30/06/2009

Vakantie in zicht

Nog een kleine 2 weken en we gaan op verlof!

cyclist nakedVoor 't goeie weer moet je het tegenwoordig niet meer doen, maar een mens snuift toch al eens graag okselgeuren op onbekende plaatsen, dus kijken we er naar uit.
Het zal een combinatie worden van cultuur en sport, want we gaan op cruise!
Overdag dus toeristeren met bezoekjes aan Venetië, Bari, Myconos, Santorini, Athene, Olympia en Dubrovnik, en daarbuiten sporten, met aan boord fasciliteiten zoals een fitnesscentrum, atletiekpiste (!), klimmuur en je kan het zo gek niet bedenken of ze hebben het wel aan boord geheisd.
Een beetje bijbruinen zal ook nodig zijn, want door al het fietsen in de zon begin ik stilaan op een renner na 3 weken Tour de France te lijken. Je kent dat wel: zongebruinde armen en benen maar daarbuiten zo wit als Michael Jackson na zijn 30ste verjaardag, uiteraard te wijten aan het dragen van afgemeten wielerkledij. Er zijn uiteraard altijd manieren om dit te vermijden (zie foto), maar ik weet niet of ik zo ver mag gaan van Tania ...

Over de vakantie zelf: gisteren zijn de tickets aangekomen, en dat is één van die traditionele benchmarks die het aftellen laten beginnen.
Eerst nog 2 projectjes afwerken (ééntje in het zuiderse België en ééntje in Denemarken) en dan doe ik voor 2 weken de boeken toe. Vanochtend was er een pipo op Radio 1 die 5 tips gaf aan ijverige arbeidsgeesten om zorgeloos op verlog te vertrekken. Vooral tip nummer 5 vond ik zeer waardevol: 'verwittig je collega's dat je op verlof gaat'. Dat ik daar nooit zelf aan gedacht heb ... nog een geluk dat ons land zoveel academisch geschoolde ervaringsdeskundigen heeft hé ...

Enfin, het zal deugd doen, zoveel is zeker.

08:17 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

29/06/2009

Wat een weekend!

Wauw, wat een weekend ... wie wil er in 's hemelsnaam nog met vakantie naar de zon wanneer de zon zelf beslist om in onze lage landen te komen kamperen?
En voorwaar, we hebben zelfs 3 dagen lang zon gekregen zonder dat een hemeltergend onweer de pret kwam verstoren. Yeah!

Veel profiteren op zonneklop-niveau zat er echter voor deze jongen niet in, want het weekend zat volledig volgeboekt. Het werd dus een hollen van hot naar heir, maar toch stond genieten centraal. Alles, of toch heel veel, draaide rond dé eindeschooljaar-gebeurtenis voor ons gezin: de verjaardag van Fien ... onze 'kleine' spruit groeit netjes door tot een volwassen bloemkool en werd vandaag -heute- 9 jaar!
Proficiat FIEN!

En zo kwam het dat we met ons viertjes vrijdagavond, onmiddelijk na de arbeid, naar Antwerpen spoorden om in de stadsschouwburg aldaar naar High School Musical te gaan kijken. Deze naam zal eenieder met kinderen tussen de 7 en 15 niet onbekend in de oren klinken, want Disney bracht ondertussen reeds 3 films (en een 4de staat op stapel) uit rond de wedervaren van een basketjock en mathbrain met hun vrienden uit.
De musical was eigenlijk een live-uitvoering van de eerste film, en volgde dan ook netjes de volledige verhaallijn van het origineel. Hilariteit alom in de zaal toen er bij de romantische scène op het dakterras op de achtergrond het liedje 'Ben' van Michael -may he rest in pieces- Jackson weerklonk ... Gabriella probeert aan een zoen van Troy te ontsnappen met de woorden 'oh, luister nou ... Michael Jackson ...'.
De zaal ging plat! :-

Ook leuk voor ons Lenne en Fien was het feit dat we met de trein gingen ... voor die gasten is dat altijd toch een beetje avontuur. Ook voor de ouders, dankzij de bereidwillige conducteru van dienst, die de passagiers op de late trein van Antwerpen naar Brussel verblijdde met de volgende woorden: 'Dames en heren, let op uw bagage, want het is gebruikelijk dat 2 mensen op deze trein bestolen worden' ... 'gebruikelijk'?? En wat als deze traditie niet spontaan in ere gehouden wordt? Worden er dan vvrijwilligers aangeduid? Via lottrekking??
Zo mogelijk nog grappiger was de Engelse versie die deze brave man op ons afvuurde ... 'it is custom that 2 people are stolen on this train' ... een mens zou er ongerust van worden hé ... zit je gezellig met z'n vieren te keuvelen, je rijdt even door een donkere tunnel en hupsakee ... toen waren ze nog met drie ...

Dat was onze vrijdag ...

Zaterdag dan hadden we het feestje voor ons Fien haar vrienden en vriendinnetjes (eerst bowlen en daarna naar ons thuis voor waterspelletjes en taart), maar niet vooraleer ik 's morgens een pittige fietstraining had afgewerkt van 60 kilometer.
Gisteren -zondag- haddn we dan eveneens een drukke agenda, maar dat wil niet zeggen dat de sport er moest bij inschieten, want des ochtends werd er gelopen (10 k), daarna gingen we naar de opendeurdag van de kunstacademie (waar ons Fien werd ingeschreven om vanaf volgend jaar Rubens en Van Gogh naar het collectieve geheugen te verdringen) en een BBQ.
Om het weekend toch op calorievriendelijke wijze af te sluiten plande ik nog een korte intensieve fietstraining, maar een lekke band na een 7-tal kilometer gooide roet in de patatten.

Maar ... onthouden dat de zomer is begonnen. Dat hij lang moge duren!

En voor ons Fien ... hip hip hieieieieieieiep ... HOERA!
Fien cut

09:40 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

26/06/2009

Telex van de Week (41)

telex--start--
Dood en verderf in de Telex!
--stop--
David Carradine (je weet wel, die Kung Fu-dude uit de oude doos) is dood teruggevonden op z'n hotelkamer in Hong Kong
--stop--
de kamermeid vond 'm in z'n kleerkast (!), de geslachtsdelen en nek omzwachteld door touwen
--stop--
uiteraard kwam de politie van Hong Kong ter plaatse
--stop--
en zij gaan onderzoeken of het al dan niet over een natuurlijke dood gaat
--stop--
een natuurlijke dood??
--stop--
als er in Baantjer iemand op straat een hartaanval krijgt en sterft komt er nog in de eerste 10 minuten van die aflevering de één of andere forenzische smurf ter plaatse die vrijwel onmiddelijk een pluim van de uitgestorven gewaande dodo-vogel in 's mans revers vindt om daaruit te besluiten dat er een wel heel oude moordenaar aan het werk is
--stop--
maar als ze in Hong Kong iemand met een koord rond z'n klokkenspel en een strop rond de nek in een kleerkast vinden dan is er niemand die zich vragen stelt ...
--stop--
kijk, het kan natuurlijk altijd dat wanneer je gaat slapen met een touw rond je lul en je nek je jezelf wurgt bij het krijgen van een ervaren ochtenderectie ('k weet 't ... ik zie de dingen soms nogal groot ...)
--stop--
maar hoe kom je dan in die kast??
--stop--
Karel Van Miert, die is deze week een natuurlijke dood gestorven
--stop--
kroop in z'n tuin op een ladder, kreeg een hartaanval, viel naar beneden en was dood
--stop--
nog een geluk dat 't in Vlaanderen is gebeurd en niet in Hong Kong
--stop--
ik ben er zeker van de ze daar al lang die ladder aan 't ondervragen waren
--stop--
pas op, België zorgt de laatste tijd voor wel meer natuurlijke overlijdens
--stop--
neem nu onze troepen in Afganistan
--stop--
een paar weken geleden gaan er Belgische militairen in Afghanistan op patrouille met een Afghaanse eenheid
--stop--
gevolg: ze worden aangevallen en 5 Afghanen sterven
--stop--
deze week gaan onze jongens op stap met een Duits detachement
--stop--
gevolg: ze worden aangevallen en 3 Duitsers sterven
--stop--
je hoeft geen politiefunctionaris in Hong Kong te zijn om te besluiten dat gaan wandelen in het gezelschap van Belgische militairen NATUURLIJK voor overlijdens zorgt
--stop--
ons militair hoger gezag heeft zo zijn eigen manier om op natuurlijke wijze het overschot aan militairen weg te werken ... maar vooralsnog niet binnen de eigen troepenmacht
--stop--
als je 't mij vraagt is de volgende natuurlijke dood van enig staatsbelang die van de Italiaanse premier Berlusconi
--stop--
als je op je 72ste nog zoveel in het rond neukt, dan kan dat gewoonweg niet goed zijn voor je bloeddruk
--stop--
de beste vond ik het verhaal van een langbenige callgirl die tijdens een diner van Il Grande Poeperoni d'Italia de instructie kreeg om op hem te wachten 'in het grote bed'
--stop--
ik stel me dat kleine driftkikkertje al voor in een groot bed ... 'è, bella ... woar bent oe? Iek koem eraan! Iek ben bijna aan die kopkussen' ... hilarisch!
--stop--
voor de (bijna ex-)vrouw van Berlusconi is het natuurlijk allemaal niet zo prettig
--stop--
maar ze moet ook eens weten wat ze wil!
--stop--
haar meest geciteerde reactie op al die uitspattingen van haar lieftallige echtgenoot is zonder twijfel 'die man is ziek en moet geholpen worden'
--stop--
en als er dan eens dames zijn die hem willen helpen is 't ook weer niet goed ...
--stop--
pas op, 't is geen typisch Italiaans probleem: ook in België hebben we ervaring met megalomane staatslieden
--stop--
gisteren zijn er in een bekruimeld archief documenten gevonden waaruit bleek dat Leopold II indertijd snode plannen had om Nederland binnen te vallen
--stop--
om het even voor mijn Nederlandse vrienden te situeren: Leopold II was koning van België in de tijd dat mannen met baarden niet per definitie moslim waren
--stop--
maar bon, WO I stond nog niet eens op de agenda, en wij zouden Nederland gaan binnenvallen ...
--stop--
uiteindelijk heeft Napoleon III zijn vriend Leopold wijsgemaakt dat het misschien toch geen goed idee zou zijn
--stop--
kan je je dat inbeelden: dat een Fransman met de naam Napoleon een Belgische vorst moet vertellen dat het annexeren van Nederland geen goed plan is!?
--stop--
nog een geluk dat er toen nog niet zoveel rekening met het gekrakeel van politici werd gehouden
--stop--
want die zouden zonder twijfel een typisch Belgisch compromis voorstellen
--stop--
zoiets van 'ok, Nederland niet, maar misschien Luxemburg dan?'
--stop--
't zou wat geweest zijn ...
--stop--
en dan te zeggen dat we tegenwoordig nog niet eens de grootste Vlaamse drugsboer langer dan 2 dagen in de cel kunnen houden
--stop--
ook weer typisch: in Columbia hebben ze drugsbaronnen, wij hebben drugsboeren
--stop--
je zou er voorwaar een minderwaardigheidscomplex van krijgen!
--stop--
in Vlaanderen is namelijk de tot nog toe grootste cannabisplantage ontdekt
--stop--
de politie had een vermoeden, vroeg een huiszoekingsbevel, viel binnen en vond in de stallen een overvloed aan wietplantjes
--stop--
maar die gast werd eergisteren terug vrijgelaten
--stop--
op basis van procedurefouten
--stop--
reden: op het huiszoekingsbevel stond als reden 'financieel onderzoek', en niet 'wij gaan een puntzak roken'
--stop--
met andere woorden, stel dat ze in zijn kleerkast een naakt lijk met 2 meter touw rond z'n ballen hadden gevonden, dan zouden ze moeten besluiten dat ze een natuurlijk gestorven vent hadden gevonden, want ze zouden er toch niets kunnen mee kunnen aanvangen
--stop--
ik begin begrip te krijgen voor de politie van Hong Kong
--stop--
ach, wij slagen er dan ook altijd in om ons stierlijk belachelijk te maken
--stop--
neem nu de geboorte van Kai-mook
--stop--
Kai-mook, dat is de olifant die enkele weken geleden in de zoo van Antwerpen werd geboren
--stop--
uiteraard werd een passende naam gezocht
--stop--
en Slurfke was niet goed genoeg
--stop--
zou nochtans een goede postume naam voor David Carradine geweest zijn, maar kom ...
--stop--
het werd dus Kai-mook, wat in het Thaïse vocabularium 'parel' zou moeten betekenen
--stop--
zou moeten, want 'parel' in het Thai is 'khai-moek'
--stop--
en kai-mook betekend 'kip'
--stop--
dan hebben we eens een zelfgemaakte olifant in Vlaanderen, dan noemen we hem kieke ...
--stop--
nog even een beetje maatschappelijk verantwoord nieuws uit Morgenröthe-Rautenkranz om af te sluiten
--stop--
voor een goed begrip: Morgenröthe-Rautenkranz is niet de naam van een in Duitsland geboren pampahaas met licht mentale handicap
--stop--
maar wel een dorpje waar een proefproject draait met wat m'n noemt 'intelligente straatverlichting'
--stop--
intelligente straatverlichting?
--stop--
in Vlaanderen hebben we nog niet eens intelligente olifantnaamgevers
--stop--
maar in Duitsland dus wel intelligente straatverlichting
--stop--
nu ja, 't is wat je intelligent noemt ...
--stop--
ik zal het even uitleggen:
--stop--
standaard staat de straatverlichting uit
--stop--
wanneer je echter 's nachts op straat loopt en je de wereld graag van een iets lichtere kant wil zien, dan kan je met je mobiele telefoon een bepaald nummer bellen
--stop--
en dan gaat 't licht aan
--stop--
simpel, niet?
--stop--
maar wat gebeurt er wanneer je een verkeerd nummer belt?
--stop--
gaat dan het licht in het verkeerde dorp aan?
--stop--
enfin, het zou iets aan de onveiligheid doen ...
--stop--
precies alsof een inbreker 's avonds naar dat nummer gaat bellen om wat meer licht bij z'n werk te hebben ...
--stop--
nee, in mijn ogen is daar niks intelligents aan!
--stop--
intelligente straatverlichting moet wel wat meer kunnen om mij te imponeren
--stop--
bijvoorbeeld automatisch helrood kleuren als m'n schoonmoeder de straat in komt
--stop--
of een spot op m'n voordeur richten als een vrouwelijk prachtexemplaar m'n onmiddelijke periferie penetreert
--stop--
en een pijl richting einde van de straat (naar dat putteke van de wegenwerken) als er zich een potentiële vrijer voor m'n dochters aanbiedt
--stop--
toch heerlijk als ik m'n Telex kan afsluiten met zulke intelligente voorstellen!
--full stop--

08:30 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

25/06/2009

Overstuur

Overstuur?
Ikke??
Niet zo gemakkelijk! Het is in mijn geval een groot voordeel om niet over een volledig arsenaal aan deugdig functionerende hersencellen te beschikken: van de meeste problemen waarvan anderen door hun inzicht tot spontane zelfontbranding overgaan krijg ik amper hoogte, en dus moet ik me daar al niet te veel zorgen over maken.

Mijn overstuur mag je vrij letterlijk nemen: eergisteren heb ik het stuur van m'n racefiets even van de andere kant leren kennen. Nu ja, 't moest er eens van komen hé. Als je ziet dat door de wol geverfde wielertoeristen met een stuurvaardigheid om van te kwijlen ook al eens een tuimelperte maken richting asfalt kon het niet anders dat ik vroeg of laat zou volgen. Maar toch heb ik eens serieus gevloekt, want na alle tot dusver verreden kilometers netjes in het zadel te zijn gebleven kweek je een soort van onaantastbare superioriteit. Zo iets van 'Armstrong valt al eens ne keer, Contador draait z'n schaamlippen al eens door z'n wielen, maar ik ben daarentegen wél goed'.
Welja, tot dusver mijn onaantastbaarheid dus.

't Is eigenlijk vooral de manier waarop die me dwarszit: de straat waar ik woon loopt dood op het kanaal Mechelen - Leuven. Om op de kanaaldijk te raken moet je een korte (hooguit 50 meter) doch zeer steile helling op. Je kent ze wel, van die korte kuitenbijters die kinderen wanneer ze er de eerste keer kunnen oprijden zonder af te stappen doen kennismaken met het heerlijke gevoel van een orgasme en ouderen van dagen die halverwege moeten kapituleren laten mijmeren over lang vervlogen tijden. Wel, zo een helling ligt dus aan het einde van mijn straat.

fiets vallenNormaal gezien kan ik er met de racefiets, gedragen door de snelheid van een biljartvlakke aanloopstrook die zo goed als aan m'n voordeur begint, moeiteloos over vliegen zonder schakelen. Nu is men echter begonnen met kleine wegenwerken aan de voet van het heuveltje, wat wil zeggen dat je aan de voet van de klim vrijwel uit stilstand moet beginnen. Ik had hier echter geen rekening mee gehouden, en ik begon er aan in een eigenlijk veel te grote versnelling. Uiteraard viel ik halverwege zo goed als stil, en op dat moment moet je een beslissing maken: ofwel klik je uit je pedalen en stap je de resterende meters met het schaamrood op de wangen naast je fiets verder, ofwel spreek je de ontluikende grinta in je lijf aan en geef je met de moed der wanhoop toch nog die laatste trap terwijl je het zwaartepunt van je idiote zelve drastisch naar voren plaatst om zodoende ... over je stuur te vliegen.

Tja, ik heb nog veel te leren, zoveel is zeker. Wel heb ik een heerlijke 50 kilometer (naar Leuven en terug) op de fietscomputer bij mekaar gepeddeld.
Gisteren heb ik het deliriumgevoel nog eens versterkt door de 10 kilometer die ik gepronostikeerd had te lopen. Een beste jaartijd zat er niet in, want ik had 1 uur en 5 minuten nodig om de in totaal 10.500 meter afstand te overbruggen, maar anderhalve maand geleden had ik hier zonder enige twijfel voor getekend. Ik heb onderweg zelfs iemand voorbijgestoken, al dien ik eerlijkheidshalve wel toe te geven dat het om een oud besje gaat dat net haar gloednieuwe looprekje aan het uittesten was ...

Morgen nog eens een Telexje?

07:49 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

24/06/2009

Een tripje meer of minder

Lang geleden dat hier nog eens gelachen werd met de onfortuinlijke auteur van dienst. Dat komt voornamelijk omdat ik ruim 3 weken lang niets van me heb laten horen, waarvoor m'n laattijdige verontschuldigingen.
Sorry, maar het ging niet anders: een overdrukke werkagenda noopte tot arbeid van in de vroege tot de late uurtjes. Moest ik hier nog bij bloggen, dan zou dit het fatale nekschot voor mijn nachtrust betekent hebben, vandaar.

Nu, terug naar de orde van de dag; we gingen dus lachen.

De afgelopen 3 weken ben ik evenzoveel keer op business trip geweest, en iedereen die hier ooit al is geweest weet wat dit wil zeggen: lachen met Geert!

Ik krijg wel eens de opmerking dat ik het er waarschijnlijk allemaal om doe, maar mijn eerste verhaal bewijst dat dit helemaal niet zo is, integendeel: de omstandigheden zitten gewoon meer dan statistisch verantwoord tegen, da's al.

Het eerste verhaal dus.
Wel, 3 weken geleden vertrok ik op missie naar Noorwegen. Geachte lezers, geloof me ... alles liep op wieltjes. Ik zal zelfs nog meer zeggen: alles verliep incidentloos: vlucht naar Oslo, trein naar Drammen, werk ter plekke, met de auto naar het hotel en 's anderendaags weer terug, enfin ... alles zat meer dan goed.
Misschien wel té goed...
sprinklerOp mijn laatste Noorse werkdag was ik een half uurtje voor mijn voorziene vertrek klaar met m'n werk. Voorwaar een nieuw record! Ik pakte m'n laptop en papieren allerhande bij elkaar toen de klok aangaf dat ik me op een 5-tal minuten voor afreis bevond ... en toen hoorde ik een brandalarm.
Stevig in mezelf vloekend zei ik nog tegen m'n Noorse collega dat dit nu toch wel een érg ongelegen moment was voor het houden van een brandoefening; zo meteen zou ik nog m'n train missen. Tot plots een arbeider de kantoren binnenliep en in een onmiskenbaar lokale tongval iets riep wat vrij vertaald betekende dat het geen test was.
Lap, dat moest mij nu weer gebeuren. Iedereen werd dus geëvacueerd en 3 keer nageteld aan het verzamelpunt. Na 20 minuten mijn zenuwen innerlijk verbijtend te wachten mochten we terug naar binnen; blijkt dat er een pipo met z'n vorkheftruck in het magazijn een sprinkler naar de filistijnen heeft geholpen. Gevolg: warehouse onder water en brandalarm! Ik die dacht om eens een keertje met vanzelfsprekend gemak ergens tijdig aan te komen kon nog net voor het sluiten van de deuren met een ultieme karpersprong op de trein springen. Gelukkig had ik m'n tickets reeds een dag eerder gekocht.

Ik hoop dat jullie dus inzien dat ik de problemen niet opzoek; ze komen gewoon graag langs. Alhoewel ik ook moet toegeven dat mijn natuurlijke nonchalance eveneens geregeld voor hete standjes zorgt.

Zoals in mijn tweede verhaal:
Finland, 2 weken geleden. Aangekomen in de mooie luchthaven van Vantaa, nabij Helsinki, volgde ik de bordjes 'luggage claim'. Op zich heel simpel: waar ook ter wereld wordt het bagageophaalpunt aangegeven door een zwart met geel bordje, veelal verlicht, met de afbeelding van een reiskoffer. In de meeste gevallen wordt de plaatselijke taal ook nog ondertiteld in 't Engels; hoe moeilijk kan dat zijn!?
En toch moet ik er ergens in geslaagd zijn om een verkeerde afrit te nemen, want bij het buitengaan van de passagierszone bevond ik me wel degelijk bij bagagebanden, zij het die van de binnenlandse vluchten. Toch nog eens al de belts gecheckt, maar nope, niks aan te doen; ik stond in de verkeerde terminal te blinken!

luggageTerugkeren was uitgesloten, want dan moet je door een dubbel sas, en de kans dat je daar ongezien door kan zwemmen tegen de stroom in is vrijwel onbestaande. Ik dus te voet naar de internationale terminal. Ik moet zeggen dat de Finse collega die me stond op te wachten nogal verbaasd was toen hij me uit een totaal andere richting dan verwacht zag aankomen. Maar ik moest uiteraard mijn koffer nog afhalen. Gelukkig zat het me hier een beetje meer: toen een buitenkomende passagier de deuren naar de passagierszone van terminal 1 opende kon ik er net tussen glippen. Blijkbaar nemen ze het in Finland niet zo nauw met veiligheid want in plaats van door een domestieke kleerkast in ninjagewaad getackeld te worden of naakt aan een met schuurpapier omzwachtelde totempaal gebonden tot bekentenissen te worden gedwongen kon ik netjes m'n gifgroene (kan het nog duidelijker??) koffertje recupereren. 't Mag ook al eens een keertje meezitten, nietwaar?

Over m'n derde verhaal kan ik zeer bondig zijn!
Vorige week in Wenen werd ik vergezeld door een collega die zich ooit eens tot levensdoel heeft gesteld om de Oostenrijkse hoofdstad te leren kennen. Geen probleem, ik ben er al dikwijls geweest en heb een bovenmatig hoog gidsgehalte! Joepie! Althans, zo dacht ik. Van het hotel, op 100 meter van het Praterpark, tot aan het centrum was geen probleem. In het centrum rondkuieren om de grootste bezienswaardigheden te tonen ook niet. Maar om terug naar het hotel te komen, dat was wat anders. Laat het me zo stellen: mijn collega wilde iets van Wenen zien, wel ... ze heeft iets van Wenen gezien!

riesenradLater die avond deed ik het nog eens dunnetjes over, want ik raakte niet direct in slaap, waarschijnlijk te wijten aan een te laat geconsummeerde maaltijd, en dus belsoot ik nog even om een digestieve wandeling in het Praterpark te maken. Moeilijk kan dat niet zijn: het hotel lag langs de kant van het welbekende reuzerad. Van een landmark gesproken! maar goed en wel in het park besloot ik om een paar kleinere bospaadjes te testen. Gevolg: ik zag alleen maar bomen en hoegenaamd niets meer van das Riesenrad! Terugkeren is voor Sissy's (1, 2 en 3 ;-) ) en dus vertrouwde ik volledig op mijn legendarische richtingsgevoel om via alternatieve wijze de weg terug te vinden. Ik geef het niet graag toe, maar het heeft 2 uur geduurd vooraleer ik terug wist waar ik was en nog eens een half uur extra alvorens ik de portiek van het hotel kon betreden.
Als beloning heb ik echter wel héééél goed geslapen.

Nog 3 weken en ik vertrek naar Denemarken ... 'k hoop dat ze er daar klaar voor zijn!

09:06 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23/06/2009

Lopen verdoemme!

Ik ben net even in de geschiedenis van m'n eigen blog gedoken ... blijkt dat ik het voor het laatst iets over hardlopen heb geschreven op 29 maart. Kan tellen, zeker voor een blog die de pretentie heeft geschreven te worden door een sportieveling!
Maar als aan alle mooie liedjes een eind komt, dan moet dit evenzeer gelden voor de wanstaltige kakafonieën (gelieve niet de focus op de eerste lettergreep te leggen alstublieft ... dankoewel!) ... deelnemers van de 12 u in Den Haag hebben het al in prime time vernomen, maar nu maak ik het ook hier wereldkundig: vorige week ben ik al terug een keertje gaan lopen!

turtle_snailEn snel dat het ging ... 5 kilometer in 36 minuten! Enkel in de laatste meters werd ik voorbijgestoken door de huisjesslak waarmee ik vele honderden meters in een nek aan nek-race verwikkeld was. Pas op, als verzachtende omstandigheid roep ik in dat ze een witte streep op haar huisje had; het ging dus wel degelijk om een sportslak ...
En daarbij, een ongewervelde heeft per definitie geen rugproblemen!

Zeggen dat het een zalige training was, is veel gezegd. Daarvoor werd het gevecht om een stabiele hartslag te houden al te vaak verloren, maar het deed enorm veel deugd om pijnvrij de neus in de wind te steken en de oude banden met het platgelopen asfalt weer aan te halen. Trouwens, toen ik enkele dagen later nog eens hetzelfde traject liep werd de hartslag wél stabiel op 140 vastgepind en ging het van de weersomstuit al 4 minuten sneller. Nog steeds geen nieuw wereldrecord, maar toch een progressie die hoop geeft.

Gisteren had ik een training samen met m'n vrouwtje gepland. Nothing fancy, nothing great; gewoon een 5-tal kilometer rustig in de buurt loslopen. Maar ons Taniake had nogal veel verbeterwerk (tja, we zitten nu eenmaal in de enige 2 weken van 't jaar dat zelfs onderwijskrachten stress hebben ...) en ze vertelde me dat het er écht niet zou overschieten.

Groot was dan ook m'n verbazing toen ze plotseling rechtveerde en me sommeeerde om m'n loopkleren aan te trekken want we zouden NU! vertrekken.

(mijn schoonvader heeft me altijd verteld dat er in de wereld 2 zaken zijn waar je als man niets kan tegen beginnen: hoog water en vrouwen, en dan nog niet eens in die volgorde ...)

Enfin, onder druk gezet dook ik in m'n loopplunje als een keeper in z'n goal, en we liepen gezamelijk 2 korte rondjes van een kleine 2 kilometer 't stuk rondom onze fiere mansion at the bottom of the hill. We riskeerden niet verder te gaan, want de kids waren alleen thuis, en het zal je maar gebeuren dat er enkele aliens met slechte bedoelingen en minieme persoonlijke hygiëne in je tuin landen, net terwijl je wegens een ontspannen loopje uithuizig bent. Er hoeft niet veel te gebeuren om in het galactische journaal als slechte ouder bestempeld te worden hé ...

Na 2 rondjes haakte Tania af (ik vertelde haar nog voorzichtig te zijn moest ze in de tuin een vliegende schotel ontwaren) en ik kleefde nog een kleine 5 kilometer aan de gezamelijk begonnen loopsessie. Nog steeds rustig (hartslag 133 - 135) en zeer sterk focussend op een mooie loophouding met kaarsrechte rug, ellebogen in een perfecte hoek en scheve glimlach als gebeiteld op het gelaat legde ik in een tijdspanne van welgeteld 60 minuten de duizelingwekkende afstand af van 9 komma 3 kilometer. Zowaar een persoonlijk ... eueueuh ... weekrecord!

En de rug? Wel, gisteren was eigenlijk de eerste dag dat hij terug sterk aanvoelde. Eerder nog dan de recessie kunnen we spreken van een heropleving van mijn sportieve activiteit ... vanavond ga ik nog een beetje met de fiets trainen, want 2 dagen na mekaar lopen durf ik vooralsnog niet. Woensdag probeer ik dan de 10 kilometer te halen. Adelante!

09:49 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

22/06/2009

12 uur supporteren

Ik moet het nog nakijken, maar het kloppende gezwel in m'n linker eksteroog zegt dat er ondertussen al heel wat verslagen over de 12 uur van Den Haag gepubliceerd werden.
Maarrrrrrrrr ... datzelfde eksteroog zegt me dat er nog niet te veel van die verslagen vanuit het kikvorsperspectief van de ware supporter werden geschreven.

Welnu beste vrienden, vreest niet langer; ik ben weer uit de doden opgestaan om deze onmiskenbare leemte in ons aller bestaan op te vullen. Zodoende zin we toch nog ergens goed voor ;-)

De dag begon nogal vroeg. Als openeningszin voor een roman van Hugo Claus lijkt dit nogal mager, maar wanneer ik het heb over gisteren dekt dit wel volledig de lading: om kwart over 6 stond Jan aka Roadrunner al aan m'n deur te klingelen dat het een lieve lust was. Nog een vlugge koffie voor de vroege gast en we konden op weg, om na een bijna 2 uur durende rit de Laan van Poot op te draaien. Gelukkig was het op dit moment nog een goeie 3 kwartier voor de start, want alle bekende handen schudden en het kennismaken met even zovele onbekende atleten duurde wel een tijdje.
De bloggemeenschap, nu ja ... vooral Fred, Ronald en Tiny, was er in geslaagd om 3 ploegen aan de start te krijgen: De Lightning Runners, Driemteam 1 en dreamteam 2. De Vlaamse bijdrage bestond na het afhaken van Dave, de snelle neef van Tania (hey, geef toe: beter een snelle neef dan een trage nicht ...) en mezelf uit slechts 1 atleet, maar het was dan ook meteen de snelste van gans het pak: de reeds vernoemde Roadrunner Jan.

Om 9 uur werden onze 3 teams, samen met de concurrentie, op gang geschoten. Ik zou toch graag even stil willen blijven staan bij de taktiek van de latere overwinnaars: de Lightning Runners. Coach Ronald had net voor het startschot nog even de troepen apart geroepen om hen op het hart te drukken niet té snel vanstart te gaan, want 12 uur is wel heel erg lang. Uiteraard was iedereen direct akkoord met de wijze woorden van de heer Meijer. Althans, zo leek het toch, want Koen liep z'n eerste rondje aan de snelheid van een konijn dat door een horde Afghaanse windhonden werd achternagezeten (voor de gevoelige zielen meteen even meedelen dat ik speciaal voor hen een soortgelijke vergelijking maar dan met Vestaalse maagden en bronstige krijgers geschrapt heb). OK, Koen is Koen, denk je dan, en dus werd alle taktische hoop op Jan gezet. Jan, die zo mogelijk nog sneller dan Koen liep. Hierna sloegen ook Falco, Juriaan en Maarten nog eens de woorden van de coach in de wind door reeds vanaf ronde 1 het beste van zichzelf te geven. Geen probleem, Ronald kon als 6de loper het goede voorbeeld geven ... dacht ik. het ware beter dat ik zou stoppen met denken, want ook Ronald luisterde niet naar zichzelf.
Maar kom, het snelle werk wierp z'n vruchten af, want reeds binnen het uur werd het eerste achtervolgende team, een stoere bende triathleten en triathletes, op meer dan 1 ronde gezet. Het zouden er in totaal meer dan 8 worden! Een dikverdiende gouden medaille voor de Lightning Runners dus!

En de Driemteamers? Wel, hoedje af voor het bonte allegaartje aan bloggers die op de atletiekpiste van Den Haag als een geoliede machine elkaar aflost, oppept, voedt en zoogt. Heel wat van deze toppers kende ik al van eerdere ontmoetingen (hoewel ik me sommige van deze ontmoetingen niet direct meer herinnerde hé Tiny ;-) ), anderen kende ik blogsgewijs maar zag ik afgelopen weekend voor het eerst (but not for last), en nog anderen kende ik van haar nog pluim maar ook dat is na 12 uur verbroederen rechtgezet.

Voor de verweesde afwezigen (die overigens net zoals zo vaak ongelijk hebben gekregen) die zich afvragen wat er als supporter aan een evenement zoals de 12 uur van Den Haag te beleven valt, kan ik als ervaringsdeskundige meedelen dat het een ongelooflijk feest is om mee te maken. Als atleet, maar zeker ook als gedwongen passieveling die langs de zijkant meeleeft met de verzuring van de lopers en loperinnen. Alleen al het proeven van m'n eerste Zeeuwse bolus maakte het de reis waard. Een speciaal woordje van dank dus aan Jacqueline omdat ze me met deze lekkernij bekend heeft gemaakt! En verder war er natuurlijk het weerzien met Ronald, Koen, Jan, Petra (die ochtend om 8u15, dat moét wel de knuffel van de eeuw geweest zijn ;-) ), Bjorn, Hans, Maurice, Fred, Tiny, Ron, Martine en Ingrid (hey Ingrid, bedankt om zo lang naar lijn gezever te luisteren ... het was leuk je weer eens terug te zien!) en de kennismaking met Falco, Maarten, Juriaan, Jacqueline, Danielle (Limburgse vlaai rules!), Gert en Frank maakten het een dag om nooooooooi meer te vergeten.

Hey kerels en prachtmeiden, merci voor de geweldige dag!
Nog een zeer speciale 'dankjewel' voor Martine; de reden waarom behooft hier geen tekst of uitleg, maar je weet wel hé Mar10!!

Vanavond trek ik weer de loopschoenen aan. Het zal niet snel zijn, het zal niet soepel zijn, het zal absoluut niet om aan te zien zijn (tot dusver de vergelijking met wie ik ben), maar het zal met de glimlach op de lippen en mooie herinneringen in het lange termijngeheugen zijn!

Hieronder nog enkele sfeerbeelden ... voor groepsfoto's verwijs ik graag naar Ron's blog, maar wie de blote ongeschoren bast van Ronald wil bewonderen raad ik aan om nog even te blijven zitten (hoe is die persoon ooit eerste vrouw in een hardloopwedstrijd kunnen worden??). Nog even zeggen dat ik vanavond of morgen m'n foto's online zet ... wordt dus vervolgd ...

 

2110

1

 

 

 

 

 

131417

11:50 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |