10/07/2009

Telex van de Week (43)

telex--start--
deze week geen enkele beroemdheid die het wereldse voor het hiernamaalse heeft verwisseld
--stop--
verder ook geen idioot die in een tattooshop in slaap is gevallen om wakker te worden met meer sterren op zijn smoel dan er op Sunset Boulevard liggen
--stop--
en dus zullen we deze week over wat anders moeten berichten
--stop--
maar onder de noemer ‘idioten’ heb ik deze week enkele waardige vervangers voor ons ‘sterrenmeisje’ gevonden
--stop--
wat dacht je van deze:
--stop--
een Poolse dame beweert dat haar dochter zwanger is geworden door een duik in het zwembad van een Egyptisch hotel
--stop--
de reden: er zwom sperma in het zwembad
--stop--
hmmmmmmmm …
--stop--
ik heb zo mijn twijfels …
--stop--
volgens mij is er een duidelijk kleurverschil tussen een zwemmende arabier en een vers gedraaide kwak mayonaise van organische aard
--stop--
maar onze Poolse blijft erbij dat ze zich niet kan voorstellen dat haar dochter sex heeft gehad, en dus moet ’t wel aan ’t zwembad liggen …
--stop--
volgens mij ligt ’t aan de voornaam van de moeder:
--stop--
Magdalena!
--stop--
moet ik daar nog iets aan toevoegen?
--stop--
zij heeft toch van heel dichtbij meegemaakt dat indertijd Maria zwanger raakte toen er een postduif bij aan de ontbijttafel schoof, een sigaret opstak en verklaarde ‘I did have sex with that woman!’
--stop--
het lijkt wel of er deze week een blik dorpsidioten is opengetrokken …
--stop--
wat dacht u van deze:
--stop--
in Italië had een onderwijzeres een lumineus en origineel idee om de kinderen van haar klas te bedanken voor het leuke schooljaar
--stop--
ze kregen als cadeau een dvd met foto’s en filmpjes van de hoogtepunten van het schooljaar
--stop--
helaas, de lieve juf had een beetje te uitbundig filmpjes gekopieerd
--stop--
en aldus werd er ook een voor haar persoonlijk hoogtepunt van het jaar op de dvd gezet
--stop--
met name een filmpje dat ze zelf had gemaakt van toen ze met haar partner de liefde bedreef …
--stop--
hoe stom kan je zijn?
--stop--
de reactie van de directie mocht er evenwel zijn:
--stop--
alle ouders van kinderen uit haar klas werden opgebeld en er werd gevraagd om de dvd te vernietigen
--stop--
ik weet het niet zeker, maar iets zegt me dat niet alle dvd’s onmiddellijk in de prullenmand zijn verdwenen …
--stop--
hoe zou je zelf zijn?
--stop--
lijkt me een leuke opener voor de volgende oudervergadering …
--stop--
hé juf, kan ik u even onder 4 ogen spreken; ik bedoel: ergens waar geen camera’s staan …
--stop--
ook nog een berichtje over een arbeidsongeval
--stop--
in Pamplona is een deelnemer aan de jaarlijkse 5 kilometerloop voor stieren gespiest
--stop--
en nu vraagt men zich af of men deze ren niet beter zou verbieden
--stop--
nog eventjes en de stier krijgt het ongeval in de hoeven geschoven …
--stop--
want ze hebben het al grondig onderzocht
--stop--
zoals men dat alleen in Spanje kan
--stop--
conclusie: de stier liep in de verkeerde richting
--stop--
hebben ze daar dan verkeersborden voor stieren hangen?
--stop--
of was het een éénrichtingsstraat, uitgezonderd fietsers?
--stop--
misschien was die stier wel met de fiets??
--stop--
ik ken een Poolse vrouw die zeker zal bevestigen dat stieren met de fiets kunnen rijden!
--stop--
in elk geval, de weduwe van onze onfortuinlijke vriend heeft al verklaard haar eetgewoontes te zullen aanpassen
--stop--
want ze krijgt geen hap meer door haar keel wanneer er brochetten op het menu staan!
--stop--
dat was het dan weeral … de redactie van de Telex neemt een weekje verlof
--stop--
maar ik zie jullie graag terug over 2 weken, met weer een heleboel interessante weetjes over de wereld waarin wij leven, zwemmen, filmen en gespiest worden …
--stop--
tot dan!
--full stop--

13:15 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

08/07/2009

Challenge

Gisteren heb ik de eerste loopkilometers van deze week op de teller geplaatst, en hoewel ik ze wel degelijk zelf heb gelopen, moet ik iemand bedanken voor dit heuglijke feit: Pieter!(link)

Was het niet vanwege zijn prachtige initiatief om een door hemzelf opgezette Nike+-challenge, de kans ware groot dat de weekteller nog steeds op 0 zou staan!
Dus, bij deze: merci Pieter …

Pas op, mijn oude lijf vertoonde wel degelijk zelf initiatief om die dag iets sportiefs te gaan doen, zeker nadat m’n op maandag geplande training in het water viel door late werkzaamheden. Dus stond ik daar in vol ornaat, klaar om 10 kilometer te gaan genieten, toen zich plots de aandrang deed voelen om me te ontdoen van een halve kilo ballast in de vorm van het stoffelijke overschot van middagmaal en avondpot.
Terwijl ik daar zo zat in de beslotenheid die je enkel op je eigen wc-pot kan voelen brak me daar een stortbui los. Let wel, ik heb het nu over de weersgesteldheid en niet langer over mijn lozingscapaciteit. Een stortbui dus. Echt zo een moment waarop de hemelsluizen zich openen en een glimp laten zien van wat indertijd de zondvloed moet geweest zijn. Wanneer ik een stuk toiletpapier in de hand heb voel ik me zelden groots, maar onder de indruk van het razende regengeweld buiten werd m’n nietigheid toch nog nét iets meer beklemtoond.
Een nietigheid van dien aard dat ik er zelfs stevig aan dacht om ook van dinsdag een loopvrije dag te maken. Let wel, moest ik nu in volle marathonvoorbereiding zijn, dan zou ik dit nooit overwegen, maar nu … ik had gewoon geen zin om me door de in het hiernamaals residerende halve zool die aan het hoofd staat van het departement ‘regen, sneeuw & derivaten’ te laten mismeesteren als hulpeloze speelbal .
Klein geel visje in een zee van blauw? Ik heb andere doelen in het leven!

En toen was er daar dat kleine stemmetje, dat ergens heel ver achteraan in m’n bewustzijn begon te protesteren … hey, bonobo … en de challenge van Pieter dan??
Inderdaad ja, ik heb me ingeschreven, zal er zeker geen hoge ogen in gooien, maar dat wil nog niet zeggen dat ik me helemaal moet laten gaan! Zo kwam het dat ik voor het eerst in maanden terug m’n regenvest uit de kast haalde en alsnog de eerste stappen zette in wat een heerlijk ontspannen loop van net boven de 10 kilometer werd!

De Challenge: een kleine stap voor de mensheid, maar een gigantische motivator voor de bloggende loper!
Mag ik jullie dan ook langs deze weg warm aanbevelen om, als het nog niet is gebeurd, aan te melden voor deelname aan dit heerlijke initiatief? Gewoon effe een mailke naar Pieter en hij regelt de volledige administratie. Lopen dien je evenwel zelf te doen, maar dat zal het probleem wel niet zijn, zeker?

Doen!

