26/01/2010

The good, the bad & the tettekop

Het valt me op dat hoe langer ik leef, hoe minder ik overweg kan met de kleine kanten van de mensheid.

Gisterenochtend ontmoette ik op de luchthaven toevallig een collega. Toffe gast, aangenaam gezelschap en, altijd een pluspunt, ook een loper. Hij wachtte op een vlucht richting Barcelona, ik was op zoek naar een paar vleugels dat me tot in Porto zou dragen.
We waren echter niet alleen: mijn goede collega was in het gezelschap van 4 andere collega's. Geen van hen had ik ooit gezien, zo gaat dat soms in een groot bedrijf.
Eén van deze mensen werd me in het bijzonder voorgesteld, niet in het minst omdat het ook een marathonloper was. Dit geeft steeds stof tot praten, en al gauw raakten we in gesprek over de marathons die we elk al gelopen hebben. De man bleek zelfs een vrij goed loper te zijn, met een marathon PR van 3u07, gelopen in Amsterdam.
Leuk? Tof? Boeiend? Niks van! Zelden heb ik een gesprek gevoerd met iemand die zo verwaand en vol is van zichzelf dan gisterenochtend op steenworp van het Zaventemse tarmac. In normale omstandigheden zou ik die blaaskaak laten voor wat hij is, maar uit respect voor mijn collega (de goeie) bleef ik staan, onderwijl de dag waarop mijn ouders me de regels van het goed fatsoen hebben bijgebracht verwensend.
Soms zou ik toch zo graag een eikel of, zoals ze bij ons zeggen, een tettekop willen zijn die zich niets van zijn omgeving aantrekt; het had me gisteren alvast een beetje tijd en een hoop ergernis bespaard!

Weet je, zoiets blijft bij mij vrij lang tussen de oren hangen. Als ik zo iemand op mijn nuchtere maag krijg, dan maalt die ontmoeting minstens een dag lang door mijn hoofd, telkens weer nieuwe conversatiewendingen bedenkend waarin ik die persoon op zijn plaats zet. Maar meestal ben ik zo niet. Je zou het dikwijls niet zeggen, maar ik ben te bedeesd om 'en plein publique' een scene te maken en de aandacht naar me toe te trekken.
Nog een nadeel van dit soort close encounters of the idiot kind is dat de eerstvolgende druppel niet alleen de emmer laat overlopen, maar meestal ook het potje doet overkoken, de beren los laat en het slechte in mezelf naar boven brengt.

En was er gisteren zo een druppel?
Natuurlijk, er is altijd wel een druppel!

De druppel zat gisteren naast mij in het vliegtuig. Het leek me nochtans een minzame oudere man. OK, gedurende vrijwel de hele vlucht noemde ik hem in gedachten het buitenboordmotortje, omdat zijn monotoon gesnurk deed denken aan een vleesgeworden hulpmotor van het TAP-toestel. Daar val ik echter niet over: een meewerkende huig is niet iedereen gegeven, en daarbij, het viel nog mee, want 2 rijen voor ons zat een man die qua anatomie nog het dichtst in de buurt komt van een sneeuwman waarbij de makers niet op een kruiwagen sneeuw meer of minder gekeken hadden. Laat het me zo zeggen: was het een KLM-vlucht geweest, hij had waarschijnlijk een 2de ticket met 25% korting moeten nemen ...
Ik weet het, die mens kan daar misschien niet aan doen, maar dat hij met de regelmaat van een zopas gesmeerd Zwitsers klokje een perfecte impressie gaf van het doodsgereutel van een gefileerde trompetzwaan was er toch iets over. Echt, zo een hoest heb ik nog nooit gehoord!
Maar kom, dat zijn niet de zaken die m'n zenuwen op de proef stellen. Het ambeteert een beetje, meer niet.

Waar ik het wél van op m'n heupen krijg is wat er meestal plaats vindt in de seconden nadat het landingsgestel kennis heeft gemaakt met de landingsbaan. Neem er mijn woord op, het gebeurt altijd: hoewel het lichtje van de 'fasten seatbelts' brandt en de purser van dienst ook nog eens woordelijk de boodschap meegeeft om nog even te blijven zitten tot wanneer het vliegtuig tot volledige stilstand is gekomen, is het uitklappen van de wielen voor de meest mensen het teken om als een waanzinnige wakker te schieten, het leesboek dicht te klappen of de kauwgom door te spoelen (schrappen wat niet past), recht te springen en bezeten door weet ik veel welke demonen allemaal het wereldrecord 'bezit nemen van de eigen handbagage' te verbeteren. Het grenst soms aan het ongelooflijke en ik kan me er verschrikkelijk over opwinden, maar mijn buur voor één vlucht deed er gisteren nog een schepje bovenop. persoonlijk heb ik de gewoonte om, wanneer de landingsstorm losbarst en de meute zich op de bagagecompartimenten stort, te blijven zitten. Het buitenoordmotortje gisteren zag het echter anders. Hij had een stoel aan de raamkant, ik aan het gangpad. Met andere woorden: om zich in de bagagedebatten te mengen moest hij wel voorbij mij. 
Voorbij mij? Over mij, ja!
Hij vroeg me eerst met zachte aandrang of hij mocht passeren. Met evenveel aanmatiging in m'n stem antwoordde ik dat hij toch moest wachten tot aan de gate, tenzij hij z'n parachute al om had. Niet dat ik van slechte wil ben, maar de ruimte in de buik van een vliegtuig verhinderd het nemen van een normale draaicirkel, zeker wanneer er naast je een bende uitgelaten infanteristen staat te drummen om als eerste naar buiten te stormen.
De man die even tevoren nog zachte dromen in goede banen leidde was echter niet uit z'n lood te slaan en begon zowaar over me heen te klimmen! Heb je ooit?? OVER mij KLIMMEN!!!
Was zijn ronkende geluid daarnet nog dat van een rustige diesel, mijn reactie had meer de verwoestende kracht van een frisse winterlawine. Nog een geluk dat de betere seismografen tegenwoordig in Haïti staan opgesteld, anders werd ik zeker opgemeten ...
Ja, ik heb me laten gaan. Ja, hij is terug gaan zitten. En ja, hij heeft net als ik nog exact 9 minuten aan de bagageband moeten wachten alvorens z'n valies aan kwam rollen.

goodbaduglyGelukkig is er ook nog de goede kant van het leven. Ik kan jullie verzekeren: er zijn niet veel mensen binnen Toyota die het zich kunnen permiteren om in Wenen een impressie van Brüno te geven, in Keulen John 'I mentioned the war but I think I got away with it' Cleese te citeren, in Madrid het typetje Manuel 'I know nooooooothing' een tribune te geven of, zoals gisteren en vandaag in Porto de lokale bevolking in het Engels met een Portugees accent zo zwaar als een zak cement te woord te staan.
Zolang ik dit kan doen, neem ik er de bagagewolven vanhet luchtruim nog wel even bij ... ik moet gewoon leren om de wereld in te delen in the good, the bad en (hoe noemt die tettekop nu ook alweer? ... ah ja ...) the ugly.

11:24 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Hij toch iets goed. Een ladder heeft sporten en jij doet aan sport. Dat gooide hij bij het wakker worden even door elkaar.

Gepost door: Tiny | 26/01/2010

En nu maar hopen dat die hardlopende collega(de foute) je blog niet leest anders gaat hij zeker een WR neerzetten op de sprint naar u toe.

Gepost door: JeeWee | 26/01/2010

hihi, 'k kan het me zo al inbeelden en dat gedoe op het vliegtuig maken wij ook altijd mee...wij blijven rustig zitten en de rest staat als een kieken zonder kop te kakelen om al buiten te geraken, hoe onnozel toch...

Gepost door: Ruthje | 26/01/2010

Dat waren heel wat ergernissen op één dag...gelukkig kun je ontstressen door een toerke te gaan lopen hé.

Gepost door: natalie | 26/01/2010

Ik kan mij daar helemaal in vinden, kan ook een hele tijd incasseren, maar als het emmerke overloopt dan is het kot te klein, heb zo ooit eens een bomma naar huis gestuurd omdat ze van haar oren aant maken was dat onze Siebe te traag fietste! Ge moet u ook niet laten doen hé!

Gepost door: Wendy | 26/01/2010

Toch lekker dat je de ergenissen op je weblog van je weg kan schrijven en mocht er nog wat frustratie overblijven ... ga lekker ff hardlopen :-)

Gepost door: Bjorn Paree | 26/01/2010

Dat waren heel wat ergernissen op één dag...gelukkig kun je ontstressen door een toerke te gaan lopen hé.

Gepost door: pandora charms | 21/07/2010

Hij toch iets goed. Een ladder heeft sporten en jij doet aan sport. Dat gooide hij bij het wakker worden even door elkaar.

Gepost door: tiffany | 21/07/2010

De commentaren zijn gesloten.