30/12/2008

Pirateneiland met gevoelloze vingers

Ahoj kameraden,

piratenvandaag is heeft onze kleine kapitein het hele gezin uitgenodigd in Pirateneiland. Ze had namelijk met haar verjaardag een Bongo Kidsbon gekregen, en uit het rijke aanbod avonturen voor de kleine mens koos ze deze Antwerpse binnenspeeltuin, geheel afgemonteerd rond het thema van zeerovers.
Onze beide dochters konden dus een godganse dag hun kinderharten ophalen aan een hele reeks slingertuig, getouw en diens meer. Wij als beide ouders werden op een veilige afstand in de kombuis gestationeerd, want volwassenen mogen niet in de buik van het schip!
Geen nood en zelfs driekwart kilo minder getreurd, want we hadden ons voorzien met leesgerief en speelgerei, en zo hebben ook wij een heerlijk relaxed namiddagje doorgebracht met onze beide hoofden gebogen over het speelbord van Carcassonne! Zoiets noemt men van de nood een deugd maken ;-)

Deze week staat trouwens volledig in het teken van geluier en genieten, maar dan wel hier en daar ten gepaste tijde doorsneden door een vleugje trainingsgeweld. Nadeel van een dagje nietsnutterij op hoog niveau is evenwel dat de training tijdens de wat men bij een doordeweekse electriciteitsmaatschappij wel eens daluren placht te noemen. Zo dus ook vandaag, want ik schrijf dit berichtje naast een indrukwekkende stapel loopkleding, waarvan ik hoop dat de combinatie me zal behoeden voor de ergste koude.
Nu ja, met die vrieskou valt het al bij al nogal mee; de eerste twee minuten voel je dat een beetje, maar tegen de tijd dat je weeral de juiste volgorde van hoe je de voeten moet zetten doorhebt bedenk je steevast dat je ook deze keer te warm ingeduffeld bent.
Het enige waar ik last van heb zijn enkele vingertoppen, meer bepaald die van m'n wijsvinger en pink aan de rechterhand. Van zodra deze een beetje kou hebben, worden ze spierwit en ijskoud, terwijl het gebied onder de nagel blauw wordt. Op dat moment zijn ze ook volledig gevoelloos. Moest ik ze op dat momentum gebruiken om in m'n neus te peuteren, het zou voelen alsof een volslagen vreemde zich met de huishouding van m'n reukorgaan bemoeit ...

Laat ze in de Runners World maar schrijven dat lopen de doorbloeding bevorderd; ik heb 2 vingertoppen die me het tegendeel beweren. Het kan natuurlijk ook gewoon zijn dat ik oud begin te worden ...

Beste vrienden, mag ik jullie bij deze alvast m'n beste wensen voor een sprankelend en sportief 2009 aanbieden?
Laat jullie maar eens goed gaan morgenavond; ik ben er zeker van dat eenieder onder jullie wel op de een of andere manier de geplande kleine tot middelgrote uitspatting heeft verdiend. Maar ... overdrijf niet, want van een verzopen lever loop je niet sneller, een gebroken been is niet de ideale voorbereiding voor een voorjaarsmarathon en op gescheurde dansspieren zit niemand te wachten.

Tot in 2009!
2009

20:58 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

29/12/2008

Test over 8 kilometer

In het normale leven ben ik een vrij evenwichtig persoon, althans, dat vind ik zelf toch.
Op het moment dat ik echter lichtgeschoeide loopsleffen aan m'n voeten trek hangt m'n humeur echter volledig af van de laatste training die ik liep: licht euforisch wanneer het goed ging, aan de rand van de afgrond wanneer de gestelde doelen niet werden bereikt. Van mister modaal tot een Jeckyl & Hyde overgoten met een manisch depressief sausje? Bij mij duurt dit even lang als het knopen van 2 schoenveters.

Jullie kunnen het al raden: m'n aangekondigde test van 8 kilometer aan 10k-tempo was niet het onverdroten succes waarop ik had gehoopt om het winterzonnetje dat ik in me draag te doen ontaarden in een ware supernova van geloof in eigen kunnen.
Vooreerst het goede nieuws: om binnen m'n gestelde tijdsbestek te blijven diende ik de 8 kilometer in 32 minuten te volbrengen. Dit is gelukt. Na de 8000 meter klokte m'n chrono af op 31'57". Meer nog, de eerste 4 kilometer liep ik lekker relax en het tempo voelde op geen enkel moment als een belasting aan, wel integendeel. Kilometers 5 en 6 gingen ook nog, maar de motor diende toch aan een paar toerkes meer te draaien, wat ook duidelijk werd aangegeven door de inclinerende getallen op de hartslagmeter en het toenemende gehijg in de wintermist. Maar toch, het zwarte mannetje op de Garmin werd een 60-tal meter achter me gehouden. Tot dusver dus geen probleem.

En toen kwam de 8ste kilometer ...
Plotseling was de brandstof op, geen jus meer, het liep voor geen enkele meter meer. Vraag me niet hoe het komt, want geen enkele van de wel 100 uitvluchten die me die laatste kilometer hebben begeleid zijn van toepassing: geen blessure, het was niet écht te koud, daags tevoren werd niet gelopen, ..., enfin, ik weet 't niet.
De enige juiste conclusie is dat ik gewoon niet goed genoeg ben om die snelheid gedurende 10 kilometer vol te houden. Als 8 al te veel gevraagd is ...

Om toch maar met een kleine positieve noot af te sluiten: m'n 22 kilometer gisteren aan het tempo van een oude slak met gewrichtsproblemen verliep uitstekend ... joepie! (dit laatste is een schoolvoorbeeld van cynisme, mocht er iemand aan twijfelen ...)

15:02 Gepost door Geert in Training | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

27/12/2008

Weekje Ardennen

Wat is het goed om nog eens een dagje thuis te zijn.
Kerstmis mag dan wel een familiefeest zijn, voor mij is het pas écht genieten wanneer ik tijdens de verlofdagen in de staart van het jaar gewoon lekker thuis kan zijn.
En het moet niets speciaals zijn hoor: nietsdoen is dankzij z'n zeldzaamheid al meer dan exotisch genoeg!

Anderzijds is het elk jaar weer een traditie dat we met de ganse familie rond de Kerst een weekend / midweek / week / enkele dagen zoals het uitkomt erop uittrekken. In het begin nog met een beperkt gezelschap, maar dankzij diverse relaties, huwelijken en geboortes van allerlei slag is onze groep al tot een heuse bezettingsmacht uitgegroeid.
Dit jaar werd gekozen voor een huisje in het kleine en pittoreske Bérismenil, enkele kilometers van het meer bekende La Roche. Traditioneel werden de dagen gevuld met wandelingen (bijzonder slijkerig dit jaar), spelletjes en héééél veel eten.

Veel eten, jawel, maar niet dat we overdreven hebben ... mijn gewicht is nog steeds hetzelfde als tevoren, al zal dit ook wel dank zij de looptrainingen zijn. M'n trainingen werden immers netjes doorgevoerd, hoewel ze er misschien een beetje anders uitzagen dan wanneer ze thuis waren uitgevoerd. Probeer daar  in de Ardennen maar eens een plat stuk te vinden dat lang genoeg is om er een uurtje vredelievend op rond te hossen ...
Leuk zin altijd de reacties van de plaatselijke dorpsbewoners. Waar de mensen op het thuisfront aan lopers in het algemeen en de geestverruimende verschijning van Marathon Geert in het bijzonder gewend zijn geraakt zal de impact van het bezoek ener vliegende schotel volgestouwd met groene mannetjes nauwelijks groter zijn dan een fluobehangen loper die voor z'n plezier op Kerstavond enkele up hill sprints uit de kast haalt.

Ach wat, ik heb m'n training gehad, zij hun theaterstukje: iedereen tevreden.

Vandaag heb ik ook nog een training voor de boeg: de bedoeling is om 8 kilometer te lopen aan 4' per kilometer. Lukt dit, dan ben ik in principe klaar om m'n eerste doelstelling voor 2009 met vrucht te volbrengen: 10 km in 40'. Lukt dit niet, dan kan ik nog altijd een lidmaatschap van de plaatselijke duivenmelkersbond overwegen ...
duif

16:05 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

26/12/2008

Telex van het Jaar: dit was 2008

telex--start--
2008 is begonnen zoals 2007 is gestopt
--stop--
BHV niet gesplitst, Letherme doet z'n best en Milquet zegt 'non'
--stop--
maar nog steeds geen regering
--stop--
ondertussen is er ook miserie in de rest van de wereld ...
--stop--
soldaten sneuvelen in Afghanistan, terrorisme viert hoogtij en de mensen hebben schrik
--stop--
in eigen land is BHV nog niet gesplitst, doet Letherme z'n best en zegt Milquet 'non'
--stop--
er zijn verliezers geweest in 2008: Wilders wint geen Oscar en Geert Lambert verliest serieus wat gewicht
--stop--
oud premier Martens huwt met Miet Smet, wat de rechtstreekse aanzet zal worden tot de financiële crisis later op het jaar
--stop--
want Miet Smet ging haar voorhuwelijksspaarboekje ophalen bij Fortis
--stop--
één dag na het huwelijksfeest was BHV nog steeds niet gesplitst, maar gelukkig doet Letherme nog steeds z'n best en blijft Milquet 'non' zeggen
--stop--
de Koning weigert tot 3 maal toe het ontslag van Letherme: één keer als informateur, één keer als formateur en één keer als eindredacteur van het fanblad van de boerenbond
--stop--
ook in 2008 waren er nog steeds kindersoldaten
--stop--
wanneer worden die nu eens eindelijk volwassen?
--stop--
Tom Boonen snuift één keer cocaïne ... via het rietje in z'n glas cola
--stop--
en dit terwijl BHV niet is gesplitst, Letherme z'n best doet en Milquet 'non' blijft zeggen
--stop--
tegen de zomer kwam er dan toch een regering
--stop--
maar omdat men het niet eens raakte over het te volgen beleid begon m'n dan maar zonder een regeerakkoord of zweem van initiatief
--stop--
okn, BHV wordt niet direct gesplitst, maar zolang Letherme z'n best blijft doen en Milquet 'non' blijft zeggen hebben we nog tradities zat
--stop--
in de regering zit ook een minister van defensie
--stop--
CREMBO!!
--stop--
onmiddelijk wordt de oorlog verklaard aan New Yorkse barmeiden
--stop--
en aan de Taliban!
--stop--
hij denkt er aan om F16's met inbegrip van radio actieve raketten naar Afghanistan te sturen
--stop--
want als er ééniets is waar moslims bang van zijn, dan is het toch wel haaruitval!
--stop--
waar ligt Mumbai?
--stop--
onder vuur!
--stop--
en dit terwijl BHV niet is gesplitst, Letherme z'n best doet en Milquet 'non' zegt
--stop--
correctie van wat enkele regeltjes hoger staat: Tom Boonen heeft meer Cola gedronken dan aanvankelijk gedacht
--stop--
er waren Olympische Spelen
--stop--
hohoooo ... die zouden nogal geboycot worden
--stop--
en er zouden nogal wat atleten symbolische acties ondernemen
--stop--
maar hoewel China netjes Boedhistische monikken bleef doodknuppelen kwam daar niets van in huis
--stop--
want die komen toch terug
--stop--
reïncarnatie, weet u wel!?
--stop--
hoewel BHV nog niet gesplitst was nam Letherme even vrijaf om naar Bejing te gaan
--stop--
zelfs Milquet zweeg even
--stop--
de scheiding der machten werd ook even minder diep
--stop--
Bert Anciaux gaat een nieuwe stroming oprichten
--stop--
net als in 2007
--stop--
en 2006
--stop--
en 2005
--stop--
en 2004
--stop--
de duiveltjes U8 van KFC Muizen wonnen 9 wedstrijden, verloren er 3 en speelden 2 maal gelijk
--stop--
en dit terwijl BHV niet gesplitst was, Letherme z'n best deed en Milquet 'non' zei
--stop--
maar de premier is geen premier meer
--stop--
de Koning houdt z'n antwoord op het ontslag nog in beraad
--stop--
waarschijnlijk omdat hij de vraag niet heeft begrepen
--stop--
conclusie: BHV is nog niet gesplitst, Letherme doet z'n best niet meer en Milquet drinkt er nog eentje
--stop--
op onze kosten!
--full stop--

05:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

24/12/2008

Zalig kerstfeest!

zalige kerst
Een moment van bezinning, van rust en reflectie, maar dat wil niet zeggen dat er niet mag gelachen worden.
Alleen, voor deze keer, doe het eens niet met Marathon Geert ;-)

06:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

21/12/2008

Investeren

Beste burgers, er is maar één manier om uit de huidige impasse van de economische crisis te raken: investeren!
Ledig jullie zakken, laat het geld rollen, koop waar je zin in hebt en gooi de overschot over de balk. Doe alsof je heden aan je laatste dag begint, trakteer, doe op, stap een winkel binnen en doe eens lekker gek.