16:58 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

07/07/2009

F1 van de duursporten

Waar is de tijd dat het wielerwezen de formule 1 van de duursporten werd genoemd? De wielrennerij kreeg die bijnaam niet vanwege de ongelooflijke snelheden die het peleton bij wijlen haalt (gisteren in de Tour had ik het tempo tot op 15 km van de aankomst moeiteloos kunnen volgen, maar daarna ... jeezes ...) of de gestroomlijnde pakjes die elke start van een individuele tijdrit haast omtoveren in een lanceerplatform voor de betere raket. Nee, ik gaf onze vrienden de coureurs deze bijnaam omdat zij altijd experimenteerden met van alles en nog wat om beter te kunnen recupereren of sneller, gestroomlijnder en aerodynamischer te worden. Ook op het vlak van medische begeleiding is de wielerwereld steeds een decennium voor geweest op pakweg de loopsport.
Op een gegeven moment leek het wielrennen wel de speeltuin van allerlei boze genieën die het effect van hun brouwsels willens nillens wilden uitproberen op gebruinde heren in spannende broekjes en zeemvel tegen de kont.

Zaken zoals electro muscle stimulation werden door de gemiddelde wielrenner reeds als verouderd beschouwd op het moment dat de eerste loper in haast orgastische staat op pagina 3 van de Runners World wist te verklaren dat hij iets ongelooflijk nieuw en wereldverbeterend had ontdekt.


icebathGroot was dan ook mijn verbazing toen ik gisteren in het dagelijkse Tour-gedeelte van mijn krant een bericht las over nieuwigheden die sedert dit jaar hun ingang hadden gevonden in de wereld van epo, wespen en gesneden brood.
Het eerste was een 'nieuwe' recuperatiemethode die door team Milram (dat zijn die gasten met hun koeienvlekken op de trui waar Erik Zabel z'n carrière nog bij heeft afgesloten). Zij gebruiken sedert enkele weken een ijsbad!
Als je het krantenartikel las dan kon je tussen de regels door niets dan verwondering lezen voor deze revolutionaire methode om de spieren te laten recupereren!
Revolutionair?? Ik herinner me nog een interview met Paula Radcliffe waarin ze honderduit over haar ijsbad spreekt. Niet dat zij hier een pionier in was, maar het was wel de eerste topper die dit onder de aandacht van de goegemeente bracht. Ik kan me niet precies herinneren welk jaar het was, maar laat ons zeggen dat Michael Jackson op dat moment nog heel wat tijd als sterveling op deze aardbol tegoed had ...

x socksEen tweede 'nieuwe' ontdekking in de cocon van onze vrienden cyclisten zijn de compressiekousen. Ook hier dienen haakjes de relativiteit van het woordje nieuw te onderstrepen, want zelfs in mijn kousenla liggen 3 paar van die lange X-socks, 2 paar Boosters en 1 paar BV Sport Recup-kousen, alsmede een compressie loopshort.
Reactie van een renner? "Tja, het schijnt dat 't goed is. Waarom denk je anders dat ik het draag? Voor het zicht moet je het niet doen want je maakt jezelf belachelijk met die lange witte sokken onder een koersbroek".
Dat dit soort sokken ondertussen reeds meer dan ingeburgerd is in de loopwereld kon ik nergens in het artikeltje terugvinden.

Ik weet het niet precies, maar zou het komen door de steeds meer geavanceerde dopingcontroles dat heel wat renners teruggrijpen naar de oude keukenmiddelen om hun prestaties die laatste 2% op te kunnen vijzelen? In het licht van dat als het niet meer op synthetische manier kan, dan maar met artisanale kousen?
Laat het ons hopen.

In elk geval onthou ik dat onze geliefde sport blijkbaar haar achterstand op de wielrennerij meer dan goed heeft gemaakt. Meer zelfs, we hebben ze uit het wiel gereden! (of gelopen, zo u wil ;-) )

10:10 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

06/07/2009

Fietsen in het Hageland

Afgelopen weekend heb ik niet zoveel gelopen. En toch heb ik heel wat kilometers achter me gelaten! Zaterdag was goed voor een basisrondje lopen (10,5km), maar dé uitdaging stond op zondagochtend geprogrammeerd: een fietstourtochtje van 90km, met vertrek en aankomst in Leuven, en dit onder begeleiding van Slechte Vrienden!

