31/08/2009

De vooruitgang

Ik ben niet progressief. Sterker nog, ik ben niet progressief en ben daar fier op! Voor mij moet niet alles steeds weer verder, sneller, hoger, makkelijker, enzoverder. Dat verder en sneller lopen, ok, dat kan er nog net mee door, maar als ik zie naar hoe de wereld sinds mijn jeugd veranderd is, dan heb ik daar toch een dubbel gevoel bij.

Enerzijds speel ook ik het spel mee hé: mijn kinderen hebben allebei hun eigen laptop, er liggen bij mij thuis genoeg MP3's om alle trommelvliezen in een gemiddelde straat van de juiste beat te voorzien, en ja; één dezer MP3's heeft een aangesneden appel als logo.
Uit hoofde van mijn beroep ben ik zelfs verplicht om een half oog open te houden voor de nieuwste ontwikkelingen en wereldverbeterende uitvindingen.

En toch ... ik vraag me dikwijls af waar die mooie oude groentenhallen van Mechelen gebleven zijn. Bij de afbraak werd gezegd dat die plaats voor héél wat meer zou kunnen gebruikt worden dan zomaar een hal waar je groenten kan kopen (kan tellen als definitie voor 'groentenhallen' hé ...), en zie nu: er staat een schoolgebouw op (een uitbreiding van een bestaande school, eigenlijk) en de rest is parking. Moest ik een vierkante meter grond zijn en ze vroegen me in de verkavelschool wat ik later graag zou worden, ik zou toch brandweerman of politieagent zeggen, maar zeker geen parking!

Kom kom, dat is nostalgie.
Anderzijds ... is het nu écht nodig dat je met een druk op de rode knop van je afstandbediening het nieuws van overmorgen op je tv kan bekijken? Is de wereld nu werkelijk een betere plek om in te wonen omdat je iedereen die je maar wil met de meest eenvoudige toetscombinatie op je Blackberry kan laten weten dat die ravioli van gisteren wel héél lekker was?? Voel je je nu meer mens omdat je op internet over jezelf in de derde persoon berichtjes in de trant van 'Geert heeft vandaag een snotvalling' kan schrijven??? Gaat het erom om met zijn allen genoeg pilletjes te slikken zodat de gemiddelde levensverwachting tegen het eind van dit decennium hoger komt te liggen dan de maximumsnelheid van een Ferrari bestuurd door Tom Boonen????

Nee, ik persoonlijk denk van niet. De mens wil almaar verbeteren, en ergens is dat niet slecht, maar als ik de 'vooruitgang' bekijk die we de laatste decennia hebben gemaakt, dan stel ik me toch vragen of we niet gewoon minder mens zijn geworden. Vroeger vond men het niet erg om 15 minuten op een bus te moeten wachten; als tegenwoordig de trein 2 minuten te laat is dan wordt er collectief om het ontslag van de minister van vervoer gejoeld. Vroeger kon een kind nog een uurtje blijven spelen na school zonder dat er een doemscenario aan vast hing; de dag van vandaag kan de kustwacht haar Seakings in groep laten uitrukken en moet Dutroux in 2-voud bewijzen dat hij van niets weet wanneer een vroege tiener niet onmiddelijk met de snelheid van het licht op het 'Hey, waar blijf je ... de patatjes zijn klaar'-sms'je van zijn of haar ouders reageert. Vroeger, vroeger was niet alles beter, dat niet. Maar we hadden wel minder problemen met onze beperkingen, lijkt me.

Mijn frustratie uitte zich vorige week nog maar eens in een aanklacht tegen de heren ingenieurs die ons leven zodanig vereenvoudigd hebben dat de complexiteit van ons bestaan nog onmogelijk overschouwd kan worden.
remote-40w4000Laat het me even concreet maken: ik heb thuis 2 tv's: 1 beneden in de living, en 1 boven op de slaapkamer. Die 2de is vooral handig als je nog eens een dvd-film wil zien op een moment dat je vreest fysiek niet bekwaam te zijn het einde van het verhaal te bekijken. Ook durf ik al eens een laat sportprogramma in bed te volgen, zodat ik daarna onmiddelijk de match nog eens in dromenland kan herbeleven (waar in tegenstelling tot de werkelijkheid de held Marathon Geert uiteraard wél die cruciale penalty weet te scoren!). Om het tv-signaal tot boven in de kamer te krijgen, heb ik me enige tijd geleden een draadloze kabeltransmitter aangeschaft. Werkt goed, is leuk, alleen ... er liggen nu dus 3 afstandbedieningen op mijn nachtkastje: één voor de tv, een tweede voor de dvd-speler en nummer drie voor die transmitter. Vorige week waren de batterijtjes van deze derde remote control leeg, en uiteraard had ik zo niet direct een vers opgeladen paar bij de hand. Vroeger, ten tijde van de eerste afstandbedieningen, kon je dan nog de kanalen verzetten via een knopje op het toestel zelf. Tegenwoordig dus niet meer; die transmitter is zo compact en klein gemaakt dat er geen plaats meer is om knopjes te zetten. Met andere woorden: remote naar de zak = gedaan met spelen!
Kijk, daar kan ik me nu over opwinden zie ... kost het dan écht zoveel moeite om een backup in te bouwen? Als je dan echt een standbeeld op de Grote Markt wil verdienen, vind dan eens iets deftig uit. Mijn voorstel: gelieve een antikleefdekseltje voor een potje yoghurt uit te vinden, want als ik hier op 't werk aankom met mijn dagelijkse portie lactose in eetbare vorm lijkt het net alsof ik mijn beftechnieken aan het bijschaven ben wanneer ik dat dekselse dekseltje lig af te likken om toch maar het onderste (nou ja ... bovenste) uit de kan te halen. DAT zou nog eens een uitvinding zijn!

