13/04/2009

Aftellen

Reeds lang voor ik met hardlopen in aanraking kwam was ik eerder van het sportievere type. Ik stam nog wel uit de tijd dat Relatine niet hét standaard bestandsdeel van een overlevingspakket voor de gemiddelde scholier was, maar desalniettemin zou heden ten dage mijn natuurlijke drang tot constant springen vliegen duiken vallen en weer opstaan wel als ADHD bestempeld worden.
Kort gezegd, als het op sport rijmde was ik er vroeg of laat wel mee bezig. Spijtig dat ik nooit een sport heb ontdekt waar ik aanleg voor had, maar dit neemt niet weg dat ik met een ijzeren wilkracht en onverzettelijk geloof in eigen kunnen toch steeds het onderste uit de kan heb kunnen halen en vaak heel wat meer getalenteerde opponenten tot wanhoop dreef.

Nu ja, wat je aan de ene kant investeert ben je aan de andere kant kwijt, en mijn schoolse resultaten laveerden tussen 'dramatisch slecht' (wanneer het niet nodig was) over 'met de hakken over de sloot' (als het écht moest om nét door een deliberatie te spartelen) tot 'geweldig goed' (die zeldzame keren dat het me kon boeien). Een dag duurt nu eenmaal ook voor mij slechts 24 uur en een mens moet zijn prioriteiten stellen, zoals een bezorgde leerkracht me ooit eens toevertrouwde.
Je had die bewuste leerkracht zijn gezicht moeten zien toen ik hem van repliek diende door te zeggen dat hij gelijk had en dus best nu zou inzien dat ik m'n prioriteiten reeds lang geleden al gesteld had, waardoor schoolverplichtingen spijtig genoeg naar de achtergrond werden verdrongen ... ach ja, ik kan nu wel zeggen dat ik er spijt van heb, maar het is niet netjes om op je eigen blog te liegen, dus zal ik maar niets zeggen hé ...


Enfin, deze weer veel te lange inleiding om jullie te zeggen dat aftellen nooit écht m'n ding geweest is. Ik beperkte me tot optrekken ...


En toch ..

En toch bestaat het leven constant uit aftellen. Aftellen tot het moment dat de bus komt, aftellen tot je volgende salarisverhoging, verlofdag of promotie, aftellen tot wanneer het spannende moment waar je al dagen, weken, maanden of zelfs jaren naar hebt uitgekeken eindelijk aanbreekt om weer veel te snel voorbij te zijn.

Normaal gezien stond ik nu eveneens voor zulk moment ...
Nog even aftellen in een veel te klein startvak, wachtend tot het lang verwachte startschot het slachtvee van z'n lijden zou verlossen. Nog even een boze blik naar iemand die je op de hakken trapt, de elleboog in een perfecte hoek laten verhinderen dat die nozem met z'n ongepast voetbalshirt die enige vrije vierkante centimeter ten noordoosten van je gympen komt bezetten. Een laatste zenuwachtige praatje en gelukwensen uitwisselen met de sympathieke medeloper die je niet kent en na vandaag waarschijnlijk ook nooit meer zal terugzien, hoewel je lotsverbondenheid waarschijnlijk op dit moment groter is dan je ooit bij je naaste familie zal raken.
Aftellen tot wanneer die meute zich -veel te snel- op gang trekt naar een gemeenschappelijk einddoel, 42.295 meter verderop hoewel je waarschijnlijk hooguit een halve hectometer van de finishvlag verwijderd bent.

Binnen een kwartiertje gaat de Utrecht Marathon van start, en hoewel de spanning anders is dan wanneer ik er zelf was bijgeweest, tel ik in spanning af. Ik probeer me de geur van opeengepakte deodorantloze oksels voor de geest te halen, ik verbeeld me de smaak van het laatste gelletje voor de start in de mond te proeven. Ik geniet van het denkbeeldige slokje water, net voor de start. Ik hoor geluiden die nog nooit met zovele decibels een zenuwachtige stilte probeert te doorbreken zonder er ook maar één moment in te slagen om de cocon die zich rond de hoofden van de dappere marathonkrijgers heeft opgebouwd.
Maar bovenal voel ik mee met de spanning van de vele vrienden die ik in het deelnemersveld ken. Ik voel hoe hun trage spiervezels zich klaarmaken om het binnen enkele kilometers van hun snelle lotgenoten over te nemen.

Aan iedereen die ik ken en die zich momenteel door enkele Utrechtse dranghekkens omsloten voelt: SUCCES!!

Binnen enkele uren kan ik hier vanuit mijn laterale positie nagenieten van jullie verslagjes en de bijhorende prestaties.
En dan, wanneer de Utrechtstrijd is gestreden en de plaatselijke schoonmaakdiensten aan hun ondankbare taak kunnen beginnen, tel ik af voor mijn volgende strijd.

Woensdag, 8 uur in de ochtend. Afspraak in Aalst bij Dr. Martens. Rugoperatie.
Ik kijk er naar uit ...

10:31 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

Commentaren

Duimen Veel te weinig mensen slagen er inderdaad in om de juiste prioriteiten te stellen. Dat is nochtans de kunst van het leven. Woensdag 8 uur: We zullen keihard duimen!!!

Gepost door: harmsie | 13/04/2009

sterkte komende woensdag. we denken aan je.

Gepost door: hans | 13/04/2009

Succes Succes Geert. Je eerst volgende prioriteit -woensdag- zal een succes worden. Dat past bij U. Tot in den draai

Gepost door: etienne | 13/04/2009

woensdag veel sterkte voor woensdag Geert. Zullen we hetzelfde doen, en op dat moment ons voorstellen hoe je in een sexy kleedje door sexy verpleegstertjes naar de OK wordt gerold.... ;-) We duimen dat alles goed verloopt!

Gepost door: Julie | 13/04/2009

Vandaag in Utrecht Ik stond vandaag bij het webloggerssteunpunt en toen ik Ronald aan zag komen schoot me ineens te binnen dat jij daar op z'n minst naast had moeten lopen. Nu snap ik ook waarom Ronald het zo verrekte moeilijk had.

Ik denk dat je onzettend werd gemist.

Succes woensdag en de dagen erna. Ik wens je een voorspoedig herstel.

Gepost door: Monique | 13/04/2009

Sterkte Heel veel sterkte Geert de komende dagen!

Gepost door: M@urice | 13/04/2009

Denken Geert, bedankt voor je morale steun. Eraan denken helpt altijd. Helaas in mijn geval voor 26 kilometer. Daarna ging je zeker aan het bier.. ;)

Ik wens je alle succes met de operatie. Ik ben blij dat je blijft bloggen, want ik lees het als een kat die zijn net gevangen muis opsmikkeld.

Gepost door: Pieter de Boer | 13/04/2009

Heel veel sterkte woensdag en de dagen/weken erna Geert!

Gepost door: Gert | 13/04/2009

Veel sterkte Geert, ik zal voor je duimen !!

Gepost door: Edith | 13/04/2009

succes Succes Geert! Ik hoop dat de operatie een groot succes wordt! Vanuit Alphen denken we aan je!

Gepost door: Ronald | 13/04/2009

Utrecht en ja, zou ik het bijna vergeten... het is niet gelukt in Utrecht.. miste wel mijn paashaas!! maar toch fijn om te horen dat je, als het lukt met je rug, je naar Den Haag komt! Vind ik echt heel goed van je!

Gepost door: Ronald | 13/04/2009

up ze westvloms godverdomme vint, ken je gemist in u terecht, kworen doa de eenigsten belg ... dju toch ... ken ajoen gepeinst!!!

Gepost door: Koen | 13/04/2009

Sterkte! Heel veel sterkte woensdag en een spoedig herstel! Ik zal aan je denken!

Gepost door: Patricia | 13/04/2009

Succes woensdag...hopelijk verloopt alles naar wens. Ik zal duimen voor u.

Gepost door: natalie | 14/04/2009

Fijn om wat te lezen van jou. Heel veel sterkte woensdag, zal aan je denken.

Gepost door: Claudia | 14/04/2009

Woensdag al! Zo Geert, woensdag al naar Dr. Martens. Da's morgen! Fijn dat dat zo snel kan. Heel veel sterkte.

Wat hebben we je gister gemist, Ronald liep eenzaam en verlaten, vantevoren misten we je stimulerende opmerkingen....maar ja....we kijken uit naar een volgende, zeer waarschijnlijk, fantastische ontmoeting! XXX

Gepost door: Petra | 14/04/2009

Wij (ik neem aan dat ik ook namens anderen schrijf) hopen van ganser harte dat het bloggen een verslaving blijft, want schrijven doe je fantastisch!
En wat wij (ik in ieder geval) vooral hopen is dat de operatie een succes wordt! Veel sterkte en succes, uiteraard een voorspoedig herstel toegewenst.

Gepost door: Fred | 14/04/2009

Heel heel heel veel sterkte woensdag Geert.

Gepost door: Jacqueline | 14/04/2009

Sterkte Ik ken je nog maar kort, maar toch heel veel sterkte ik zal voor je duimen morgen om 8u00. Wij de webloggers leven met je mee,

Gepost door: Gert Jan | 14/04/2009

Heel veel sterkte en succes morgen ook voor Tania.

Gepost door: Koen Martens | 14/04/2009

De commentaren zijn gesloten.