Nee, dames en heren, beste lezers ... Marathon Geert is niet verzeild geraakt in een drugsnetwerk en heeft zich al helemaal niet verdiept in de mensenhandel; de 'Slechte Vrienden' is een wielertoeristenclub waar ik niet echt volwaardig lid van ben, maar wel via mijn firma sponsor, en in die hoedanigheid mag ik al eens een keertje meerijden. De ploeguitrusting is nog niet helemaal klaar ('t is een nieuwe vereniging, maar volgende week zouden de flitsende tenues eindelijk geshowd kunnen worden!!), en dus vertrokken we elk in onze eigen kleuren.
Ik dus in m'n Garmin Irish Champ-shirt. En het werd me nogal een tocht; vooral in 't begin niet echt veel vlak, lange en steile kasseistroken en genoeg bochten om een gemiddelde GPS het noorden kwijt te laten raken. Gelukkig had ik me voorbereid en als een echte Flandrien de nummers van de fietsknooppunten die gevolgd moesten worden, inclusief met de lengte en hellingsgraad van alle vermeldenswaardige hellingen op m'n kader gekleefd. Desondanks zijn we erin geslaagd om ergens een knooppunt mis te lopen, maar gelukkig waren we op dat moment in bekend gebied, zodat we toch nog zonder de afrit Moscou West te hebben gezien terug op ons startpunt aankwamen. Ik besliste om met de fiets huiswaarts te keren, goed voor nog een 20-tal kilometer, zodat ik voor de eerste keer in m'n prille wielerloopbaan boven de 100 km kwam.
Het feit dat ik het laatste stukje naar huis als een halve zool heb afgelegd zal er wel toe bijgedragen hebben dat ik compleet leeggereden m'n eigen vertrouwde huisje en tuintje terugzag. Maar ... wat een zalig gevoel!
Het is trouwens meer en meer duidelijk dat het fietsen me steeds beter afgaat: m'n zithouding is fel verbeterd en voelt meer comfortabel aan, en aldus gaat ook het rijplezier crescendo; toch niet onbelangrijk wanneer je 3 à 4 uur in het zadel wil blijven en het uitrijden van een triathlon in de planning laat broeden.

Omdat ik na een rustpunt (één onzer Slechte Vrienden zijn ketting was afgelopen en dus werd die brave man in teamverband getroost en ook een beetje geholpen) vergeten ben m'n Garmin terug aan te zetten kan ik geen volledig sattelietkaartoverzicht geven van ons tochtje, wat spijtig is want een lus van Leuven via Horst en Bekkevoort tot in Scherpenheuvel en dan via onder meer Aarschot en Winksele terug naar Leuven toont best wel indrukwekkend.

Pittig detail: thuisgekomen heb ik gegeten zoals enkel een varken met grootheidswaanzin dat kan, en dan heb ik het vooral over het aantal en niet zozeer over de wijze waarop, alhoewel ...
Na eventjes voor mijn gezin het relaas van mijn tochtje uit de doeken te hebben gedaan, had vrouwlief nog een 'leuke' verrassing (heb lang getwijfeld om één 'r' weg te laten): we gaan shoppen! (oh nee) Naar de AS Adventure!! (ah, dan is 't goe) Met de fiets (we zijn terug bij 'oh nee').
oregon300Maar kom, ik heb mezelf eens goed verwend, want voortaan is 't gedaan met fietsknooppunten te missen, verloren te rijden of telefonisch op door toevallig toekijkende vissers onbegrepen plastische wijze een overzicht te geven in welke godverlaten doodlopende dreef met uitgang ergens ten westen van het einde van de wereld ik nu weer plat ben gereden terwijl ik een reserveband ben vergeten ... voortaan vertrouw ik op de Garmin (what else!?) Oregon 300. Jawel, met inbegrip van fietsknooppuntenkaart van België, Nederland en Luxemburg en gedetailleerde fiets en wandelkaarten van heel West-Europa en nog een goed deel van Oost-Europa.

Dat zal ze leren ... mij per fiets mee naar de AS sleuren ...

