12/01/2010

Veel praat

Veel praat ja ... gisteren nog liggen zeveren dat hardlopers sterke mannen en koene vrouwen zijn, want ze hebben geen schrik van wat sneeuw, meneer. Ze lopen door de zwaarste sneeuwstorm heen, meneer. En ook met 7 beaufort pal op de neus en smeltwater in de ogen kunnen ze er nog mee lachen, meneer.
Maar heb ik zelf gelopen tijdens het weekeinde? Wel, om even een politiek antwoord te gebruiken: ja en nee.

Normaal gezien stond er op zaterdag een wedstrijd op de planning en op zondag dan een uitloopsessie. Maar vanwege de aangekondigde sneeuwellende had ik niet veel zin om nodeloos het huis te verlaten. Want in dergelijk onguur weer de baan op gaan is vragen om ongelukken, net als in die omstandigheden jezelf op een korte afstand de pleuris uit het lijf lopen vragen is om blessures.
En dus liet ik voor een keertje de planning voor wat ze was en plande 2 trainingen, beide netjes geupload in Garmin. Op zaterdag zou ik 10k lopen, voor de kenners van het Mario-proza: 10 keer 1k, waarbij elke kilometer gevolgd wordt door 2 keer 20sec versnellen en 40sec wandelen. Des zondags zou er dan een duurloopje van 14 kilometer volgen.

Zo gebeurde het dat ik zaterdagmiddag, niet in het minst onder de indruk van de winterse capriolen, mezelf in thermische en windafstotende lagen huldde en de loopschoenen op witte bodem zette.
Het mocht reeds blijken uit mijn eigen schrijfseltje van gisteren: het was zalig. Zachtjes knisperende sneeuw onder de zolen, weliswaar wat wind die de sneeuw in onvoorspelbare bochten tot tegen je kop zwierde maar zonder dat het ook maar één seconde storend werkte op gemoed of geestelijke huishouding, enfin ... het zou een loopje worden om in de boekskes te zetten. Vanuit mijn huis gemeten brengt één kilometer je via de terreinen van de plaatselijke voetbalclub precies op de vaartdijk. Daar vang je wel wat meer wind, maar het is er voor het grootste deel verkeersvrij en je krijgt een adembenemend mooi winterlandschap als decor, zomaar gratis en voor niks.

Eén kilometer, dat wil dus ook zeggen tijd voor de eerste versnelling. 20 secondjes wat versnellen. Uiteraard niet aan dezelfde snelheid dan wanneer het wegdek er perfect bij zou liggen; gewoon wat rollen met de benen en wat spelen met de hartslag. Ik denk dat ik zo ongeveer 3 komma 48 seconden van die eerste versnelling heb volgemaakt. Toen was 't gedaan. Over. En ook uit. Schluss!
Wat was er gebeurd? Wel, ik moet mijn voet (weet niet of het de linker dan wel de rechter was, maar zeker niet de middelste) op een onderhuids sluimerende ijsplek hebben gezet, maakte een capriool die ergens het midden hield tussen het improvisioneren van een Deense windmolen in stormweer tijdens een examen plastische kleinkunst en een last-minute sollicitatie voor de nieuwe discipline 'kunstschaatsen voor mindervaliden' tijdens de Olympische winterspelen in Vancouver, kon slechts geholpen door heel wat geluk en statistisch gezien onmogelijk balanceerwerk rechthouden en kwam tot stilstand.
Was me dat even schrikken!

falling_manNa de omgeving te hebben afgespeurd op de aanwezigheid van toevallige getuigen die dan later op café mijn goede reputatie van stabiele sportman zouden kunnen bespotten en onderuit halen besloot ik om verder maar gewoon te doen en de training te beschouwen als ware het een normale duurloop. Je zal zien, bij dit soort verhalen is er altijd een maar. Mijn 'maar' bestond eruit dat ik nog amper kon ademhalen. Diep inhaleren van de zware winterlucht was al helemaal niet mogelijk, maar zelfs een miniem waarneembare poging tot ademen was reeds pijnlijk. Telkens ik het probeerde trok er een hevige pijnscheut van net onder mijn borstkas lateraal tot achteraan mijn rug. Verder lopen zou niet echt gezellig worden, dat had ik meteen door. Met angstvallig voorzichtige stappen keerde ik dan maar terug thuiswaarts. Voorbij de tennisclub liep ik wel met fier opgeheven hoofd en gespeeld lichtverende pas, want aan de buitenkomende jeugd wilde ik wel de schijn als zou ik een wintertrotserende bink zijn hoog houden. Thuis kon ik echter wel huilen van de pijn.
Eventjes op de zetel gaan liggen leek even een goed idee, tenminste, tot op het moment dat ik terug wilde opstaan. Gewoonweg niet mogelijk!!

Vermoedlijke diagnose: een serieuze verrekking. Vermoedelijk, want een dokter heb ik niet bezocht. Op zondag viel het namelijk al een heel pak beter mee, maar tot op de dag van vandaag blijf ik achter de beslissing staan om die dag de kat de boom in te jagen zodat ik ze eruit kon kijken. Enfin, ik bedoel maar dat ik een extra rustdagje op de planning zette.
Gisteren dan maar terug de draad van het gewone schema opgepikt, en het ging terug. Enkel wanneer ik de wereld die zich voorbij de 38°-grens rechts achter me wil bekijken voel ik nog de gevolgen van mijn bijna-tuimelperte op zaterdag.
Ik kom er nog goed van af!

10:35 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Je weet nu tenminste dat op de pijnlijke plek dus ook spieren zitten.

Gepost door: Tiny | 12/01/2010

Da's schrikken. Misschien een zeeuwse muts met spiegeltjes op wanneer je gaat hardlopen... hoef je je niet om te draaien. http://bit.ly/6pXGK5

Gepost door: Jacqueline | 12/01/2010

hardlopen doe je niet bij zo'n weer ... gewoon traaglopen!!!

Gepost door: Koen | 12/01/2010

Volgende keer als soort krachttraining dan maar een dik matras meesjouwen.

Gepost door: JeeWee | 12/01/2010

Jurywaardering Wat was de jury waardering voor je onvrijwillge capriolen?

Gepost door: M@urice | 12/01/2010

(zoveelste) lesson learned Je hebt een gans jaar om versnellingen te doen. Er zijn verstandigere dingen dan ze dan te doen op die paar dagen/weken per jaar wanneer het glad ligt ... Amen ;-)

Gepost door: Hank | 12/01/2010

ge moet nu ook niet té zot doen met dit weer hé

Gepost door: Ruthje | 13/01/2010

oeoe... oppassen zeg. gladheid is heel gevaarlijk voor ons lopers

Gepost door: hans | 13/01/2010

De commentaren zijn gesloten.