30/04/2009

GM

General Motors?
Generale Malaise?
Godvergeten Malheur?

Ik weet het allemaal niet. Gisteren heb ik op televisie de live uitzending bekeken van de laatste pre-electorale bijeenkomst van het Vlaamse parlement.
Op het moment dat ik inpikte was er discussie aan de gang over het al dan niet overnemen van de GM-fabrieken in Antwerpen.
Voor de Nederlanders die even niet kunnen volgen: onze Vlaamse regering heeft het plan opgevat om de Opelfabriek in Antwerpen over te kopen om ze nadien terug te verhuren aan de Amerikaanse autogigant.
Althans, dat is wat we in de kranten kunnen lezen.

Het eerste wat me opviel in het Vlaamse halfrond was het aantal lege zitjes: als ik nu zeg dat 1 stoel op de 10 bezet was, dan overdrijf ik schromelijk wat betreft de bezettingsgraad.

Ok, het zijn bijna verkiezingen en er zal wel ergens in Vlaanderen een markt, BBQ of pensenkermis aan de gang zijn waar de mensen hartstochtelijk verlangen naar een handdruk of foldertje van een bekende verkozene. Dat tot daar aan toe.

Maar dan de discussie op zich. Volgens Vlaams minister-president Kris Peeters is de aankoop van die fabriek een goeie investering, want voor de luttele som van 206 miljoen Euro heb je terreinen waar niet alleen Opel in geïnteresseerd zou zijn, maar eveneens, om er maar ééntje te noemen, het Antwerps Havenbedrijf. Nu wil het toch wel lukken dat er één van de weinige aanwezige parlementariërs in de raad van bestuur van dit havenbedrijf zit zeker. En raad eens ... die wist van niets.
Verder is het dossier van Opel Antwerpen uiteraard een topprioriteit voor het ganse parlement, want het gaat over de inkomsten van zovele gezinnen, en blablablablabla ...
Iedereen was er op 't einde mee akkoord om dit dossier buiten de verkiezingsstrijd te houden, maar dat moeten ze mij nu ne keer uitleggen zie ... de verkiezingen vallen op 7 juni. Vandaag was de laatste vergadering van onze Vlaamse verkozenen. Op 1 juni (!!) is er een deadline van GM. Al wat er tot nog toe is gebeurd is het versturen van een brief naar de directie van GM? Een brief die officieel nog niet is ontvangen ...
Ik ben eens benieuwd hoe ze dat gaan aanpakken ...

En die mensen verlangen dat ik binnen 6 weken mijn stem aan hen geef?
Een bende onbeleefderikken die, terwijl een collega aan het woord is, het tokkelen op pc, spelen met Blackberry of het voeren van een geanimeerd gesprek met hun buurman belangrijker vinden dan luisteren naar de spreker.

Neem nu minister van onderwijs Vandenbroucke ... hij wilde tijdens deze laatste bijeenkomst nog snel enkele 'belangrijke' amendementen door het parlement jagen. Welnu, hij kwam opdagen rond half 4 in de namiddag. En dit voor een vergadering die startte om 9 uur!!
Misschien nog even meedelen dat mijn beste vriend, minister Anciaux, helemaal niet kwam opdagen ...

afficheGeachte verkozenen van het Vlaamse volk, zou ik jullie mogen vragen om, als 't jullie toch niet interesseert, een minimum aan respect voor ons, de kiezers, op te brengen door met jullie lelijke smoel niet meer op folders en verkiezingsborden langsheen de Vlaamse wegen te figureren?
Bij voorbaat dank!

07:30 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

29/04/2009

Pas a pas, se va luènh

Gisteren heb ik een bezoekje gebracht aan m'n huisarts. Het was immers 12 dagen na m'n operatie, en dat is exact het aantal dagen dat ik moest wachten om de draadjes van men ruggelingse snijwond te laten verwijderen.

Nu ja draadjes ... veel draad komt daar niet meer bij kijken. Tegenwoordig wordt zoiets gekleefd met 'weefsellijm'. Voordeel is dat dit amper sporen na laat. Gedaan zijn dus de dagen van Scarface. Mijn dokter was zelfs aangenaam verrast door de toestand van de snee: nauwelijks zichtbaar.
Kun je je dat voorstellen ... het gat in m'n rug dat me godverdomme meer dan een maand aan grond houdt is amper zichtbaar en zal dus nooit of te nimmer een trofee op de kast mijner nageslacht worden.
Maar bon, des te beter. Ik ben ijdel genoeg om de gedachte aan het verder leven met de getuige van een oorlogswonde groot genoeg om olifanten met de keizersnede te laten bevallen te verafschuwen.
Niet gevreesd, de chirurg heeft netjes de lijn van het litteken van mijn vorige rugoperatie gevolgd. Mijn huisarts vertelde bewonderend dat hij zelden zulk een staaltje van microchirurgie heeft gezien.

Omdat ik dan toch een audiëntie had bij de dokter die me al sedert de geboorte bijstaat in dagen van koorts en kotsbuien, vroeg ik 'm honderduit over wat hij dacht van m'n sportieve toekomst. Zou ik ooit nog de kop kunnen trekken wanneer op zondagnamiddag de bond der gepensioneerden haar wekelijkse fietstochtje maakt? Zou het ooit nog aan mij bestemd zijn om tijdens een passioneel partijtje jeux de boules met licht verende vanzelfsprekendheid de knieën te buigen om een dodelijke overwinningsworp met bewonderingswaardige precisie uit de pols te slingeren? En, belangrijker, zal ik ooit nog getooid met Garmin en drankgordel op oorlogspad kunnen gaan met als doel de scalp van het onbestemde PR dat ik najaag?

Nu is mijn huisarts niet het soort dokter dat onbezonnen een antwoord geeft. Als je hem iets vraagt zal hij eerst grondig het relevante medische dossier bestuderen alvorens een antwoord doorspekt met 'misschiens' en 'waarschijnlijks' te geven.
Kan je geloven dat mijn hart een sprongetje maakte toen nét hij, na bestudering van alle gegevens die hem werden doorgestuurd door de ziekenhuizen van Aalst en Bonheiden, me met stelligheid (!!) kon verzekeren dat mijn rugletsel absoluut niets te maken heeft met hardlopen.
Met andere woorden, mijn rugproblemen zijn zeker niet veroorzaakt door het lopen. Lopen zal uiteraard wel de symptomen verergerd hebben, maar het is niet de boosdoener op zich. Dit is uiteraard goed nieuws voor een eventuele comeback!
Nog geen reden voor feestgedruis en orgastisch vertier, maar toch meer dan een lichtpunt aan de grijze hemel!
Hij wist me zelfs te vertellen dat, gezien m'n geoefende spiergestel (ja, ik geef het toe ... ik was lichtjes gevleid ;-) ) en wat hij noemt het 'mij kennende' (hij doelt hier zonder twijfel op het feit dat mijn gezond verstand nooit een gelijkwaardige partij is geweest voor de mij typerende verbetenheid wanneer ik weer eens iets stoms in mijn kop heb gehaald) die revalidatie geen probleem zou mogen zijn.

Nu is het eerst nog zeker 2 weken stilliggen en passioneel oefenen op wat ik zou doen wanneer ik een politieagent 'Don't move!' hoor roepen. Daarna begint, zachtjes aan, de echte revalidatie.

labyrinthIn een boek dat ik onlangs heb gelezen stond een hele mooie uitdrukking:
'Pas a pas, se va luènh'.
In het Occitaans betekent dit zoveel als 'Stap voor stap, daarmee kom je het verst'. Als ik hier nu eens mijn lijfspreuk van zou maken voor de komende maanden?

Uit hetzelfde boek komt 'Si es atal, es atal' wat dan weer het Occitaans is voor 'De dingen gaan zoals ze gaan', wat dan weer een pak minder bij m'n persoonlijkheid past ...

09:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

28/04/2009

Digitale foto's

Net als in mijn sportieve leven is mijn grootste probleem mijn generalisme. Wat ik bedoel is dat ik een enorm brede interesse heb, en dat ik me aan zowat elke bron van informatie over tal van verschillende zaken wil laven.
Een bijna automatisch gevolg hiervan is dat ik over zo ongeveer alles, op het kweken van roze brilslangen, de ontleding van de uitwerpselen van uitgestorven keversoorten en de geschiedenis van de hoestsiroop in het vooroorlogse Tibet na, een mondje kan meepraten. Anderzijds is er niets waar ik echt gespecialiseerd in ben.

Uiteenlopende hobbies zoals postzegels verzamelen en gitaar spelen kunnen op mijn actieve interesse rekenen, maar eveneens ben ik mateloos geboeit in alles wat met politiek, geschiedenis, toerisme, cultuur, muziek, vreemde talen, literatuur ... enfin, zowat vanalles te maken heeft. Ik zeg het, ik heb een brede algemene kennis, ken van alle een beetje maar ben in niets een kei. Te lomp om te helpen donderen, maar te goed om dood te doen, zeg maar ...

Af en toe koop ik ook eens een boek om mijn honger naar informatie van voedsel te voorzien. Om een idee te geven van de verscheidenheid die zich in m'n bibliotheek aan het vormen is: de 2 laatste niet-romans die ik heb gekocht zijn 'Het beste boek voor de fiets' over onderhoud van en knutselen aan (u raadt het nooit ...) de fiets en 'Digitale fotografie: Nikon D80'.
Dit laatste boek is een zeer bruikbaar naslagwerk boordevol tips and trics voor het maken van dé digitale foto van je leven, maar dan specifiek uitgelegd aan de hand van de functies die voorhanden zijn op de Nikon D80, wat uiteindelijk het mooie stukje techniek is waarmee ik probeer om m'n vrouw en kids in de perfecte belichting te plaatsen.

Om maar te zeggen, ook fotografie is één van m'n talrijke hobbies. Nu ben ik niet het soort fotograaf dat zijn instrument constant binnen handbereik heeft en élke lach en traan die zich in een straal van 5 kilometer van zijn geografische positie op de gevoelige plaat wil vastleggen. Nee, mijn fototoestel gaat mee op vakantie (uiteraard) en op uitstapjes (als ik 'm al niet vergeet, want vergeten is een hobby waar ik nu wél eens heel goed in ben ...), en dat zal 't zo ongeveer wel zijn ...

Met of zonder boek, tegenwoordig is het niet moeilijk meer om met een karrevracht aan goeie foto's thuis te komen. Op je digitale display kan je elk zopas genomen kiekje ijken, en wat niet goed is doe je weg middels een zachte druk op die toets met dat vuilbakje. En je kan dezelfde foto 2, 3, 5, 35, of desnoods 352 keer nemen om er zeker van te zijn dat je 'm goed hebt, geen probleem. Al je dat had willen doen in het tijdperk voor de digitale fotografie ...

Toch waren er ook voordelen aan de oude manier van foto's nemen: wanneer je filmrolletje af was, dan nam je dit uit je fototoestelen en zette dat op de kast. Als er zich op die kast een verzameling van een doosje of 5 begon te vormen, dan ruïneerde dit uiteraard de symmetrie van je ganse binnenhuisinrichting, en gedreven door de positief bedoelde aansporing 'Wanneer gaade gij nu godverdoemme ne keer die rollekes binnen doen!?' (geloof me, wanneer gebruld in de typische tongval van mijn echtgenote werkt deze woordcombinatie ten zeerste motiverend) ging je dan naar de fotowinkel, om 24 uur later al je ontwikkelde foto's te hebben. Album kopen, fotootjes inplakken, passend tekstje bij verzinnen ('Tania wordt verslonden door krokodil', 'Lenne werpt haar zus in de beerput' en 'Fien molesteert de scheidsrechter' zijn onderschriften die ik reeds lang in het achterhoofd heb maar nog niet in de juiste foto heb kunnen materialiseren ;-) ) en klaar is kees.

Dit alles zou dankzij digitale foto's nog makkelijker moeten gaan: foto's op pc zetten, software openen en een albumformaat kiezen (voor de kenners: ik gebruik Albelli), fotootjes in het album steken, doorsturen en hopla, tegen 't einde van de week krijg je je album in de bus. En het ziet er dan nog eens uit als die dure fotoboeken die je in de betere boekenwinkel kan kopen, maar dan met je eigen kop te pas en te onpas op de afbeeldingen.
Net hier wringt 't schoentje bij mij: het is te simpel. Het kan snel, en misschien net daarom stel ik dit altijd maar uit.

Misschien is mijn niet-loop fase hiervoor wel een zegen: 2 weken geleden hebben we de boeken van onze uitstap naar Kent (augustus 2008) en onze marathon-uitstap naar Dublin (oktober 2006!!) ontvangen, deze week leg ik de laatste hand aan ons foto-album van Venetië (november 2008) en dan rest er me enkel nog Londen (mei 2008), en we zijn eindelijk terug een beetje bij!! Of, om het met de gevleugelde woorden van mijn echtgenote uit te drukken: 'Het werd godverdoemme tijd!'.

Voor de liefhebbers, hieronder mijn favoriete foto uit Venetië. Niets speciaals en qua compositie zelfs niet middelmatig, maar kijk eens naar de goddelijke uitdrukking op ons Fientje haar gezicht ... schitterend!
Fien gek gezicht

 

 

 

 

Om toch maar te bewijzen dat ik wél iets van het reeds vermelde boek heb opgestoken zal ik ook een paar 'serieuze' foto's posten ... kwestie van mijn tanende geloofwaardigheid een beetje op te vijzelen ...
Mag ik er wal op wijzen dat al deze stille getuigen uit mijn familie-album wegens upload-redenen van RAW in JPG gezet zijn en daarna met een factor 10 in resolutie gekrompen zijn; de originelen zijn wél scherp ;-)
DSC_0456DSC_0650DSC_0688DSC_0722

09:50 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

27/04/2009

Knagen

konijnZoals elke goeie uit Vlaamse klei opgetrokken jongeman heb ik ooit konijnen gehad. Je weet wel, van die schattige knaagdieren die een tot de tanden bewapende Congolese guerillastrijder met één blik kan ontwapenen en even zijn gedachten weg van de dagelijkse routine van vechten en hulpeloze vrouwen verkrachten kan afbrengen.

Maar beide konijnen zijn reeds lang dood en begraven, dus ik ga vandaag geen oude wonden open rijten door het over knaagdieren te hebben, en ondanks een onthutsende tv-reportage die ik vorige week op tv heb gezien wil ik hier ook geen woorden vuilmaken aan de gemiddelde dagtaak van een Congolees soldaat.


Wat ik bedoel is dat ik stilaan met een knagend gevoel zit.
Al bijna 4 weken sta ik loopdroog door m'n rugperikelen. Neem m'n kuitblessure erbij en, een 3-tal lichte trainingen niet te na gesproken, heb ik reeds 11 weken geen enkele kilometer uit de sloefkes getoverd.
De straat waarin ik woon loopt dood op het kanaal Mechelen - Leuven, en je ziet hier dus met de regelmaat van de klok een bende lopers of wielertoeristen passeren. Ik moet toegeven dat het serieus moeilijk begint te worden!
Moest ik m'n hart volgen, ik zou direct aansluiten bij het groepje van enkele dapperen die ondanks een fikse tegenwind richting kanaal lopen om daar met plezier hun looptraining van het theoretische schema op het asfalt van de realiteit te leggen. Moest ik m'n gevoel laten spreken, m'n fiets zou direct van stal gehaald worden om de achtervolging op een groepje wielerfanaten met succes in te zetten.
Maar als ik naar m'n verstand luister (vergis jullie niet, dat valt wel degelijk voor, maar ik geef toe dat het statistisch gezien veel beter kan) dan blijf ik braafjes liggen waar ik lig. Met de blik naar buiten, waar er zonder twijfel binnen de kortste keren weer een fanatiekeling komt voorbij gelopen of gereden.
Op dit moment is het niet moeilijk om de eeuwige strijd tussen hart en rede te laten beslechten door m'n rug. Gisteren heb ik namelijk voor het eerst sinds dagen het bed verlaten voor een ander doeleind dan een douche, toiletbezoek of maaltijd. Ongeveer 2 uur ben ik te been geweest, en ik moet het vandaag een beetje bekopen.
Ik voel me net alsof ik een marathon gelopen heb, hand in hand met de uiteindelijke winnaar die met mij aan z'n zijde het wereldrecord met minstens een kwartier verpulverd heeft. En denk nu niet dat ik 2 uur gestapt of zelfs maar bewogen heb hé ... als ik een totale afstand van 300 meter heb afgelegd zal 't veel zijn.

Maar ... waar een wil is, is een weg. En als 't aan mijn wil ligt, dan ligt er ergens aan de overkant nog een autostrade op me te wachten.
Nu nog een brug bouwen om aan de overkant te raken ...
autostrade

11:14 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

26/04/2009

TV-sport

Vandaag wordt de Marathon van Antwerpen gelopen. Deze wedstrijd is voor België zo een beetje wat de Marathon van Rotterdam voor Nederland is: samen met de 10-miles van Antwerpen en de talloze nevenwedstrijden (waaraan ook nichten mogen deelnemen hoor .... hier in België doet men niet aan discriminatie op basis van geslacht of geaardheid) is dit de grootste organisatie van ons land wanneer we het over de edele loopsport hebben.

Wat me uitermate pleziert is dat de wedstrijd ook grotendeels live op televisie te zien zal zijn. Pas op, ik ben niet zo'n trouwe kijker van loopwedstrijden op televisie. Zoals de meesten onder ons (veronderstel ik toch) kan ik aan m'n zetel gekleefd zitten bij de verschillende loopdisciplines op de Olympische Spelen, maar in mijn ogen is het wielrennen een meer tv-genieke sport dan hardlopen.
Anderzijds is het wel leuk om een marathon die je zelf al gelopen hebt eens een keer op het scherm te kunnen zien, en het is ook typisch om de beelden van de toppers te kruiden met sfeerbeelden uit de achtergrond. Bij wedstrijden zoals Antwerpen en Rotterdam is het dan ook niet denkbeeldig om opeens een bekende, al dan niet in rood blogloper-shirt, door het beeld te zien struinen.

soccerNóg beter vind ik dat onze geliefde sport niet alleen in het aantal beoefenaars, maar ook op het kleine scherm de hegemonie van overroepen spelletjes zoals voetbal begint te doorbreken.
Pas op, ik heb niets tegen voetbal hé, ik ben tot nader order zelf nog jeugdtrainer, en heb het zelf ook jarenlang gespeeld, maar wat ik tegenwoordig allemaal zie in zogenaamde topwedstrijden doet me eigenlijk elke keer een beetje meer afhaken. Schwalbes, tackles met al enige bedoeling het chirurgengilde werkzekerheid te bezorgen, nodeloos agressief gedrag tegenover scheidsrechters, trainers en collega's ... hebben jullie ooit al eens een loopwedstrijd gezien waar één der toplopers een karatetrap verkoopt aan een supporter, een kopstoot geeft aan de coach van een andere loper of over de uitslag van de wedstrijd begint te argumenteren met de race director?
De zaken die ik zie en hoor tijdens banale jeugdwedstrijden met als enige inzet de eer van het clublogo op het voetbaltruitje wil ik dan nog niet eens in deze discusie betrekken, want ook dat is soms te gek voor woorden. Tja, die zien ook de beelden van hun 'helden' in primetime op tv hé ...

Laat ons met z'n allen proberen om onze sport van dit soort uitwassen te besparen en er elk weekend weer gewoon een sportieve strijd van maken.
Voor de Antwerp-gangers: dat de snelste mogen winnen en dat iedereen die na hem komt gigantisch veel plezier mag beleven!

14:32 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

25/04/2009

Professioneel sporten in België

Deze week las ik een onthutsend verhaal over Gella Vandecaveye in de krant. Iedereen kent Gella toch nog?
Meervoudig Europees en wereldkampioene, meervoudig Olympisch medaillewinnares en zegevierend op ontelbare tornooien was zij één der grootste Belgische judoka's.

GellaIn het artikel dat ik over haar las praat ze rechtuit over haar boulimie. Uiteraard weet ik wel dat zelfs topsporters maar gewone mensen met alledaagse gebreken zijn, kijk maar naar snuivende Tom Boonen, blowende Michael Phelps, alles-wat-slecht-is beoefenende Frank Vandenbroucle, en zo zijn er wel meer voorbeelden ...
Toch schrok ik van wat Gella daar allemaal uit de doeken deed. Toegegeven, ik verdacht haar er indertijd wel degelijk van om een vleesgeworden supervrouw te zijn, zeker toen ze tijdens de Olympische Speelen van Sydney nog met gescheurde kruisbanden een bronzen medaille uit de brand wist te slepen. Overigens niet haar enige huzarenstukje, want in 1998 werd ze 5 maanden na het breken van haar nek Europees kampioene, maar toch zowat haar strafste. Enfin, dit zijn nog eens mensen die ik durf te bewonderen.

Maar kom, terug naar mijn verhaal ... Welnu, ik schrok er niet van dat ook zij haar kleine kantje zou hebben, maar als je dan leest hoe zij met dit probleem opgezadeld werd ...
Als jeugdige talantvolle judoka moest zij in 2 gewichtscategoriën aantreden: in de -56kg bij de juniores en in de -61 bij de seniores. Ik stel me hier toch zware vragen bij; wat verwacht je dat er gebeurt met de eetgewoontes en de stofwisseling van iemand die telkens met slechts enkele weken verpozing ofwel gigantisch moet bijkomen, ofwel drastisch moet vermageren?
Reeds op dat moment was zij de rising star aan het judofirnament, dus mogen we er toch vanuitgaan dat zij een degelijke begeleiding kreeg? Judo is altijd, en dan zeker nog in die tijd, één der sporten geweest waarin de Belgen het meest succesvolst waren, dus kunnen we toch redelijkerwijs aannemen dat zij op een voor ons kleine landje ongeziene keur aan gespecialiseerde begeleiders kon rekenen??

En toch doet men zulke domme zaken met een oertalent ...

Misschien moeten we hier niet van schrikken wanneer je ziet wie er tegenwoordig bijvoorbeeld op politiek vlak mag beslissen wie er topsporter is en wie niet ...

Trouwe lezers van mijn blog zullen al langer doorhebben dat Bert Anciaux nooit mijn vriend is geweest, maar je kan mij niet van vooringenomenheid beschuldigen wanneer ik serieus vragen stel bij zijn 'topsportbeleid'.
Allez, neem nu het veldrijden. De heer Anciaux, op sportief vlak nooit verder geraakt dan 100 ezelrijden op gewestelijk niveau (en dan enkel nog omdat hij zelf de ezel mocht zijn), maakt er bijvoorbeeld werk van om het veldrijden z'n erkenning van topsport af te nemen. Dit betekend minder subsidies en geen door de regering betaalde trainers meer. Dit terwijl het veldrijden altijd immens populair is geweest bij ons en zelfs nog steeds in de lift zit, getuige het groeiend aantal toeschouwers. Het is tevens een sport waarin wij als Belgen een zeer vooraanstaande rol op wereldniveau spelen.
Veldrijden is tot nader order een pak populairder dan mountainbiken, en toch krijgt Sven Neys plots wel een boltijds gesponserde coach wanneer hij zegt over te willen stappen naar het MTB'en. Niks tegen Sven Neys hé, maar in het veldrijden is hij wereldtop terwijl hij op de mountainbike optimistisch gesteld tot het grote peleton behoort.
Verder wordt er wel enorm veel geld in de tennissport gepompt. Een sport waar er al een enorm hoog prijzengeld wordt uitgeloofd door de verschillende tornooi-organisaties, dus die hebben de subsidies toch minder vandoen!? En de vereiste die nodig is om in die sport een BLOSO-trainer te krijgen is ook al een lachertje.

Goede initiatieven zoals bijvoorbeeld het Vlaanderen 2000-wielrennersteam gaan gebukt onder de loden last van goed te moeten doen voor alle politieke partijen, zodat niet alleen talent maar ook het hebben van de juiste partijkaart een vereist is om een gooi naar het profdom te mogen wagen.

Ik zou één uitzondering willen maken, namelijk voor de nationale volleybond. Voor zij die het kleine berichtje op pagina 10 van het sportcatern (uiteraard vlak na de levensbelangrijke provinciale voetbaluitslagen en de discussie op pagina 3 over de kleur van haarband die Aagje Vanwalleghem op haar eerste training in Amerika moet dragen) gemist hebben: onze nationaal beloftenteam is bij de dames Europees kampioen geworden, mede dankzij een degelijk uitgekiend compromisloos beleid. Proficiat!

Uiteindelijk kan ik alleen maar vaststellen dat heel wat lopers onder ons hun sport een heel stuk professioneler aanpakken dan wat we hier in België van ons topsportbeleid te zien krijgen. Gelukkig maar!
Voor zij die morgen in Antwerpen de kroon op hun professionele voorbereiding gaan zetten: SUCCES!

15:24 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

24/04/2009

Telex van de Week (36)

telex--start--
in een Franse enquête is onze prinses Mathilde verkozen tot populairste kroonprinses van Europa
--stop--
met bijna 50% van de stemmen
--stop--
tja, in het land der blinden is eenoog koningin hé ...
--stop--
tweede, met 21,1 % van de stemmen, was prinses Maxima van Nederland
--stop--
kijk, in mijn ogen is Maxima toch een pak interessanter
--stop--
knapper, spreekt beter Nederlands én heeft een vader met een extreem-rechts verleden
--stop--
geef toe, da's toch altijd leuker om in tijden van nieuwsschaarste een mooi verhaal over te vertellen hé ...
--stop--
zoals in Engeland, waar er heel wat commotie is rond het invoeren van, ik citeer even Het Nieuwsblad, Vlaamse nazikoeien
--stop--
wablief?
--stop--
inderdaad ja, Vlaamse nazikoeien
--stop--
het kan hier dus onmogelijk om Bert Anciaux gaan
--stop--
want die is tegenwoordig links, en dit alvast tot aan de volgende verkiezingen, kent het verschil niet tussen zijn linker- en rechterarm en is eerder een kieke
--stop--
en dus geen koe
--stop--
het gaat dus wel degelijk over Vlaamse nazikoeien
--stop--
met deze terminologie omschrijft men de zogenaamde heckrunderen
--stop--
nazaten van door de nazi's genetisch gemanipuleerde superkoeien
--stop--
waar maken die mensen zich eigenlijk druk om?
--stop--
ok, die koeien hebben de naam om nogal agressief te zijn
--stop--
wat had je verwacht van een meutte wiens genen door de nazi's werden aangepast?
--stop--
dat ze enkel madeliefjes zouden grazen, roze kanten hoefijzers dragen en het liefst van al naar Laura Lynn luisteren?
--stop--
als dit een topic is in de kranten van die eilandbewoners, dan weet je't wel:
--stop--
er gebeurt niets!
--stop--
een voorbeeld van wat er dan allemaal het nieuws haalt:
--stop--
'Madonna valt van paard'
--stop--
pffffff ... boring
--stop--
maak mij wakker als het omgekeerde gebeurt; dat zou pas iets zijn
--stop--
gelukkig zijn wij Belgen, gezegend met een politieke kaste die op zichzelf al gazetvullend is
--stop--
allez, wat hebben ze de laatste week allemaal niet beslist?
--stop--
minister van landsverdediging De Crem, Crembo voor de vrienden, heeft besliest om een compagnie para's naar Afghanistan te sturen
--stop--
niet om te vechten hé ...
--stop--
nee ... wij geven onze paracommando's een doorgedreven gevechtstraining zodat ze op een deftige manier het verkeer kunnen regelen
--stop--
onze jongens gaan dus zeker niet vechten, maar samen met gevechtscompagnies van het Afghaanse leger gaan ze op pad om terroristen op te pakken
--stop--
als coaches
--stop--
en hoe gaan die terroristen dat weten?
--stop--
'Don't shoot the Belgian; he's only the coach' ...
--stop--
dat hebben we nog al eens gehoord, niet eens zo lang gelden in Congo ...
--stop--
nog een beslissing die deze week genomen werd
--stop--
België gaat in Nederland leegstaande cellen huren
--stop--
reden: in België hebben we een kleine 2000 opvangplaatsen voor gedetineerden te weinig, terwijl men in Nederland een overschot van 4000 slaapplaatsen heeft
--stop--
dus de Nederlanders komen naar België voor medische verzorging, en de 'Belgen' gaan naar Nederland om hun straf uit te zitten, is 't dat?
--stop--
is het misschien te veel gevraagd om eens na te denken over het waarom van deze grote verschillen?
--stop--
zijn wij dan zo veel crimineler dan onze noorderburen?
--stop--
relax, de redactie van de Telex is op onderzoek gegaan ... uiteraard mét resultaat!
--stop--
het feit dat wij een tekort hebben ligt niet aan het feit dat er te weinig ontsnappingen zijn
--stop--
immers, de laatste jaren konden in België gemiddeld 27 gedetineerden per jaar ontsnappen, terwijl dit gemiddelde in Nederland slechts op 9 ligt
--stop--
maar (en nu komt het) ... in België plegen jaarlijks gemiddeld 10 gevangenen zelfmoord, waar ze in Nederland op 18 komen
--stop--
er is dus ook goed nieuws ... wij sturen een heel contingent crapuul naar Nederland, en zij zorgen ervoor dat alvast een deel daarvan niet recidiveert ...
--stop--
Holland, we love you!
--stop--
grappig is ook de reden die onze regering voor deze operatie aanhaalt
--stop--
gedetineerden in Nederland onderbrengen zou de Belgische belastingbetaler namelijk goedkoper uitkomen
--stop--
ik heb daar vragen bij
--stop--
een gevangene kost aan de Belgische staat 102 Euro per dag
--stop--
het kostenplaatje in Nederland bedraagt 125 Euro ...
--stop--
hoe kan dit dan goedkoper uitkomen?
--stop--
krijgen wij een groepskorting of zo
--stop--
en heeft men zich al eens afgevraagd hoe men het taalprobleem gaat oplossen?
--stop--
want als de Nederlanders denken dat ze een bende Nederlandstaligen over de vloer gaan krijgen ...
--stop--
en 't Frans is dan nog te doen
--stop--
maar als je weet dat een dikke 3 kwart van onze gevangenen van allochtone origine zijn ...
--stop--
geef die cipiers al maar een cursus Arabisch voor beginners ...
--stop--
want 't zootje ongeregeld dat wij, uiteraard voldoende gefrankeerd, zullen opsturen luistert nu eenmaal niet naar de naam Johan Van Winckel, Marc Meersman of Rudi Hellebuik
--stop--
wen al maar aan typisch West Vlaamse namen zoals Ben Moe, Ben Wah Ziek en Ben Ghaan Khakke
--stop--
nog even meedelen dat je bij het lezen van deze Telex automatisch ook mijn dankbaarheid meegeleverd krijgt
--stop--
want, hoera Vlaming, juicht de takken van de bomen, want vanaf heden is koppelverkoop toegelaten in ons apenlandje
--stop--
want als enige land ter wereld (!) was dit tot p heden niet zo
--stop--
een gsm + abonnement in één pakket?
--stop--
verboden!
--stop--
een tankbeurt met gratis pechverhelping?
--stop--
not done!!
--stop--
een zonnebril met daarbij een leesbril?
--stop--
stop ermee of we sturen je naar een Nederlandse cel!!
--stop--
want, aldus sprak de heer Van Quickenborne tot voor gisteren, je moet de consument volledig vrij laten in z'n keuze en niet vanalles opdringen dat hij niet wil
--stop--
koppelverkoop is immer ten zeerste nadelig voor de consument, en hij, Super Q himself, zal erop toezien dat de consument in geen geval benadeeld wordt!
--stop--
YEAH!
--stop--
nu heeft het Europese hof beslist dat de Belgische wet op koppelverkoop tegenstrijdig is met de Europese wetgeving, en dus geschrapt moet worden
--stop--
kan je geloven dat ik eergisteren bijna van m'n stoel viel toen ik diezelfde meneer Van Quickenborne zonder blozen hoorde vertellen dat hij blij is met deze beslissing?
--stop--
want dankzij koppelverkoop kan de consument genieten van nooit geziene promoties
--stop--
koppelverkoop is immer ten zeerste voordelig voor de consument, en hij, Super Q himself, zal erop toezien dat de consument in geen geval die voordelen moet missen!
--stop--
laat me raden ... 't zijn bijna verkiezingen zeker?
--stop--
ook leuk was die conferentie tegen racisme ...
--stop--
heel wat landen, waaronder Nederland, hebben hun kat gestuurd ..
--stop--
naar 't schijnt omdat er een neger kwam praten ...
--stop--
allez, dat was 't dan weer voor vandaag
--stop--
prettig weekend allemaal!
--full stop--

05:00 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

22/04/2009

Lopen +

Ik zal maar beginnen om een paar misverstanden uit de wereld te helpen; iets zegt me dat dit wel eens nodig zou kunnen zijn ...

Niet dat je het uit mijn berichtje van gisteren kon afleiden, maar het is niet zo dat ik hele dagen aan het televisiescherm gekluisterd zit. Er is toch niet veel op dat me kan boeien. Moest ik psycholoog zijn, dan zou ik me beroepsmatig wel kunnen interesseren aan de talrijke belspelletjes die men tegenwoordig op de buis brengt, want zowel de bellers als de trienen die dit presenteren zijn stuk voor stuk mandgevallen, om maar eens een letterlijke vertaling uit het Engels te gebruiken (aha ... now the monkey comes out of the sleeve ...)

Onze liefste Herbalifester (tenminste, als ze bereid is om deze titel te delen met Ingrid!) Petra was al van plan om m'n ziel te redden door me een boek toe te sturen, maar dit is niet nodig ... literatuur is, naast sporten, ook een grote passie van me! Meer nog, onze rijkgevulde boekenkast is het grootste en duurste meubel dat je in onze living zal vinden. De romans staan er netjes geklasseerd van Allende tot Zafon, maar er staan ook heel wat informatieve boeken ('Loopblessures voorkomen en genezen', om maar één relevant voorbeeld te noemen), biografia (al dan niet gechreven in de wagen ... allez, een auto-biografie dus ...), geschiedkundige naslagwerken (nee, de boeken van Goedele Liekens vallen niet onder deze noemer!), Engelstalig klassiek werk (daag me niet uit of ik citeer jullie plat met Shakespeare ...), reisgidsen, kookboeken, ... enfin, het hele gamma uit de betere boekenwinkel kan je ook hier vinden. Ik lees nu eenmaal graag een goed boek ...

Ook the one and only Jogginggirl heeft zich mits een rake reactie opgeworpen om mijn vrije tijd van de roemloze ondergang te redden, maar, Juffrouw Jogging, ik zal je wederom moeten teleurstellen ... ik denk dat Facebook écht niets voor mij is. Trouwens, als ik een goed om me heen kijk / luister / tast, dan kan ik alleen maar constateren dat tegenwoordig IEDEREEN al op Smoelenboek zit, en dat op zich is voor mij al een reden om er af te blijven. Af en toe moet ik de rebel in mij kunnen voeden, zie je ...
 
Maar, niet getreurd, stop het geween en sluit de rouwregisters; Marathon Geert verveelt zich niet! Het is namelijk zo dat ik een groot deel van m'n werk van thuis uit kan doen, en dat is dan ook m'n hoofdbezigheid overdag en 's avonds. Op dit moment ben ik dus gewoon aan 't werk, zij het in iets meer laterale positie dan ze op kantoor van me gewoon zijn. Eigenlijk komt dit goed uit, want ik had een serieuze achterstand op administratief vlak, en deze zal volledig weggewerkt zijn tegen de tijd dat ik terug de filestrijd richting Brussel kan aanvatten.


Bon, eigenlijk had ik het vandaag terug eens op m'n fysieke toestand willen hebben. Toch weer typisch ... wil ik iets over m'n revalidatie zeggen en zit ik hier te zemelen over literatuur en Facebook. Ik herinner me de opmerking van een leerkracht Nederlands, die ooit een opstel van mijn hand becommentarieerde met de volgende woorden: 'Zeer goed en onderhoudend geschreven. Amusant en voor één keer binnen de afgesproken maximumlengte van deze schrijfoefening. Indien je nu ook nog leert om je aan het onderwerp te houden kan ik zelfs een quotering geven ...'.
Meer ga ik daar niet over zeggen, want voor je het weet lul ik hier weer de oren van jullie kop over de favoriete steloefeningen uit m'n jeugd.

De revalidatie, dus.
Eigenlijk kan je op dit moment nog niet spreken over een echte revalidatie ... ik moest in totaal 3 weken vooral liggen. En dus: 1 (almost) down, 2 to go.
Maar alles voelt ok. Meer dan ok, zelfs.
Sinds ik het ziekenhuis heb verlaten heb ik geen enkele pijnstiller meer hoeven nemen. De rug is terug beweeglijk, in die zin dat ik me niet meer met beide handen moet ondersteunen wanneer ik me in m'n bed anderhalve centimeter wil verleggen.
Ik heb ook totaal geen uitstraling richting benen meer. Enkel af en toe heb ik een soort 'spierflashback'. Vergelijk het met de periode waarin je net terug begint te lopen na een blessure ... je zal dan in 't begin dikwijls ook het gevoel hebben dat je pijn terugkomt, maar toch voelt 't niet helemaal hetzelfde. Ik stelde me dan altijd voor dat m'n spier zich probeerde te herinneren waar de pijn was en hoe dit voelde.
Wel, dit gevoel heb ik nu soms in m'n linkerbeen.
Perfect normaal, volgens de dokter.

Nog volgens Dr. Martens is het helemaal geen geen uitgemaakte zaak dat ik het lopen voorgoed vaarwel moet zeggen.
Anders dan de neurochirurg die het privilege had om als eerste zijn licht op mijn probleem te werpen is Dr. Martens wél iemand die zeer sportminded is, en hij heeft dan ook heel wat topsporters onder zijn cliënteel. Uiteraard valt nog af te wachten hoe alles evolueert, maar hij heeft naar eigen zeggen al veel ergere gevallen meegemaakt die achteraf terug konden lopen. 'Lopen +', zoals deze topchirurg naar marathonlopen refereert, is natuurlijk nog een ander paar mouwen, maar met de juiste ingesteldheid en voorzichtigheid ...

Enfin, we zien wel. Nog maar 2 weken geleden zag ik m'n wereld instorten met het bericht dat ik noet meer zou mogen lopen, en zie, vandaag heb ik een strohalm, wat zeg ik, een jonge wilg waaraan ik me kan vasthouden. En een jonge wilg, als je die genoeg koestert, dan wordt dat ook een serieuze boom hé ...

Binnen 2 weken zie ik Dr. Martens terug. Hopelijk zet hij dan het licht op groen om terig te gaan fietsen en, heel misschien, zwemmen.
En lopen? Ooit terug ... misschien ... ooit ...

09:45 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

21/04/2009

Wijf TV

Ik ben geen tv-fanaat. Ik volg, wanneer het uitkomt, de sportprogramma's en probeer m'n venster op de wereld open te houden mits het sporadisch bekijken van het TV1-journaal. Af en toe een interessante documentaire of een film wanneer het in m'n planning uitkomt kan ik ook wel smaken, maar dan hebben we het zo ongeveer gehad.
Pas op, ik probeer soms wel feuilletons die me leuk lijken te volgen, maar ten eerste vergeet ik nogal makkelijk een vaste afspraak op de kijkbuis, en ten tweede is ook deze categorie een uiterst dunbevolkt gebied. Uitzonderingen hierop vormen series zoals, om het enkel bij de meest recente voorbeelden te houden, 'Flikken', 'De keuze van De Keyser' en 'Van vlees en bloed'.

Voor de rest kan die energieverslindende lampenkast me compleet gestolen worden.

Maar nu ik hier noodgedwongen het leven van een bedlegerige sociale paria moet lijden, kijk ik wel meer tv. Doelloos, zonder me te houden aan een strak uitzendschema. Gewoon geleid door het aanbod van de dag.
Gewoon voor de fun moeten jullie eens op een late namiddag naar wvijf tv kijken; een omroep die grossiert in overbodige programma's die bij voorkeur werden gekocht van al even verwerpelijke zenders uir de Verenigde Staten of Groot Brittanië.

Geweldig wat je daar allemaal te zien krijgt ...

Neem nu die Amerikanse reeks waarin 'real life cases' op het grote scherm geworpen worden zodat wij allemaal inzien dat we betere mensen moeten worden.

Altijd leuk zijn de echtparen die besloten hebben elkaar plotseling naar het leven te staan. Nog een stap verder zijn de zaken waar daadwerkelijk al iemand een kopje kleiner is gemaakt.

Prachtig, de vragen die door de advokaten gesteld worden ...
Ik heb ooit ook enkele voorbeelden in m'n e-mailbox gevonden, en deze wil ik even met jullie delen: (voor een goed begrip, de 'A' staat voor advokaat, de 'G' voor getuige)

----------
A: Bent u sexueel actief?
G: Nee, ik laat me gewoon doen.
----------
A: En die ziekte, Myasthenia Gravis, die tast dus je geheugen aan?
G: Ja.
A: Op welke manier?
G: Ik vergeet zaken.
A: Kan u een voorbeeld geven van iets wat je vergeten bent?
----------
A: Dokter, is het niet zo dat wanneer iemand sterft in zijn slaap, hij dit pas de volgende ochtend beseft?
G: lange stilte ....
----------
A: En de jongste verdachte, die van 20 ... hoe oud is die?
G: ook hier: lange stilte ...
----------
A: Was u aanwezig op het moment dat uw foto genomen werd?
G: yep, complete stilte ...
----------
A: Dus, de datum waarop de baby verwekt werd was de 8ste augustus?
G: Ja.
A: En wat deed u op dat moment?
G: Neuken.
----------
A: Zij heeft dus 3 kinderen, juist?
G: Juist.
A: Hoeveel jongens zijn er tussen die 3 kinderen?
G: Geen enkele.
A: OK. Had ze dochters?
A: Mijnheer de voorzitter, mag ik nog een andere advokaat vragen?
----------
A: Hoe is je eerste huwelijk beëindigd?
G: Door een sterfgeval.
A: OK. Mag ik vragen wie er toen gestorven is?
G: Raad eens ...
----------
A: Kan u die persoon beschrijven?
G: Gemiddelde grootte, vrij slank en een baard
A: Was het volgens u een man of een vrouw?
G: Tenzij het circus in de stad was zou ik gokken op een man.
----------
A: Dokter, op hoeveel dode mensen heeft u reeds een autopsie uitgevoerd?
G: Allemaal, de levenden praten teveel ...
----------
A: Al uw antwoorden moeten oraal zijn, ok?
G: OK.
A: Naar welke school bent u geweest?
G: Oraal.
----------
A: Kan u me zeggen om hoe laat u het lijk heeft onderzocht?
G: De autopsie is gestart om 20u30.
A: En de heer Denton was op dat moment reeds overleden?
G: Tegen de tijd dat de autopsie gedaan was in elk geval wel, ja.
----------
A: Dokter, vooraleer u met de autopsie bent gestart, heeft u toen de pols van het slachtoffer genomen?
G: Nee.
A: Heeft u de bloeddruk vastgesteld?
G: Nee.
A: Heeft u geconstateerd of het slachtoffer nog ademde?
G: Nee.
A: Hoe komt het dan dat u zo zeker bent dat het slachtoffer dood was, dokter?
G: Omdat zijn hersenen in een bokaal op m'n bureau stond.
A: Aha! Maar is het niet mogelijk om ook zonder hersenen nog even verder te leven?
G: Jazeker, maar dan alleen maar als advokaat.
----------

Ik begin zo stilaan te geloven dat ik me van beroep vergist heb ...

12:43 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

20/04/2009

Het rijmt

In mijn jeugdjaren was het de gewoonte om iedereen te pas en te onpas te voorzien van een bijnaam. Dikwijls werd de inspiratie hiervoor gezocht in een bepaalde eigenschap van de person in kwestie; zo herinner ik me nog een leraar turnen die we steevast de 'Hitler' noemde, vanwege zijn kleine snor en nogal gebiedende wijze om een bepaalde oefening uit te leggen. Bij 'de kale' moet ik uiteraard geen tekeningetje te maken, en ik kan geweldige verhalen vertellen over mijn wedervaren met 'Witchiepoe', lerares geschiedenis. Dit zou me echter té ver van m'n onderwerp afleiden én jullie een te hoog risico op liesbreuken vanwege onbeheersbare lachbuien opleveren.

bijnaamEen bijnaam kon echter ook gezocht worden in een verkorting van de familienaam. Zo hadden we ooit een leraar Nederlands en Engels die zijn allereerste les op dag 1 van het nieuwe schooljaar begon met de gevleugelde uitspraak 'Mijn naam is mijnheer Montoisie. Ik weet dat mijn bijnaam hier op school 'de Monne' is, maar ik wil dat hier niet horen!!'.
Toen hij me op die vermaledijde eerste schooldag reeds bedacht met 2 dagen strafstudie, had ik al door dat hij m'n nochtans goedbedoelde repliek 'Komt in orde, Toinne!' niet als de meest geslaagde intro aller tijde beschouwde.
Een fantastische bijnaam vond ik indertijd ook het synoniem waarmee een dorpsgenoot van me bedacht werd: 'De Vis' werd bij ons aangepast in 'den blub'.

Als we niets beters konden bedenken, dan zorgden we maar dat de bijnaam gewoon een goed rijmpje opleverde. Jullie kennen de 'Fons de spons', 'Vital de kwal' en 'Oscar Van Bever de coloradokever'-toestanden wel hé!?

Nu, ik bedacht wel graag dit soort namen, en al gauw had ik een stevige reputatie opgebouwd wanneer het ging om iemands naam en toenaam te verbasteren. Het ging al wel eens mis, toen ik probeerde om een klasgenoot van me te koppelen aan een meisje met de in mijn ogen goedgevonde openingszin 'Hallo, dit is Filip Verhaeghe en hij komt om u te ontmaeghe'. Haar reactie gaf me een instant blik op de toekomst, en zelfs toen al was ik ervan overtuigd dat die 2 nooit samen kinderen zouden opvoeden. Tja, ik had in mijn jeugdige leven heel wat talenten, maar geen enkele heeft ooit de juiste appreciatie bij het grote publiek gekregen en de beoefening van de meeste mijner aangeborendheden aren waarschijnlijk zelfs strafbaar.

Wat ik wel tof vond is dat men op school eigenlijk nooit een echt gepaste bijnaam op mij heeft kunnen kleven. 'Geert' rijmde met veel goeie wil weliswaar op 'peerd', maar aangezien ik niet in het idyllische West-Vlaanderen gezoogd werd en bij ons een paard dus gewoon met 2 a's werd geschreven is dit nooit een hit geworden.
In Muizen-city stond ik bij de oudere garde wel bekend als 'kleine Talle', omdat ik als kind altijd in de buurt van mijn opa gesignaleerd werd, en hij was nu eenmaal 'den Talle'. Mijn beste vrienden daarentegen noemde me 'Dries', uiteraard vanwege m'n familienaam. Maar zoals gezegd, om de één of andere reden is deze naam nooit doorgedrongen tot op school. Geert bleef dus gewoon Geert, en ik vond dat nog eens niet zo slecht. Je zal maar geboren worden met een voornaam die rijmt op 'koekepan' of 'hangstaartzwijn', nietwaar?

Waarom nu heel dit verhaal? Wel, omdat ik uiteindelijk, na al die jaren, toch een gepast rijmpje op m'n naam heb gevonden.
Beste vrienden, vanaf heden gaat dit blog gedekt onder de titel 'GEERT REVALIDEERT'. 'Geert is gemotiveerd' had ook gekund, maar voor 'Geert is gepensioneerd' vond ik het nog een paar weken te vroeg, dus ik denk dat deze nieuwe vlag de lading wel naar bestvermogen dekt.

Meer nieuws en constante updates in verband met deze revalidatie kunnen jullie uiteraard op deze pagina's volgen. Wat het uiteindelijke eindresultaat zal zijn is momenteel nog koffiedik (Rik Koffiedik; da'k daar nooit aan gedacht heb ...) kijken, maar ik kan jullie wél al verzekeren dat ik al wat er in zit zal uithalen.
Vooruit met de geit (Adelheid de geit), hupsakee (André de hupsakee) en ... en avant ... MARS! (Lars de mars)

12:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

19/04/2009

Telex van de Week (35)

telex--start--
Telex nummer 35, maar de eerste niet op een vrijdag
--stop--
er is gewoon te veel gebeurd om het nog een volledige week te laten liggen
--stop--
bijvoorbeeld in Italië
--stop--
een aardbeving heeft daar de stad L'Aquila zowat van de aardbodem geveegd
--stop--
wat me vooral opviel waren de talloze reacties
--stop--
naar goede gewoonte werden vele internationale hulpacties op touw gezet
--stop--
maar Berlusconi, de Italiaanse premier die door z'n stommiteiten steeds weer de indruk geeft dat hij even goed Antwerps gemeenteraadslid had kunnen worden, moest hier niet van weten
--stop--
Italië kan z'n eigen boontjes doppen
--stop--
en daarbij, dakloos zijn is toch zoiets als kamperen, niet?
--stop--
waar is opa?
--stop--
oooh, die kampeert noch onder het puin ...
--stop--
en dan de paus ...
--stop--
je weet wel ...
--stop--
da's diene Duitser die momenteel in Vaticaanstad sein Kampf heeft
--stop--
da's zo'n 100 kilometer van het rampgebied
--stop--
hij zal wel eens langsgaan
--stop--
maar vorige week had hij net geen tijd
--stop--
want die dekselse Zwitserse wacht had ook dit jaar de paaseieren weer extra goed verstopt
--stop--
en die moest hij eerst nog gaan zoeken ...
--stop--
en hij moest ook nog ruzie zoeken met België
--stop--
want onze senaat had nogal verbolgen gereageerd op de Paus zijn uitlatingen in verband met condooms
--stop--
ik vraag mij ten eerste af of we uitspraken over voorbehoedsmiddelen niet beter zouden over laten aan ervaringsdeskundigen
--stop--
en ten tweede zou ik ergens willen veronderstellen dat onze senaat zich in volle crisis niet beter zou inlaten met het redden van andere industrietakken dan de rubbernijverheid
--stop--
stel dat hun reddingsplan wordt afgeschoten ...
--stop--
dat zijn vlekken die er niet meer uitgaan hé ...
--stop--
trouwens, het condoomadvies van de paus wordt in Zuid Amerika wel bijzonder goed opgevolgd
--stop--
en dus zitten ze daar nu met een bisschop die net papa is geworden ...
--stop--
maar we zaten bij de Belgische besluitvorming
--stop--
nu ja, what's in a name ...
--stop--
maar kom, vorige week hebben ze toch eens een beslissing genomen
--stop--
ons land gaat namelijk een fregat naar Somalië sturen
--stop--
in de strijd tegen de kapers aldaar
--stop--
en er zijn al resultaten!
--stop--
ons fregat is nog maar net vertrokken voor een training in Groot Brittanië, of er is al een eerste Belgisch schip gekaapt
--stop--
ja, onze marine maakt indruk hoor!!
--stop--
ik heb hier nog een vraagje over...
--stop--
toen het nieuws van ons fregat bekend gemaakt werd, werd in de kranten uitvoerig uit de doeken gedaan wat zo een schip allemaal aan boord heeft
--stop--
uiteraard met speciale nadruk op de bewapening
--stop--
het viel me op dat ons fregat vooral luchtafweergeschut aan boord heeft
--stop--
luchtafweergeschut?
--stop--
ik heb onmiddelijk alle films van 'Pirates of the Carribean' terug bekeken
--stop--
en heb er 1 ding van geleerd ...
--stop--
piraten vallen zelden aan per helicopter!
--stop--
luchtafweergeschut dus ...
--stop--
ik verwacht dat Dedecker een privé-detective onder de arm neemt om dit uit te zoeken ...
--stop--
nog een schokkend binnenlands nieuwsfeit:
--stop--
die Nederlander die nu ook een pedo-site is begonnen waarop Belgische pedofielen te kijk worden gezet
--stop--
politieke verontwaardiging alom
--stop--
vooral uit het kamp van Stefaan De Clerck, onze minister van justitie
--stop--
reactie van Chris Hölsken, de initiatiefnemer?
--stop--
"die minister van justitie is een pedovriendje ..."
--stop--
kijk, dat zijn van die dagen dat een mens spijt krijgt dat Elio Di Rupo geen minister van justitie is hé ...
--stop--
hoe komt het trouwens dat die niet op de lijst staat??
--stop--
iets anders ...
--stop--
is het jullie ook al opgevallen dat bepaalde gebeurtenissen zich steeds 'in massa' afspelen?
--stop--
ik geef een voorbeeld ...
--stop--
ik had tot vorige week nog nooit iets gelezen over partnergeweld binnen homohuwelijken
--stop--
tot er vorige week de een of de andere geflipte homo z'n vriend neerstak
--stop--
en sindsdien is 't bijna elke dag prijs
--stop--
kinderlokkers ...
--stop--
sinds Dutroux hebben we elke maand wel de één of andere pipo die geluidsdichte kelders begint te metselen
--stop--
zelfde met het neerschieten van klasgenoten ...
--stop--
ik verwacht dat er tegen 't einde van deze week nog zo een weirdo een stemmetje binnen in z'n kop hort zeggen dat hij een bezoekje aan de crèche moet gaan brengen
--stop--
psychologen zijn het erover eens dat de persberichtgeving over de excessen van dit soort paljassen hun soortgenoten op ideëen brengt
--stop--
ok
--stop--
en hoe leggen ze dan uit dat er 2 weken geleden een hond ergens in Vlaanderen het kind des huizes doodbeet
--stop--
en dat er sindsdien onverklaarbaar veel van gelijkaardige feiten zijn voorgevallen?
--stop--
ik heb mijn hond al wel eens betrapt toen hij naar het televisiejournaal zat te kijken
--stop--
maar op geen enkel moment heb ik bij hem een reactie waargenomen die zoiets had van 'Hé jaaaa ...'
--stop--
'DAT is het ... dat IK daar niet op gekomen ben ...'
--stop--
janken als hij een politieker op tv hoort, dàt wel
--stop--
maar daarmee kopieert hij gewoon het gedrag van z'n baasje
--stop--
of blaffen wanneer Siegfried Bracke op het scherm komt
--stop--
maar dat kan je zo'n beest toch niet kwalijk nemen?
--stop--
ik val in herhaling, maar waarom staat Bracke niet op die pedo-website?
--stop--
terug naar mijn hond ...
--stop--
misschien haalt hij z'n toekomstige inspiratie wel uit de krant
--stop--
en ik die dacht dat hij die altijd aan de voordeur ging halen om een extra portie Frolic te verdienen ...
--stop--
maar nu heb ik 'm wel door hoor ...
--stop--
ik bel dadelijk naar de politie!
--stop--
nog een laatste item ...
--stop--
komt uit de 'kleine berichtjes' van de krant van vandaag ...
--stop--
in Vlaanderen is een bedrijf afgebrand
--stop--
gespecialiseerd in, en ik citeer, 'bedrukte spiegels'
--stop--
wat ik me nu afvraag ...
--stop--
zijn er dan ook 'optimistische spiegels'?
--full stop--

13:31 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

18/04/2009

Goed geslapen

Een goeiemorgen allemaal!

Heb ik gisteren effie een goed dutje gedaan ... ik, de man die alleen maar medicatie neemt als m'n huisarts het me by gunpoint verplicht, ik die nooit een sigaret heeft aangerakt voor andere doeleinden dan het vermorzelen van het industrieel gerolde ongemak, ik die zelfs geen tas koffie aanraakt, deels om de wereld te onthouden van een wakkere Marathon Geert maar toch vooral vanwege de nadelige effecten. Wel, diezelfde freak hebben ze gisteren in Aalst laten indommelen middels een substantie waar ik zelfs de naam niet wil van weten.

Nog even een grapje makend met de anesthesiste (is het jullie ooit al opgevallen dat een groen hoedje en dito mondmasker mooie ogen op een bijzondere manier accentueren?) kon ik het niet lang genoeg uitzingen om m'n eigen clue te aanhoren.
Het volgende wat ik me herinner is het ontwaken in de, euh ..., hoe noemt men zoiets ... de ontwaakkamer, veronderstel ik?

Een operatie is de dag van tegenwoordig niks meer, en zo zit ik dit berichtje van thuis in te typen. Bijna exact 24 uur na het moment dat ik werd weggereden richting operatiekwartier kreeg Tania de toestemming om me terug naar de heimat te vervoeren.

Pijn heb ik niet, en dat is toch al iets. Enkel de wonde langswaar ze in mijn rug hebben gekeuterd is wat gevoelig, da's al. Toch raar dat ze een gat moeten maken voor en rugoperatie hé; de mens heeft daar in de buurt toch al van de natuur een opening gekregen. Misschien is het wel m'n eigen fout ... ik had er maar geen Post-it briefje in moeten steken.

De eerste 3 weken mag ik nog absoluut niets doen omdat de wonde moet genezen. Na deze 3 weken heb ik een eerste opvolgingsgesprek met m'n chirurg, mar die kon me vandaag toch al zeggen dat m'n rug eigenlijk nog vrij sterk is. Er wacht me een zware revalidatie, maar hey, als je een marathon kan lopen, dan kan je toch wel een beetje op je tanden bijten, niet?

Hartelijk dank voor al jullie reacties, mailtjes en sms'jes; de steun van het bloglegioen doet me zeer veel deugd en onderstreept m'n vastberadendheid om ook in het dit gevecht m'n tanden te zetten.
Dat de zwakke-ruggeest zich al maar klaar maakt om een flink pak slaag te krijgen ... YEAH!

16:13 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |

16/04/2009

Post-it!

Ze worden gemaakt bij 3M, het bedrijf waar Gert werkt: de Post-its. Running Ronald (nu vanwege z'n hoest voor enkele dagen 'Roffelende Ronald' geheten) bracht me reeds op het idee om ze te gebruiken, en wie ben ik om een gouden tip links te laten liggen?

Dus morgen, ter gelegenheid van het 2de bedrijf van mijn toneelstuk 'De operatie', speel ik op safe en zal ze gebruiken om het verplegend personeel mits enkele korte woordgroepjes een beknopte handleiding 'Marathon Geert' te geven.

post itZo heb ik op mijn voorhoofd een Post-it 'Boven' gekleefd. Onder m'n knieën vinden jullie een Post-it, klein formaat, met 'Onder' op vermeld. 'Voor' en 'achter' heb ik niet aangebracht; dit zijn 2 begrippen die ik wel snell even op biologische wijze aan de verpleegsters kan uitleggen. Wel heb ik aan m'n rugzijde een groot Post-it kleefbriefje op de te opereren zone aangebracht. Iets hoger staat er 'te hoog', en ik heb er zelfs aan gedacht om diep in de anale zone een opgerold memo-briefje aan te brengen met 'te diep'.
Meer heb ik er niet gekleefd, gewoon om te vermijden dat ik er zoals de juffrouw op de foto hiernaast zou uitzien.

Laat ons hopen dat dit voldoende zal zijn, maar ook wanneer Aalst z'n reputatie van Vlaanderens carnavalhoofdstad alle eer aandoet krijgen jullie dit hier uiteraard te lezen.

Tot zaterdag!

21:56 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

15/04/2009

Ik doe het er écht niet voor ...

Kennen jullie Hank al?

Nee?
Ga dan zeker eens kijken op zijn weblog! Je leert er een gedreven en zeer spontane gast kennen die zich als doel heeft gesteld om ooit een Ironman-wedstrijd tot een goed einde te brengen, en dan liefst nog in een tijd die het parcoursrecord zo dicht mogelijk benaderd. Enfin, een man naar m'n hart.
Als jullie zinnens zijn om een reactie op zijn prachtig weblog na te laten, doe 'm dan de groeten van mij. (Hé ja .. da zou nog wat zijn ... dat hij ontiegelijk veel reacties krijgt 'de groeten van de Geert' ... ;-) DOEN!! )

Maar kom, mijn verhaal van vandaag gaat niet over Hank zijn blog. Ik zou het graag even hebben over een andere kwaliteit van deze nobele ridder uit de triathlonsport. Hank is namelijk ook een fantastisch getalenteerd waarzegger.
De toekomst heeft geen geheimen voor hem en het zou me niet verbazen wanneer hij zonder verpinken de zes winnende Lottocijfers 2 dagen voor de trekking op z'n weblog zou kunnen plaatsen. Om maar te zeggen, 't is ne straffe!

En waarom denk ik dit allemaal (ik zie op dit moment het beeld voor me van iemand die net uit z'n wetsuit gekropen komt om zich af te vragen waar ik het godsnaam nu weer over heb ...)?
Wel, kijk maar eens naar de reactie die onze vriend Hank op m'n bericht van gisteren heeft gelaten. Geen paniek wanneer de pageback-toets van je computer net op dit eigengereide moment beslist heeft om alle medewerking aan jullie surfactiviteiten op te zeggen, ik ben hier om jullie te helpen! Zie hier de reactie van Hankino, de Vlaamse waarzegger:

Zorg er gewoon voor dat ge binnen een paar dagen geen "Lachen met Geert" moet schrijven over uw operatie van morgen. Of anders gezegd: moei u niet teveel, onderga het gewoon en laat de dokters hun ding doen ;-) Veel serkte.


Jawel, dames en heren, Hankino heeft 't 'm weer gelapt. Ik had zijn reactie nog niet gelezen of het was weer van dat: Lachen met Geert in het ziekenhuis!
Voor de gemoedsrust van de bezorgde zielen onder mijn lezers alvasgt dit: ik ben nog niet geopereerd ...
Wablief?
Da'k nog niet geopereerd ben!

Hoe het komt kunnen jullie hieronder lezen ...

De dag begon erg vroeg, want om 8 uur had ik een afspraak om, alvorens onder het mes te gaan, een MR scan te laten nemen. Dit om de chirurg de laatste inside info (letterlijk te nemen) met betrekking tot mijn rug te verschaffen. Aalst is toch al gauw een 3 kwartiertjes rijden voor ons, en om alle verkeersdrukte rond Brussel voor te zijn vertrokken we om half 7.
Lang leve de paasvakantie, want het was erg kalm op de baan, en om kwart over 7 waren we reeds in het ziekenhuis. Ruim op tijd dus.
De inschrijving verliep zeer vlot en binnen 't kwartier lag ik al boven op m'n kamer. Ik vertelde de verpleegkundige nog over m'n scannerafspraak, en hij vertelde me dat hij het inderdaad in het dossier gelezen had (lang leve de uitvinder van het alfabet!). Hij zou me op tijd wegdoen, zonder fout. Even voor 8 uur kwam hij me echter zeggen dat m'n afspraak een beetje verschoven zou worden en ik een beetje later moest gaan. Meegaand als ik ben maakte ik uiteraard geen bezwaar. Rond half 1 lag ik daar nog steeds ...
Jullie moeten weten dat ik nuchter moest zijn, wat dus wil zeggen dat ik daar zonder eten of drinken al een halve dag m'n tijd lag te verschijtendoen.

Een toevallig passerend verpleger die ik erover aansprak ging het eens bekijken, maar hij verdween om nooit meer terug te komen (lang leve de Bermuda-driehoek!). Om half 2 hield ik het niet meer uit, en dus tippelde ik naar de verpleegpost, een beetje verderop in de gang. Nog eens m'n verhaal gedaan nam ik geen genoegen meer met 'we komen je wel verwittigen', en ik eiste dat ze de radiologie-afdeling zouden opbellen om een stand van zaken te vragen. Toevallig belde ook net op dat moment Dr. Martens om te vragen waar ik bleef, en plotseling kon ik wél direct om m'n MR-scan gaan. Door een verpleegster door een wirwar van gangen naar de juiste plaats gebracht zou het spoedig aan mij zijn.
Ja, salut ... ik zat daar nog geen 10 minuten toen een verpleegster me kwam melden dat de scan stuk was gegaan. En of ik even wilde wachten, zo een uurtje of zo ...
Het is voor mij in mijn huidige toestand al een hele prestatie om 10 minuten rechtop te zitten, dus dat extra uur konden ze op hun buik schrijven. Ik dus terug naar de afdeling. Uiteraard liep ik hopeloos verloren, iets wat ik pas 3 gangen voorbij de palliatieve afdeling (als je in omens gelooft ... dat was zo'n moment!!) doorhad. Enfin, een half uur later de juiste lift gevonden en ik naar 't 4de.
Althans, dat dacht ik. Iemand als ik maakt weleens vaker de denkfout dat, wanneer je in een lift stapt en op het oplichtende knopje naast het getal '4' drukt, de lift zo slim is om door te suizen tot aan de 4de verdieping alvorens de deuren te openen. Zo niet in Aalst ... de lift stopte op de 2de verdieping, wat ik (uiteraard) pas door had toen ik uit de lift stapte en de deuren zich achter me sloten. Uit pure frustratie ben ik dan maar met de trap verder gegaan; in mijn toestand geen sinecure maar met genoeg adrenaline in de aderen lukt al wel eens wat meer ...

Op de afdeling waren ze blij om me terug te zien. Allez, toch iemand ;-) En of ik nu onmiddelijk naar het operatiekwartier kon vertrekken, want de MR's zouden daar zonder twijfel al zijn. Hmmmm ... hun verbazing was groot toen ik mijn werdervaren uit de doeken deed ...
Dokter Martens zelf kon er ook niet mee lachen ...

Enfin, als alles goed gaat zal ik dus pas vrijdag geopereerd worden.

Ik heb een afspraak voor een voorafgaande MR scan om 8u30 ... ik ben eens benieuwd!

En, nee ... ik doe het er écht niet voor ... ik drijf puur op talent van de ene mislukking in de andere ...

18:12 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

14/04/2009

Eerst nog ne keer lachen

Allez, kom. We gaan nog ne keer lachen. Als de anesthesist zich morgen van dosis vergist dan hebben we dat toch al gehad ;-)

Twee weken geleden had ik jullie al eens een 'Lachen met Geert'-episode beloofd, die er echter door omstandigheden nooit gekomen is. Maar uitstel is geen afstel, vandaar de opmerkelijke verschillen in spelling (vooral aan 't begin), en dus zijn we er hier vandaag mee.


Mijn 'lachen met Geert' speelt zich af op de dag voor m'n afreis naar Finland, nu alweer 2 weken geleden. Plaats van gebeuren: Antwerpen, meer bepaald de parking aan de kaaien in de buurt van mijn kiné.
Jullie moeten weten dat de reis per wagen van mijn kantoor in Brussel tot aan de voordeur van mijn kiné in Antwerpen, bij normaal verkeer en vlot bereidbaar wegdek, een dik half uur bedraagt. Laat ons zeggen zo rond de 35 à 40 minuten, met inbegrip van de opgestoken middenvinger richting die vervaarlijk laverende Johnny in z'n illegaal uitgebouwde racemobiel en de innemende glimlach richting welgevormde brunette in haar schattig Mini Coopertje.
Als het echter de bedoeling is om ook nog de wagen op volstrekt wettige wijze onbeheerd achter te laten voor de duur van de kiné-beurt, dan mag je deze tijd gerust nog eens verdubbelen, exclusief de als volwassen marathon aandoende afstand die je dan nog dient te overbruggen om tot aan je plaats van gewenste bestemming te struinen.

Echter geen nood, want recht tegenover mijn kiné is er een open betaalparking. Voor de kenners van 't Stad, 't is die aan de Tavernierkaai.
Van zodra ik door had dat deze parkeerplaats bestond (bij mij duurt zoiets altijd 2 weken langer dan bij de doorsnee weldenkende mens) gebruik ik uiteraard deze parkeergelegenheid. Voor 3 Euro kan een mens niet sukkelen en we brengen dat als goeie Vlaming toch in bij de belastingen ...

Het principe is heel eenvoudig en alom bekend bij eenieder die een wagen heeft: je duwt op een knopje, krijgt een kaartje met magnetische strip, de slagboom gaat open en je parkeert. Wil je later op de dag wegrijden, dan betaal je aan de automaat, steekt het kaartje in de daartoe bestemde gleuf, de slagboom opent zich weer en hopla ... je bent weg.
Geef toe, je hebt al moeilijkere vragen op het examen kernfysika voor beginners gekregen hé?

Ok, ok ... je hoort me al komen hé ... die dag wenste ik mezelf het hierboven vermelde examen in al z'n glorie toe; 't had waarschijnlijk beter afgelopen dan m'n eerder aangehaalde parkeerprocedure.
Wat kan er in 's hemelsnaam mislopen? Wel, bij het inrijden alvast niets ... ik duwde op het knopje, nam het kaartje met magnetische strip dankbaar in ontvangst en -halleluja- de slagboom (denken jullie bij het lezen van dit woord ook steeds aan slagroomtaart?) opende zich en openbaarde een parkeergelegenheid met diverse vrije plaatsen. Ik zocht een plekje uit dat me wel gezellig leek, want zo ben ik: steeds bezorgd om het geestelijke welzijn van m'n trouw vervoermiddel, en hupsake ... weg voor anderhalf uur gefolter door de vakbekwame handen van m'n kinesitherapeute.

Terug op de parking, bij de betaalautomaat aangekomen, wist ik nog niets van wat me te wachten stond. Met m'n gedachten ergens ver weg wilde ik de automaat provisioneren met m'n parkeerticketje, maar de gleuf werd versperd door een brief op A4-formaat met de wel zeer cryptografische tekst 'Automaat stuk. Betalen aan andere automaat achter restaurant aan de 2 boten'.
OK, 'restaurant', da's duidelijk ... aan de hele Tavernierkaai is er aan de kant van de Schelde slechts 1 restaurant, en wel op een 100 meter van de kapotte automaat. Dit was dus al een zeer bruikbare tip. 'Achter de 2 boten' vond ik al wat dubieuzer ... we spreken hier wel over de Schelde hé ... van waar ik stond kon ik wel 200 boten zien! Kies er de 2 juiste maar eens uit ...

Maar kom, ik ga dus richting restaurant, m'n sportzak nonchalant over de schouder geslagen, het parkeerticket tussen 2 vingers geklemd zoals James Dean op een rustige lentedag wel eens z'n sigaret zou omklemd hebben, aldus ettelijke ooooooohs an aaaaaahs ontluikend aan het jonge meisjesgeweld.

Nu ben ik een jongen van goede wil en rustige zeden, maar na 2 keer het restaurant in alle mogelijke richtingen omlopen te hebben, me vooral focussend op de kant waar er boten lagen, kon ik geen enkele betaalautomaat ontwaren.
Voor de zekerheid nog een derde keer rond de eetgelegenheid zwervend zag ik niet meer dan de eerste 2 keren. Genoeg spuiten om een verslaafde met glans een AIDS-diploma voor gevorderden te laten behalen, maar nergens iets waar ik m'n wens tot betaling kwijt kon.
Er kwam een schipper van één van de boten gestapt, en ik vroeg 'm of hij nergens in de buurt een betaalautomaat wist staan. In typisch West-Vlaams accent vertelde hij me dat hij dit spijtig genoeg niet wist en hij verontschuldigde zich dat hij geen inheems Antwerpenaar was en me dus niet kon helpen.
Ja kijk, als je in Parijs de weg naar de Eiffeltoren vraagt en een donkerkleurig man gehuld in prachtige gordijnstof met fleurog motief verzekerd je in vlekkeloos Swahili dat hij niet van daar is, dan heb je ook de neiging om hem te geloven hé ... Ik bedankte hem dus en verzekerde hem zelfs dat ik m'n plan wel zou trekken.

M'n plan trekken, ja ... als er nu één ding is waar ik goed in ben ...

En wat doet een mens zoals ik die een beetje in de problemen zit? Juist ja, die maakt 't nog wat erger.
M'n sporttas, nog steeds sportief over m'n schouder bengelend, begon toch wel wat door te wegen, en dus wilde ik van arm wisselen. Bij deze overname liet ik echter m'n ticket vallen.
Kennen jullie die goedkope B-films waarin de held van het verhaal z'n winnend loterijbriefje even laat vallen, waarbij een plotselinge windstoot zijn poort naar de rijkdom ergens nét buiten z'n bereik laat waaien? Wel, die windstoot bestaat echt. Ik raakte overtuigd van zijn bestaan toen mijn parkeerticket, gedragen door de wind, netjes in de Schelde waaide ...

OKAY! Probleem van de betaalautomaat opgelost!

Maar nu nog van die parking afraken ...

parking antwerpenNa de parking goed verkend te hebben, met speciale aandacht voor de kant van de Schelde, ontdekte ik dat er enkele betonblokken een smal paadje tussen parking en Scheldeboorden afsloten. Een paadje, breed genoeg om met een minimum aan stuurmanskunst m'n wagen tussen te wriemelen, waardoor ik de slagbomen zou kunnen overrulen. Ik heb me dan maar van mijn meest illegale kant laten zien door die blokken opzij te trekken, aldus een gat creërend, net breed genoeg voor m'n auto. Op de foto kunnen jullie deze zelfgemaakte uitrit bewonderen, genomen vanuit mijn wagen toen ik pas 'ontsnapt' was.
Let wel, de automaat 'achter het restaurant aan de 2 boten' zal wel degelijk moeten bestaan, want op de achtergrond zien jullie net een zwarte Mercedes onder een geopende slagboom (slagroomtaart ... hmmmmmm, lekker!) door rijden.

En jullie vragen zich af hoe het komt dat ik last in mijn rug heb??

16:21 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

13/04/2009

Aftellen

Reeds lang voor ik met hardlopen in aanraking kwam was ik eerder van het sportievere type. Ik stam nog wel uit de tijd dat Relatine niet hét standaard bestandsdeel van een overlevingspakket voor de gemiddelde scholier was, maar desalniettemin zou heden ten dage mijn natuurlijke drang tot constant springen vliegen duiken vallen en weer opstaan wel als ADHD bestempeld worden.
Kort gezegd, als het op sport rijmde was ik er vroeg of laat wel mee bezig. Spijtig dat ik nooit een sport heb ontdekt waar ik aanleg voor had, maar dit neemt niet weg dat ik met een ijzeren wilkracht en onverzettelijk geloof in eigen kunnen toch steeds het onderste uit de kan heb kunnen halen en vaak heel wat meer getalenteerde opponenten tot wanhoop dreef.

Nu ja, wat je aan de ene kant investeert ben je aan de andere kant kwijt, en mijn schoolse resultaten laveerden tussen 'dramatisch slecht' (wanneer het niet nodig was) over 'met de hakken over de sloot' (als het écht moest om nét door een deliberatie te spartelen) tot 'geweldig goed' (die zeldzame keren dat het me kon boeien). Een dag duurt nu eenmaal ook voor mij slechts 24 uur en een mens moet zijn prioriteiten stellen, zoals een bezorgde leerkracht me ooit eens toevertrouwde.
Je had die bewuste leerkracht zijn gezicht moeten zien toen ik hem van repliek diende door te zeggen dat hij gelijk had en dus best nu zou inzien dat ik m'n prioriteiten reeds lang geleden al gesteld had, waardoor schoolverplichtingen spijtig genoeg naar de achtergrond werden verdrongen ... ach ja, ik kan nu wel zeggen dat ik er spijt van heb, maar het is niet netjes om op je eigen blog te liegen, dus zal ik maar niets zeggen hé ...


Enfin, deze weer veel te lange inleiding om jullie te zeggen dat aftellen nooit écht m'n ding geweest is. Ik beperkte me tot optrekken ...


En toch ..

En toch bestaat het leven constant uit aftellen. Aftellen tot het moment dat de bus komt, aftellen tot je volgende salarisverhoging, verlofdag of promotie, aftellen tot wanneer het spannende moment waar je al dagen, weken, maanden of zelfs jaren naar hebt uitgekeken eindelijk aanbreekt om weer veel te snel voorbij te zijn.

Normaal gezien stond ik nu eveneens voor zulk moment ...
Nog even aftellen in een veel te klein startvak, wachtend tot het lang verwachte startschot het slachtvee van z'n lijden zou verlossen. Nog even een boze blik naar iemand die je op de hakken trapt, de elleboog in een perfecte hoek laten verhinderen dat die nozem met z'n ongepast voetbalshirt die enige vrije vierkante centimeter ten noordoosten van je gympen komt bezetten. Een laatste zenuwachtige praatje en gelukwensen uitwisselen met de sympathieke medeloper die je niet kent en na vandaag waarschijnlijk ook nooit meer zal terugzien, hoewel je lotsverbondenheid waarschijnlijk op dit moment groter is dan je ooit bij je naaste familie zal raken.
Aftellen tot wanneer die meute zich -veel te snel- op gang trekt naar een gemeenschappelijk einddoel, 42.295 meter verderop hoewel je waarschijnlijk hooguit een halve hectometer van de finishvlag verwijderd bent.

Binnen een kwartiertje gaat de Utrecht Marathon van start, en hoewel de spanning anders is dan wanneer ik er zelf was bijgeweest, tel ik in spanning af. Ik probeer me de geur van opeengepakte deodorantloze oksels voor de geest te halen, ik verbeeld me de smaak van het laatste gelletje voor de start in de mond te proeven. Ik geniet van het denkbeeldige slokje water, net voor de start. Ik hoor geluiden die nog nooit met zovele decibels een zenuwachtige stilte probeert te doorbreken zonder er ook maar één moment in te slagen om de cocon die zich rond de hoofden van de dappere marathonkrijgers heeft opgebouwd.
Maar bovenal voel ik mee met de spanning van de vele vrienden die ik in het deelnemersveld ken. Ik voel hoe hun trage spiervezels zich klaarmaken om het binnen enkele kilometers van hun snelle lotgenoten over te nemen.

Aan iedereen die ik ken en die zich momenteel door enkele Utrechtse dranghekkens omsloten voelt: SUCCES!!

Binnen enkele uren kan ik hier vanuit mijn laterale positie nagenieten van jullie verslagjes en de bijhorende prestaties.
En dan, wanneer de Utrechtstrijd is gestreden en de plaatselijke schoonmaakdiensten aan hun ondankbare taak kunnen beginnen, tel ik af voor mijn volgende strijd.

Woensdag, 8 uur in de ochtend. Afspraak in Aalst bij Dr. Martens. Rugoperatie.
Ik kijk er naar uit ...

10:31 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

10/04/2009

Schoorvoeten

Noem me zwak, noem me ruggegraatloos (no pun intended), maar ik kan het blijkbaar niet laten om toch nog eens iets te posten.
Schoorvoetend (ook hier weer evenzeer letterlijk dan figuurlijk) moet ik toegeven dan bloggen envenzeer dan lopen een verslaving kan worden ...

Loopnieuws moet je niet verwachten, maar revalidatienieuws is ook al iets hé. Hoewel, de revalidatie is nog niet begonnen, toch niet echt.
Deze ochtend ben ik naar Dr. Martens in Aalst geweest. Deze welbekende neurochirurg is top in z'n vak en hij is ook de man die me 8 jaar geleden al eens aan de rug heeft geopereerd. En ook deze keer luidt het verdict dat ik niet aan de scalpel zal ontsnappen. Nu goed, ik had me er aan verwacht want na 10 dagen platte rust genomen te hebben is mijn situatie nog niets verbeterd. Wanneer ik lig valt de pijn te harden, staan of rondwandelen lukt een 2-tal minuten en zitten is onhoudbaar wanneer het langer dan 30 seconden moet duren; ik heb zo onderhand m'n snelheidsrecord van toiletbezoeken al een keer of 50 scherper gesteld.

Operatie dus. Ik hoop maar dat het resultaat net zo gunstig zal zijn en de revalidatie net zo voorspoedig mag verlopen dan 8 jaar geleden.

Eigenlijk kijk ik er naar uit, want na bijna 2 weken onophoudelijke pijnscheuten in m'n linkerbeen krijgt een mens er al eens genoeg van.


Mag ik nog even van de gelegenheid gebruik maken om eenieder van harte te bedanken voor de vele mooie en lieve reacties op m'n vorig bericht? Ook nog een vrolijk pasen gewenst aan eenieder met het hart en de loopschoenen op de juiste plaats, en aan de Utrecht-gangers: SUCCES!!!

15:40 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (23) |  Facebook |