Voor de kenners: ik verkoos de Oregon boven de Edge 605 of 705 omdat bij dit laatste toestel, wat weliswaar speciaal voor de fiets werd ontworpen en lichter is, standaard geen enkele bruikbare fietskaart is inbegrepen en op dit moment dankzij allerlei promoties op de Oregon was het prijsverschil van dien aard dat mijn economische realiteit elke andere beslissing als misdadig zou bestempelen.

Rest me nog om het kleine doch selecte groepje Slechte vrienden Steven, Arvid & Mark te bedanken voor het innige en zweterige samenzijn ... wordt zeker vervolgd!

08:47 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

03/07/2009

Telex van de Week (42)

telex--start--
Michael Jackson is niet meer
--stop--
is die eigenlijk ooit wel geweest?
--stop--
vast staat dat hij zelfs na z'n dood nog even controversieel is dan tijdens z'n leven
--stop--
neem nu de autopsie
--stop--
er zijn ondertussen reeds 2 autopsies op zijn lichaam uitgevoerd, maar de eerste resultaten zullen pas binnen 6 weken bekend zijn!
--stop--
ooit al eens naar CSI Miami gekeken?
--stop--
op 6 weken tijd rollen die gasten een compleet netwerk vrouwenhandelaren op dankzij de wonderbaarlijke vondst en daaropvolgende ontleding van een schaamhaar in een soepbord
--stop--
nee, beste vrienden ... volgens mij is er meer aan de hand!
--stop--
het meest voor de hand liggende:
--stop--
ze hebben ontdekt dat Michael Jackson eigenlijk een alien is!!
--stop--
en dat de videoclip van Thriller de enige is waarin hij geen makeup droeg ...
--stop--
nu, de begrafenis zelf zou vlotjes moeten gaan ...
--stop--
uiteindelijk is hij de enige persoon ter wereld die niet gecremeerd dient te worden om uit te kunnen strooien ...
--stop--
maar ze vielen wel als vliegen hé, vorige week
--stop--
MJ, Farah Fawcett (die ogen!) en dichter bij huis: Yasmine
--stop--
allemaal op slechts een paar uur tijd
--stop--
eventjes hoopte ik dat Karel Van Miert een soortgelijk rijtje binnen de Belgische politiek zou starten
--stop--
helaas, het is bij Karel gebleven
--stop--
de goei gaan altijd het eerst hé!?
--stop--
in de media wordt er trouwens nogal raar met berichten over de dood omgesprongen, vind ik
--stop--
neem nu het verhaal van de neergestorte Airbus nabij de Komoren
--stop--
1 overlevende: een 12 jarig meisje
--stop--
gejuich en hoera-sfeer alom ... er is een overlevende
--stop--
'Goed nieuws', blokletterde een krant zelfs
--stop--
dus er is een vliegtuig neergestort, 152 mensen komen om en 1 overleeft
--stop--
en dat noemt men 'goed nieuws'!?
--stop--
ik begrijp plotsklaps waarom de media nog positief nieuws over ons nationaal voetbalelftal kan brengen
--stop--
Goed nieuws: verloren met 11 - 1, maar wat een prachtige goal hebben we gemaakt!
--stop--
het Franse meisje dat de crash overleefde vertelde na haar redding overigens dat ze stemmen hoorde toen ze op het water ronddobberde
--stop--
onmiddelijk kwam een commissie van specialisten samen om hierover te debateren
--stop--
hun besluit:
--stop--
meer mensen hebben aanvankelijk de crash overleefd!
--stop--
nee?
--stop--
echt??
--stop--
zeker niet dat er 4 dolfijnen aan het kaarten waren, zo een metertje of 10 van de drenkelinge vandaan??
--stop--
nu, onze overlevende heeft geluk gehad hé ...
--stop--
de vorige keer dat Franse specialisten zich moesten buigen over de beweringen van een meisje dat vertelde stemmen te horen ...
--stop--
werd Jeanne d'Arc op de brandstapel gezet!
--stop--
die zag ze zogezegd vliegen
--stop--
of zag ze sterretjes?
--stop--
en zo ja, zag ze dan 3 sterretjes ...
--stop--
of 56?
--stop--
vervolg in de soap rond Kimberley Vlaeminck
--stop--
je weet wel, dat meisje dat in een tattooshop 3 sterretjes vroeg, maar toen haar vader binnenkwam, eueueuh, nee sorry, ze in slaap viel, eueueuh, nee sorry, ze was flauwgevallen (schrappen wat niet past) 56 sterretjes kreeg
--stop--
nu gaat een specialist (weeral van dat) onderzoeken of de sterren correct zijn aangebracht
--stop--
wat willen ze daar nu weer mee zeggen
--stop--
moet een dermatoloog onderzoeken of er bij het inkleuren van de sterren niet buiten de lijntjes is gekleurd?
--stop--
of moet hij ze natellen??
--stop--
want in dat geval kan ik helpen hoor ...
--stop--
ja, 't zijn er meer dan 3!
--stop--
voilà, ik ben blij dat ik weeral iemand heb kunnen helpen zie ...
--stop--
nu nog vlug een reTOURticketje Nice - Brussel voor Tom Boonen reserveren en 't weekend kan beginnen ;-)
--full stop--

07:34 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

02/07/2009

Denken tijdens het lopen

 Martine had het op haar blog eergisteren al even over wat een loper zoal denkt tijdens het lopen. Ik ga haar wijze woorden niet herhalen, want het beter uitleggen dan een Rotterdamse topatlete is nu eenmaal iets wat niet gegeven is aan een keuterboerke uit Muizen.
Maar, ik onderschrijf wel wat ze te vertellen had: tijdens een duurtraining denkt een loper niets! 't Is te zeggen, het is niet zo dat je tijdens het volbrengen van een lange duurloop gericht je gedachten kan richten op het oplossen van de laatste problemen inzake kernsplitsing, want daar komt toch niets van in huis.

Anderzijds heb ik het al wel geregeld meegemaakt dat ik lang over een bepaald onderwerp lig te dubben zonder dat de Eureka!-gedachte haar intrede in m'n beneveld brein kan doen, terwijl tijdens de eerstvolgende looptraining de oplossing als een dief in de nacht m'n gedachten binnensluipt. Spijtig genoeg ben ik dikwijls die ultieme oplossing weer kwijt tegen dat ik thuis ben, maar da's dan weer wat anders ...
Maar het is toch raar hé, je hoort een liedje op de radio en je wil voor jezelf reciteren wie de auteur van dat bepaalde muzikale pareltje is; je ziet 'm voor je, je herinnert je woord voor woord alle artikels die er in de roddelpers over verschenen zijn, de songtekst kan je als het moet achterstevoren schrijven en toch, die naam ... die naam ... die naam komt niet. Een dag later ga je lopen, je denkt helemaal niet meer aan het liedje en paf ... daar schiet de naam je te binnen!
't Is iets typisch aan duurtrainingen; ik denk dat je dit niet kan meemaken tijdens snelheidstrainingen of wanneer je te veel van tempo moet veranderen, want dan ben je zo geconcentreerd bezig met tijden, afstanden en hartslagen dat je niet voldoende ruimte laat om externe gedachten een rol van betekenis te geven.

Welnu, gisteren had ik ook zo een Aha-erlebnis ... maar 't had niet veel met muziek te maken.

Waarmee dan wel? Wel, enkele dagen geleden lanceerde Running Ronald, faster than a rocket, smoother than a lollipop and greasier than a pakske Belgian fries, een wedstrijd op z'n blog.
De opdracht was eenvoudig: een vrij plastische foto van 's werelds meest bekende blogfenomeen moest voorzien worden van commentaar. Uiteraard heb ik een halfslachtige poging gedaan om hier een persoonlijke bijdrage aan te leveren, maar de foto is op zich zo sprekend dat het eigenlijk moeilijk was om er via enkele woorden uitleg een meerwaarde aan te geven.

Tot gisteren, tijdens mijn training (voor de eerste keer terug gemiddeld boven de 10 per uur op de 10k aan amfibie-hartslag, YEAH!) ik eventjes het Zen mocht bereiken en de oplossing voor die foto voor me zag. Die foto is namelijk geen foto; het is een stilstaande film! Hoewel enkele verdienstelijke pogingen mochten genoteerd worden en de wedstrijd een zeer mooie winnaar kent, zit er zoveel dramatiek, zoveel expressie, zoveel verhaal in die foto, dat je dit niet kan samenvatten in slechts één frase.
En vandaar dat ik gisteren, uiteraard volledig buiten competitie, tussen kilometer 7 en 8, het volgende heb bedacht:
(Ronald, ik hoop dat er nog veel aktiefoto's van je zullen verschijnen want je bent een dankbaar onderwerp om ne keer goe mee te lachen :-))))   ) 

 

RR1 

 

RR2

 

 

RR3

 

 

 

 

 

 

RR4

 

 

 

09:19 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

01/07/2009

Lopen in de zon

Het einde van het schooljaar is voor mij traditioneel een periode van schipperen en zoeken tot zich een gepast tijdslot aandient om een training in te passen.
Dit komlt voornamelijk omdat Tania in haar hoedanigheid van onderwijzeres rond die tijd een hele resem verplichtingen heeft die erg laat kunnen uitlopen.
Zo nam ik eergisteren een noodgedwongen rustdag, en ook gisteren zou het kantje boordje geworden zijn.
Gelukkig kon ik mijn werkschema een beetje aanpassen zodat ik tussen 4 en half 6 in de namiddag toch nog even de benen in een loopbroek kon steken om de ultieme kilometers aan m'n bedroevend maandtotaal toe te voegen.

En ja, ik weet het ... het wordt afgeraden om tussen 12 en 20u zware inspanningen te leveren, maar ten eerste staat mijn huidig loopniveau het leveren van zware inspanningen in de weg en ten tweede ... wel, ten tweede zal ik nog eens iets zeggen zie ... ik heb in de maanden dat ik niet kon lopen genoeg stamina, grinta en doodgewoon ongelooflijk veel goesting opgekropt dat voor mijn part het godganse gilde aan geschoolde en goedmenende gezondheidsgoeroes kunnen zeggen wat ze willen, maar als ik moet kiezen tussen lopen op het meest ongezonde tijdstip van de dag en niet lopen, deze laatsgte optie zonder twijfelen overboord gekieperd wordt.
Punt andere regel, over en uit, einde discussie!

running desertUit voorzorg had ik wel een pet opgezet, iets wat ik niet makkelijk doe, en dit was écht wel nodig, want hoewel het middaguur reeds 4 klokrondes geleden was en de zon slechts naar haar zenith kon refereren als een herinnering uit een recent verleden, toch was het nog snikheet en enorm benauwd. M'n longvaten deden alle moeite om het kleine beetje zuurstof uit de gebakken lucht die ik inademde te knijpen, maar toch had ik het gevoel dat ik niet vooruit ging. Ik bedoel, nog minder vooruit dan gewoonlijk.
Het zweet liep in sloten langs m'n armen naar beneden en m'n 4 waterflesjes waren volledig uitgeperst na m'n rondje van 10 kilometer. Ondanks de aanwezigheid van bomen en water langs m'n parcours had ik soms het gevoel dat ik een gevecht op leven en dood in de woestijn aan het leveren was.

Achteraf gezien viel het nogal mee, want m'n gemiddelde van 10 per uur werd net als m'n vorige trainingsessies sinds m'n comeback gehaal tot net over halfweg en de hartslag bleef vrijwel constant perfect onder controle.
Stilaan komt ook het goede gevoel terug, want hoewel ik al lopend nog steeds elke definitie die ooit op inertie van toepassing is geweest tart loop ik wel steeds meer met groter gemak en ik beëindig elke loopdag met een goed gevoel en in het volle besef dat het erger had gekund.

Aan versnellingen denk ik voorlopig nog niet, laat staan aan wedstrijden, maar het staat als een paal boven water dat ik nog niet afgeschreven ben!

13:49 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |