09/03/2009

Een verhaaltje voor het slapengaan

Het aangekondigde gure weer heeft een hele dag alle voorspellingen doen uitkomen. Wind en regen wisselden elkaar af in een ongecontroleerde wedstrijd in een poging te laten zien wie de sterkste is.
Toch was het des avonds, wanneer een donker tapijt de aardkorst bedekt met een membraan dat geen onderscheid tussen de mooiste pasteltinten en de meest ranzige schakerigen van verdorvenheid toelaat, vooral de luwe stilte die opviel.

Haast ongemerkt gaat de deur aan de achterkant van het huis met nummer 36 open. Een man komt buiten, met een reflecterend hesje voorbereid op de donkere nacht. Zijn ooit zo gespierde borst wordt van een flinterdun en comfortabel ademend shirt gescheiden door een al even dunne thermische kledinglaag.
In zijn ogen werkt de onzekerheid als een spiegel op een ziel vol vraagtekens, ja, zelfs angst.
Angst voor wat komen gaat.
Angst vanwege de 5 weken die hij niet gelopen heeft.
Angst voor de reactie na 5 maal 7 dagen verplichte rust, angst vanwege 5 maal 7 maal 24 uur afgunst op elke loper die hij in die tijd heeft gezien, angst voor de blessure die hem 5 maal 7 maal 24 maal 60 minuten het gevoel heeft gegeven dat hij er niet meer bij hoort.

Aarzelend opent hij de zwarte smeedijzeren poort tussen de oprit naast zijn huis en de straat. Al even aarzelend drukt hij het startknopje van zijn loophorloge in. Een korte, vrolijke biep leert hem dat het vernuftig staaltje techniek er helemaal klaar voor is. Het herkenbare geluid brengt dierbare herinneringen van vele kilometers samen op pad terug in het geheugen van de loper. Hierdoor gesterkt lukt hem de eerste pas. En de tweede. Ook de derde, vierde en vijfde.
De loopschoenen zijn haast fluorescerend wit, wijzend op slechts een geringe loopervaring aan de voeten van hun koper. En toch doen zij hun dempende werk met een verbazingwekkend meesterschap. Geen enkel asfaltkorzeltje kan zijn oneffenheid doordrukken tot in de benen van de nog immer voortschrijdende atleet.
Een gevoel van souplesse laat zijn hart een sprongetje maken, maar er is geen ruimte voor euforie, want hij beseft dat hij niet sneller mag lopen dan het trage tempo dat hij momenteel aanhoudt. Dit is geen training die als een legendarische wereldrecordpoging met bloed in het dagboek mag vermeld worden. Integendeel, dit is slechts het derivaat van wat hij een training noemt, een flauw afkooksel van wat hij brengen kan. Maar hij weet dat er een 'slechter' bestaat; dat heeft hij 5 weken lang ondervonden.




Dames en heren, voor wie de hints in het bovenstaande vertelselke niet heeft begrepen ... gisterenavond ben ik gaan lopen!
Jaja, u hoort het goed: gaan LOPEN!!
Nu, stel je bij het vette lettertype en kwistig gebruik van uitroeptekens niet te veel voor, maar het waren wel mijn eerste kilometers sinds mijn blessure. Niet overdreven veel, zelfs niet ten volle 5 kilometer, en dan nog niet eens aan een tempo dat ook maar in de buurt van een aannemelijk marathontempo komt, maar wel gelopen, en dat is toch al iets.

Vandaag wacht ik af wat de reactie van de kuiten zal zijn, maar het gevoel om terug de hartslag op een Garmin af te kunnen lezen, om terug de loophandschoenen uit de kast te nemen en de condensatiedruppels van je eigen ademhaling als een nat gordijn voor je uit te zien stuiven was gisterenavond weer heel eventjes onbetaalbaar.

Wordt hopelijk zeer snel vervolgd ...

08:10 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

Commentaren

we blijven hoopvol op een snelle terugkeer van een gezonde en dartelende Geert op de Vlaamse wegen, Keep up the good work...

Gepost door: Wim | 09/03/2009

De eerste stapjes Mooi, licht aan het eind van de tunnel. Nu vooral rustig blijven en niet forceren. Het zal misschien nog even duren, maar beter op het gemakje en ineens goed hersteld. Chapeau met deze spectaculaire prestatie. Een kleine training voor de mensheid, een serieuze stap voor jou!

Gepost door: Wim | 09/03/2009

Welkom thuis Heerlijk toch, dat weer mogen lopen. Iedere ooit geblesseerde loper kent het gevoel. Blij dat je terug bent, doe er maar wat kilometers bij op onze gezondheid en laat de vijfde versnelling nog even rusten...
Van harte.

Gepost door: Sven | 09/03/2009

nieuw begin lekker weer he die eerste kilometers? Ik weet precies hoe je je voelde tijdens het lopen. Maar 1 ding is zeker..... het is een nieuw begin terug naar waar je ooit was! Ofzoiets.... heel wazige zin is dat.... nouja....

Gepost door: Patricia | 09/03/2009

Dat moet een geweldige gewaarwording geweest zijn om jezelf sneller voort te bewegen dan je de laatste 5 weken gewoon was.

Gepost door: Marc | 09/03/2009

Top top top geweldig super.
Ik ben blij voor je Geert.

Ps: lees het verslag nogmaals voor dat ik vanavond naar bed ga :-)

Gepost door: Koen Martens | 09/03/2009

Heerlijk gevoel.... moet dat geweest zijn. De eerste kilometers zitten er weer op, mogen er nog veel volgen!!

Gepost door: Claudia | 09/03/2009

Wordt hopelijk zeer snel vervolgd Ben erg benieuwd naar "Wordt hopelijk snel vervolgd". Natuurlijk hoop ik op snel positief vervolg! Lezen we het nog voor het slapen gaan?

Gepost door: M@urice | 09/03/2009

Mooi Je hebt het mooi beschreven, Geert. Je gaat die Garmin en je hagelwitte schoenen vast nog compleet verslijten. Succes!

Gepost door: John | 09/03/2009

Terug genieten van dat lopen, dat heb je dubbel en dik verdiend. En denk vanaf nu, bij elke looptraining, terug aan dit moment en laat het je helpen om niet te hard van stapel te lopen (hebjum?) en terug blessurevrij te kunnen trainen. Amen ;-)

Gepost door: Hank | 09/03/2009

loopwonder je bent goed bezig Geert, hou vol he!!

Gepost door: Ronald | 09/03/2009

Ik ben direct weer wakker. Goed nieuws.. back on the road.

Gepost door: Jacqueline | 09/03/2009

dat moet een heerlijk gevoel zijn geweest om weer te kunnen lopen. geniet ervan... en rustig opbouwen

Gepost door: hans | 09/03/2009

De commentaren zijn gesloten.