13/05/2009

Nog meer duidelijkheid

Mister Boonen blijft de harten beroeren. Tja, dat is ook topsport hé ..
Alhoewel, 'topsport' heeft voor mij een compleet andere betekenis gekregen. Gisteren heb ik de aankomst van Armstrong gezien tijdens de 4de rit in de Giro. Hij heeft een 2-tal kilometer voor de finish moeten lossen uit een kopgroepje met zowat alle favorieten op de eindwinst. Moe, maar gestreden. Verloren, maar al vechtend ten onder gegaan. Ouderdomsdeken, maar nog steeds op een mooie 6de plaats in het voorlopige klassement.
En die gast doet dit gratis hé ... dàt is voor mij topsport. Dàt is voor mij liefde voor de sport. Dàt is voor mij het voorbeeld dat ik in mijn hoofd plaats wanneer ik na een vermoeiende en stresserende werkdag toch nog een training wil aansnijden. Niet omdat het me ooit rijk zal maken, niet omdat ik m'n kop ooit op de eerste pagina's van het sportkatern zal zien staan en zelfs niet omdat ik op mijn blog mezelf de hemel wil inprijzen en bewieroken hoe geweldig ik wel ben. Maar wel gewoon, omdat ik het graag doe.
Dit is ook de reden waarom ik absoluut wil terugvechten om de competitie met de klok aan te gaan: ik heb het gevoel dat ik beter kan dan ik tot nog toe heb laten zien. Ik zit ergens met het ambigue sentiment dat mijn 'werk' nog niet af is.
En ik zit nog boordevol brandende ambitie om m'n grenzen te verleggen.

Soms heb ik ook wel eens genoeg van al het 'moeten presteren' dat ik mezelf telkens weer opleg hoor. Wanneer ik voor mijn job weer eens ergens ver weg in de één of andere uithoek van Europa barre koude, snijdende wind en loslopend wild ga trotseren terwijl ik mijn collega's gezellig keuvelend bij het warme haardvuur nog een kippeboutje afpeuzelend zie zitten, besluipt me ook wel eens het gevoel dat het leven een pak simpeler kan zijn met een 'normale geest in een gezond lichaam'. Mens minima debielus in corpore sana, zeg maar.

Steeds wanneer ik me dit bedenk mijmer ik terug aan een dag, ondertussen zowat 4 jaar geleden, waarop ik een vroegere klasgenoot tegenkwam. Hij was vroeger vrij sportief, maar toch kon ik hem in de meeste disciplines wel aan. Het neemt niet weg dat we samen indertijd heel wat memorabele en bitsige sportduels hebben uitgevochten, aldus een soort wederzijds respect opbouwend dat niet logisch te verklaren valt voor niet-sporters.
Door de band genomen had hij in de meeste disciplines een beetje meer techniek en aanleg, maar hij moest het toch meestal afleggen tegen mijn grinta. Ik heb dat eigenlijk altijd al gehad: sterven is een optie, verliezen niet ... ik heb genoeg van dit soort oneliners in m'n hoofd om nog 2 keer een vervolg op Braveheart mee te vullen.

Ik kwam hem dus 4 jaar geleden nog eens tegen. Het was jaren geleden dat ik hem nog had gezien. 
Die, dag, het moet ergens in mei 2005 geweest zijn, want ik had net m'n eerste marathon achter de rug, hoorde ik m'n naam roepen, en toen ik me omdraaide zag ik hem staan. Bijna had ik hem niet herkend: hij was altijd al een beetje groter dan ik, een eigenschap die met het verstrijken der jaren onaangetast is gebleven, maar daar waar we van nature uit dezelfde lichaamsbouw deelden (fors maar toch nog nét gestroomlijnd genoeg om in een windtunnel niet aan flarden gereten te worden) kon je nu toch een duidelijk stamboomverschil waarnemen. Daar stond hij, m'n rivaal van weleer. Groot als vanouds, met een iets terugschrijdende haargrens. Wat me echter vooral opviel was dat hij een meer dan welvoeglijk welvaartsgezwel met zich meedroeg. Een buik die in de wereld der hangbuikzwijnen een serieus statussymbool zou zijn! We zijn even iets gaan drinken op, op minder dan 100 meter van de plaats waar hij me had aangesproken. Na die 100 meter, het was zeker niet meer, plofte hij zich hijgend neer op een stoeltje op het terras van het café.
Ik kon hier eigenlijk niet van over: het lichaam dat me ooit zo dikwijls het vuur aan de schenen had gelegd in de wildste spelletjes die ooit uit een menselijk brein zijn gesproten kon amper nog 100 meter aan slentertempo overbruggen. Het moet zijn dat hij iets in m'n ogen zag, want vrijwel onmiddelijk na het bestellen van een watertje (voor mij) en een sterk inlands bier (voor wie denk je?) verontschuldigde hij zich voor z'n belabberde fysieke toestand. "Getrouwd met een vrouw die lekker kan koken, weet je wel? Kinderen, weet je wel? Een veeleisende job, weet je wel? Pas op, moest ik het nog willen, ik zou op 14 dagen tijd terug fenomenaal snel, soepel, gespierd en wat weet ik allemaal niet meer zijn hoor ...
En jij?"


Ik had de moed niet om hem te vertellen dat ik mezelf nog elke dag afbeulde in de ijdele hoop om ooit eens een sportieve prestatie te leveren waar ik vrede mee zou hebben ...


Morgen zal weer een beetje meer duidelijkheid brengen over hoe ik er nu voorsta. Morgenochtend heb ik namelijk een afspraak bij de neurochirurg. Deze brave man zal me uiteraard vertellen dat ik met onmiddelijke ingang terug de draad vanhet lopen mag oppikken, liefst met zoveel mogelijk kilomters tegelijk ...

Ach, dromen mag hé; als ik van hem al eens op m'n fiets mag gaan zitten is 't goed ... voorlopig ...


Mijn gedachten gaan ook heel veel uit naar Frank Spencer.
Frank, wij lopen om totaal verschillende redenen en kijken op een gans andere manier tegen het hele marathoncircus aan. Toch hoop ik dat wij ooit eens hand in hand de finish van een heerlijke 42'er mogen overschrijden. Het zou voor ons beide een overwinning op onszelf zijn. Het zou voor ons beide een welgemikte middenvinger richting noodlot zijn. Het zou voor ons beide topsport zijn!
Ik hoop dat je gauw weer beter bent! Als ik iemand mag kiezen om nog eens een marathonneke mee te lopen: 1000 keer liever jij dan Tom Boonen!!

09:21 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

Commentaren

ik duim dat je droom morgen waarheid wordt!! en Boonen...tja, zielig eigenlijk, en ook wel spijtig. Geef mij dan ook maar een vechter als Armstrong.

Gepost door: Ruthje | 13/05/2009

kom op hoi Geert, weet zeker dat het goed komt!! voor je het weet knal je weer als vanouds!! succes bij de chirurg.. wij wachten af

Gepost door: RunningRonald | 13/05/2009

We zullen maar zeggen dat het door de welvaart is gekomen en goed gereedschap zit onder een afdakje!.
En mortgen hopelijk meer duidelijkheid.
Groet Rinus.

Gepost door: Rinus | 13/05/2009

hopelijk morgen een consult waar jij vrede mee kan nemen ;)
succes !

Gepost door: jogginggirl | 13/05/2009

mooi geschreven en er komt een tijd... wanneer en waar en hoe .. en nu leven met de dag en pluk de dag!!
sterkte Geert

Gepost door: ingrid | 13/05/2009

Wonderen bestaan! Geert het gaat goed komen. Ik ben er zeker van. Al had ik gelukkig een heel wat minder ernstig porbleem dan jij, ook ik had 15 jaar geleden het idee, dat ik niet meer kon lopen. De specialist adviseerde om als ik zo graag wilde, ik maar moest zien en voelen, dat was het beste. Ach m'n knie heb ik vaak last van, maar lopen doe ik nog steeds, dus kop op en blijven hopen en je kent je eigen lichaam toch het beste!

Gepost door: Leen | 13/05/2009

Heel veel succes morgen bij de neurochirurg. En wie weet mag je die kilometers wel per fiets afleggen.

Gepost door: Jacqueline | 13/05/2009

dag Geert, Ook ik duim voor je morgen!

Gepost door: Vlammetje | 13/05/2009

geduld Je hebt al heel wat geduld geoefend en je al steeds minder geduld moeten oefenen vooraleer je je terug sportief zal kunnen uitleven zoals je dat zelfs wilt. Mooie vooruitzichten dus.

Gepost door: Hank | 13/05/2009

succes morgen. ik hoop op heel goed nieuws

Gepost door: hans | 13/05/2009

Hoop dat je een beetje gunstig bericht krijgt.

Gepost door: Tiny | 13/05/2009

Heel veel succes morgen Geert.
In augustus moet ik in Brussel zijn en zullen wij lopen, zeker weten.

Gepost door: Koen Martens | 13/05/2009

Succes morgen en dat je maar goed nieuws krijgt.

Gepost door: Claudia | 13/05/2009

not done yet jou grenzen zijn natuurlijk nog niet bereikt Geert , ik duim voor goed nieuws vandaag !!

Gepost door: roadrunnerke | 14/05/2009

Moed En zo is het maar net, topsport gaat niet om geld, publiciteit en rare fratsen. Hé...stay cool en veel succes bij de chirug die vast ook wel je blogs leest en weet wat hem te doen staat :)

Gepost door: John | 14/05/2009

Respect Ik hou ook van atleten die alles geven om hun droom waar te maken én dat zuiver doen. Vandaar mijn groot respect voor duursporters (en zeker du- en triatleten). Deze heroes verdienen dan ook nog eens peanuts vergeleken met wielrenners en foesballers. Ze doen het dus nog voor Honour & Glory. Het zijn stuk voor stuk echte keikoppen. Niet te verwonderen dat de Belgen goed vertegenwoordigd zijn in de top van die sporten.

Gepost door: Wim | 14/05/2009

Hopelijk goed nieuws gekregen, en ik deel je mening ivm topsport!!

Gepost door: Wendy | 14/05/2009

Thanks It ' s a Deal ...
Ik duim voor positief nieuws bij de neurochirurg.

Gepost door: frank spencer | 14/05/2009

Hopelijk was het een positief bericht bij de neuroloog....

Gepost door: natalie | 14/05/2009

ben benieuwd hoe het is gegaan bij de neurochirurg!

Gepost door: martine | 15/05/2009

De commentaren zijn gesloten.