Marathon Geert en zijne epouse hebben afgelopen zaterdag alvast het enige juiste voorbeeld gegeven toen ze het Runners Service Lab in Duffel bezochten. Hij had een nieuw paar schoenen nodig, 2 paar loopsokken, een extra thermisch bloesje en een lange loopbroek, zij stelde zich tevree met een winterlooppull en een thermisch niemendalletje voor eronder.
glycerin6Qua loopschoenkeuze hebben we gekozen voor een klassieker: de gifgroene Brooks Glycerine 6 die momenteel meer dan 900 kilometer op de teller heeft staan werd vervangen door een blauw-zwarte broertje, eveneens een Glycerine 6. Ik ben zeer tevreden van dit model, en het was nog beschikbaar, dus waarom veranderen? Ik was zelfs aangenaam verrast dat exact hetzelfde model nog voorradig was, want tegenwoordig veranderen de loopschoenmerken evenveel van model als ik van onderbroek, en da's toch al gauw een keer of 2 per jaar.
Het nieuwe paar kon diezelfde avond al eens tonen wat het waard was, en dit 11 kilometer (waaronder 5 spurtjes) lang. Jaja, ik ben supertevreden; mijn boekhouder al wat minder. Gelukkig had ik in voor mijn verjaardag in oktober 2 aankoopbons van 50 Euro gekregen en lag er ook nog een kortingsbon van 15 Euro in m'n schuif, maar dan nog kwam ik met 200 Euro niet toe.
Loopsport goedkoop? Tja, je maakt het zo duur als je zelf wil zeker!?

In elk geval deden m'n nieuwe schoenen het prima: ik heb zelfs 4 auto's voorbij gestoken!
Ok, ok, ik geef toe dat ze alle 4 gewoon geparkeerd stonden, maar ik ben ze dus wel voorbijgegaan hé. En aan een snelheid, man, je had dat moeten zien: ze stonden precies stil ;-)

21:40 Gepost door Geert in Kleding & accesoires | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

20/12/2008

De laatste, daarna de eerste

We zijn weeral aangekomen op het tijdstip waar er veel kans is dat bij al wat je doet de gedachte 'hey, dit is de laatste keer dit jaar' gaat opspelen.

Zo hebben jullie gisteren de allerlaatste Telex van de Week kunnen lezen, althans voor dit jaar. Gisteren was ook de dag dat ik voor het laatst in al m'n lompheid in de kantoren van Toyota te bewonderen was. Ondanks de economische crisis in de automobielsector betreft het ook hier echter slechts een laatste keer dit jaar.
Straks werken mijn duiveltjes hun laatste wedstrijd van 2008 af, en hopelijk doen ze dit in schoonheid.

We zijn bijna aan de muzieklijstjes op de diverse radiostations, maar de allerlaatste lijst van Radio Donna is reeds afgehaspeld.

Altijd maar de laatste keer ... het geeft eerder een 1 november-gevoel dan een Kerststemming. Gelukkig komen er onmiddelijk na al die laatste keren een hele resem eerste keren. Ik ben bijna toe aan de eerste Telex van de Week, althans die van 2009 ... joepie ...

De dag dat ik voor de eerste keer volgend jaar weer ga werken komt ook akelig dichtbij, hoewel ik meer dan ooit blij zal mogen zijn wanneer mijn electronische badge op 5 januari de deuren die leiden naar mijn bureau nog kan openen. Voor enkele collega's zal dit niet meer het geval zijn.

Ach ja, en zo gaat het leven z'n gangetje.
Ondertussen tikt m'n countdownklok richting Utrecht rustig verder. Maar net deze klok heeft me weer een zorg bijgegeven. Toen ik daarstraks even mijn countdown vergeleek met die van Ronald, heb ik ontdekt dat die van Il Fenomeno aus Alphen 1 seconde voor loopt op die van mij. Lap, daar gaan we al; we zijn nog niet vertrokken of ik kan al gaan achtervolgen. Waarschijnlijk zal dat echter niet voor de laatste keer zijn ...
Bekijk de afbeelding op ware grootte

07:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

19/12/2008

Telex van de Week (23)

telex--start--
hihi
--stop--
het wordt me écht wel makkelijk gemaakt
--stop--
maar ik geef toe ...
--stop--
ik had eigenlijk niet zoveel stof voor mijn telex van deze week
--stop--
en dus heb ik een medewerker gevraagd om even te telefoneren met de voorzitter van het Hof van Cassatie
--stop--
om hem onder druk te zetten
--stop--
zodat hij mij iets zou geven om over te schrijven ...
--stop--
en ziedaar ... 't is in orde
--stop--
België: het enige land dat geen regering maar wel een regeringscrisis heeft
--stop--
maar ik ga er verder niet op in
--stop--
want uit Nederlandse hoek wordt dikwijls terecht de opmerking gemaakt dat mijn Telexen onbegrijpbaar zijn voor uitheemsen
--stop--
en ik hou daar rekening mee, zo ben ik
--stop--
dus even iets anders ... begrijpbaar voor iedereen:
--stop--
antropologie!
--stop--
dit onderwerpt zorgt er per definitie al voor dat ik geen enkele Belgische politicus ga vermelden
--stop--
want het is de studie van de mens
--stop--
en staat in schril contrast met de idiotologie
--stop--
want dan moet ik wél politici vermelden ...
--stop--
maar bon, antropologie dus ...
--stop--
een Duitse antropologe heeft onderzoek gedaan naar de eetgewoontes van een kannibalenstam uit Papoua-Nieuwguinea
--stop--
en de vragen gingen iets verder dan 'medium of seignant?'
--stop--
en zo ontdekte ze dat de koppensnelders aldaar het liefst van al Japanners eten
--stop--
in mijn ogen zien die gasten er nogal wat belegen uit, maar over smaak en goesting kan je niet discussiëren natuurlijk
--stop--
maar toch ...
--stop--
hoe weet een stam die teruggetrokken in de jungle leeft zoiets?
--stop--
gelezen in Test Aankoop?
--stop--
een telefoontje naar de zelfhulplijn voor kanibale Bourgondiërs??
--stop--
of hebben die daar een speciale markt voor???
--stop--
ik hoor ze het al roepen ...
--stop--
'Jap, Jap, Jap, vandaag verse Japanners ... Jap, Jap, Jap, 7 roepie de kilo ... Jap, Jap, Jap ... maar je moet rap, rap, rap zijn ...'
--stop--
ik zou persoonlijk onze (ex)-premier sturen
--stop--
hun kinderen hebben eten en wij zijn er van af!
--stop--
iedereen content!!
--stop--
oeps ... ik ging daar niets over zeggen ...
--stop--
eueueueuh ... iemand anders dan ...
--stop--
ik zou persoonlijk Enrique Iglesias sturen
--stop--
dan is Kournikova er ook van af
--stop--
hmmmm ... opent perspectieven ... ;-)
--stop--
of Tom Cruise ... je hebt er niet veel eten aan, maar die doet toch ook niets deftig ...
--stop--
behalve dan zwaffelen
--stop--
en z'n Blackberry verliezen ...
--stop--
een bom onder Hollywood!
--stop--
niet vanwege dat gezwaffel
--stop--
dat zijn ze daar gewoon en is naar 't schijnt al een heuse rage
--stop--
maar vanwege die Blackberry
--stop--
want in die zakcomputer steken de privénummers van alles wat naam en faam heeft in dat glitterwereldje
--stop--
je kan simpelweg niet geloven hoeveel telefoon ik al heb gehad sindsdien ...
--stop--
zou er een verband zijn?
--stop--
nog iets spraakmakend: het proces Lhermitte
--stop--
voor de Nederlanders: Genevieve Lhermitte heeft een tijdje terug haar 5 kinderen één voor één de keel overgesneden met een mes
--stop--
een 'specialistenpanel' van 3 psychiaters verklaarde aan de jury tijdens het assisenproces dat ze volledig toerekeningsvatbaar was en is
--stop--
deze week verklaarden diezelfde 'specialisten' dat ze volkomen ontoerekeningsvatbaar was en is
--stop--
en nu vraagt de voorzitter van de rechtbank om geen rekening te houden met dit advies van de psycho's ...
--stop--
als ze zo nog even doorgaan is geen enkel jurylid daar nog toerekeningsvatbaar ...
--stop--
of ze krijgen van de stress hepatitis B
--stop--
dan slagen ze geel uit ...
--stop--
ik vraag me af wat de kanibalen uit Papoua-Nieuwguinea daar dan van gaan vinden ...
--full stop--

05:15 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

18/12/2008

Cijfertjes

De laatste dagen voor het kerstverlof zijn traditionele hoofdagen voor wiskundigen en cijferfetisjisten.
Niet dat ik tot één der bovenstaande categoriën mag gerekend worden, maar dat wil niet zeggen dat ik niet ontsnap aan de wet van de getallen.

cijfersEerst en vooral is er het rapport dat kinderen steevast in deze week mee naar huis krijgen. Toen ik zelf nog de leeftijd had dat het zeulen met boekentassen een dagelijkse bezigheid mocht genoemd worden zag ik er niet zo naar uit, want de cijfers die op het dunne rapportje vermeld stonden gaven steevast weer hoeveel transpiratie er op de diverse studieavonden gevloeid heeft, daar waar ik eerder gokte op de inspiratie die soms wel maar dikwijls ook niet kwam op het tijdstip van de examens zelf. Een mens kan al eens foute keuzes maken, nietwaar?

Maar, ironie o ironie, want ondanks de snel veranderende maatchappij is er één ding gelukkig hetzelfde gebleven: examencijfers zeggen nog steeds veel over vergoten zweetvocht, zij het dat het ditmaal mijn kinderen zijn die vol aan de bak moeten, en dat scheelt heel wat in de perspectie van deze jongen.

En jawel, ik moet het zeggen: ik geloof sterk in het bestaan van de erfelijkheid!
Erfelijkheid? Inderdaad, datgene waarin men gelooft wanneer men intelligente kinderen heeft ...

Ons Fien is met een rapport van gemiddeld nét geen 93% thuis gekomen, en ons Lenne haalde een gemiddelde van nét boven de 93%! Alstublieft!!
Nog even toevoegen dat ook de muziekacademie ons Lenne met een mooi cijfer heeft bedacht: 85% als gemiddelde op haar theorie en cello-praktijk. Waar ik vandaan kom geven ze al voor minder een onderscheiding!
Fier? Ikke? Inderdaad ja, jullie mogen gerust zijn!

Om nog maar even in de cijfersfeer te blijven, al gezien naar m'n teller? Dat komt al aardig in de buurt van het kwartmiljoen hé ... ik blijf er versteld van staan. Ik hoop alleen maar dat al die lezers niet hier komen kijken voor de mooie verhalen, want dat is dezelfde reden waarom er zovele mensen de Playboy lezen, en daar wil ik nu niet mee vergeleken worden zie ...

Maar bon, aan dit tempo zal de 250.000ste hit op deze pagina's zo rond de jaarwende een feit zijn. Het is al lang traditie op heel wat blogs dat bepaalde mijlpalen met een cadeautje worden bedacht, en zo zal het ook hier zien. Maar ... niet nummer 250.000 zal mits een printscreen een prijs in de wacht slepen, neenee ... ik neem het op voor de underdog, de persoon die immer als tweede over de aankomstlijn komt, de man die altijd net naast het laatste promotie-item uit de Aldi grijpt, de dame die altijd nét aan de kassa komt als ze het bordje 'gesloten, gelieve zich te wenden tot de andere kassa' ophangen.
Dus: een printscreen van nummer 250.001 en je valt in de prijzen!

Zaki DewaeleEn om in het thema van de dag af te sluiten: wie van de Vlamingen kent er nog Zaki?
Inderdaad ja, de legendarische presentator van het al even legendarische Cijfers & Letters. Televisie uit de tijd dat de vrouwen niet hun borsten en de mannen niet hun middenvinger moesten tonen om tot interessante programma's te komen.
Wel, enkele weken geleden heb ik hem terug gezien. Niet op tv, want daar kijk ik nog amper naar, maar wel op toneel. Of liever, tussen het toneelpubliek. Met Tania ben ik namelijk gaan kijken naar het stuk 'René' van Campo en Paul Heyvaert. René gaat over het leven en, vooral, de brieven van kunstenaar/architect René Heyvaert. Schitterend stuk, waarin Jackie Dewaele vanuit het publiek een auditie houdt om iemand voor de rol van René te selecteren. Achtereenvolgens komen Sam Wauters, Mark Verstraeten (Jef uit 'De Kotmadam') en een sublieme Ragna Aurich het beste van zichzelf geven. Moest je dit stuk op de agenda van een theaterstudio in jullie buurt zien, niet twijfelen en gaan kijken: een klein meesterstukje zal jullie deel zijn! Ah ja, voor de liefhebbers: de muziek is van Das Pop.

05:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

17/12/2008

Sterke vrouw

Ik moet de fans van Martine en Claudia teleur stellen: ondanks de uiterst toepasselijke titel gaat dit bericht niet over hen.

Waarover dan wel?
Wel, sinds Aretha Franklin het nodig vond om het van de daken te schreeuwen, niet beschroomd om ondertussen menig kristallen luchter en een onnoemelijk aantal aquiria uit elkaar te krijsen, kent iedereen wel het gezegde dat achter elke sterke man een sterke vrouw staat. Wat minder geweten is, is het feit dat ook achter elke minder sterke man dikwijls een sterke vrouw schuilgaat.
Zo is het ook gesteld ten huize Marathon Geert.

Gisterenavond had ik op de plaatselijke voetbalclub trainersvergadering. Begonnen om 19u kwam ik pas thuis 2 uur later, en nee, niet omdat ik blijven plakken ben. Ze hebben aan mij een trainer die er alles aan wil doen om z'n team een beetje voetbal bij te brengen, maar als het gaat over tooginkomsten dan trek ik het gemiddelde drastisch omlaag.
Nu stond er gisteren ook nog een zware intervaltraining op het programma. Normaal zijn dit trainingen waar ik naar uit kijk, maar na een vermoeiende werkdag, een late vergadering op de voetbal, mist, koud weer (minder koud dan de afgelopen dagen maar als het hart koud is dan raakt de goesting ook niet opgewarmd), de donkerte van m'n gebruikelijke parcours, ... enfin, de totale aanblik van het plaatje bood me niet de geborgenheid waarin ik me graag koester om een training aan te vatten.

Ik woon op nog geen 5 minuten fietsen van de terreinen waarop KFC Muizen met wisselend succes haar thuiswedstrijden speelt, maar op die korte tijdspanne was ik er al wel in geslaagd om minstens 8 excuses te bedenken om niet te gaan trainen. Ik kon toch ook 's anderendaags deze training afwerken? En ok, dan schud ik de hele ergonomie van m'n weekplanning door elkaar en ik zou daar spijt van krijgen, en als ik daar over schrijf op m'n blog dan lacht iedereen me (terecht) uit, en en en ... en nikske, ik train niet, ik ben moe en dat is't. Punt. Neenee, uitstel heeft niets met afstel te maken. Morgen. Echt waar! Morgen deze training. Zeker weten.

Tot ik thuis kwam. Tania maakte tegen m'n verwachtingen in helemaal geen opmerking over het late stopuur van m'n vergadering op de voetbal. Integendeel, ze had zelfs reeds een uitgelezen vestimentaire keuze uit m'n loopkast gemaakt, en met een zekere vanzelfsprekendheid in haar stem gebood ze me om zo vlug mogelijk te vertrekken, zodat ik nog op een deftig uur thuis zou zijn.
Wie ben ik om dan te gaan klagen over vermoeide hersencellen, kromgetrokken bijnierschorsen, ontluikende stressfracturen aan de haarwortels onder m'n oksels of weet ik veel welke excuses ik al niet bedacht had om zonder merkbaar gezichtsverlies de training af te blazen?
Als een brave soldaat trok ik m'n loopplunje over het vege lijf, en 5 minuten later begon ik aan deel 1 van m'n intervaltraining. Een zware doch zeer simplistische opdracht: 4 keer 12 minuten z1-2 gevolgd door 8 mintuen z3. Verliep het begin nogal stroef, vanaf het eerste stukje in zone 3 kwam ik in een roes die ik amper kan beschrijven en die toch maar alleen begrepen kan worden indien je zelf tot het loperslegioen behoort.

Ik wil maar zeggen, ik heb een zalige training afgewerkt, en ware het niet voor de sterke vrouw waar ik mag mee samenwonen, er was niets van in huis gekomen.

Mag ik bij deze eventjes een luid en daverend applaus op alle banken vragen voor ons Taniake?
applaus
Dankuwel!

Hallo ... ik zei: 'Dankuwel!'
Hohooo ... genoeg, hééééé ... stop maar.
Maar godverdomme, zijn jullie doof of zo?
Joehoe ... genoeg applaus, niet overdrijven ...



Ja zeg hé .. niet dan hé ...
:-)

10:35 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16/12/2008

Negatieve groei

Voor wie het nog niet weet: we stevenen af op een negatieve economische groei.

Persoonlijk heb ik een beetje een probleem met deze manier van praten, alsof het niet mag gezegd worden dat het slecht gaat: in het bejaardentehuis zeg je toch ook niet 'Jawel meneer, u bent weeral 2 centimeter negatief gegroeid'. Nee hoor, met een duidelijk 'Nonkel Frans, ge zijt weer gekrompen' komt de boodschap ook over.
Een kapper zal eveneens minder wonderelexirs verkopen wanneer hij z'n klanten op het hart drukt dat hun haar een prachtige negatieve groeicurve vertoont. Driewerf neen ... 'Marie, ge krijgt ne plekkop' is de enige juiste manier om de boodschap krachtdadig moet overkomen.

Ik zal het dan maar zelf zeggen: mensen, vrienden, lezers, onze economie krimpt ineen. Meer nog, ze krinkelt en kronkelt aan de gebarsten en verbrokkelde voetstukken waarop eens de imposante standbeelden van onze grootbanken stonden. Hopelijk vinden we deze keer een betere oplossing dan bij de vorige grote kredietcrisis in de jaren 30; die kon toen eigenlijk pas omgekeerd worden met een wereldoorlog.

Zullen er eigenlijk gevolgen zijn voor het bloggerslegioen? Welja, en sommigen onder ons voelen het nu reeds: gisteren las ik nog van een snelle blogger (namen noem ik niet in gevallen als deze) dat hij z'n tijdelijke baan kwijt is, zij die werken in de staalnijverheid hebben ook niet meer de werkzekerheid van weleer en ook Marathon Geert kan zich al eens het hoofd breken wanneer er dient nagedacht te worden over de toekomst. De automobielsector, weet u wel ...

Op korte termijn zal het nog wel meevallen, maar ik dek me toch al in voor wat komen zal. Concreet heb ik de plannen laten varen om later dit jaar aan zowel de Marathon van New York als die van Berlijn deel te nemen. Ik ga me nu niet opzadelen met een hoge kostenlast met het risico dat ik me er later pijn aan kan doen.

Maar, waar een wil is is een weg, waar de damp hangt aan de ruit daar de waterketel fluit, waar de vuizakken buiten staan de vuilkar komen zal gaan en wanneer je écht wil kan je overal de zon zien schijnen. Er bestaat immers een (w)aardig alternatief voor de Marathon van Berlijn, en dan nog wel op krak dezelfde dag: De Leiemarathon!
De primeur had ik al weggegeven als reactie op een andere blog (neeje, vandaag worden er écht geen namen genoemd), maar bij deze volgt de officieel geratificeerde en in drie exemplaren opgemaakte bevestiging: op 20/09/2009 loop ik mijn eerste Marathon op Vlaamsche bodem.

Het moest er uiteindelijk toch eens van komen hé. Het alternatief was wachten tot ik in de +70-klasse met een negatieve groei aan de start zou staan ...
negative

05:30 Gepost door Geert in Planning | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

15/12/2008

Mentaal voer

Gisteren was het zondag, dat weet wel iedereen, zeker wanneer je als tip meegeeft dat het vandaag maandag is.

En wat is zondag? Juist ja, duurloopdag!

Momenteel volg ik een schema dat me een iets snellere 10k zou moeten doen lopen, met als gulden snede 4 trainingen per week. Ik vind het een tamelijk goed schema (anders zou ik het niet volgen), maar 4 trainingen per week die me een wekelijks kilometertotaal van een dikke 40k opleveren, awel, ik heb daar problemen mee. Zoiets voelt bij mij aan alsof mijn looppensioen reeds is ingegaan en ik even goed het werelduurrecord driebanden kan aanvallen. 't Is maar om te zeggen dat ziets me lui maakt.
En dus heb ik als persoonlijke toets bij dat schema een 5de training gevoegd, namelijk een 22k-duurloop, elke zondag. Op die manier loop ik tenminste één keer per week een deftige afstand, en met een goeie 60k per week kan ik al weer heel wat makkelijker leven. Ook wanneer ik straks, vanaf de vierde week van januari, mijn voorbereidingsschema voor Utrecht zal aanvatten gaan deze trainingen me een kleine headstart opleveren. Althans, dat hoop ik ...

En zo lopen we dus weeral 5 dagen in de week, ergens halverwege de 60k in totaal, en het gaat me vrij goed af: zowel fysiek als mentaal voel ik me fris en het is nooit teveel om het trainingsplunje uit de kast te halen en rond de afhangende schouders te draperen.

Psychisch kan ik me goed opladen, en dat is voor een onzekere sporter zoals mezelf erg belangrijk. Mentale kracht put ik uit sommige reacties (daar heb ik het al eens over gehad ... jaja, die reactie staat in drukletters op mijn schema!;-) ) én uit prestaties van andere bloggers. Neem nu de knalprestatie van Ronald afgelopen weekend... 3u14' op een parcours wat je nu niet direct het snelste ter wereld kan noemen!!
Hij heeft reeds lang bewezen dat hij een snellere loper is dan ik, maar tot voor 24 uur kon ik mezelf nog altijd voorhouden dat mijn marathon PR sneller was dan dat van hem. Ondertussen is zelfs dat niet meer waar ... jaja, 't is 5 voor 12 wil Marathon Geert uit het kleine Muizen op 2de paasdag in de voetsporen van Running Ronald uit het imposante Alphen aan den Rhijn blijven!

Nu, laat me niet mis verstaan ... als er één iemand op deze aardkluit is die ik al deze prestaties toewens, dan zal het toch wel El Sympathico RR zijn! Voor elke seconde tijdswinst heeft hij, net als jullie allemaal uiteindelijk, hard moeten vechten, elke training weer opnieuw, en mijn bewondering onder stoelen of banken steken zou dan ook regelrecht tegen mijn gevoel in gaan.
Alleen ... ik zou zo graag ook zelf nog eens een resultaat neerzetten waar ik positief kan over berichten. Ondertussen is dit ook reeds 2 jaar geleden, en alle mogelijke excuses zijn dan ook al lang opgebruikt.
Volgens mijn schema moet ik in januari eindelijk eens onder de 40' kunnen duiken op de 10k. We zullen wel zien of de theorie sterk genoeg is om de praktijk naar het licht te leiden. Twijfels genoeg, maar dat is normaal wanneer het al een generatie of 2 geleden is dat er nog eens geknald werd.

Ah ja, enkele weken geleden had ik al eens een foto beloofd van deze jongen op z'n gloednieuwe racemachine ... awel, kijk hieronder maar eens ... toch al één belofte die wordt ingelost!
DSC_0051

07:52 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

12/12/2008

Telex van de Week (22)

telex--start--
De geaardheid van een land herken je aan z'n exportproducten!
--stop--
Frankrijk?
--stop--
wijn!
--stop--
Nederland?
--stop--
kaas!
--stop--
Duitsland?
--stop--
bier!
--stop--
Amerika?
--stop--
failliete autoconstructeurs!
--stop--
België?
--stop--
tot voor kort chocolade ...
--stop--
tot voor kort?
--stop--
inderdaad ... tot voor kort, want we hebben iets nieuws!
--stop--
namelijk genetisch gemanipuleerde populieren!
--stop--
als dit nieuws je verbaasd, geen paniek, bij mij had dit bericht dezelfde uitwerking, maar helaas pindakaas, 't is waar
--stop--
een bende inheemse geleerden mocht in eigen land geen testen met het genetisch manipuleren van populieren uitvoeren, en trok dan maar naar Nederland
--stop--
daar mag het nu blijkbaar dus wel
--stop--
ik heb nog één klein vraagje ...
--stop--
wat is nu in 's hemelsnaam het nut van een genetisch gemanipuleerde populier?
--stop--
kijk, zonder een standpunt te willen innemen heb ik het hier lastig mee
--stop--
ik snap waarom je een rijstplant genetisch zou willen manipuleren ...
--stop--
want die levert een hogere oogst op, en dit meerdere keren per jaar
--stop--
genetisch gemanipuleerde maïs?
--stop--
méér maïs, en minder vatbaar voor ziekten.
--stop--
gemanipuleerde aardappelen?
--stop--
meer en grotere aardappelen!
--stop--
maar genetisch gewijzigde populieren??
--stop--
misschien worden die populairder, ik weet 't niet ...
--stop--
ze zouden beter eens wat van onze politici genetisch manipuleren ...
--stop--
een genetisch gemanipuleerde Anciaux?
--stop--
veranderd nóg meer van partij!
--stop--
een aangepaste versie van De Gucht?
--stop--
een verdubbeling van de leugens van 1 naar 2 per 5 seconden
--stop--
genetische manipulatie van Letherme?
--stop--
wordt misschien wél wakker
--stop--
genetische manipulatie van Verhofstadt?
--stop--
dat bestaat al
--stop--
het resultaat noemt men een konijn!
--stop--
of genetische manipulatie bij het sociale overleg ...
--stop--
meer resultaat voor minder geld ...
--stop--
want geef toe, nu is het toch weeral en klucht hé ...
--stop--
voor wie het niet gevolgd heeft: sedert 3 weken vergaderden de zogenaamd sociale partners met elkaar over nieuwe loonakkoorden én over manieren om de crisis te bedwingen
--stop--
de sociale partners, dat zijn de werkgevers (je weet wel, zij die vinden dat werknemers en hun belangenorganisaties altijd te veel opslag vragen) en de belangenorganisaties van de werknemers (je weet wel, zij die vinden dat werkgevers té veel nadruk leggen op lastenverlagingen)
--stop--
normaal gezien vaardigt ook de regering iemand af
--stop--
om het standpunt van de regering te verdedigen
--stop--
onze regering besefte echter tijdig dat ze het nooit eens zouden raken over een gezamelijk standpunt voor de zomer van 2026, en dus zochten ze een andere oplossing
--stop--
en ze hebben die gevonden!
--stop--
door niemand af te vaardigen
--stop--
dus hebben de werkgevers toegegeven aan de werknemers en omgekeerd
--stop--
de regering zou wel betalen
--stop--
zwijgen is toestaan, nietwaar?
--stop--
al de maatregelen samen zouden volgens de sociale partners 1,5 miljard Euro kosten
--stop--
de Vlaamse regeringspartijen waren er echter tegen, want na herberekening kwamen zij tot de constatatie dat het 2 miljard zou kosten
--stop--
onder aanvoering van de Parti Socialiste waren de Waalse regeringspartijen unaniem voorstander, want volgens hun berekeningen zou heel het plan 'slechts' 1 miljard aan belastingsgeld kosten
--stop--
wie heeft gelijk? welk cijfer is het juiste?
--stop--
wederom werd een typisch Belgisch compromis bereikt ...
--stop--
alles moest herberekend worden!
--stop--
met name door het kabinet van minister Reynders
--stop--
de heer Reynders ... een regelrecht wiskundig genie!
--stop--
want op 12 minuten, 25 seconden en 8 hondersten had hij z'n herberekening klaar
--stop--
alles samen zou heel het circus ons amper iets kosten
--stop--
integendeel, op het einde zou er nog genoeg over zijn om voor iedereen een koffiekoek te trakteren!
--stop--
alstublieft ...
--stop--
handgeklap, gejuich, feestgevier en getongzoen alom!
--stop--
moest ik het voor het zeggen hebben, ik liet de economische gevolgen van de financiële crisis herberekenen door Reynders
--stop--
wedden dat we dan dankzij die crisis nog geld gaan verdienen??
--stop--
ah ja ... voor wie zich interesseert aan het einde van het verhaal ...
--stop--
de regering zou zich niet laten chanteren door het sociale overleg ... wat denken die nu wel???
--stop--
(we zijn nu 1 dag later en de regering heeft het goedgekeurd)
--stop--
ander nieuws: volgens een reclamecampagne van De Post heeft 1 op de 10 Vlamingen moeilijkheden met schrijven
--stop--
ik heb er met mijn dokter over gesproken en hij gaat voortaan beter zijn best doen
--full stop--

06:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

11/12/2008

Stoelgang

Meteen naar de kern van de zaak: stoelgang!

Inderdaad, in dit bericht wordt er, om het beschaafd te zeggen, niet naast gescheten. Indien je momenteel probeert om een smakelijke maaltijd te combineren met het lezen van deze blog, volg dan mijn welgemeend advies en kom straks nog eens terug. Ben je aan de andere kant momenteel een toonbeeld van geconstipeerdheid, relax dan even je bekkenbodemspieren, laat de voetjes hangen en lees gerust verder; vandaag ben ik een inspiratiebron voor alle weerbarstige darmen, waar ook ter wereld.

kak1Stoelgang dus. Welnu, over mijn stoelgang niets dan lof!
Sinds ik vorige week een dosis antibiotica heb moeten slikken, sterk genoeg om een middelgrote tot grote olifant zijn oren tegen de wind in te laten flapperen, heb ik een erelidkaart van het kleine kamertje. Ware het eerst nog onsamenhangende, haast vloeibare uitspattingen, dan kwamen er later op de week toch al wat brokjes bij, om dan deze week terug tot een vaste vorm weer te keren. De frequentie is echter gebleven.
Ik ben al geen te grote fan van pillenslikkerij, en antibiotica krijg je bij mij ook alleen maar onder dwang naar binnen, maar 't was meer dan nodig. Ik verwacht dat de uitscheidingsgevolgen stilaan aan intensiteit gaan afnemen, want als er morgen een extra crisisbelasting op de creatie van mestoverschotten komt, dan zit ik wel met de gekakken, eueueuh ... gebakken peren.

Tot zover mijn huidige ontlastingsperikelen, maar ik heb nog een mooi verhaal voor jullie. Het speelt zich af op een mooie zomeravond, augustus laatstleden, dus middenin mijn blogloze periode. Meteen ook de reden waarom ik hier nog niet over heb geschreven. Hou jullie vast, want het is een mooi verhaal en tevens het oudst teruggevonden bewijs dat de stap tussen 'stoelgang' en 'lachen met Geert' veel kleiner is dan de meeste gerechtspsychiaters wel denken.

Dus, we zijn op een mooie zomeravond. Mooi genoeg voor Marathon Geert om nog even een lekkere training af te werken. Als parcours wordt een traditioneel rondje langs de Dijle gekozen, een rondje dat ik al wel eens meer loop en waarvan ik de exacte afstand beter ken dan de cijfers van m'n geboortedatum in de juiste volgorde. Die dag echter verplichte m'n schema me om enkele kilometers meer af te leggen. Geen nood, omwegen zijn snel gevonden, en als je van Mechelen komt vind je net na de Nekker linksaf een aarden padje dat naar het natuurdomein 'Het Mechels Broek' leidt. Nu ken ik dit paadje nog omdat ik hier vroeger, toen ik in de lagere school zat, al wel eens leerwandelingen kwam doen, maar dat is toch ook al wel enkele generaties geleden, en dus betekende het inslaan van dit pad min of meer een stap in het onbekende.
Uiteindelijk leidde het einde van dit pad niet naar een plek op deze aarde die ik had verwacht: ik dacht eigenlijk aan de kapel tussen Muizen en Bonheiden uit te komen, maar dat was dus duidelijk niet het geval. Het pad bleek ook een pak langer dan ik vooraf had begroot. Uiteindelijk heb ik heel het natuurdomein doorkruist, veelal over het pad, maar ook door velden en beemden, dus ik weet eigenlijk ook  niet precies of ik steeds hetzelfde pad ben blijven volgen of niet. Garmin vertelde me dat ik toch al zo een kilometer of 4 had afgelegd sinds ik de Dijledijk had verlaten.

Nu, terugdraaien is voor lozers, en dus liep ik verder. Uiteindelijk bereikte ik het einde van de kleine natuurweg. Het eerste stukje asfalt dat ik zag noopte een keuze tussen links en rechts, maar als je niet weet waar je bent, dan is dit een potentieel pijnlijke beslissing die moet genomen worden. Eveneens pijnlijk waren de signalen die het stukje darm tussen maag en cloaca begon uit te stralen: lang zou het niet meer duren of ik zou het leven moeten schenken aan een bolus van impressionante afmeting!

Terug naar ons reisverhaal ... ik koos voor rechts, maar na nog een kilometer of 2 tussen diverse woonwijken gestruind te hebben bleek ik me in een internationaal vermaard instituut ter bevordering van de doodlopende straat te bevinden: overal waar ik probeerde om in de wat vermoedelijk de juiste richting huiswaarts was te keren botste ik op een straateinde. Ok, dan maar toegeven: ik ben een loser, en dus keerde ik op m'n stappen terug. Op de een of andere manier moet ik echter het aarden wegeltje waaruit ik kwam voorbij gelopen hebben, want op een gegeven moment kwam ik op een plaats waar ik nooit eerder geweest was, ook niet eerder die training.
Verdorie, nu nog mooier! Voor de fans: kakerij was nog steeds in aantocht, dus veel tijd had ik niet meer ... de klok tikte onvervaard verder tegen het einde van de endeldarm aan!!
Gelukkig kwam ik op dat moment voorbij een ander klein weggetje, leidend naar een bos. Een bos, een bos, driewerf hoera ... een bos! Want ... in een bos, daar staan bomen, en tegen een boom, daar kan je ... juist ja ...

Het kleine weggetje was echter beladen met boomschors en er stonden ook bordjes met een kilometeraanduiding, wat me deed vermoeden dat dit eigenlijk een soort Finse piste was, en deze zou zo wel eens gefrequenteerd kunnen worden door wandelaars, lopers en liefhebbers van Finse pistes tout court.
Het zou dus niet zo kies zijn om je langsheen zulk een mogelijks drukke verkeersader al krochend met de broek op de enkels tentoon te stellen, en dus ging ik een beetje dieper woudwaarts, weg van het bospad.
En, halleluja, wonder o wonder, er was een uitweg! Jawel, een uitweg, aan mij geopenbaard door middel van een klein houten tuinhuisje, zomaar midden in het bos, weg van alles. Even nog keek ik goed uit of ik niet per ongeluk in iemands tuin was geklauterd, want stel je voor dat ik me daar neerzet, in het zicht van iemands veranda ... 't zou weer iets voor mij zijn!!
Maar nee, als ik al eens geluk heb is 't ineens tegoei: ik stond gewoon in een bos, en het tuinhuisje was blijkbaar een miscast van de ruimtelijke ordening. Ook de aanwezigheid van een 5-tal kleine electriciteitskastjes die in een halve cirkel van het tuinhuisje opgesteld stonden kwam een beetje bevreemdend over, maar ik bevond me niet in een positie om daar het hoofd over te breken.
En dus liet ik me wat door de knieën zakken om mijn gevoelens, evenals heel wat anders, de vrije loop te laten.

Waarde vrienden, geef toe, een bos, dat is toch beter dan een dixie-wc'tje hé? De geur van wilde bloemen, boomschors en ranke planten. De kleurenpracht van diepbruine boomstammen, groene bladeren en kleurvolle bloemen. Het geluid van knarsende takken, ritselende bladeren en zoemende insecten. Zoemende insecten ... wacht eens even ... zijn die nu niet een beetje aan het overdrijven? Zoemt het hier niet een beetje te veel? Maar, maar ... dedzju ... hier zijn zo veel bijen!! Miljaar, die kastjes, dat zijn geen electriciteitskastjes, maar bijenkorven. Lap, nu sta, allez ... zit, allez ... hang, ik hier schoon! Vlug perste ik met een laatste krachtinspanning het laatste overschot van middagmaal en avondpot de ijle lucht in, en de laatste spetter had nog niet de grond bereikt of ik zocht naar enkele bladeren die me een miniem gevoel van persoonlijke hygiëne zouden kunnen geven. Op mijn positie had ik echter enkel varenbladeren tot mijn beschikking, en iedereen weet dat het blad van een varen sporen na laat (hihi ... zelf gevonden ;-) ), dus moest ik een plan B bedenken.

Plan B: pak dan je onderbroek, veeg schoon wat schoon moet zijn en doe waar je voor gekomen bent: LOOP!

kak2Schitterend: ik had dus een plan B. Vlug m'n boxer short uitgetrokken, maar de bijen hadden me door, en was het een aroma van de welriekende dreef, ware het de oranje kleuren van m'n loopshirt (gewoonlijk draag ik blauw, nu dus flashy oranje; je kan al eens tactisch blunderen in het leven hé ...) of maakte m'n vingervlugge bewegingen indruk op het bijenlegioen, ik weet het niet, maar ze kwamen voor de zekerheid toch eens kijken.

He het verhaal afliep? Wel, al zwaaiend met een boxershort waarmee ik, vergeef me de uitdrukking, net m'n gat had afgekuist, kwam ik uit het bos gelopen, de loopbroek slechts door 1 been bevolkt want met de ander had ik gemist. Op dat moment kon ik ook vaststelling dat ik eigenlijk toch niet zó heel ver van de bewoonde wereld was, want ik stond vlak voor een huis. Inderdaad ja, zonder ondergoed (net weggegooid) en met m'n broek slechts aan één been. Vlug bracht ik me vestimentair gezien zo goed mogelijk terug in orde, en ik liep langs de enige mij bekende terugweg (langs het natuurdomein dus) huiswaarts.

Ik kwam thuis met de volgende woorden: 'Tania, ik ben terug, 't heeft wat langer geduurd en ik ben m'n ondergoed kwijtgespeeld, maar ik kan het uitleggen ... '

Dit verhaal is ondertussen reeds vele keren doorverteld in familiale en beperkte kennissenkring. Tja, zo worden legendes geboren ...

Ziezo, het einde van mijn verhaal vandaag.
Zoals ik al gezegd heb: de titel van vandaag dekte de lading met een ongekende intensiteit. Als daar maar geen kinderen van komen ...

09:28 Gepost door Geert in Lachen met Geert | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

10/12/2008

Alle dagen Kerstmis

fluo 3Het landschap langsheen mijn traditionele loopwegen veranderd steevast rond de donkere dagen die het kerstfeest omringen.
Wie nog meer donkerte verwacht komt steevast bedrogen uit, wel integendeel! Elke dag komen er meer en meer lichtjes bij; het is nog wachten op de traditionele feestversiering van de bakker en de beenhouwer en we hebben hier in Muizen een regelrechte midzomernacht.

Desalniettemin ligt het merendeel van mijn route, veelal gelegen aan de boorden van zowel kanaal Mechelen-Leuven als de Dijle, er voor het grootste deel onverlicht bij. Laat dit echter de pret niet bederven: mijn 5 reeksen interval (9' z1-z2 + 6' z3) werden vlot tegen het asfalt gekleefd en het tempo was wat ik mag verwachten in deze aanloop naar het volgende loopseizoen.
Ook mijn zondagse duurloop van 22k in z1 verliep vlot, en met een gemiddeld tempo van 12km/u sta ik op dat vlak enkele weken voor op mijn initiële planning. Samengevat: alles ok met deze jongen en er is minder reden tot paniek in mijn kleedkamer dan in de Brusselse Wetstraat.

Wat me opvalt is dat wat in de Runners World steevast als de 'tweede loopgolf' wordt omschreven, ook meer en meer op de openbare weg te bemerken valt. Tot een 2-tal jaren terug kon je de winterlopers met de vingers van één hand tellen, zelfs indien je recentelijk het slachtoffer werd van een vreselijk ongeluk in de houtzagerij. Enkele weken voor de 20k van Brussel werd het dan steevast drummen voor een plaatsje op het voetpad, overbevolkt door lopers in diverse kledijstukken die voor ons, doorwinterde hardlopers als een aanfluiting van de aerodynamica worden aanzien.
Tegenwoordig loop ik zelfs op de meest desolate plaatsen en op de meest onbevlogen uren niet meer alleen. Ook gisteren was ik vrij laat op pad, en van bij mij uit langs het kanaal richting Leuven is niet echt wat je kan bestempelen als de meest erogene aller looppaden, toch niet wanneer het pikdonker is. Toch kwam ik 2 lopers tegen. Om volledig te zijn: 2 lopers, 1 wandelaar inclusief gratis hond en 2 fietsers.
Beide lopers waren gekleed in keurige wintervaste loopkledij van een goed merk, inclusief loopmuts en lichtgewicht doch ovenwarme handschoenen. In beide gevallen ontbrak het hen echter aan enig fluorescerend materiaal!
Stel je even voor: pikdonker, een inktzwarte nacht, en je loopt weliswaar voor 75% op autovrije loopwegen, maar dit neemt niet weg dat er op die andere 25% wél aan CO2-uitstoot gedaan wordt én je moet uit de diepe donkerte wel met de regelmaat van een klok een overbelichte brug over. Ben je fluo, dan val je goed op bij de voorzichtige automobilisten (bij de andere niet, maar ja, idioten heb je in alle pluimages), maar ben je net zo zwart als de nacht waarin je loopt, dan ben je dus volledig niet zichtbaar hé. Bijna liep ik op één van de lopers die ik had ontmoet, want in het holst van de nacht focus ik op een plaats nét voor m'n voeten, gewoon om gladde plekken, diepe plassen en vervaarlijke putten tijdig te kunnen ontwaren.
Gelukkig kon ik dankzij de uitwisseling van enkele statutair bepaalde beleefdheidsvormen (hij: 'hé, pas op ... zie jij niet goed of wat? ', waarop ik: 'studeer jij voor neger op een zwarte achtergrond of zoiets? ') een collaterale botsing nog net vermijden.

fluo 1Ook de wandelaar had zich niet de moeite getroost om een beetje zichtbaar voor de dag te komen, en één van de 2 fietsers die ik mocht ontmoeten tooide zich in ware New Wave-stijl volledig in het zwart en de uitvinding van het fietslicht was hem eveneens nog niet bekend.
Het moet gezegd, de andere fietser was wél uitbundig verlicht én had een fluovest over de jas getrokken, maar 1 op 5 is zelfs bij mij flagrant gebuisd. Ik weet het, als je 1 op 5 laat herberekenen door het kabinet van minister Reynders, dan kom je waarschijnlijk uit op onderscheiding, maar mijn punt is dat wij als hardlopers wel degelijk heel wat reden tot klagen hebben op de steeds verergerende verkeersonveiligheid en de wijze waarop steeds meer gemotoriseerde medemensen zich door het verkeer slingeren, maar anderzijds zijn we toch ook zelf voor een groot deel verantwoordelijk voor onze veiligheid.

20080402-Geert-RR-JBLDaarom, mensen, wees slim: draag fluo en laat je zien!
Neem wat dat betreft een voorbeeld aan ons aller beste vriend Ronald, wereldberoemd als gadgetman bij uitstek: wanneer hij 's avonds buiten komt is hij de verpersoonlijking van een mansgeworden kerstboom. Wat mij betreft mag het op deze wijze alle dagen Kerstmis zijn!

09:28 Gepost door Geert in Kleding & accesoires | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

09/12/2008

Smiths

Wederom is de titel van dit bericht waarschijnlijk meer dan misleidend, ik weet het, en ik verontschuldig me er dan ook voor. Telkens weer dien ik eigenlijk in mijn inleiding te vertellen waarover ik vandaag nu weer eens NIET ga schrijven.
Wel nu, beste dames en heren hardlopers en aanverwanten, bij deze is het mij NIET te doen om in deze tijden van crisis en economische rampspoed een noodlijdend bedrijf een handje toe te steken. Ik weet eigenlijk zelfs niet of Smiths een bedrijf in moeilijkheden is.
De banksector, ja die heeft het moeilijk. En dat de auto-industrie zichzelf aan het opvreten is kan ook al geen geheim meer genoemd worden. De bouw, ook weer zo een bedrijfstak die maar met moeite boven water blijft. Maar over productie-inkrimping bij producenten van fijngesneden plakjes aardappel en hun toeleveranciers hoor ik vooralsnog geen negatieve berichten.

Allez, dat valt dan toch al mee!

Maar, zoals gezegd, ik ga daar eigenlijk NIETS over zeggen. Waar ik het WEL even wil over hebben?
Ah ja, bijna vergeten te zeggen ... sorry, mijn schuld ... ik wil even enkele woordjes wijden aan een groep die een groot deel van mijn jeugd vorm heeft gegeven en naar wiens woord en kapsels ik mijn tienerjaren heb geleefd: The Smiths!

Waarom de Smiths? Waarom vandaag? Geduld, beste vrienden, al jullie vragen en zoveel meer worden dadelijk beantwoord. Neem even iets om te drinken, met nog een klein knabbeltje misschien? Zet jullie even makkelijk ... kies voor een kussen dat niet te hard is maar toch genoeg steun kan bieden.
Klaar?
Owkeeee ... hier gaan we ...

Lenne, mijn oudste dochter die op de rand van haar 11de levensjaar staat, heeft van de goede Sint afgelopen zaterdag een MP3-speler gekregen. Dit was zowat het topitem van haar voorkeurslijstje, dus ze was werkelijk in de wolken. Ik ook, want onvermijdelijk komt ze met zoiets tot bij mij ondat ze hulp nodig heeft bij het bevolken van het geheugen van deze nieuwe aanwinst, wat mij als vader weeral voor enkele weken van mijn gevoel van nutteloosheid verlost.
Pas op, als ons Lenne iets vraagt, dan vraagt ze het goed. En dus gaf ze mij een lijstje met, hou jullie vast, een dikke honderd nummers. Of ik die even op haar MP3-speler wilde zetten ...

Nu, een heel deel van die liedjes hebben we wel ergens op cd staan, maar da's nog altijd geen MP3-formaat, en daarbij, zoek die cd's allemaal maar eens bij elkaar ... op die tijd heb ik verdorie een half dozijn naalden in de moeder aller hooibergen gevonden!
Gelukkig bestaat er zoiets als YouTube en de YouTube Downloader, en dus ging ik gisterenavond naarstig aan de slag, met als voornaamste motief om zo hoog mogelijk in mijn oudste oogappel haar achting te stijgen. Toegegeven, ik heb goeie punten nodig, want ons Lenne heeft nog niet eens zo lang geleden inzage gekregen in mijn vroegere schoolrapporten, en ze begint zich nu al luidop af te vragen of ik wel haar biologische vader kan zijn, dich dit geheel terzijde ;-)

Waar waren we? Ah ja, naarstig opzoeken op YouTube ...
Het is nu wel zo dat wanneer ik op YouTube begin rond te neuzen, ik steeds nieuwsgierig op zoek ga naar wat er op deze moderne mediatheek allemaal aan restanten van mijn eigen geschiedenis te vinden is.
Zo zocht ik eerst naar Siouxsie & The Banshees (Spellbound ... het blijft na al die jaren gewoon even krachtig hé ...), maar onvermijdelijk kwam ik toch ook bij de Smiths terecht.
Moest je mij vragen welke mijn favoriete groep, zanger of zangeres is, ik zou er niet eenduidend kunnen op antwoorden, maar ik garandeer dat The Smiths steeds bij de top 5 staan. Waarom weet ik eigenlijk niet. Ik denk dat zijn gewoon met de juiste looks en de juiste sound op het juiste moment in mijn leven zijn gestapt.
Vroeger, toen ik een jaar of 16 was en de dieren nog met elkaar in stenoschrift communiceerden, was ik dan ook enorm trots op mijn indrukwekkende haarkuif en ik probeerde steevast om mijn stem te doorspekken met een zweem van melancholie, wat er anderen zeer dikwijls heeft toe aangezet me te vergelijken met Morissey.
Het is ook makkelijker om luidkeels en zo vals mogelijk mee te zingen met het rauwe en niet toonvaste (is het tegengestelde van 'toonvast' 'toonlos' of niet?) keelgeluid van Morrisey dan een ode aan de zonnebloem van Céline Dion perfect te kopiëren.
Een liedje van The Smiths vals zingen? Dat hoort zo!

salfordladsclub_smithsMaar geef toe, pareltjes van zinsnedes zoals 'She said ... eh, I know you and you cannot sing. I said: that's nothing, you should hear me play piano', 'And when you're so funny, then why are you on your own tonight? I know, 'cause tonight is just like any other night, that's why you sleep alone, tonight!' en waarheden in de trant van 'Some girls are bigger than others ...' zijn niet breed gezaaid op hedendaagse soundtracks van High School Musical of op platen van Rihanna (waarvan ik gisteren ook wat op MP3 gezet heb; soms moet je je hart durven verloochenen om de liefde van je dochter te winnen ...).


In toeval geloof ik niet, maar ik was wél aangenaam verrast toen ik deze ochtend op weg naar 't werk reed, en er plots, tussen tijdingen van onheil, ontslagen en bewijzen van regeringlijke incompetentie door een nummer van The Smiths op Radio1 werd gedraaid.
Na al wat we de laatste dagen over Bert Anciaux hebben mogen lezen ware 'Bigmouth strikes again' misschien toepasselijker geweest, maar toegegeven, in deze donkere decemberdagen waarop te veel mensen moeten horen dat ze niet meer gewenst zijn op hun respectievelijke werkvloeren is de keuze voor het enig mooie 'There is a light that never goes out' de enige juiste.

En zo werd me onderweg naar Brussel duidelijk dat ik vandaag iets moest schrijven over The Smiths; God's wegen zijn ondoorgrondelijk, en zo is het ook gesteld met de playlist van Radio 1 ...

07:49 Gepost door Geert in Muziek | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

08/12/2008

Booster

Om maar meteen alle geruchten de kop in te drukken: nee, ik heb geen hondje gekocht. En trouwens, ik vind 'Booster' geen mooie naam voor een hond!

Tussen ons gezegd en gezwegen, je zou in deze tijd van het jaar wel gek zijn om een hondje te kopen, een kat te steriliseren of zelfs maar een mentaal achteruitgestelde goudvis een truukje te leren!! In de aanloop naar het offerfeest draait Gaia immers overuren, en elke vrijheidsbelemmering van een gevleugelde, gevinde of geviervoeterde medebewoner van onze steeds meer vervuilde planeet staat synoniem voor een zelfgetekend doodsvonnis.
Persoonlijk heb ik het trouwens ook maar niet met heel het offerfeest-gebeuren: allez, zeg nu zelf: een schaap zonder verdoving afslachten, met als enige motief omdat er ooit eens, ondertussen ook al dik vijftienhonderd jaar geleden, een allochtone werkloze die zelfs te lui was om zijn baard te knippen een boekske heeft geschreven over wat hij allemaal tof vond en wat niet. Dat ze voor mijn part zichzelf opblazen in hun eigen vrije tijd, protestacties tegen hoogbouw in New York op het getouw zetten of de oren van rijke industriëlen hun hoofd zagen zoveel ze willen, maar als ze onschuldige schapen raken, dan raken ze mij!
Gisteren heb ik trouwens nog zo een matjesbidder bij de plaatselijke schapenboer bij ons in het dorp gezien: te tam om te helpen donderen gedurende driekwart van het jaar, maar gisteren stond hij daar wel als een hyperkinetisch wonder te huppelen bij het aanschouwen van zoveel schapenpracht. En begrijp me nu weer niet verkeerd hé; ik heb geen probleem met godsdienst van welke achterhaalde strekking dan ook, maar ik heb een grondige hekel aan elke vorm van fanatisme en het bijna automatisch hiermee gepaard gaande schijnheilige van geloofsvormen, en laat net dàt het niveau zijn waar we in deze moderne tijden weeral naar afglijden.

Zoals jullie uit de bovenstaande inleiding wellicht allemaal kunnen afleiden: vandaag schrijf ik een stukje over loopkousen!
Nee hoor, geen sokken gefabriceerd uit 100% schapenwol en al helemaal geen voetgarnituur dat op plechtige wijze met de tippen naar het Oosten dient gedragen te worden, maar doodgewone loopkoousen.

Alhoewel, eigenlijk zijn het geen kousen, want de voeten zijn niet bedekt ... noem het eerder 'beenstukken'.
In de aanloop  naar mijn meest recent gelopen marathon, die van Venetië, had ik af te rekenen met een spierscheur in de kuit. Nu heb ik eigenlijk al heel lang op chronische wijze van mijn kuitspieren, die eigenlijk, zoals testen hebben uitgewezen, een beetje te zwaar en niet genoeg geproportioneerd zijn om blessurevrij voor marathons te kunnen trainen. In de winter heb ik trouwens minder last van mijn onderbeenlijke achterkant, want dan loop ik met van die lange x-socks, en een wintertight houdt de boel ook al beter samen dan de korte zomerbroekjes die in m'n kast liggen.

Nu kan je die x-socks energizers ook wel in de zomer dragen, maar uitgenomen tijdens het reeds lang vervlogen stukje op de geschiedenisbalk dat we met z'n allen de renaissance noemen trekt dat op niet veel, laat staan dat je als stoere loopatleet overkomt.

boosterTijdens de beurs van de Venetië-marathon heb ik echter dé oplossing gevonden: de Booster van BV Sports!

Niet voor iedereen onbekend, want ik meen al foto's van Betty gezien te hebben waarop ook zij geportreteert wordt met Boosters aan de gespierde kuiten, maar toch hoor je er niet zo veel over vertellen.

Nu, ik moet zeggen, van mij krijgen deze beenstukken niets dan lof!! Het grote visuele verschil met de x-socks energizer is natuurlijk het ontbreken van een veilig onderkomen voor jullie poezelige teentjes, maar eigenlijk kan je beide producten langs geen kanten vergelijken. De Boosters hebben een veel betere pasvorm, en je voelt de drukpunten ook veel beter. Tijdens het lopen voelen ze net als een soort 2de huid, en ik kan niet zeggen dat ik al één keer last heb gehad van stijve kuiten sinds ik met mijn nieuwe ontdekking train.
De kleuren zijn ook wat modieuzer: buiten de hier afgebeelde blauw-rode variant heb je ook in het grijs-groen en grijs-grijs.
Belangrijk is evenwel dat je eerst je kuiten deftig laat opmeten, want als ze te groot zijn dan hebben ze niet veel zin, en bij de aankoop van een te kleine maat gaan ze eerder blessures veroorzaken dan voorkomen.

booster prorecupNog van BV Sport heb ik de ProRecup-sokken gekocht, te dragen tijdens de eerste 2 uren na een wedstrijd of zware training. Deze sokken (lijken dan weer wél erg hard op die lange x-socks) zouden de afvalstoffen uit je gepijnigde onderbenen wegvoeren en de recuperatie bevorderen. Ik heb nog geen persoonlijk onderhoud met mijn afvalstoffen gevoerd over de vraag hoe zij hierover denken, maar ik kan alleen maar vaststellen dat ik inderdaad veel sneller recupereer wanneer ik ze draag! Daags na de marathon van Venetië kon ik reeds trappen op en af klauteren ... ok, misschien niet met de flair van een afgetrainde flamenco-danser, maar geef toe dat een rustige waggeleend ook zo z'n charmes heeft.

In naam van alle overlevende schapen en de verdelers van BV Sport (die me overigens niet sponseren; ik ben gewoon een tevreden gebruiker!!) dank ik jullie allemaal vor jullie onverdeelde aandacht!

08:53 Gepost door Geert in Kleding & accesoires | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

06/12/2008

Doelen voor 2009

sintEnkele weken geleden konden jullie hier reeds mijn ambitieuze doelen voor 2009 lezen. Zo ongeveer elk PR uit het lijstje rechts van dit bericht zal er moeten aan geloven, zoveel is zeker.
Nu is het wel zo dat enkele van mijn persoonlijke besttijden zo lamentabel slecht zijn dat zelfs een éénvinnige steur tegen de stroming in sneller zwemt, en om de uitdaging er een beetje in te houden heb ik achter elke tijd een gewenst nieuw PR gehangen. Uiteindelijk maak ik het me op deze manier gemakkelijk: geen excuses, geen gezever ... worden de doelstellingen niet gehaald dan is de opdracht niet geslaagd. Punt!




Het overzicht:

     afstand          huidig PR          doel-PR     
       10k               41'15"               39'59"
       15k             1u08'54"           1u04'59"
     10mijl            1u08'27"           1u07'30"
       20k             1u32'12"           1u25'00"
1/2 marathon      1u32'11"           1u28'59"
    marathon        3u15'07"           3u09'00"


Als ik van deze doelstellingen er 5 kan halen is 't ook goed hoor; ik ben een simpele boerenjongen en hoef dus niet te hoog van de (boeren)toren te blazen, ons land telt al windbuilen genoeg.

De eerste 3 maanden, zo tot aan de Utrecht-marathon, staan al vast, en potentieel kunnen hier reeds 3 records sneuvelen:
eerst en vooral een 10 kilometer op 25 januari (voorlopig is Uithoorn de beste tip die ik heb binnengekregen .... thx, Bjorn!), 3 weken later op 15 februari een halve marathon (tips zin welkom!) en tenslotte op 8 maart, uiteraard, de 20k van Alphen. Een 3 op 3 zou mooi zijn, maar het voornaamste is natuurlijk toch Utrecht.
Het moreel is goed, het vertrouwen is er, nu nog leren lopen ...

Ah ja, de prent hierboven heeft niks met mijn blogje te zien ... 'k vond 't gewoon toepasselijk voor de tijd van het jaar en ik gebruik toch al zo weinig beeldmateriaal ...

12:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

05/12/2008

Telex van de Week (21)

telex--start--
sire, er zijn geen sportbelgen meer
--stop--
ok, we hebben wel de beste veldrijder in huis
--stop--
en de beste ruiter
--stop--
en absolute wereldtoppers in zowel het zwaarste roeinummer als in triathlon
--stop--
maar niemand die in aanmerking komt om de Nationale Trofee voor Sportverdienste te winnen
--stop--
spijtig dat de politieke 5-kamp niet in aanmerking kan komen
--stop--
Bert Anciaux had dan wel de trofee, volkomen terecht overigens, gekregen
--stop--
geef toe: zowel in de 100 meter liegen, het kazakkendraaien op lange afstand, het hoogzeveren, het postjespakken als op de demagogie in klein bad bereikt hij ongekende hoogtes
--stop--
ga maar eens na: begonnen bij de VU, afgesplitst met iD21 om via VU&ID en Spirit (niet te verwarren met de gelijknamige Disneyfilm want paarden zijn wél sympathiek) met de Vlaams Progressieven (namen bedenken: ook een Olympische discipline ten huize Anciaux) tot op de SP-a te komen.
--stop--
en nu wordt hij dan volbloed socialist, of wat??
--stop--
heb net even zijn schoolresultaten bekeken ...
--stop--
flagrant gebuisd in het keuzevak 'geloofwaardigheid', onze Bert
--stop--
zou de goede Sint trouwens van de paus bij de socialisten mogen langsgaan?
--stop--
of bij draagmoeders?
--stop--
't is toch weer iets ... blijkt dat veel Nederlanders in Vlaanderen kindjes komen bestellen
--stop--
via kunstmatige insiminatie ...
--stop--
hoe doen ze dat?
--stop--
via een postorderbedrijf?
--stop--
of via internet??
--stop--
'klik hier om uw zaad te uploaden'
--stop--
vergeet niet om 'I declare to have read the terms of ejaculation' aan te vinken, anders lukt 't niet zo goed ...
--stop--
en bij ons wordt dan die brave mevrouw die al die eiloze Nederlandse gezinnen wil helpen in de gevangenis gezet
--stop--
wat is haar misdaad dan wel?
--stop--
zij heeft een tweeling gebaard, die bij haar werd verwekt met het zaad van verschillende mannen, en die had ze dan aan 3 verschillende gezinnen doorverkocht!
--stop--
kijk, waar ik werk noemt men zoiets optimalisatie van de productie-omgeving ...
--stop--
maar kom, ze zit dus gevangen
--stop--
wat uiteindelijk nog wel een leuke omgeving is om te vertoeven tegenwoordig
--stop--
je kan je niet alleen gratis inschrijven op www.prisoners.be, een nieuwe datingsite voor gedetineerden ...
--stop--
het is er ook veilig, want moordenaars kom je daar tegenwoordig niet meer tegen
--stop--
want die zitten, om de overbevolking van de gevangenissen tegen te gaan, lekker thuis
--stop--
in theorie met een enkelband onder electronisch toezicht
--stop--
maar, wonder o wonder, er zijn niet genoeg enkelbanden
--stop--
komt dit omdat gevangenen statistisch gezien over meer enkels beschikken of zijn er gewoon te weinig enkelbanden?
--stop--
Joost mag het weten, maar hij is niet thuis dus kan ik het hem niet vragen!
--stop--
toch heb ik een kleine suggestie ...
--stop--
als we nu eens strafbare draagmoeders huisarrest geven, en de pedofielen samen met hun favoriete knuffels in de cel gooien?
--stop--
pas op hé ... ik wil niet verkeerd verstaan worden ...
--stop--
niet ALLE pedofielen moeten opgesloten worden van mij ...
--stop--
ik zou niet willen dat er door mijn kleine tip geen enkele kerkdienst meer kan doorgaan ...
--stop--
aan alle brave kinderen: succes met de oogst vannacht!
--stop--
bon, tot daar mijn kijk op de actualiteit voor deze week
--stop--
aan alle stoute kinderen: niet bleiten ... jullie hebben jullie plezierke al gehad!
--stop--
ajuis en tot de volgende Telex!
--full stop--

09:48 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

04/12/2008

Kuifje in Rusland, deel 4 (slot): Lachen met Kuifje.

Waarschijnlijk tegen alle verwachtingen in, maar ik heb mezelf daar weeral een paar keer te kijk gezet. Niet dat het mijn schuld was hoor. Zeg nu zelf: als er in een hotel 2 liften staan, dan zijn die toch doorgaans netjes NAAST elkaar ingelant?
Niet dus in het Kempinsky-hotel ... daar staan de liften tegenover elkaar. Ik ben al zo makkelijk gedesoriënteerd, dan lappen ze mij zoiets. Telkens ik boven kwam op de 5de verdieping (dat was wel de juiste, zover was ik toch al) draaide ik de verkeerde richting uit. Niet zo erg, ik weet het, behalve dan die keer dat ik het zag dat het kamermeisje mijn kamer (neeje, niet zichzelf ... enkel de kamer!!) aan het klaarmaken was voor de nacht.
Met een geduldige glimlach om de lippen en een nonchalante houding à la 'doe maar rustig aan, je bent goed bezig!' wachtte ik met één schouder tegen de deurstijl leunend het moment af dat zij klaar zou zijn en ik de veilige warmte van m'n kamer voor mij alleen zou hebben. Met een vriendelijke hoofdknik gebaarde ze me na een 3-tal minuten dat alles ok was. Zij kwam dus buiten, liet de deur open, en ik ging binnen.
Jaja, in de verkeerde kamer godverdomme! Niet gelovend in mirakels had ik meteen door dat mijn grijsblauwe Samsonite onmogelijk uit zichzelf in een donkergroene Delsey kon veranderd zijn, dus ik maakte me zo vlug mogelijk uit de voeten. Je had het gezicht van dat kamermeisje moeten zien toen ik bijna die kamer uit vloog; ik herinner me niet dat ik heel veel tapis plein geraakt heb in mijn poging om zo vlug mogelijk daar buiten te geraken. Verontschuldigend mompelde ik nog zoiets als 'sorry, wrong room', en we vervolgden elks onze eigen weg. Vlug m'n eigen kamer opgezocht, en eigenlijk kon ik nog hartelijk lachen met m'n eigen stomheid. Tja, alles went zeker?
Een kwartiertje later werd er op m'n deur geklopt ... stond dat kamermeisje daar: ze kwam m'n kamer nachtklaar zetten. Je had haar moeten zien ... hilarisch. Echt vertrouwen deed ze het precies niet ;-).

Ik ga jullie niet vervelen met alle verhalen over hoe ik verloren ben gelopen in mijn hotel; uiteindelijk heeft dat niets met het land, maar veeleer met uw nederige dienaar -annex reporter- te maken.

Wél leuk is dat je in Rusland ook zélf heel veel grapjes kan uithalen die bij ons nooit geloof worden.
Bij één van mijn vorige bezoekjes had ik eens een collega wijsgemaakt dat het wel eens oorlog zou kunnen zijn. Ik heb hier al eens uitgelegd dat elk Russisch bedrijf over een intercom moet beschikken waaruit regeringsmededelingen kunnen gesproeid worden hé? Awel, vlak na de installatie hiervan moest dit uiteraard getest worden.
Als test wordt er, uiteraard, een Russische tekst voorgelezen. Ik weet niet dewelke, 't kan evengoed iets in de trant van 'Jantje zag eens pruimen hangen' zijn, maar ik  vertelde mijn collega dat ik meen verstaan te hebben dat de berichtgeving over een oorlog sprak. Je had hem moeten zien toen er een half uurtje later een helicopter op een 30-tal meter van het gebouw waar we ons bevonden landde ... als ik een chrono én een deurwaarder had bijgehad dan was het nieuwe WR op de 100 meter een feit ...

Nog lachen? Kan altijd ... het enige wat je nodig hebt is een overijverige douanebeambte, steevast met de looks van Raging Olga, en een Kuifje. Deze keer was ik vergeten om een visumdocument in te vullen. Ik heb wel een visum in m'n paspoort, maar daarbuiten moet je nog een apart documentje invullen, dat je tijdens je ganse verblijf (in theorie) moet bijhouden. Tegen dat ik doorhad wat die brave mevrouw van me wilde had ze er al een overuur opzitten denk ik. Maar het viel nog mee, want ten tijde van mijn vorige bezoek had ik me van maand vergist bij het invullen van dit document. Leg het maar eens uit, wanneer je het land wil verlaten terwijl je er volgens je document nog niet eens bent ingekomen ...

Kom, tijd om met iemand anders te lachen ... deze reeks zit er op. Als er ooit eens iemand met zin voor avontuur wil meegaan, laat iets weten: ik heb nog een openstaande betrekking voor een goede engelbewaarder!

Do svidanya, en morgen is er weer een Telex!

09:41 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

03/12/2008

Kuifje in Rusland: Kuifje sport.

Wat voorafging:

Kuifje staat dus aan de uitgang van zijn hotel, en draagt enkel een training. Niet écht de perfecte garderobe om een Russische winter binnen te stappen, maar het was niet anders.

Hoe is het zo ver gekomen?

Wel, net als Marathon Geert, de ééneiige tweelingsbroer van Kuifje, wil onze held voor 4 dagen al wel eens een toerke gaan lopen. Sommige steden hebben een prachtig en groot stadspark dat perfect aan de eisen voldoet, Sint Petersburg heeft dit, althans in het centrum, niet. Perfet alternatief in zulke gevallen is de loopband in de fitnessruimte van het hotel.
Op de eerste avond kon ik echter alleen maar vaststellen dat die het niet naar behoren deed. Elke 4de stap haperde het tapijt een beetje, wat reeds na 20 stappen serieus op m'n zenuwen begon te werken.
Ik deed dus terug m'n (lichte) training over m'n loopkleren aan en ging naar de receptie om te vragen waar er in de buurt een fitness centrum was. Buiten lopen was geen optie want ik had geen winterloopkleren in m'n bagage gestoken.
Bleek dat er op zo'n 15 minuutjes goed doorstappen van het hotel een grote fitnesszaal was, dan nog in een deel van de stad waar ik m'n weg ondertussen goed ken (voor de kenners: in Kazansky Prospect). Reeds half verbolgen door het tijdsverlies nam ik niet de tijd om me deftig om te kleden en ging ik op pad, het juiste adres netjes in het hoofd geprent.
Je had me daar moeten zien stappen: idereen warm ingeduffeld, ik in een lichte training met een loopshirtje daaronder, bij elke stap meer en meer blauw wordend.
Uiteindelijk was ik wel tevreden over m'n eindbestemming: een sporttempel met alles erop en er aan, ik schat een 10-tal loopbanden rijk.
De hele onderneming om de mensen aan de receptie duidelijk te maken dat ik 3 keer in die week zou willen komen en dit zo goedkoop mogelijk bespaar ik jullie, maar na een half uurtje onderhandelen werd ik toegelaten, en tot het einde van 2008 ben ik dus een volwaardig lid van Planet Fitness in Sint Petersburg. Hoera, hoera!
Ik dus vlug m'n training uit (had de sleutel van een opbergkastje gekregen), en dan stond ik daar met m'n loopkousen, loopbroek en loopshirt. Niet zo speciaal, maar ik moet wel toegeven dat ik nogal wat bekijks had met m'n blauw-rode beenstukken (hierover in een later blogje meer) en witte x-socks met oranje details. Ergens vermoed ik dat de mensen me eerder in een gay parade dan in een fitnesszaal hadden verwacht, maar kom, het voornaamste was dat ik het heilige schema ook in Rusland zou kunnen volgen.

Nu was er slechts 1 loopband vrij. Niet getreurd, want da's meer dan genoeg voor deze jongen. Er lag wel een geplastificeerd papier op, met een heleboel mooie Russische woorden, maar daar had ik niet zo veel boodschap aan: ik wilde trainen!!
Na 10 minuten geprobeerd te hebben om leven in die drommelse machine te pompen werd me vrij duidelijk wat het papier daar lag te doen: iets zegt me dat er zoiets als 'Kieke, zie je niet dat deze machienski niet werktevitsj??'. Ik had nog niet genoeg bekijks ... en dus ging ik maar even in m'n spandex klederdracht wat met gewichtjes spelen, net zolang tot er een loopband vrij kwam.
Goeie training afgewerkt, daar niet van, maar het is niet zo leuk dat iedereen je zit aan te staren omdat je buren er een tempo van iets halverwege de 8 en de 9 per uur terwijl je zelf een half uur aan 15 per uur licht door te rammen. Gelukkig was er geen psychiater in de zaal; ze hadden me anders niet laten doen, vrees ik.

Na die eerste training wilde ik uiteraard een lekkere douche nemen ... kon ik dus eerst nog om een handdoek gaan bedelen, want in mijn zeven haasten was ik uiteraard vergeten van die uit het hotel mee te nemen. Propere kleren had ik ook al niet, dus ik zonder onderbroek en zonder shirt terug naar het hotel. Fris, fris, fris dat dat was ... brrrrrrrr ...
En dan moet je nog goed opletten dat je niet uitschuift. Ik zat de hele tijd maar te denken dat als ik nu een tuimeling maak en m'n trainingsbroek afzakt, ik waarschijnlijk wel in de krant zou komen: 'Belgische zakenreiziger komt met geslacht vast te zitten in riool Kazansly Prospect!' ... ik zie het al zo voor me!!

's Anderendaags ben ik weer gaan trainen, deze keer maar wel mét warme kleren aan, een handdoek ... goed voorzien, zoals ze zeggen. Uitgenomen bij het omkleden, waarbij ik het kopje warme thee van mijn kleedkamerbuur per ongeluk omver stootte zelfs zonder noemenswaardige incidenten. Best wel grappig anders: diene Ruski begon me daar in't Russisch van alles toe te brullen, en ik kreeg hem pas gekalmeerd toen ik met een rustige stem inhet Nederlands een vrij nauwkeurige recensie gaf van de laatste aflevering van De Bereboot die in mijn geheugen nog steeds levendig opgeslagen zit. Ik moet zeggen: hij verschoot ;-).

Geen incidenten in de fitness, maar wel in het terugkeren naar het hotel: bijna aan de hoofdstraat aangekomen (Nevski Prospect, vergelijk het met de Champs d'Elysées in Parijs maar dan zonder Fransen) zag ik 2 jongemannen een poging ondernemen om een ietwat oudere man van z'n laptop te beroven. Eén van de 2 snoodaards probeerde zogezegd om het slachtoffer magazines te verkopen, hierbij zijn mikpunt zoveel mogelijk aanrakend, terwijl zijn kompaan langs achter reeds de computertas van de buitenlander (je zag het duidelijk) had opengeprutst en bijna aan de laptop zelf kon. Toen ik het volledig doorhad (bij mij duurt dat meestal een tijdje; 'k ben nooit gene rappe geweest ...) had ik de reactie om naar hen toe te gaan en me te bemoeien met de situatie. Geen goed idee, ik weet het, maar toen ik naast hen stond en in m'n beste Russisch 'Stop het, kalf!' riep was het reeds te laat. Je moet me begrijpen, ik spreek niet zoveel Russisch, en als beledigende woorden ken ik alleen 'kalf' en 'pedofiel' ... geef toe dat m'n keuze nog zo slecht niet was. Nu, met mijn accent werden mijn gevleugelde woorden waarschijnlijk eerder verstaan als 'Hop flep, kotelet!', maar het resultaat was er: de 2 boeven stopten met wat ze bezig waren.
Het enige probleem was dat ze nu met 2 voor mij kwamen staan, duidelijk met hun ogen overleggend wat ze met me gingen aanvangen. Pas op hé, ik was wel bewapend met een ondergezwete onderbroek, een paar loopschoenen en een kleddernatte handdoek, maar niets uit dit arsenaal leek hen echt af te schrikken.
Het is algemeen bekend dat het menselijke brien in stresssituaties razendsnel oplossingen kan bedenken, maar verder dan 'Goe bezig, Geert, eueueuh, Kuifje, je bent een genie ... wat nu????' kwam ik toch niet. Gelukkig zijn er ook nog eerlijke Russen, en een exemplaar van deze laatste soort had ook heel het tafereel gezien, en kwam naast me staan, niet zonder eerst zijn schouder tegen de rug ener mijn belagers geplant te hebben.
Oef!
De 2 onverlaten riepen nog wel wat, en hoewel geen van beide scheldwoorden die ik ken er bij waren besefte ik dat ik die dag geen vrienden voor het leven zou maken, maar ze zochten toch ook hun heil in de aftocht.

Bijna kon ik hier een berichtje schrijven over de eerste internationale bokskamp van Kuifje, maar ik ben ook wel blij dat het niet zo ver is moeten komen!

Morgen het slot in mijn Rusland-reeks: lachen met Kuifje!

10:29 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02/12/2008

Kuifje in Rusland, deel 2: Kuifje en het sterrendom.

Kuifje in Rusland, deel 2 ... vandaag begeven we ons tussen de sterren!

Toen ik vorige week voet in mijn 'stamhotel' zette, bleek er ongewoon veel drukte te heersen. Blijkbaar had de voetbalploeg van Zenith Sint Petersburg hetzelfde nederige onderkomen als Kuifje geselecteerd om er de avond voor hun wedstrijd tegen Juventus Turijn door te brengen.
Eens ingecheckt ging ik naar de lift. Stond daar een meneer die me eigenlijk vaag bekend voorkwam. Ik kan dit voor hebben in mijn eigen geboortedorp, aan de boorden van de Baltische zee is dit eerder een uitzondering, temeer omdat het heerschap netjes getooi was in een training van de lokale voetbalploeg.
Maar kom, sociaal als Kuifje is onstond al vlug een gesprek en bleek dat ik de hulptrainer van Zenith, een Nederlander, voor me staan had.

Om dit verhaal kort te maken, ik wenste hem succes met de wedstrijd, maar persoonlijk vond ik hem eigenlijk toch niet zo'n sympathiek man, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik een natuurlijke aversie heb tegen 60-plussers die denken dat hun gespijsde bankrekening een permanent excuus is om vrouwen met slechts één derde van hun levenservaring lastig te vallen. En nee, vraag me niet naar details.
Anderzijds vond ik het wel leuk dat ik zo eens een keertje een bekend iemand tegen het lijf loop; 't valt me niet alle dagen voor.

Na een beetje op de kamer gerust te hebben, had ik het plan opgevat om eventjes de beentjes uit te slaan. Beneden in de lobby was het nog steeds een drukte van jewelste, want de Zenith spelers alsmede de voltallige technische staf begonnen zich zo stilletjes aan op te maken om naar het stadion te vertrekken. Nu heeft Kuifje wel ervaring met het zoeken naar sigaren van de farao of naar de schat van Scharlaken Rackham, in de omgang met idolen en/of fans kan hij niet op een enorm uitgediepte ervaring bogen.
Groot was dan ook mijn verwondering ten ik de draaideur van het hotel uit -eueueuh- draaide. Stond daar een mini-horde van een man of 30-40, bestaande uit vaders met kleine kinderen en late tieners, fototoestel in de aanslag, notaboekjes samen met de pen klaar, en allemaal steevast getooid in de onvermijdelijke blauw-witte kleuren. Op het moment dat de draaideur zich in beweging zette leek het alsof deze homogene groep gezamelijk uit een winterslaap ontwaakte, en het was duidelijk dat ze iemand anders verwacht hadden. Een enkeling met zeer late reactie was nét niet op tijd om de stuiptrekking van zijn wijsvinger tegen te houden, en aldus heeft toch één fan een foto van mij genomen, maar of het echt de bedoeling was (in mijn verbeelding uiteraard wel ;-) ).

Nu moet je weten dat het ginder winter is, en een winter daar is niet als een winter hier. Iedereen stond daar dan ook in een ferme winterjas en lekker wollen sokken. En ik, ik stond daar in mijn trainingske.
Hoe het komt dat ik daar in mijn training stond? Ahaaaa ... dat lezen jullie morgen in deel 3: Kuifje sport!

07:28 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

01/12/2008

Kuifje in Rusland, deel 1: Kuifje en de Russen.

Vorige week heb ik mijn boterham in Sint Petersburg gaan verdienen.
Het is altijd wel zo dat ik het een en het ander meemaak, soms plezante dingen, soms minder plezante, maar als ik mijn hoofd in Rusland laat zien, dan is 't zeker altijd prijs.

Ik zou alles in één verhaaltje kunnen gieten, maar ik krijg nu al regelmatig de opmerking dat mijn berichten dikwijls te lang zijn, vandaar dat ik het idee had om mijn tripje van vorige week in 4 delen op te splitsen. En van wie anders dan de bekendste Belg op Aarde zou ik de naam kunnen ontleden om deze serie van een naam te voorzien!? Vandaar dus: Kuifje in Rusland.
Vandaag deel 1: Kuifje en de Russen.

Russen zijn straffe gasten, zoveel is zeker. Al wie mij komt zeggen dat het verkeer in Istanbul waanzinnig is, ieder die beweert dat de gebouwen in Londen impressionant zijn of elke onverlaat die blijft zweren dat hij nog nooit zoveel drukte heeft gezien als op de Champs d'Elysées, die zegt eigenlijk dat hij nog nooit in Sint Petersburg is geweest.
Tjonge, tjonge ... waanzinnig. En temidden van al die waanzinnigheid werd ik dus vorige week gedropt. Lachen met Geert -euh Kuifje-? Vast en zeker, maar dat hou ik voor donderdag. Vandaag iets meer over de Russen zelf.

Nog nooit heb ik een volk gezien dat zo plichtsbewust en proceduregericht tewerk gaat as de Russen. Het duurt misschien lang voordat je ze aan de gang krijgt, maar eens ze duidelijk weten wat er van hen verlangd wordt, dan heb je dus de beste mensen om een project mee te starten. Ze zullen nog liever iemand vermoorden dan van een vaste procedure af te wijken. Het enige probleem is dat ze nogal eens van procedure durven veranderen, dikwijls van vandaag op morgen. Zo heb ik al eens met een 'verkeerde badge' aan de security van onze Russische fabriek gestaan. De dag voordien was die badge nog volledig geldig, één dag later moest 't een andere kleur zijn. Geen special reden, maar de firma die instond voor de security had doorgekregen dat de badges niet meer wit maar geel moesten zijn, punt uit. En als je dan denkt dat je die gele badge op dezelfde manier krijgt dan die witte, nauwelijks 2 weken voordien ... ho maar; niets is minder waar.
Een ander markant voorbeeld: in heel Rusland is het voor elk bedrijf, van St Petersburg tot hetr uiterste puntje van Siberië verplicht om een soort van intersysteem te installeren, waarop één of andere functionaris live vanuit Moscou een bericht kan sturen. Dit bericht is dus in elk bedrijf in heel dat land te horen, op hetzelfde moment.
Ik vermoed dat ze dit enkel gaan gebruiken in geval van ernstige problemen, dus een bericht à la 'это война' (het is oorlog) behoort tot de mogelijkheden. Hoewel, in mijn binnenste blijf ik hopen op een 'сигнализация, Путин оставляет пердеть' (Alarm, Poetin laat een scheet). Dit zou niet zo verwonderlijk zijn, als je ziet wat ze daar allemaal in hun soep kieperen. Lekker, dat wel, maar niets ontziend!
Maar genoeg gezeverd, stel je een dergelijk systeem eens in België voor ... een land waar het geografisch eigenlijk een pak makkelijker zou moeten zijn om sulks te organiseren! Eerst komt er al een discussie over de kleur van de boxen (geel en zwart gaat niet, want dat zijn de kleuren van Vaanderen, rood gaat ook  niet, want te socialistisch, wit te flets, blauw te liberaal, groen te bruin en bruin te beige, enfin ... discussie alom!), daarna over waar die moeten hangen (boven de secretaresse, neeje, links? zeker niet!, rechts? politiek incorrect!, en zo gaan we door ...), dan gaan we over tot wie die toestellen mag installeren (openbare aanbesteding, dus gaat het contract voor de electrische installatie waarschijnlijk naar een waterzuiveringsbedrijf, de procedure wordt geschreven dor de NV Analfabetisme, de toestellen worden geleverd door een voedingsbedrijf, ...).
Enfin, 5 jaar later zullen de eerste toestellen lekker neutraal geïnstalleerd worden in Bergen, naast de deur Van Elio 'toutes les enfants ont gangé' Di Rupo, om dan vast te stellen dat ze niet compatibel zijn met de eerder veel te duur aangekochte centrale die reeds al die tijd doelloos in Brussel staat te verroesten.

Maar kom, we zijn hier bezig over het échte Rusland, niet over de kleine kopie aan de Noordzee...

De Russen dus. Russen zijn fiere mensen. Doorgaans geloven zij nog steeds in het idee van Groot Rusland, en je ziet het ook aan ze. De vrouwen, steevast anderhalve kop groter dan deze kleine loper, lopen kaarsrecht en kijken je uitdagend recht in de ogen. Niks ongewoons daar; het wil gewoon zeggen dat ze geen kwaad in het verschiet hebben (het is maar hoe je het uitlegt ...).

Hoe ze hun maatschappij regelen, dat is me ook iets. Ik geef toe dat alles me nog niet 100% duidelijk is, maar dat ze van regeltjes houden, zoveel is zeker.
Elk blad papier dat je tegenkomt heeft wel een officiële stempel, elk aspect van de samenleving wordt wel in één of andere procedure uitgelegd, en elke procedure wordt met de regelmaat van de klok aangepast ... 't is niet bij te houden.

Wat me echter het meest bevreemd, is hun manier van liften.
Ik zal even proberen om in enkele lijntjes een basiscursus 'Liften in Rusland' te geven ... hou jullie vast.

Net zoals bij ons ga je aan de rand van de weg staan, liefst met de tippen van je schoenen op 2 haarbreedtes van de voorbijrazende wagens. Je steekt niet je duim omhoog, maar je houdt je arm gestrekt naar beneden, een beetje van je lichaam af. Denk een beetje aan een soldaat met metaalmoeheid die de Hitlergroet wil uitbrengen, en je bent er. Gegarandaard binnen de 2 minuten staat er een hele rij wagens aan te schuiven met het vaste voornemen om je mee te nemen, zeker wanneer je een korte rok aan hebt, maar kom, da's bij ons ook (en néé, IK heb dat zo nog niet geprobeerd!!).
Open niet zelf het portier want --> wie zegt dat die deur überhaupt wel opengaat (Lada's van 40 jaar oud hebben zo hun karakter ...) --> misschien gaat ze wel open maar heb je de hele deur in je handen (Lada's van 45 jaar oud hebben zo hun slecht karakter) --> mischien trek je wel de hele wagen in flarden uit elkaar (Lada's van 50 jaar oud hebben zo hun eigen rotkarakter). Bon, je zegt waar je naar toe wil gaan, en je onderhanded over de prijs. Prijs, zeg je? Inderdaad ... liften is daar niet gratis: de chauffeur verwacht een vergoeding!!
Pas op hé, veel hoeft dat niet te zijn: met 50 Roebel (zo'n anderhalve Euro) kom je al een heel eind, tenzij ze weten dat je geen Rus bent, want dan verhoogt de prijs al gauw met een factor 5.
Ben je akkoord, dan stap je in en dat is het ... een beetje zoals een taxi eigenlijk.
Het grappige vanheel het verhaal zijn echter de wagens die je op deze manier oppikken. Er is al eens een occasionele Landcruiser bij (dan nog veelal met het stuur langs links), maar meestal gaat het om gedateerde Lada's, overjaarse Volga's en hier en daar zelfs om een bijna uitgestorven Moscvita. Onvoorstelbaar. Ik zat zo eens in een oude Lada (makkelijk 25 jaar oud), in een file, te midden van een sneeuwstorm. Elke 2 minuten stapte de chauffeur uit, nam z'n ruitenwissers vast en begon manueel de voorruit sneeuwvrij te maken. En dan te zeggen dat ik enige was die dit raar vond ...
Een andere keer stopte ik een oude aftandse Mercedes, helemaal geel geschilderd met een wit-zwart geblokte lijn over de gehele lengte geschilderd, net zoals de New Yorkse taxi's uit de tijd toen aales nog duidelijk was. Op het dak had deze wagen zelfs een (niet meer werkend) taxi-licht staan. In mijn ogen was dit dus een reguliere taxi. Hij vroeg me wel een beetje meer, maar ik vond dat normaal (het was tenslotte een échte taxi!!). Toen ik echter een betaalbewijs vroeg, zij de chauffeur me dat hij dit niet kon geven, want hij was immers geen echte taxi!!.
Ik zei hem nog dat ik dat  niet geloofde, want de gele kleur, het zwart-witte patroon, het taxi bordje, weet je wel!? Hij had zelfs een (eveneens niet meer werkende) taximeter aan boord. De man antwoordde laconiek dat het zijn fout niet was en dat hij die auto ook maar in die staat heeft gekocht ... einde verhaal!

Tja, Rusland, 't zal altijd wel iets speciaals blijven zeker??

Tot hier het eerste deel van Kuifje in Rusland. Morgen deel 2: Kuifje en het sterrendom ... same place, same time!

10:20 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |