10/11/2009

Hanswursten

Gisteren nog in de krantenwinkel, vandaag op mijn blog: een verhaal over hansworsten met een vliegbrevet!

Eerst en vooral een vleugje ethymologie: blijkt dat ik er met mijn verwijzing naar het Duitse Hanswurst niet zo ver naast zit ... de naam hansworst is rechtstreeks afgeleid van Hanswurst. In het Nederlandsch werd deze naam gebruikt voor een komische figuur uit de oud-Hollandse poppenkast. Om het helemaal te plaatsen: later kreeg deze figuur de naam Jan Klaassen en werd de naam Hansworst gebruikt voor zowat elke komische figuur.

Echter, hoe goed ik ook heb gezocht in encyclopedia allerlei, gesurft heb op het internet en me doorheen het woeste landschap van informatiebronnen heb geworsteld, nergens heb ik kunnen terugvinden sinds wanneer de bejubelde Hansworsten belsoten hebben om het ook in de lucht te proberen. Feit is evenwel dat ze momenteel met succes een gerespecteerde luchtvaartmaatschappij draaiende houden.
Dames en heren, mag ik jullie nu dan uitnodigen op mijn verhaal?

Treed binnen, treed binnen ... neme plaats ende pakke een stoel ... het verhaal gaat  nu beginnen ...

Zo moest ik dus samen met een collega naar Porto. Porto ligt, zoals de naam zou doen vermoeden, in Portugal. Nu, om van Brussel naar Porto te vliegen heb je 2 valabele keuzemogelijkheden: ofwel neem je SN Brussels Airlines, waarmee je eigenlijk anderhalve dag verliest want je komt des avonds, na het sluiten der kantoren, op je bestemming aan. De andere mogelijkheid is Lufthansa. Die verzorgen een ochtendvlucht, maar je dient er wel rekening mee te houden dat je eerst eventjes een overstap moet doen in Frankfurt. Lufthansa en overstappen is echter altijd al een gevoelige combinatie geweest, meestal omdat deze Duitse trots van het luchtruim er steeds weer in slaagt om de overstaptijd zo beperkt te houden dat een eventuele drang tot ontlasting slechts via een sonde kan worden opgelost.

Concreet: ik had exact 45 minuten tijd om de overstap in Frankfurt tot een goed einde te brengen. Door de kersverse samenwerking (lees: overname) van het SN Brussels Airlines frequent flyer programma en het Star Alliance aanbod van Lufthansa ben ik sinds kort trots bezitter van een Silver Frequent Flyer card, en toegegeven, ik was sterk onder de indruk van Lufthansa: daags voor de vlucht een zeer overzichtelijke e-mail met alle gegevens i.v.m. mijn vlucht, weersverwachting voor de komende dagen, speciale activiteiten in Porto tijdens de komende dagen, en ga zo maar door. Ook de check-in verliep vlekkeloos en uitzonderlijk stipt: de boarding begon exact 30 minuten voor de voorziene vertrektijd, en da's toch wel heel uitzonderlijk. Tien minuten voor het voorziene vertrekuur was het tuig vertrekkensklaar, ook dat is bewonderenswaardig. Vraag me dan ook niet hoe het komt, maar feit is dat we er toch nog in geslaagd zijn om te vertrekken met een kwartier vertraging. Bon, geen probleem ... op 30 minuten lukt een overstap ook nog wel; zijn we hardloper of niet!? Mijn collega zou maar gebruik moeten maken van de slipstream.

Spreekwoordelijk rekende ik echter zonder de waard, want net voor het inzetten van de landing kwam een stewardess naar me toe, niet om zoals in mijn dromen met een atletische beenzwaai tot ver boven mijn hoofd - wulpse glimlach en verleidelijk ver openstaande decolleté gratis inbegrepen - haar nodeloos ver afgezakte panty recht te trekken, maar wel om me te herinneren aan mijn naam. Dat ging als volgt:
"Are you mister Van den Dries?"

Reeds vele malen heb ik een vliegtuig genomen om een verre verplaatsing te maken, maar nooit eerder werd ik op dusdanig directe wijze aangesproken door een luchtbeambte. Het is moeilijk om jullie inzicht te geven in de emoties die op dat moment vochten om een plekje aan het raam van mijn ziel. Enerzijds was er trots, want het is altijd leuk om herkend te worden en om handtekeningen te zetten, anderzijds een lichte verwondering, want waarom weeral ik en niet een ander, tot onderdrukte paniek, want wat het ook was ... ik heb niets gedaan (en waar is m'n parachute wanneer je hem nodig hebt??)!

Blijkt dat de dame in kwestie helemaal geen overspelige gedachte koesterde, evenmin als zou ik op staande voet het toestel moeten verlaten. Oef, en dat in beide gevallen!
De luchtwerkster kwam me gewoon mededelen dat we met te veel vertraging zouden landen, en dat ze daarom mijn collega en mezelf al heeft overgeboekt naar de volgende vlucht, later op de dag. In plaats van 30 minuten kregen we dus plotseling 5 uur overstaptijd. Tja, als het niet anders kan ... mijn schoonvader heeft altijd gezegd dat er in het leven 2 zaken zijn waartegen niets te beginnen valt, namelijk hoog water en vrouwen. De stewardess behoorde duidelijk tot deze tweede risicogroep, en dus aanvaarde ik gelaten mijn lot.

Na de landing informeerde ik mijn collega, die naar goede gewoonte meer dan één uiltje tijdens de vlucht heeft geknapt, en op onze dooie gemakjes begonnen we aan de lange wandeling van terminal B naar terminal A. Want dat is ook altijd mijn lot in Frankfurt: ze zetten me altijd af in terminal B om me dan helemaal het pokke-eind naar terminal B te laten gaan. Vraag me niet waarom, in deze ben ik slechts het lijdende voorwerp.
Onderweg passeerden we een Lufthansa service center, en omdat ik toch een beetje standvastige zekerheid in de vorm van een verbeterde boarding pass wilde, stopte ik even om dit aan de baliemedewerkster te vragen. Zij tokkelde een beetje op een klavier (dat is tegenwoordig dus overal hé: als je een vraag stelt, hoe vaag, terecht of idioot ze ook moge klinken, immer weer begint er iemand op een klavier te tikken alvorens een antwoord te geven ... ik word er gek van!), keek me diep in de ogen, zag blijkbaar niets interessants en vertelde me dan maar dat we onze vlucht nog zouden kunnen halen als we nu als de bliksem naar de gate zouden rennen ... de vlucht was op ons aan het wachten!
Echt waar?
Echt waar!
Echt waar, meneer de uil??

Ik aarzelde echter, want onze bagage ... die zou het toch niet redden!?
De vriendelijke dame aan het loket keek me bij deze vraag een beetje meewarrig aan, aaide met gespeelde trots over het goudgele embleem op haar revers, en verzekerde me dat dit geen probleem zou zijn. Immers, dit was wel Lufthansa, en op Lufthansa kan je bouwen!
Ze zag mijn aarzeling, keek me nogmaals diep in de ogen (ik geef toe: ik werd verlegen) en herhaalde haar bewering dat Lufthansa 10 keer straffer is dan Harry Potter en beertje Colargol bij mekaar.

En hop, daar gingen we ... rennend alsof er een PR op de 10k in de lucht hing zoefden we door de Frankfurtse luchthavenlucht, op weg naar de gate. Hijgend en met parelend zweet in het aangezicht bereikten we de plaats waar we zijn moesten (nog 10 meter verder en we zaten waarschijnlijk in een ander land!!), alwaar er nog een stewardess, zowaar een kopie van de vriendelijke dame aan het service center, ons stond op te wachten met een door Blendamed gesponsorde glimlach.
Ook hier drukte ik m'n bezorgdheid uit over het achterblijven van onze bagage.
Volgens mij is het een heel belangrijk onderdeel van de opleiding bij Lufthansa, want met net hetzelfde gebaar als haar collega slechts enkele tellen geleden bracht ze haar rechterhand naar die plaats nét boven haar linkerborst waar het bedrijfslogo de welving van haar vrouwelijkhijd gedwee volgde, on orakelde me op precies dezelfde afgemeten toon dat ik hier wel met Lufthansa te maken had, en dat ze meer dan waarschijnlijk op dit eigenste ogenblik enkele meters onder ons bezig waren met het inladen onzer persoonlijke toebehoren. Ook hier vertoonde mijn gelaatsuitdrukking waarschijnlijk het geloof dat je in de ogen van een 18-jarige kan terugvinden wanneer je hem op 12 september wakker maakt met de mededeling dat Sinterklaas net geweest is, want wederom werd ik diep in de ogen gekeken (nota aan mezelf: ik moet dringend mijn wenkbrouwen eens laten nakijken!!), verzekerde me dat Luftansa 10 keer straffer is dan Superman en Captain Iglo samen en dat ik rustig van m'n vlucht mocht gaan genieten.

Tja, wat doe je als simpele man wanneer een opeenvolging van hooggewelfde dames je de contactlenzen van je oogbollen kijken? Inderdaad ja; je zet je neer en laat het laatste stukje verzet uit je aderen wegvloeien ...
En aldus gingen we zitten, mijn collega en ik, wachtend op wat komen zou.

Mijn collega vroeg me nog tijdens de vlucht of ik altijd zo vol ongeloof reageer wanneer de mensen me iets zeggen. 'Ervaring', was het enige antword dat ik kon bedenken. We hebben zelfs nog gewed: indien onze bagage samen met ons Porto zou bereiken, dan zou ik het eerste etentje van de businesstrip betalen; in 't andere geval waren de onkosten voor haar.

Om een lang verhaal niet nóg langer te maken: ik heb die avond gratis gegeten! Straffer nog, ik heb die avond niet kunnen trainen, want de bevoegde luchthavendienst in Porto is er niet in geslaagd om onze bagage voor 22 uur af te leveren.

Tja, da's 't leven zeker ...

Is het dan allemaal kommer en kwel?
Zeker en vast niet!
Want ondanks de hoge werkdruk en de lust tot verscheuren van sommige mensen die m'n professionele pad kruisen doe ik m'n werk nog heel graag. En dankzij sommige fijne collega's slagen we er toch elke dag weer in om een vleugje plezier tussen de werkuren te stoppen. Als bewijs de onderstaande foto, genomen tijdens de voornoemde trip naar Portugal, waar mijn collega Liesbeth ('t kind mag ook op dit blogje een naam hebben ;-) ) en mezelf zowaar een heuse paaldansact ten berde hebben gebracht ...
De 2de foto is volledig in scene gezet, maar moest mijn manager toevallig dit berichtje lezen wil ik toch ook even een foto 'on the job' toevoegen :-)

P1100851P1100849

Gelieve me te excuseren voor de lengte van dit bericht, maar ik had nog wat goed te maken van de voorbije 2 weken hé!?

21:21 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

Luft-hans-worsten. 10x straffer. Maar ach, je hebt er wel weer een paaldansact bij ipv only-the-lonely door Portugal te spazieren;)

Gepost door: Falco | 10/11/2009

Drama. Wat een drama, dat Lufthansa.
Weet je zeker dat het gebaar van de strling van het embleem geen andere boodschap was?

Gepost door: JeeWee | 11/11/2009

fluo geweldig verhaal.. maar eh.. hoe zit het met het fluo vestje van Liesbeth? Gaat ze ook mee hardlopen door Brussel? Ik ken nog wel een gestoorde buschauffeur die leuke foto's kan trekken

Gepost door: Ronald | 11/11/2009

lufthansworsten Mooi verhaal Geert!

Gepost door: Rick | 11/11/2009

En voor de veganisten onder ons, in Berlijn kun je veganistisch eten bij een toko genaamd Hans Wurst. Maar wursten krijg je daar dus niet.

Gepost door: Danniëlle | 11/11/2009

Amaai Amaai, wat een verhaal weer .........

Gepost door: M@urice | 11/11/2009

Ik heb en geniet nog Geert.

Ps: ben je zo verschrikkelijk saai dat vrouwelijk schoon tijdens de vlucht naast je gaat liggen te slapen.

Gepost door: Koen Martens | 12/11/2009

Overtuiging Yep, ik ben helemaal om. Volgende keer pak ik Lufthansa, niet vanwege het vluchtschema maar van hoe je de stewardessen beschreef. KLM is al begonnen met te blijven werken tot 67 jaar, als je de stewardessen bekijkt.

Gepost door: John | 15/11/2009

met die foto verwachtte ik me aan paaldansen :)

Gepost door: jogginggirl | 15/11/2009

De commentaren zijn gesloten.