23/11/2009

Een kruisje

Steeds meer kan je kruisjes langs de kant van de weg vinden. Meestal gaat het over een aandenken aan een dierbare die op die bepaalde plek om het leven is gekomen.
Bij ons blijft dit bescheiden: een houten kruis en wat bloemen, zelden gaat het verder dan dat. Vooral in Oost-Europese landen worden deze plaatsen veelal omgetuned in ware schrijnen en ben je ten gepaste tijden ooggetuige van oude vrouwtjes die lijf en leden riskeren om op de meest onmogelijke plaatsen gedenkplaatsen te onderhouden of van een nieuwe noveen te voorzien.

Zowat 75% van mijn trainingen loop ik langs het kanaal Mechelen-Leuven. Vooral op het stukje tussen de Mechelse Colomawijk (wereldberoemd in het bloggerswereldje omdat een oerblogster er residentie houdt) en Schiplaken verslijt ik m'n loopschoenen. Een aangenaam stukje loopparcours, want voor het grotendeel is dit verboden terrein voor auto's.

Sinds enkele weken staat er op dit stukje loopweg ook een houten kruis.
Het moet zowat 2 maand geleden zijn dat het me voor de eerste maal opviel, en hoewel ik tijdens mijn trainingen weinig oog heb voor randfactoren die zich langsheen de weg al eens kunnen voordoen denk ik niet dat het er al veel langer gelden werd opgericht.
Het is een mooi kruis. Eenvoudig, zonder artistieke details die de gedachten doen afdwalen. Gewoon, een recht kruis in een donkere houtsoort. Niet eens zo groot, maar door z'n eenvoud lijkt het me steeds weer enorm in de manier waarop het de passanten even het hoofd doet draaien. Ook ik.
De enige versiering die werd aangebracht is een bloemencorset in de vorm van een hart. Niet te groot, niet te klein. Eigenlijk perfect de maat die bij het kruis past.
Het valt me op dat ik telkens weer naar het kruis kijk. Zelfs op momenten dat ik er bijna achteloos voorbijloop omdat ik weeral met mijn gedachten op allerlei wereldvreemde plaatsen zit is er iets dat me enkele meter verder even doet omkijken.

Op mij heeft het gedenkteken een beklemmende indruk, telkens weer. Misschien is beklemmend niet het juiste woord, maar het omschrijft wel het korte moment van kou dat zich in me nestelt wanneer ik probeer om de tekst te lezen van het kleine bronzen plakaatje dat met veel oog voor detail op het midden van het kruis werd aangebracht.
Is er op deze plaats iemand overleden? Een visser? Wandelaar? Of, laat het niet waar zijn, is hier een collega-loper tijdens een rustige duurtraining plotseling overleden? Was hij een marathon aan het voorbereiden? Ken ik hem?? Was het één van de vele lopers die ik tijdens de afgelopen jaren heb begroet in de wetenschap dat we met evenveel inzet een zelfde doel probeerden te bereiken op dezelfde wegen even onze werelden met elkaar verbond?
Je mag dit soort gedachten niet te ver doortrekken, want ten lange leste ga je nog denken dat het je eigen naam is die op het kruis staat.
Bijna elke dag dat ik voorbij liep had ik de intentie om even halt te houden om te lezen aan wiens leven hier even gedacht dient te worden, maar nog nooit kwam het er van. Deels omdat ik tijdens mijn trainingen op autistisch aandoende wijze enkel en alleen oog heb voor mijn juiste snelheid en/of hartslag, deels omdat ik een beetje bang had om het mysterie op te heffen.

Nu ja, iedereen kent de geschiedenis hé ... nieuwsgierigheid hield niet op nadat Eva in de appel heeft gebeten, met alle gevolgen vandien, en dus kan niemand het me kwalijk nemen dat ik afgelopen zaterdag eventjes halt hield. Eventjes, zeker niet lang, maar wel lang genoeg om te leren dat het een aandenken betreft aan een overleden wielertoerist. Het kruisteken werd opgericht door z'n wielermakkers van de wielertoeristenclub 'De Brugtrappers'.

Ik weet nog steeds niet of de goede man op die bepaalde plek is overleden, of dat het een eerbetoon is dat lukraak langs zijn favoriete parcours werd neergeplant, maar dat hoeft ook niet.
Een stukje van het misterie mag wat mij betreft gerust blijven bestaan, zodat ik ook volgende week nog een reden heb om het hoofd te draaien om een groet te brengen aan een man die geliefd was binnen z'n vereniging.

Het spijt me dat ik geen foto kan posten van de plek die ik hierboven heb beschreven, maar ik ben nu eenmaal geen Running Ronald die zijn loopjes aanvat met de GSM-camera in de aanslag ;-)

09:28 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

Ik heb het vermoeden dat die foto er nog wel eens komt.

Gepost door: Tiny | 23/11/2009

Ik kon het niet laten om wat te zoeken op het w.w.w.
Op de site van http://wtc-relst.be/
Zie onder het kopje nieuws van de leden 2009
Staat misschien het antwoord.

Gepost door: Koen Martens | 23/11/2009

Prachtig zo'n aandenken en mooi dat er "buitenstaanders" zijn die er even "stil bij staan".

Gepost door: Jacqueline | 23/11/2009

@ Koen nope, het www lost niet alle mysteries op: andere wielerclub, andere naam. De naam op 't kruisje geef ik uiteraard niet prijs; zoiets is te privé om op 'n blog te zetten.

Gepost door: geert zelf | 23/11/2009

Idem aan Koen... mijn probleem is dat ik direct alle info wil weten en dus ook ff googlede: http://boortmeerbeek.org/2007/02/05/beireke-van-schiplaken-is-niet-meer

Gepost door: Bjorn Paree | 23/11/2009

mooi dat je het een beetje mysterieus houd, zo valt er nog wat te raden.

Gepost door: Claudia | 23/11/2009

@Bjorn ook hier: wrong place, wrong name ...
maar ... ik wist niet dat Bereke dood was; inderdaad een markant volksfiguur!

Gepost door: geert zelf | 23/11/2009

Tja, wie of wat het is, hij wordt duidelijk gemist!

Gepost door: Wendy | 23/11/2009

Ik weet precies wat je bedoel, het heeft een aantrekkingskracht waardoor je altijd weer een moment van bezinning heb. En soms zijn mysteries om mysteries te blijven en wil je niet weten wat of wie er achter schuilt.

Gepost door: Rich@rd | 23/11/2009

klopt, van dit soort kruisjes hoeven niet allemaal alles te weten

Gepost door: hans | 23/11/2009

toch mooi van zijn makkers dat ze een gedenktekentje hebben achtergelaten zodat ook anderen hem op hun manier kunnen eren!

Gepost door: Ruthje | 24/11/2009

De commentaren zijn gesloten.