toen ik naar hier kwam...
De veiligheidsbeambte op onze nationale luchthaven zal wel verbaasd hebben opgekeken toen ik een welgemeende 'Miljaar!' in de voor mij op dat moment wel zeer ijle luchthavenlucht wierp op het moment dat ik mijn draagtas openmaakte en vaststelde dat mijn meest geliefde werkobject nog thuis in m'n bureau lag. Dat krijg je dan wanneer je nog snel snel wat wil bijwerken ...
Geen map, tot daar aan toe, maar dus ook geen ticket. Het zijn zo van die momenten dat ik mezelf voor het hoofd kan stoten. Moest het kunnen, ik wierp mezelf vrijwillig in de ban van de kerk, maar omdat dit tegenwoordig toch ook niet meer hetzelfde effect heeft dan pakweg in de tijd van de Katharen weerhoud ik mezelf ervan om de aanvraag richting Rome in te dienen.
Rechtstreeks gevolg is dat ik kwaad ben op mezelf. Woest omdat ik me weeral door mijn nonchalance in de luren heb laten leggen.
Op het moment dat het vliegtuig voet, enfin, wiel aan grond zette op Zwitserse bodem was ik nog steeds niet blij met mezelf. Volledig in mezelf gekeerd pikte ik m'n koffer op, zocht gewoontegetrouw (elke mens heeft een stukje Pavlov in zich) het exit-teken en slenterde op een professioneel ogend tempo (niet te traag want da's onprofessioneel en niet te snel want dan lijkt 't alsof je niet goed voorbereid bent) naar de uitgang. Waarom heb ik er zo op gedrukt dat ik in mezelf boos kan zijn?
Gewoon om aan jullie duidelijk te maken dat ik met mijn gedachten er niet bij was. Want net toen ik de passagierszone wilde verlaten werd ik tegengehouden door een douanier. Niets speciaals, kan gebeuren en ik heb niets tegen die mensen. Alleen, ik bedreep niet zo goed waarom ik moest meekomen, gewoon omdat ik noch te zeer bezig was met intern gevit.
De brave man vroeg me in het Duits of ik even mijn koffer wilde openmaken. Nu ja, Duits, noem het veeleer Zwitsuits: Duits met een vleugje alpenmelk doorheen. Nog steeds warrig vroeg ik hem in het (mooi) Duits waar hij naartoe wilde. Overschakelend op wat voor hem Frans was maar voor mij een onlogische volgorde van Romaans aandoende klanken herhaalde hij zijn vraag, wederom zonder juiste reactie van mijn kant. Om een genant en lang verhaal kort te maken, ik begreep pas dat ik actief medewerking moest verlenen toen ze met 3 kleerkasten nogal dicht tegen mijn aura kwamen leunen, maar tegen die tijd zou waarschijnlijk ook een blinde sociaal gehandicapte autist geweten hebben wat te doen.

Enfin, bagage goedgekeurd, ik blij (da'k door mocht), zij blij (dat ze van me af waren geraakt), Genève blij (want 't was goed weer) ... iedereen blij!

Waarom 'Ein, zwei, Polizei' in de titel? Wel, ook gisterenavond, na een ganse dag werken aan de Toyota en Lexus standen op de motorshow, mocht ik het tegen een uniform gaan uitleggen.
's Avonds was er namelijk een training gepland. Niet te veel (had zondag nog 28k in de storm gelopen), maar gewoon een loopje van 10 kilometer, waarbij elke kilometer gevolgd werd door 2 versnellingen. Mijn hotel lag op een 500 meter van het meer van Genève, mijns inziens een ideale locatie om een toertje te starten. Maar eens ik mijn 2de reeks versnellingen wilde starten lag ik bijna op m'n smikkel: geen verlichting langs het wandelpad en een asfaltlaag die heel wat scheuren en barsten vertoonde maakten het niet verstandig om langs dezelfde weg verder te lopen. Geen nood, er is ook nog een parralelle weg. Daar loop je wel langs de auto's, maar kom, dat nemen we er dan maar bij. Echter, hoe geraak ik daar? Alsof er een opperwezen is dat mijn gedachten kan lezen (soms is het handig om de reïncarnatie van historische paljassen te zijn ... ze luisteren tenminste naar je!) zag ik in het niets een klein zandweggetje, tussen 2 bomenrijen, dat zich in de juiste richting slingerde. Proberen maar, dacht ik bij mezelf, en daar ging ik. Hoe groot was mijn verbazing toen ik zag dat er aan het einde van het kleine zandpad een heuse boulevard lag, inclusief gigantisch hek, monumentale poort en dreigend wachthok. Maar, wat belangrijker was, aan de andere kant van het hek zag ik de baan die ik zocht! Hoezee, hoera en er is er één jarig, hiphop, jihaaaa! Born to be lucky, niets meer niet minder.
Ja, tarara ... leg het bovenstaande maar eens uit aan een Zwitser met uniform én nachtdienst die plichtbewustheid niet kan koppelen aan een in fluo hesje gestoken burger die zogezegd uit een paadje waar de brave man nog nooit van gehoord heeft komt gekropen en ook nog wil dat hij zonder stoppen en vragen stellen naar de vrije buitenwereld mag.
Blijkt dat ik 't een of ander regeringsgebouw anaal ('t is te zeggen, langs achter) betreden had en dat dit niet de bedoeling was. Noch van mij, noch van het gebouw, noch van de bewaker.
Een hele discussie, veel gezever, maar ik ben eigenlijk halverwege zijn betoog gewoon doorgelopen. Mario heeft nergens in mijn schema '2 keer 3 minuten praten met een bewaker' staan, vandaar.

Nog even een grappig detail: op de terugweg ben ik terug door dezelfde poort gelopen om via het landweggetje de boorden van het meer op te zoeken. Deels uit pure pesterij, deels omdat 'k anders m'n weg niet terugvond. En onze legervriend? Die stond perplex ;-)
Waarschijnlijk stonk ik tegen die tijd zodanig naar 't zweet dat hij nu nog zijn kostuum aan 't uitroken is ...

Soms is een mens gewoon gelukkig om terug op z'n hotelkamer aan te komen.

Later deze week zal ik wel een verslagje schrijven over mooie wagens en snelle babes, want dat blijkt toch maar weer de opzet van zo'n autosalon te zijn, zeker tijdens de persdagen.
Om een lang bericht niet zonder beeldmateriaal af te sluiten geef ik alvast een kleine sneak preview, met als ondertekst: "Een dure Ferrari heeft zelfs 3 mecaniciens nodig om gewoon maar stil te staan!"
Kijk zelf maar:
DSC_4207

11:54 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

Commentaren

funf zechs...? Whahaha, familie vraagt zich af waarom ik zo achter de laptop zit te lachen. Mooi vermakelijk stukje praza weer beste Zuiderbuur!
Gaan we in Utrecht alsnog voor de 1.30 grens?

Gepost door: Falco | 02/03/2010

Zegt nu niet dat lichtgroen de Ferrari-kleur wordt deze zomer he! Zit ik hier met mijne rode totaal uit de mode te wezen!

Gepost door: Bart | 02/03/2010

Heb zo`n vermoeden dat Ferrari binnenkort een paar(alles in verhouding hè) auto`s retour laat komen naar de garage.

Gepost door: JeeWee | 02/03/2010

Wanneer kwam die film ook alweer uit? Geert jongen, soms zit het mee, soms zit het tegen! Maar al met al heb je het zo slecht nog niet. Opgesomd in volgorde van belangrijkheid blijkt het toch een luxe-probleem te zijn: babes, hardlopen bij het Meer van Genève, mooi auto's (ook al zijn ze soms lelijk-groen), je talen oefenen (ook al is het Duits) en in een hotel je laten verwennen. Dat je er moet werken is toch ook mooi meegenomen in deze tijd van crisis?

Gepost door: Aschwin | 02/03/2010

Onderhandelingen Ik ben benieuwd hoe de filmonderhandelingen verlopen? Met kerst "Lachen met Geert"in de bioscoop? Dat gaat volle zalen opleveren!

Gepost door: M@urice | 02/03/2010

Wij willen die film wel in 3-D versie hè!!!

Gepost door: Marc | 02/03/2010

Ik had dit dus keurig voorzien in het schema !! Die bewaker deed prima wat ik hem had opgedragen ! Sluit dat paadje af en doe of je hem niet verstaat !! :-)

Gepost door: coach mario | 03/03/2010

LOL, laat die film niet te lang uitblijven, ik kijk er al naar uit!

Gepost door: Wendy | 03/03/2010

ze helpen je daar ook niet echt om gewoon een stukje van 10 km te rennen. ben benieuwd naar het voitureverhaal.

Gepost door: hans | 03/03/2010

Als ik jouw blogs lees, moet ik meestal glimlachen. Vaak komt er ook geluid uit. Maar bij deze heb ik echt geschaterd! Vooral dat van die aura's was hilarisch! :-D

Gepost door: Sandy | 03/03/2010

Wat was ik graag jou engel bewaarder geweest die dagen.

Gepost door: Koen Martens | 03/03/2010

Wat jij allemaal niet meemaakt, gelukkig kan je er achteraf altijd hartig om lachen!!

Gepost door: wim | 04/03/2010

expres dit doe je gewoon express, geef nu maar toe.. lachen met Geert moet wel in de lucht blijven :)

Gepost door: Ronald | 05/03/2010

De commentaren zijn gesloten.