Allez kom, ik ga het hier niet overdrijven, maar weet dat ik me geen kind van deze tijd voel en dat driekwart van de nieuwigheden me gestolen kan worden.
Om het verhaal van de lege batterijen te vervolmaken zou ik kunnen toevoegen dat het probleem werd opgelost toen Tania in het midden van mijn gefulmineer en vlak voor het hoogtepunt van mijn betoog tegen onze maatschappij de zaak heeft bekoeld met de opmerking 'neem dan toch gewoon de batterijen uit de afstandbediening van de dvd', maar ik ga dat niet doen want dit zou afbreuk aan mijn reputatie doen ...

Ajuis en tot morgen!

08:29 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

29/08/2009

Solidarnosc

solidarnoscDit jaar is het 20 jaar geleden dat het ijzeren gordijn begon te scheuren. Eén van de meest beklijvende momenten uit die tijd, naast de ophanging van Ceaucescu en de dansende mensenmenigte op de Berlijnse muur, vond ik de eerste officiële speech van de Poolse vakbondsleider Lech Walesa in het gezelschap van de toenmalige Poolse leider Jaruzelski.

Ik ben allesbehalve een linkse rakker, maar kon wel de symboliek van het rood-witte vlaggezwaai met logo van de Solidarnosc-vakbond smaken.

Nu, 20 jaar na datum is dit 'wij kunnen de wereld verbeteren' wel wat bekoeld. De toenmalige helden zijn in de onmetelijke vergeetputten van de geschiedenis geworpen of, erger nog, ondertussen het slachtoffer geworden van nijd, afgunst en politieke broedermoord.

Gelukkig is er toch nog een lichtpuntje hier op aard. Om meer precies te zijn: de solidariteit tussen wielertoeristen.

Ik weet het, ik weet het, er wordt dikwijls gesproken van 'wielerterroristen' en ik kan zelf ook vermaledijde tweewielers verwensen wanneer deze en masse besluiten om hun dagelijkse portie levensgeluk te beproeven door zich met het verstand op nul en de ogen in de verkeerde richting gericht voor de wielen van mijn wagen te storten. Maar toch leeft er in dit wereldje ook een flinke portie compassie, mededogen en hulpvaardigheid.

Zo reed ik donderdagavond met de fiets van mijn werk huiswaarts. Al binnen de eerste kilometer had ik prijs: lekke band. Ondertussen ken ik het klappen van de zweep, of beter gezegd: het klappen van de band, wel en in een handomdraai had ik m'n luchtloze achterband vervangen door een nieuw exemplaar, netjes op druk (6,5 bar) gebracht door een gasbommetje. Dit is erg handig, want zonder te pompen krijg je toch wel wat spanning binnenin je tube. Na dit kleine oponthoud (langer dan 5 minuten hoeft dit niet te duren) sprong ik boordevol arbeidslust terug in het zadel om olijk trappend m'n fietstocht verder te zetten. Goed 2 kilometer verder was 't echter weer van dat: terug m'n achterband plat, en net als de eerste keer niet met het kenmerkende gesis van een rustig leeglopende tube maar eerder de typische knal van een hooggeschoolde zelfmoordterrorist. Stond ik daar, langsheen een druk bezochte verkeersader langs de luchthaven van Zaventem.
Gelukkig kwamen daar 2 wielertoeristen met het hart op de juiste plaats (altijd handig wanneer je je hartslagmeter correct wil aanbrengen) om me te depanneren. Bleek dat ik een klein scheurtje in m'n buitenband had, waardoor de binnenband mits de nodige druk zich net genoeg kom wringen zodat de confrontatie met een klein steentje genoeg kon zijn om een knal van jewelste te genereren.

Die gasten hebben me dus niet alleen geholpen, maar ook nog een beresterke probleemanalyse gegeven. Ik kreeg zelfs een binnenband van één der hulpvaardige Samaritanen. Uiteraard ga ik binnen de week een band teruggeven, vergezeld van een lekker flesje gegist druivennat!
Onderweg naar huis heb ik zeker 50 keer 's mans adres als een mantra herhaald, want ik en onthouden is nooit een geweldig succesvol duo geweest. Wegens privacy-redenen ga ik het adres hier niet posten, maar weet dat de brave man in Tremelo woont, niet toevallig het geboortedorp van Pater Damiaan.

De volgende keer dat een wielerterrorist nog eens zijn lijf, leden en racefiets riskeert door onverantwoorde manoeuvers ter hoogte van mijn wagen uit z'n voorband te toveren zal ik me een beetje meer vergevingsgezind opstellen ...

09:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

28/08/2009

Telex van de Week (44)

Telex--start--
't Is weer een tijdje geleden
--stop--
had m'n rubriek beter 'Telex van de Maand' genoemd ...
--stop--
maar kom, we zijn terug ... harder, rauwer, ja ... meedogenlozer dan ooit! (de affiche en radio-reclame volgen nog)
--stop--
laat ons het eerst even hebben over Rwanda
--stop--
ze gaan daar vanaf nu de homoseksualiteit verbieden
--stop--
want, en ik citeer, dat is een ziekte die door de koloniale overheerser het land is binnengebracht en 't moet daar nu maar eens mee gedaan zijn
--stop--
een beetje geschiedenis: Rwanda was ooit een kolonie van België!
--stop--
hopelijk leest prins Filip dezer dagen geen kranten
--stop--
want die onthoudt zoiets hé ...
--stop--
de volgende keer dat hij op economische missie moet is hij bekwaam om op de vraag wat het belangrijkste exportproduct van België is te antwoorden met 'homoseksualiteit'!
--stop--
maar kom, we zaten in Rwanda ...
--stop--
hoe denken ze daar de homoseksualiteit te gaan bestrijden?
--stop--
heel eenvoudig: bij een veroordeling voor het zwaffelen tegen een geslachtsgenoot krijg je 3 jaar cel
--stop--
3 jaar in een kotteke van 4 vierkante meter en met een gemeenschappelijke wc, bij voorkeur in het gezelschap van enkele medegedetineerden
--stop--
allez, komaan zeg ... wat denken ze dat er gaat gebeuren als je 4 homo's in een klein kotteke bij elkaar steekt met als enige vertier ne Joepie uit de tijd toen Michael Jackson nog een neus had?
--stop--
op die manier roei je de homoseksualiteit niet uit; ik noem zoiets een aanmoediging!
--stop--
maar er is ook goed nieuws
--stop--
want de crisis is voorbij
--stop--
hoera, hoezee!
--stop--
en hoe weten we dit zeker?
--stop--
want de afgelopen weken en maanden kwam er wel om de 2 dagen de één of andere specialist op radio of tv vertellen dat (ik citeer wederom) alle tekenen erop wijzen dat de economie zich aan het herpakken is.
--stop--
geen kat die ooit heeft verteld wat die tekenen dan wel zijn (onzin zoals 'het vertrouwen van de consument is gestegen' keur ik niet goed), want er sluiten nog steeds fabrieken, de automobielsector zit nog steeds in het slop en de aandelen worden nog altijd tot 3 cijfers na de komma berekend, maar toch ... volgens de heren specialisten zijn er tekenen genoeg
--stop--
vorige week is er eindelijk iemand opgestaan die een echt omen heeft ontdekt
--stop--
want in het Verenigde Koninkrijk is vorige maand (en dit voor het eerst in anderhalf jaar!) de verkoop van bonen in tomatensaus gedaald
--stop--
jaja, u leest het goed: de verkoop van bonen in tomatensaus is gedaald!
--stop--
met 15%!!
--stop--
alstublieft!
--stop--
wat een succes
--stop--
ik heb nog geen taferelen gezien van uitbundige moeders die hun dochters naar voorbijrijdende tanks werpen, dus misschien is de impact vooralsnog nét iets kleiner dan de bevrijding van Normandië, maar lang kan dit niet meer duren
--stop--
de theorie achter deze idiote stelling is dat een Brit bonen in tomatensaus als een typisch crisisgerecht beschouwt, en een dalende verkoop van deze rode smurrie impliceert dus een nakend einde van de crisis
--stop--
ik ben ne keer benieuwd naar wat ze gaan zeggen als in Engeland de verkoop van wortelsap met 15% gaat toenemen ...
--stop--
... dat alle Engelsen konijn geworden zijn??
--stop--
ga het maar ne keer uitleggen tegen de werknemers van Opel Antwerpen wanneer ze binnen enkele maanden hun job kwijt zijn
--stop--
Spijtig, maar bekijk het langs de goeie kant: de crisis is voorbij
--stop--
aandoenlijk hoe onze politici ook met dit dossier omgaan
--stop--
vorig jaar nog nam onze Vlaamse regering een besluit
--stop--
wat al een pak meer is dan onze nationale schaduwregering, maar toch ...
--stop--
het besluit was: we doen niets!
--stop--
niets?
--stop--
inderdaad, helemaal niets, want de Duitse deelregeringen van de bondsstaten waar Opel ook vestigingen heeft zijn al bezig om samen met General Motors een oplossing uit te werken
--stop--
en dus doen wij niets, want we hebben met die gasten al gebeld en 't gaat zeker goed komen
--stop--
wat blijkt nu? (hou jullie vast)
--stop--
't gaat alleen goed komen voor de (meeste) Duitse Opelfabrieken
--stop--
want die verruckte Duitsers hebben enkel over hun eigen werkgelegenheid onderhandeld
--stop--
nee toch? écht waar??
--stop--
soms vraag ik me af of we niet beter heel de Wetstraat in Brussel zouden bedekken met een dikke laag bonen in tomatensaus
--stop--
maar dan stijgt de verkoop weer en is 't terug crisis ...
--stop--
zeg nu zelf ... hebben jullie ook de commentaar van onze minister van justitie (what's in a name) gehoord op de spectaculaire ontsnapping (per helicopter!!) uit de gevangenis in Brugge?
--stop--
Wie had dat ooit kunnen denken?
--stop--
dat zei hij hé ... wie had dat ooit kunnen denken ...
--stop--
je moet weten dat het al de derde keer is dat er op die manier gevangenen ontsnappen ...
--stop--
tja, wie had ooit kunnen denken dat gedetineerden nog een derde keer een helicopter gaan charteren als 't vorige 2 keer ook al is gelukt?
--stop--
nochtans werden er eerder al maatregelen genomen
--stop--
zo is er een lijst met gevangenissen van waaruit op dergelijke manier ontsnappen mogelijk is
--stop--
Brugge staat daarop met stip genoteerd
--stop--
en dus werden er op heel wat plaatsen anti-helicopternetten voorzien, maar niet in Brugge!!
--stop--
Minister De Clerck had nog maar net gegoogeld om te leren wat een helicopter eigenlijk is of 't was weeral prijs
--stop--
een ontsnapping uit het justitiepaleis in Brussel
--stop--
en jawel, weeral had onze vriend de minister z'n excuus klaar
--stop--
want hij pakt de zaken wel degelijk aan
--stop--
zo zijn er al vele justitiegebouwen extra beveiligd
--stop--
zowat overal, behalve dat van Brussel
--stop--
want in Brussel zijn er te veel deuren, en het is moeilijk om die allemaal dicht te houden!
--stop--
met andere woorden, daar waar het moeilijk is om te ontsnappen werd de beveiliging verhoogd, maar op een plaats waar een geboeide veroordeelde fluitend en al hinkelstappend naar buiten flaneert werden enkel de kapotte TL-lampen vervangen
--stop--
echt waar, soms heb ik de indruk dat er mensen zijn die een ministerraad met de finale van de Comedy Cup verwarren
--stop--
weten die nitwits wel waar ze mee bezig zijn?
--stop--
39 gevangenen zijn er dit jaar al ontsnapt!
--stop--
eigenlijk 40, want in de Zoo van Antwerpen is er overlaatst nog een kaketoe ontsnapt
--stop--
kijk, als je er niet eens een kaketoe in een volière kan houden, dan ga je ook geen zware jongens binnen houden hé!
--stop--
pittig detail in verband met die vogel:
--stop--
hij houdt zich schuil in het Antwerpse centrale station
--stop--
officiële mededeling van de NMBS:
--stop--
het treinverkeer ondervindt geen hinder van de vogel
--stop--
serieus?
--stop--
ook niet als hij heel snel met z'n vleugels fladdert of, godbetert, een stevige kaketoekaka op de rails deponeert?
--stop--
ik zou toch maar maatregelen nemen in het station van Oostende hoor ...
--stop--
over de NMBS gesproken ...
--stop--
kennen jullie Etienne Schouppe nog?
--stop--
gewezen gedelegeerd bestuurder van de NMBS, en tegenwoordig staatssecretaris voor mobiliteit
--stop--
(zet dat maar eens op een visitekaartje dat niet groter dan een A4 mag worden)
--stop--
hij houdt zich tegenwoordig dus bezig met het verkeer
--stop--
ook hij heeft zo van die hoogst originele ideëen die alleen maar kunnen bedacht worden door een Belgisch politicus
--stop--
zo wil hij nu een campagne opstarten tegen het mobiel bellen achter het stuur
--stop--
gepaard gaande met een grootse controle door de politie
--stop--
en wanneer nu zou blijken dat ondanks het ontradingseffect toch nog veel mensen met de gsm in de hand achter het stuur zouden zitten, dan gaat hij ervoor zorgen dat de gsm volledig uit de wagen wordt verbannen
--stop--
dus ook een verbod op handsfree bellen
--stop--
voor iedereen
--stop--
gelukkig is hij geen staatssecretaris voor urineren en ontlasting
--stop--
want stel dat hij een campagne zou opstarten tegen wildplassen
--stop--
en er na controle toch nog een zeker aantal hardleerse wildplassers zouden blijven zondigen
--stop--
gaat hij dan voor iedereen verbieden om ooit nog naar 't toilet te gaan?
--stop--
stel je even voor ...
--stop--
de Vlaming die massaal naar het buitenland trekt om eens rustig op een legale manier te kunnen plassen ...
--stop--
ik zie de borden aan de bistro's in de Nederlandse grensgemeenten al voor me:
--stop--
'Plastoeristen welkom!'
--stop--
of nog beter: 'Wij diepen de Oosterschelde uit, jullie vullen ze op!'
--stop--
saluut ... het wordt me te veel: ik ga naar de winkel
--stop--
ik heb goesting gekregen in bonen met tomatensaus!
--full stop--

09:01 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

27/08/2009

Sporty Spice

Ik en de Spice Girls? 't Zal nooit wat worden, maar ja ik ben dan ook David Beckham niet hé ...

Nee, m'n titel is gekozen omdat ik voor de verandering nog eens iets over m'n sportief leven wil schrijven. Zoals al enkele lezers terecht hebben opgemerkt komt er terug een beetje schot in de zaak, zoveel zelfs dat ik titel en subtitel van m'n blog terug heb aangepast. Weg met het gerevalideer! Leve de sport! Of zoiets ...

Het gaat inderdaad relatief goed; ik ben nog voorzichtig en wil niks forceren, maar ik mag niet klagen. Slechts 2 maand geleden had ik niet durven dromen dat ik nu terug kilometerkes aan 4' per km zou kunnen lopen, en ziehier ... ze gaan zoner al te veel moeite. Eergisteren werd mijn training doorspijsd met 3 snelle km's aan respectievelijk 3'52", 3'51" en nog eens 3'51". OK, ik voel dat wel, maar dat is normaal na zovele maanden zonder noemenswaardige prikkels voor m'n snelle spiervezels.
Anderzijds voel ik me net als een anti-held in een ondermaatse aflevering uit seizoen 18 komma 3 van 'Lost': voor elk antwoord komt er een nieuwe vrag in de plaats.

leiemarathonWant ... wat moet ik nu doen? Het is mijn stijl niet om aan de lopende band wedstrijden te gaan lopen, dat is één. Maar ... voor m'n blessure had ik me wel ingeschreven voor een wedstrijd. Niet zomaar een wedstrijdje, maar een heuse marathon: op 20 september word ik geacht present te tekenen voor de start van de Leiemarathon.
Puur zakelijk bekeken zou het niet snugger zijn om die marathon ook daadwerkelijk te lopen: ik heb 1 maand voor datum nog geen enkele echte duurloop in de benen, en van een paar keer in de week een kilometerke aan 15 per uur te lopen wordt je ook geen Olympische grootheid. Verder zou deelname mijn gestadige opbouw volledig dwarsbomen.
Anderzijds is er natuurlijk het gevoelsmatige: die datum (20092009!), het weerzien met zovele oude bekenden, m'n eerste marathon op vaderlandse bodem, gewoon nog eens een wedstrijdje lopen en, niet onbelangrijk, bij een eventuele aankomst zou ik mijn gedroomde antwoord kunnen geven aan de neurochirurg die me enkele maanden geleden nog vertelde dat ik met een beetje geluk en mits aanschaf van een fluo hesje enkel nog een kleine kans op sportief geluk zou hebben in de buik van een peleton 60-plussers op de fiets. Yep, het uitlopen van een marathon binnen de 6 maanden na m'n operatie zou de gedroomde middenvinger hemelwaarts betekenen!
Anderzijds, is dit wel verstandig ... een oud Chinees spreekwoord zegt immers dat als je je middenvinger te hoog opsteekt je riskeert deze recht in de geïnfecteerde cloaca van een trekvogel te steken en dat zijn plekken die er niet uit gaan! (ok, ok ... 't is al goe: ik geef het toe ... ik heb dit ter plekke verzonnen, maar je weet wat ik wil zeggen hé ...)

Ik weet het dus niet. Ook niet onbelangrijk: kan ik überhaupt nog wel zo ver lopen? Wandelen is geen optie, dus als ik niet verder kan lopen dan zou het wel eens m'n eerste 'DNF' kunnen worden. Dat zou dan eerder een middenvinger recht in m'n eigen oog zijn!

Ondertussen train ik gewoon door en we zien wel. Ik heb nog een dikke 3 weken om in het midden van een pijnlijk ontwaken omgeven door bezwete lakens een beslissing te nemen ... 'to loop or not to loop', dat zal de hamvraag voor de komende dagen annex weken worden.
Ik ben nu eenmaal geen Vansteenkiste die 's morgens uit z'n bed kan rollen om te besluiten dat hij tegen de noen efkes rap een marathon gaat lopen ...

09:17 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

26/08/2009

Geuren

Er zijn van die geuren die je kunnen doen dromen.
Zo roept de geur van de Tahiti-douchegel met kokosnoot (die witte bussen) bij mij zweemzoete herinneringen op van een prachtige vakantie in Turkije. Het was aan de mooie Turkse rivièra immers de eerste keer dat ik deze lekker ruikende wasemulsie aan m'n zongebruinde torso zeepte, vandaar.

Maar je hebt evengoed geuren die spontaan braakneigingen, gepaard gaande met stuiptrekkingen en vochtverlies kunnen teweegbrengen. In het geval jullie niet weten wat ik bedoel: hou maar eens een mosselschelp onder de neus van iemand die net hersteld is van een voedselvergiftiging veroorzaakt door een bij leven in kwik vegeterende mossel. Gegarandeerd succes! Lezers die niet direct een mosselschelp bij de hand hebben maar deze interessante proef toch willen uitvoeren kan ik nog wel een zeer bruikbare tip geven, maar ik reken dan wel op jullie medewerking en verwacht dat de schaamdelen minstens een dag of 2 niet gewassen worden. Dank u.

Nu, deze blog staat niet direct bekend voor het spuien van wereldverbeterende verhalen, dus ga ik het zoals verwacht niet over lekkere, maar eerder over misselijkmakende geuren hebben. Zeg niet dat ik jullie niet verwittigd heb!

Ik hou persoonlijk niet van sterke geuren. Zelfs een geur die mondjesmaat aangebracht doet denken aan wilde nachten in gezelschap van Véronique De Kock stoten mij volledig af wanneer ze met liters tegelijk over het menselijk lichaam gegoten worden.

Vreemd genoeg lijkt het alsof mijn reukzin tijdens het hardlopen nog extra aangescherpt wordt. Wanneer ik loop zie ik nauwelijks meer dan de weg waarop ik me bevind en de oplichtende cijfers van m'n Garmin. Lopen bij miniem maanlicht doet me dan ook niets, want het tunnelzicht dat me overdag tijdens een loopsessie vergezelt stelt me niet in staat om zelfs bij schitterende zonneschijn meer te zien dan 's nachts. Het zelfde met mijn gehoor: ik hoor wel de vogelkes fluiten tijdens een rustige duurloop, maar wanneer ik geconcentreerd op tempowisselingen moet letten mag de US Air Force gerust m'n schaduw gebruiken om hun laatste precisiewapens te testen; het zal me niet uit m'n flow halen.
Zo dus niet met m'n reukzin: wandel ik in burgerkledij voorbij een frituur dan ruik ik amper de zich in verzadigd vetzuur wentelende aardappelstrookjes, maar durf ik looptenue voorbij hetzelfde etablissement struinen dan overvalt de geur me op een weerzinwekkende manier die me doet voornemen om de komende 2 maanden geen friet meer aan te raken. Kom ik in tijdens een looptocht voorbij stedelijk gebied alwaar een kokette dame de laatste creatie van Dior in haar nek heeft geplenst of waar een halfslachtige dandy door middel van een overdadig verstoven aftershave denkt dat z'n zweetoksels bij deze gecompenseerd zijn, dan krijg ik een spontane braakbalvorming ten noorden van m'n adamsappel: ik kan er niet goed tegen!

Even in de marge: is het jullie al opgevallen dat de meeste joggende dames zelfs in bezwete toestand lekker ruiken wanneer ze je voorbij lopen? Hoe doen die dat?? Is dat hét grote voordeel van een lichaam vol oestrogeen?

Pas op ... er komt ook nog een pointe aan m'n verhaal ...

Gisterenavond vertrok ik na valavond voor een 10km lange wisselloop. 2 km inlopen, daarna 3 reeksjes van 1 km aan 4 minuten per km en 1 km dribbelen en tenslotte 2 km uitlopen aan een tempo tussen Z1 en Z2. Stilaan komt er dus terug een lijn in m'n trainingen, maar daar ging ik het vandaag niet over hebben.

Wel over het volgende:
Tijdens het uitlopen liep ik voorbij de tennisclub in Muizen, niet zo gek ver van mijn stal. Net toen ik ter hoogte van het parkeerterrein kwam, draait er een vijftal per fiets de baan op, pal voor m'n voeten. Aan hun geavanceerde laveertechniek kon ik duidelijk zien dat deze 5 (3 vrouwen en 2 mannen) ooit al wel eens nuchterder zijn geweest. M'n reukorgaan trad meteen in werking en de onmiskenbare geur van verschaald bier die de avondlucht ontsierde liet er absoluut geen twijfel over bestaan: voor mij reed een cinquet aan regelrechte zatlappen!
dronkenNiet zo erg, dacht ik, want normaal mag je als loper toch verwachten dat een fietser zich zonder al te veel problemen van je verwijderd, zeker wanneer je aan een traag tempo verder gaat!? Zo niet met onze beschonken vrienden ... 5 meter afstand werden er 4, van 4 ging het na 3, en iedereen die met succes het eerste leerjaar heeft kunnen afronden kan samen met mij uitrekenen dat het snel via 3 en 2 naar 1 ging. Aangezien de laatste fietser pal op het geografische midden van de baan reed en niet meteen de meest stuurvaste indruk maakte aarzelde ik nog even, maar een korte kosten-baten analyse deed me besluiten om de brave bierdrinker langs rechts voorbij te rennen. Ik hoorde hem nog het een en het ander roepen, maar zoals al eerder aangehaald is mijn gehoor niet om over naar huis te schrijven als ik aan het trainen ben, en dus zou ik bij god niet weten waar het over ging. Ik liep dus gewoon door aan m'n eerdere tempo, passeerde ook de voorlaatste fietser en merkte toen pas dat de eerst ingehaalde drinkebroer me op veterafstand volgde.
Een beetje op m'n hoede besloot ik toch maar even enkele zenuwimpulsen naar m'n oren te sturen met de duidelijke boodschap om alle geluidsinformatie die uit de ether kon geplukt worden naar m'n centrale brein te sturen voor verdere analyse.
Wat bleek? Zatten Dirk (vraag me niet waarom, maar ik bedenk iedere nobele onbekende altijd met een naam die er volgens mij goed bij past; dat helpt me om de dingen een beetje te plaatsen ... ) vertelde aan zijn collega zwalper dat hij medelijden met me had en me daarom zo dicht volgde zodat hij me wat kon bijlichten. Grrrrrrrr ... ten eerste ken ik de weg daar nog beter als de buitenkant van m'n binnenzak, en ten tweede kan ik niet tegen de geur van reeds in 3-voud verteerd bier. Bovendien ben ik er niet mee gediend dat iemand die niet meer over al z'n reflexen beschikt probeert om z'n fiets ter hoogte van m'n hielen te parkeren. En dus versnelde ik een beetje. Niet genoeg, blijkbaar, want hoewel ook de 3 eerste fietsers werden ingehaald was ik nog niet verlost van onze zelfverklaarde bijlichter. Nog maar een beetje versnellen dan maar, want ik laat me toch niet overbluffen door een bierpul op wielen hé!?
Een goeie honderd meter verder lukte het me om hem los te schudden, niet zozeer doordat ik aan hetzelfde tempo liep van Usain Bolt op een gemiddelde zomerdag, dan wel door de verkeersremmer die op het wegdek was aangebracht: het fietslicht dat tot dan toe steeds rondom mij scheen begon plotseling wel heel erg vervaarlijk te zwenken en stopte een nanoseconde later met schijnen.
Empathie is me volledig onbekend, en doordat ik in de donkere nacht geen doodsgereutel achter me hoorde ben ik maar verder naar m'n heimat gelopen.

Een mens maakt toch nogal wat mee tegenwoordig hé ...

12:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

25/08/2009

Pluie

Gisteren had ik het nog over regelmaat, vandaag zou het kunnen gaan over 'regenmaat', want de druppels vlogen me langs de buisjes van Eustachius zoals nooit tevoren.
Ik ben namelijk deze ochtend met de fiets naar 't werk gereden.
Eerst had ik echter nog een afspraak bij de tandarts. Geen probleem, dat zijn wel een paar kilometerkes meer, maar daar is nog nooit iemand van gestorven, tenzij je mijn rit vanuit het standpunt bekijkt van de naaktslak die zich met ware doodsverachting onder mijn van 7 bar pure druk voorziene tubes wierp, aldus vanaf heden beschikkend over de smalste taille ooit onder haar soortgenoten.
Vertrokken met goed fietsweer (geen wind, veel zuurstof) zag ik vanuit de tandartsstoel de regenwolken opkomen, en tegen de tijd dat m'n tandenboer als een echte bouwvakker alle gaten uitgeboord, geplamuurd en herschilderd had was 't al van dat: regen, en nog niet zo'n beetje! 't Voordeel van daar met je fietske te staan is dat je je de vraag niet moet stellen of je er al dan niet zou doorvlammen; het lot heeft de keuze al in je plaats gemaakt.
Mag ik bij deze een speciale vermelding geven aan de chauffeur van de camionette die 't nodig vond om met z'n wielen in de goot te rijden zodat ik op 't moment dat de regen wat begon te minderen toch nog lekker nat bleef dankzij de gratis douche die dit opleverde. Nog een geluk dat ik niet haatdragend en uitermate vredesgezind ben, want anders zou ik de brave man nog alle onheil (waaronder een hartinfarct alvorens het volgende verkeerslicht te bereiken) van de wereld toewensen.

Maar bon, eigenlijk is de regen tussen m'n oorspronkelijk verhaal gekomen, want ik dacht iets te schrijven over een artikeltje dat ik bij de tandarts in de wachtkamer heb gelezen. Ik weet al niet meer in welk boekske, maar 't was één van die wetenschappelijke tijdschriften die niemand in huis haalt maar die iedereen in wachtzalen begint te lezen omdat ze denken op die manier voor intelligent, breeddenkend en alfabetisch geschoold door te gaan.
(ja, ik beken!)
In dat tijdschrift zag ik een artikeltje over fobieën. Al na enkele regeltjes had ik door dat ik niet veel informatie over kikkers en smalle Sanders (oeps, daar ga ik weer ... salamanders moest dat zijn!), en na nog eens goed de titel van het artikel na te hebben gelezen zag ik dat het inderdaad niet over amfibieën ging, maar over angsten.
Ook goed, hoewel ik persoonlijk niet mag klagen: het enige waar ik echt fobisch in ben is angst zelf ... ik krijg toch altijd zo'n schrik wanneer ik bang ben hé ... niet te geloven!
Er is hier een groot nadeel aan: omdat fobiafobie (nog) niet een algemeen aanvaard fenomeen is zit ik voorlopig moederziel alleen in de donderdagse zelfhulpgroepbijeenkomst.

Maar kom, we treuren niet, want als ik dat artikeltje mag geloven zijn er heel wat mensen die een groter kruis moeten dragen. Laatst zat er nog een vrouw in haar wagen, verlamd van de angst want ze had tunnelvrees. Plaats van gebeuren: 100 meter voor de ingang van de Brennerpas. Fantastisch idee uiteraard om langs daar te rijden als je tunnelvrees hebt, maar 't zal je maar gebeuren hé ...
Dan heb je nog de rakkers met agorafobie:
- En, ga je zondag mee naar de Grote Markt?
- Aaaaaaaaaaah ...

Nee, 't moet niet makkelijk zijn om met een doorwortelde angst het leven tegemoet te treden.
Maar wat ik las in het reeks aangehaalde artikel slaagt wel alles. In het begin werd er immers de getuigenis aangehaald van iemand die claustrofobie heeft. OK, misschien niet de meest indrukwekkende inwoner van het land der fobieën, maar deze kerel had het toch wel goed te pakken. Zo kon hij bijvoorbeeld niet naar de tandarts gaan (toepasselijk wanneer je denkt aan waar ik op dat moment zat te lezen); niet omdat de tandarts buitengewoon klein behuisd was, maar wel omdat zijn claustrofobie ervoor zorgde dat hij panisch werd bij de gedachte aan het feit dat er een plastieken darmpje in zijn mond zou gestoken worden.

WABLIEF??? Hoeveel gekker kan je 't nog bedenken??

rectaal%20onderozkAls je het zo bekijkt, dan heb ik ook claustrofobie zulle; meteen ook de reden waarom ik als de dood ben bij de gedachte aan een rectaal onderzoek ... bwah!





Kleine aanvulling naar aanleiding van JeeWee's reactie: oeps, inderdaad! Het is nu eenmaal zo dat de Brennerpas poëtischer klinkt (met de vlam in de pijp, weet je wel) dan de Gothard-tunnel ;-)
Anderzijds is het wél echt gebeurd: de dame in kwestie was richting Italië gereden langs een weg die geen tunnels bevatte, op de terugweg naar ... weet ik veel, terug naar huis zekerst??, had ze zich echter van weg vergist en toen stond ze daar ...

15:42 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

24/08/2009

Regelmaat

septemberHet lijkt vandaag wel een vervroegde 1 september; aan een totaal van 5 weken verlof, enkel in het midden onderbroken door 7 werkdagen (waarvan dan nog de helft in het buitenland) is deze ochtend abrupt een einde gekomen.
Even twijfelde ik nog om de GPS ter hulp te roepen bij het vinden van de weg naar m'n werkplaats, maar gelukkig stonden er nog genoeg landschapskenmerken in m'n tanende geheugen gegrift om zonder technische hulpmiddelen de juiste route terug te vinden. De mooie zomer is voor mij dus beëindigd, maar met een cruise, een citytrip naar Berlijn, een weekend Molenheide en een bezoekje aan Bobbejaanland zinderen er nog tal van mooie herinneringen rond, en dat zijn toch weeral pareltjes die ze me niet meer afnemen.
Wat echter niet wegneemt dat het ontwaken deze ochtend eerder van de ruwere soort was.

Nu ja, aan alle nadelen hangt ook een voordeel, en voor mij is dit wel dat er terug een beetje regelmaat in m'n sportavonturen kan komen.
Want het heeft niet veel soeps geweest, de voorbije 2 maanden. OK, er is het feit dat m'n rug me wat heeft afgeremd, maar zelfs dan ...

Het moet weken geleden zijn dat ik nog eens 2 dagen na mekaar heb gelopen. Gedeeltelijk valt dit te verklaren door een exponentiële toename van het aantal fietstrainingen, maar zelfs deze bijvoegelijke sportactiviteit werd minder in aantal en lengte aan het menu toegevoegd dan ik zou gewenst hebben. Ook de veelvuldige uithuizigheid van mezelf en de mijnen heeft geen goed gedaan aan m'n kilometeraantal, maar mag een mens daar nu spijt van hebben?

Mijn niet aflatende hoop is dus gevestigd op de regelmaat van de standaard werkweek, waardoor ik terug in m'n oude automatismen zal kunnen hervallen van opstaan-werk-eten-rust-sport.

Ook m'n blog kan wel wat regelmaat gebruiken, want de laatste 5 weken is 't hier niet veel soeps geweest.
Zodus, beste lezers, zal vanaf heden ook jullie leven opnieuw bezwangerd worden met nutteloze verhandelingen over mijn (sport)leven en zullen dyslectische schrijfsels op deze pagina's wederom smachten naar jullie reacties.

Kleine noot: ik gebruik de term 'dyslectisch' niet om aan te geven dat ook ik aan deze aandoening van de leesspieren lijd, en nog veel minder om met onze vrienden de lysdectici (geloof mij, die gasten kunnen da lezen ;-) ) te lachen, maar het is een feit dat ik té veel schreiffauten ontdek wanneer ik m'n eigen verhalen nalees. Ook ben ik iemand die zich regelmatig verspreekt, veelal omdat ik aan te veel zaken tegelijk denk en daarom 2 zinnen door elkaar meng of zelfs woorden onderling begin te mixen.
Niets nieuws onder de zon; ik heb dat altijd al gehad. Zo heb ik in mijn jeugdjaren heel wat potentiële romances bij voorbaat gekelderd zien worden omdat ik het mooie meisje dat voor me stond onbewust 'schieve lat' in plaats van 'lieve schat' heb genoemd, en talloze keren steeg het schaamrood me naar de wenkbrauwen toen ik in het midden van een potige crisis op de speelplaats dreigde met een 'taak op uw boekkes', alwaar een 'toek op uw bakkes' heel wat indrukwekkender had geklonken.

Tja, ieder z'n gebreken, zeg maar ...

08:38 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

13/08/2009

Beloven ja!

Nog maar net terug aan het bloggen en al meteen een belofte breken; op die manier komen we er natuurlijk nooit!

Beste vrienden, dit berichtje schrijf ik gewoon om te melden dat ik vandaag toch geen berichtje ga schrijven. (origineel hé!?)
Ik was het van plan, maar het zal niet lukken. Een plotseling opgedoken diarree zorgt ervoor dat de spijs me sneller door het darmkanaal spoelt dan dat er woorden in hoger gelegen regionen opborrelen.

Boosdoener is warschijnlijjk het restaurantbezoek waarvan ik net ben thuis gekomen. Foutje dat ik op mijn conto mag schrijven, want in plaats van normaal te doen en gewoon een voorgerecht en een hoofdschotel te nemen heb ik per ongeluk 2 hoofdschotels gekozen. Vraag me niet hoe het mogelijk is, maar het is nu eenmaal zo ... ooit vraag ik wel eens een patent aan op dit soort zaken!
't Was wel grappig hoor: als 'voorgerecht' kreeg ik reeds een volwassen portie (de juffrouw die na deze gang de borden kwam afruimen vertelde me al lachend dat het de eerste keer is dat er iemand 2 hoofdgerechten neemt ... je had m'n gezicht moeten zien ...), en het door mijn culinaire hersencellen geselecteerde hoofdgerecht was waarschijnlijk ook zowat het meest omvangrijke dat de kaart te bieden had.

En als jullie me nu even willen excuseren; ik moet dringend ... juist ja ...

23:08 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

12/08/2009

Boven water

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier nog iets gepost heb.
De reden is vrij simpel: een vakantie in 3 delen heeft me in een computerloze periode gedompeld, en buiten het feit dat ik hierdoor jullie blogs niet heb kunnen volgen was dit niet eens zo slecht.

Zoals eerder gemeld, was er eerst een cruise op de Middellandse zee, gevolgd door nog een weekje verlof aan de Côte Chez Moi, oftewel in mijne hof. Hierna ben ik nog anderhalve week gaan werken, maar na 2 mailloze weken kon ik geen minuut vrij maken om m'n blog aan te vullen. Na deze werkverpozing kon ik weeral de hort op, dit maal voor een 5-daagse citytrip naar Berlijn. Waarom Berlijn? Wel, jullie weten vast allemaal dat die stad vanaf volgende week maandag het wereldkampioenschap baanatletiek organiseert. En wie kampioenschap zegt, zegt Bjorn als bezoeker. Welnu, iemand moet die brave Berlijners toch gaan verwittigen over wie ze over hen heen gaan krijgen??

Een verslagje van deze 2 tripjes volgt nog wel; dit berichtje is gewoon even om te laten weten dat ik nog leef, en ja, zelfs nog loop!

Het 3de deel van het verlof moet nog komen, want overmorgen (vrijdag) gaan we met heel het gezin, aangevuld door het gezin van m'n old time buddy en co-coach Dimmie naar Molenheide.

De vooruitzichten zijn dus goed, wat zeg ik ... zééééér goed.
Ook met de rug, want hoewel ik nog steeds niet het lef heb gehad om voluit te trainen of zelfs maar het trainingsvolume de hoogte in te jagen voel ik geen pijn meer en de luttele kilometers die gelopen worden zijn allen tot dusver goed verteerd. Dat op zich is uiteindelijk ook reeds veel waard.

Deze week dus nog een berichtje (of 2, wie weet?), en daarna deel 3 van m'n vakantie. En daarna? Werken, beste mensen, werken werken werken ...

Tot de volgende!

20:26 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |