14/04/2009

Eerst nog ne keer lachen

Allez, kom. We gaan nog ne keer lachen. Als de anesthesist zich morgen van dosis vergist dan hebben we dat toch al gehad ;-)

Twee weken geleden had ik jullie al eens een 'Lachen met Geert'-episode beloofd, die er echter door omstandigheden nooit gekomen is. Maar uitstel is geen afstel, vandaar de opmerkelijke verschillen in spelling (vooral aan 't begin), en dus zijn we er hier vandaag mee.


Mijn 'lachen met Geert' speelt zich af op de dag voor m'n afreis naar Finland, nu alweer 2 weken geleden. Plaats van gebeuren: Antwerpen, meer bepaald de parking aan de kaaien in de buurt van mijn kiné.
Jullie moeten weten dat de reis per wagen van mijn kantoor in Brussel tot aan de voordeur van mijn kiné in Antwerpen, bij normaal verkeer en vlot bereidbaar wegdek, een dik half uur bedraagt. Laat ons zeggen zo rond de 35 à 40 minuten, met inbegrip van de opgestoken middenvinger richting die vervaarlijk laverende Johnny in z'n illegaal uitgebouwde racemobiel en de innemende glimlach richting welgevormde brunette in haar schattig Mini Coopertje.
Als het echter de bedoeling is om ook nog de wagen op volstrekt wettige wijze onbeheerd achter te laten voor de duur van de kiné-beurt, dan mag je deze tijd gerust nog eens verdubbelen, exclusief de als volwassen marathon aandoende afstand die je dan nog dient te overbruggen om tot aan je plaats van gewenste bestemming te struinen.

Echter geen nood, want recht tegenover mijn kiné is er een open betaalparking. Voor de kenners van 't Stad, 't is die aan de Tavernierkaai.
Van zodra ik door had dat deze parkeerplaats bestond (bij mij duurt zoiets altijd 2 weken langer dan bij de doorsnee weldenkende mens) gebruik ik uiteraard deze parkeergelegenheid. Voor 3 Euro kan een mens niet sukkelen en we brengen dat als goeie Vlaming toch in bij de belastingen ...

Het principe is heel eenvoudig en alom bekend bij eenieder die een wagen heeft: je duwt op een knopje, krijgt een kaartje met magnetische strip, de slagboom gaat open en je parkeert. Wil je later op de dag wegrijden, dan betaal je aan de automaat, steekt het kaartje in de daartoe bestemde gleuf, de slagboom opent zich weer en hopla ... je bent weg.
Geef toe, je hebt al moeilijkere vragen op het examen kernfysika voor beginners gekregen hé?

Ok, ok ... je hoort me al komen hé ... die dag wenste ik mezelf het hierboven vermelde examen in al z'n glorie toe; 't had waarschijnlijk beter afgelopen dan m'n eerder aangehaalde parkeerprocedure.
Wat kan er in 's hemelsnaam mislopen? Wel, bij het inrijden alvast niets ... ik duwde op het knopje, nam het kaartje met magnetische strip dankbaar in ontvangst en -halleluja- de slagboom (denken jullie bij het lezen van dit woord ook steeds aan slagroomtaart?) opende zich en openbaarde een parkeergelegenheid met diverse vrije plaatsen. Ik zocht een plekje uit dat me wel gezellig leek, want zo ben ik: steeds bezorgd om het geestelijke welzijn van m'n trouw vervoermiddel, en hupsake ... weg voor anderhalf uur gefolter door de vakbekwame handen van m'n kinesitherapeute.

Terug op de parking, bij de betaalautomaat aangekomen, wist ik nog niets van wat me te wachten stond. Met m'n gedachten ergens ver weg wilde ik de automaat provisioneren met m'n parkeerticketje, maar de gleuf werd versperd door een brief op A4-formaat met de wel zeer cryptografische tekst 'Automaat stuk. Betalen aan andere automaat achter restaurant aan de 2 boten'.
OK, 'restaurant', da's duidelijk ... aan de hele Tavernierkaai is er aan de kant van de Schelde slechts 1 restaurant, en wel op een 100 meter van de kapotte automaat. Dit was dus al een zeer bruikbare tip. 'Achter de 2 boten' vond ik al wat dubieuzer ... we spreken hier wel over de Schelde hé ... van waar ik stond kon ik wel 200 boten zien! Kies er de 2 juiste maar eens uit ...

Maar kom, ik ga dus richting restaurant, m'n sportzak nonchalant over de schouder geslagen, het parkeerticket tussen 2 vingers geklemd zoals James Dean op een rustige lentedag wel eens z'n sigaret zou omklemd hebben, aldus ettelijke ooooooohs an aaaaaahs ontluikend aan het jonge meisjesgeweld.

Nu ben ik een jongen van goede wil en rustige zeden, maar na 2 keer het restaurant in alle mogelijke richtingen omlopen te hebben, me vooral focussend op de kant waar er boten lagen, kon ik geen enkele betaalautomaat ontwaren.
Voor de zekerheid nog een derde keer rond de eetgelegenheid zwervend zag ik niet meer dan de eerste 2 keren. Genoeg spuiten om een verslaafde met glans een AIDS-diploma voor gevorderden te laten behalen, maar nergens iets waar ik m'n wens tot betaling kwijt kon.
Er kwam een schipper van één van de boten gestapt, en ik vroeg 'm of hij nergens in de buurt een betaalautomaat wist staan. In typisch West-Vlaams accent vertelde hij me dat hij dit spijtig genoeg niet wist en hij verontschuldigde zich dat hij geen inheems Antwerpenaar was en me dus niet kon helpen.
Ja kijk, als je in Parijs de weg naar de Eiffeltoren vraagt en een donkerkleurig man gehuld in prachtige gordijnstof met fleurog motief verzekerd je in vlekkeloos Swahili dat hij niet van daar is, dan heb je ook de neiging om hem te geloven hé ... Ik bedankte hem dus en verzekerde hem zelfs dat ik m'n plan wel zou trekken.

M'n plan trekken, ja ... als er nu één ding is waar ik goed in ben ...

En wat doet een mens zoals ik die een beetje in de problemen zit? Juist ja, die maakt 't nog wat erger.
M'n sporttas, nog steeds sportief over m'n schouder bengelend, begon toch wel wat door te wegen, en dus wilde ik van arm wisselen. Bij deze overname liet ik echter m'n ticket vallen.
Kennen jullie die goedkope B-films waarin de held van het verhaal z'n winnend loterijbriefje even laat vallen, waarbij een plotselinge windstoot zijn poort naar de rijkdom ergens nét buiten z'n bereik laat waaien? Wel, die windstoot bestaat echt. Ik raakte overtuigd van zijn bestaan toen mijn parkeerticket, gedragen door de wind, netjes in de Schelde waaide ...

OKAY! Probleem van de betaalautomaat opgelost!

Maar nu nog van die parking afraken ...

parking antwerpenNa de parking goed verkend te hebben, met speciale aandacht voor de kant van de Schelde, ontdekte ik dat er enkele betonblokken een smal paadje tussen parking en Scheldeboorden afsloten. Een paadje, breed genoeg om met een minimum aan stuurmanskunst m'n wagen tussen te wriemelen, waardoor ik de slagbomen zou kunnen overrulen. Ik heb me dan maar van mijn meest illegale kant laten zien door die blokken opzij te trekken, aldus een gat creërend, net breed genoeg voor m'n auto. Op de foto kunnen jullie deze zelfgemaakte uitrit bewonderen, genomen vanuit mijn wagen toen ik pas 'ontsnapt' was.
Let wel, de automaat 'achter het restaurant aan de 2 boten' zal wel degelijk moeten bestaan, want op de achtergrond zien jullie net een zwarte Mercedes onder een geopende slagboom (slagroomtaart ... hmmmmmm, lekker!) door rijden.

En jullie vragen zich af hoe het komt dat ik last in mijn rug heb??

16:21 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

Commentaren

hilarisch!
'k wens je morgen alle sterkte toe Geert, hopelijk verloopt de operatie goed! Hou ons op de hoogte hé!!

Gepost door: Ruthje | 14/04/2009

Hey, geert. Lang niet gereageerd op je blog.
Deze is weer "ouderwets" goed!!
Wens je veel sterkte met de anesthesist en je chirurg.
Als die goed hun best doen dan kan jij ook weer een tevreden glimlach tonen.

Gepost door: JeeWee | 14/04/2009

Leuk!! Heel veel succes morgen!!

Gepost door: Wendy | 14/04/2009

Hahaha. ja dat wilde ik net zeggen... last van je rug. Hij is weer leuk. Heel veel succes en sterkte morgen

Gepost door: hans | 14/04/2009

Park and Ride Geweldig (als je het van een ander leest, toch)! Hé sterkte morgen, man. Gewoon op tijd weer wakker worden.

Gepost door: John | 14/04/2009

Leuk verhaal alweer....sterkte voor morgen hé. K zal aan je denken.

Gepost door: natalie | 14/04/2009

operatie Zorg er gewoon voor dat ge binnen een paar dagen geen "Lachen met Geert" moet schrijven over uw operatie van morgen. Of anders gezegd: moei u niet teveel, onderga het gewoon en laat de dokters hun ding doen ;-) Veel serkte.

Gepost door: Hank | 14/04/2009

ik dank je hartelijk Man, ik dank je hartelijk. Als die van 't stad in hun allerijver met het zonneke zeer hard gaan werken, liggen die blokken er binnen 2 jaar nog zo. Dus zet ik vanaf nu mijne auto daar ook en sponsor ik de stad niet meer. Half Antwerpen zal u nu gaan sponsoren zodat er een standbeeld kan gemaakt worden. :-)

Gepost door: Steve | 15/04/2009

Ik zie het alweer helemaal voor me! Heerlijk deze verhalen weer van je. Maar het is natuurlijk niet zo gek dat je nu zo'n last van je rug hebt.

Heel veel sterkte vandaag! Ik zal aan je denken.

Gepost door: Patricia | 15/04/2009

he geert, ik denk aan je en wens je veel strerkte ook voor de rest vd family uiteraard!
dikke knuffel

Gepost door: martine | 15/04/2009

Sterkte vandaag Geert! En niet aan de dokter vertellen hoor, straks zegt hij dat het je eigen schuld is......

Gepost door: Pieter de Boer | 15/04/2009

't is te hopen dat de dokters dit niet lezen... tijdens de operatie... als die de slappe lach krijgen al snijdend...
't beste he !

Gepost door: jogginggirl | 15/04/2009

murphy?! Lachen !! Maar daarnaast: veel succes en sterkte voor de operatie (die ondertussen ongetwijfeld geslaagd mag genoemd worden?)

Gepost door: Chris | 15/04/2009

De commentaren zijn gesloten.