28/11/2008

Telex van de Week: vandaag geen Telex

Vrienden en vijanden van deze blog, heden geen telex.

Zoals jullie wel weten vindt mijn blog geen nieuwsfeiten in de grote evenementen van deze wereld: Leterme zingt niet elke week de Marseillaise, De Gucht verkoopt niet elke week zijn aandelen en Pamela Anderson heeft zo ook wel eens een periode van 7 dagen waarin haar bh-maat niet veranderd.

Het is echter wel zo dat ik deze week er een helse werkweek (bijna) heb opzitten, en ik heb absoluut geen tijd gehad om de fait-divers waarop onze maatschappij teert op te volgen. Ik kan er dan ook niet telexgewijs over berichten.
Hiervoor mijn verontschuldigingen.

Nu ik jullie aandacht heb, wil ik wel eventjes de gelegenheid misbruiken om alvast een beetje reclame te maken voor mijn blogjes van volgende week. Ik ga het namelijk in een reeks van 4 episodes hebben over mijn avonturen in ... mijn avonturen in ... mijn avonturen in ... spannend hé; hoehoe, wat is ht spannend. Spijtig dat ik geen Hitchcock-muziekje kan meesturen ... taaaaaaaaa taaaaaaaa taaaaaaa taaaaaaaaa TATAAAA!

Nee, ik zeg nog niet waar ik deze week gewerkt heb ... wat ik al wel kan meedelen is dat mijn 4-delige reeks zal lopen van maandag tot donderdag en als naam 'Kuifje in Rusland' zal hebben.
En nee, je hoeft niet aan te dringen ... ik zeg toch lekker niet waar ik nu zit!

Volgende week vrijdag dan weer gewoon een Telex, afgesproken?

08:03 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

27/11/2008

AMATEUR!

Onze vriend Ronald heeft weer iets losgemaakt bij de mensen, zulle!

Voor diegenen die het nog niet gedaan hebben; je moet maar eens kijken naar het artikeltje waarin hij zijn, enfin onze, Utrecht-marathon en het daaraangekoppelde doel van 3u09 bekend maakt.
Laat me eerst eventjes duidelijk maken waarom ik er zo zeker van ben dat we beiden dit doel gaan halen.

Om maar met het makkelijkste stuk te beginnen: Ronald! Uiteraard gaat hij dit kunnen. Bekijk rustig even de vooruitgang die hij in de laatste maanden heeft gemaakt en laat jullie ogen in dezelfde moeite even rusten op zijn nieuw PR op de 10k (39'01") en ik geloof niet dat ik hier nog veel aan toe moet voegen: Ronald loopt in Utrecht de marathon in 3u09' wanneer hij een off-day heeft. Indien hij een superdag heeft vrees ik enkel zijn prestatie op 2de paasdag te kunnen volgen via satteliet.
En dan die andere fluppe, wie was dat ook al weer? Ah ja, ikke ...
Awel, ik maak me sterk dat ook ik de 3u09' kan halen. Mijn PR staat op 3u15, maar toen heb ik een noodgedwongen stop in een Dixietje gehouden (2'31") en het heeft me toen in Dublin zowat 3 minuten gekost om de startlijn te overschrijden. Trek dit af van 3u15' en je bent er al bijna.

Mijn schema staat klaar, en ik ben er ook helemaal klaar voor. Ongeloof in eigen kunnen is iets wat me vreemd is en het gebrek aan talent wordt gecompenseerd door het heilige vuur dat dankzij één bepaalde reactie op Ronalds blog nog een beetje extra aangestookt wordt.
Welke reactie?
Lees het schrijfseltje van een zekere René als reactie op een blog van Ronald maar eens, en je weet wat ik bedoel!! Ik vind zijn reactie zo schitterend dat ik ze in mijn schema gekopiëerd heb, telkens wanneer er zich een moeilijke of bijzonder zware trainingsdag aankondigd.

Eigenlijk kan ik maar met moeite een antwoord verzinnen op die bepaalde reactie, hoor. Hoewel ik altijd wel klaar sta om verbaal m'n mannetje te staan moet ik toegeven dat de overdosis verwaandheid in die enkele zinnen ook mij een beetje stil doet worden.
Alleen dit: ja, het is waar ... ik ben niets anders dan een klein amateurke dat probeert om met zo weinig mogelijk averij in een zo snel mogelijke tijd de 42,2 kilometer te lopen. Nooit heb ik trouwens iets anders beweerd. De enige reden dat mijn PR de wel zeer matige prestatie van 3u15' aangeeft is omdat ik simpelweg nog niet sneller dan die tijd heb kunnen lopen over de langste Olympische discipline. Anderzijds moet ik zeggen dat ik wél fier ben over die tijd, en wanneer ik samen met Ronald 3 uur en 9 minuten na het aanhoren van het Domstedelijke startschot over de finishlijn loop, zigzag, strompel, spring, huppel, dans, kruip of het maakt me niet uit hoe ik dat doe, ik ook fier zal zijn.
Als de heer Rene 'tkanmenietschelenhoehijverderheet slechts 'gepast fier' kan zijn bij een tijd van 2u40', dan kan ik alleen maar op basis van zijn reeds geleverde prestaties vaststellen dat hij een levenslang ongelukkige loopcarrière tegemoet gaat.
En nu allemaal in koor: AMATEUR!

 

11:21 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

24/11/2008

Wit

Vandaag gaan we voor de originaliteitsprijs: een blogje over ... tataaaaaa ... de sneeuw!

Wanneer ik een loopschema heb opgemaakt wijk ik daar slechts van af wanneer a) ik een tijger, olifant of moorddadig konijn met een verleden op mijn weg tegenkom (ik woon dan ook vlak aan een dierentuin!!), b) de sociale planning van mijn echtgenote haaks op  die van m'n loopkalender staat en haar dreigementen m'n libido tot onder het vriespunt laten zinken of c) een blessure of ziekte van een minimale grootteorde vergelijkbaar met de pest zich aan m'n voordeur heeft aangemeld.

Gisteren stond er een duurloopje van 22 kilometer op het programma (dit is het vaste recept voor m'n zondagen, zolang ik geen marathonschema loop), en ondanks de negatieve weersvoorspellingen MOEST en ZOU ik die dan ook lopen.
Absoluut, want ik ben een man van staal! Absoluut, want ik ben een man van gewapend beton!! Absoluut, want ik ben een man waarop steden kunnen gebouwd worden!!!
Rond een uur of 3 keek ik eventjes buiten, en even kwam de gedachte in me op dat ik toch eerder een man van minderwaardig bordkarton ben, maar dit hield me niet tegen om toch m'n loopkleren aan te trekken, hierbij veel eerder vootgestuwd door de gedachte aan het risico op een teleurgestelde blik van m'n vrouwtje wanneer ik me door enkele sneeuwvlokjes zou tegenhouden dan door de onstuitbare drang om me met Koning Winter (neeje, niet die Hollandse voetballer, waar denken jullie toch allemaal aan?? Lees verder!) te meten.

Een kwartiertje later stond ik daar dan: m'n schoenveters knopend in het niemandsland tussen de geborgen warmte van de heimat en het barre winterse landschap dat zich voor m'n ogen volop aan het ontwikkelen was.
Maar, ik weet niet of ik het al eens gezegd heb; ik ben een man van staal, beton, en er kan gerust een middelgrote stad op gebouwd worden, dus hop, de straat op , hop, het gedeelte 'de straat op' kon je bijna letterlijk nemen. Nooit gedacht dat het voetpad vlak voor m'n huis zó glad kon zijn. Na 150 meter was ik al bijna 3 keer op m'n stalen, betonnen en stedebouwkundig volkomen in orde kinnebakkes gevallen!!
Vlug rekende ik even het uit hoeveel keer ik statistisch gezien op m'n gezicht zou gaan tijdens een tochtje van 22 kilometer, wanneer ik op 150 meter al bijna 3 keer horizontaal ging. Aangezien het resultaat van m'n berekening ruimschoots de 2 overtrof, keerde ik op m'n passen terug, en onder de triomfantelijke blik van ons Tania (een vrouw kan op 23 verschillende manieren enkel met haar ogen het begrip 'ik had het je toch gezegd hé!' uitdrukken; 't is daarom dat alle actrices vrouwen zijn hé!!) zette ik me terug achter m'n computer om maar wat verder te werken.
Tja, als je dan toch geen man van staal of beton bent, en wanneer zelfs de kleinste bouwput niet op je kan rekenen, dan kan je ineens maar helemaal een nerd zijn hé!?

Wél leuk was het toen ik onze kids van de jeugdvereninging ging halen ... met de fiets natuurlijk! Twee sneeuwballengevechten, 3 valpartijen waarbij één keer een ketting terug moest worden opgelegd en ontelbare schuifpartijen later kwamen we geblutst en gebuild, gelouterd en geslagen in de witte gevechten, maar met zalig tintelende vingers terug thuis, waar we ons in familiaal verband op enkele héérlijke kommen snert met korstjes hebben gestort ... het leven kan toch zalig zijn hé, zelfs als er al eens een keertje een looptraining bij inschiet ...

12:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

23/11/2008

James Potter

Haha, en ik die dacht dat de reacties op mijn post van gisteren vooral zou komen uit de hoek van de vrienden en vijanden van de NMBS ...
Blijkt dat het vooral sympathisanten zijn van verloren en psychich gemartelde kinderen die de weg naar mijn blog vonden. En dan denk je eindelijk de samenstelling van je lezers doorgrond te hebben!?

Bon, even snel een berichtje om iedereen gerust te stellen: ik kan bij deze onder ede en met alle 4 mijn handen op de bijbel of eender welk ander godsgeschrift melden dat alle kinderen netjes bij de juiste respectievelijke ouder of grootouder afgeleverd werden.
Evenzeer kan ik met trots verkondigen dat vrijwel mijn volledige uitleg in het Flanders Fields museum op zijn minst gebaseerd was op waar gebeurde feiten. En ja, ik geef wel toe dat ik mijn modelrol slechts eventjes gelost heb aan de Menenpoort, maar geloof me wanneer ik zeg dat ik me onmiddelijk herpakt heb en de ware toedracht aan m'n gehoor heb verkondigd.

Wat had ik dan gezegd?

Awel, ja ... luister ... het was een beetje sterker dan mezelf ... ahum ...

Je kent de Menenpoort wel; het monumentale eerbetoon aan de 55.000 Britse soldaten die tijdens de eerste wereldoorlog geen gekend graf gevonden hebben. Hun namen zijn voor eeuwig vermeld op de indrukwekkende wanden van de triomfboog in het centrum van Ieper.
Op een gegeven moment komt één van de kinderen op me toegestapt, met in zijn ogen die typische blik van een goudzoeker die nét de vondst van z'n leven heeft gedaan. Zegt hij "Meester, meester, ik heb de naam 'Potter' gevonden, zou dat Harry Potter zijn?"

Ahaaaaa ... en nu denken jullie waarschijnlijk dat ik hem wijs gemaakt heb dat dit inderdaad zo was hé??
Nee hoor, zo slecht ben ik niet ... kinderen zo iets wijsmaken, wat denken jullie wel?
Dus vertelde ik hem: "Maar nee jongen, dat weet je toch dat zoiets niet kan? Maar zijn vader, die is hier wel komen vechten. Maar ze hebben hem natuurlijk niet meer teruggevonden, want hij moest terug naar de tovenaarswereld ..."

Uiteraard dacht ik dat dit nooit geloofd zou worden ...
Tot ik die brave jongen terug in de ogen keek ... gelukkig stond de naam Voldemort nergens vermeld ...

menenpoortpotter

14:52 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22/11/2008

Suivez le guide

Gisteren heb ik even een professioneel zijsprongetje gemaakt.

Neeje, er kwamen geen schaarsgeklede wulpsheden of extravagante kosten aan te pas ... als je zoiets wil lezen dan ben je hier niet op de juiste plaats!!
Wél heb ik gisteren een dagje verlof genomen om ons Taniake te helpen met gidsen.

Gidsen?
Yep, gidsen!

De 5de leerjaren van juf Tania en juf Katarina hadden namelijk een schooluitstap naar het wereldoorlogse Ieper gepland, met een bezoekje aan het In Flanders Fields-museum en de nabootsing van een echte vlucht op de agenda. Om alles een beetje in goede banen te leiden konden ze hiervoor wel de extra hulp van een gemotiveerd persoon (M/V) gebruiken, met kennis van onze noordelijke landstaal en zin voor verantwoordelijkheid. Indien niet ernstig, gelieve zich te onthouden.

'Onthouden' staat net als de meeste werkwoorden niet te boek als één der dingen waar ik getalenteerd in ben, en voor ik het wist had ik me met m'n grote mond al aangemeld.

Uiteindelijk was de opdracht niet zo moeilijk: in totaal moest ik een groepje van 9 kinderen uit het 5de leerjaar (10-jarigen) in het museum rondleiden en ze daar in een tijdspanne van ongeveer 2 uur 'alles' uit de doeken doen over wat WO1 in de Westhoek allemaal betekend heeft.
Geschiedenis is altijd al een stokpaardje van me geweest, en WO1 heb ik altijd één van de boeiendste periodes gevonden. En dus heb ik me eerder moeten afremmen om geen 3 uur aan elkaar te praten dan ik me moest verderslepen naar het einde van m'n budget van 2 uur.
't Is zo weer eens iets anders dan om met computergetokkel je boterham te verdienen, maar om nu meteen van een tweede roeping te spreken, da's een brug te ver (of komt dat dan weer uit de 2de wereldoorlog??)

Ook nog eventjes een woordje van lof over onze nationale laatrijdersmaatschappij, de NMBS ...
OK, toegegeven, ze waren te laat, da's waar. De trein die ons van Ieper naar Kortrijk moest brengen was te laat, meer bepaald met 11 minuten.
Maar ... toen we de Ieperse stationchef even interpelleerden over hoe het zat met onze verbinding richting Mechelen (we hadden in ideale omstandigheden slechts 9 minuten overstaptijd) nam hij onmiddelijk actie en bracht zijn collega's in Kortrijk van onze komst op de hoogte. Ook de treinconducteur zelf heeft nog 2 keer met de Kortijkzanen contact opgenomen, met als resultaat dat de trein richting Mechelen netjes op ons bleef wachten. In plaats van 1 uur te laat te komen werd onze laattijdigheid in het eindstation aldus beperkt tot enkele te verwaarlozen oogknipperingskes.
Da's dus waarom de Duitsers ons 90 jaar geleden dus niet helemaal overwonnen hebben zie ... wij hebben mannen van staal, mannen van de actie, mannen met begrip! (ok, ze zitten niet meer in het leger maar werken bij de buurtspoorwegen, maar toch ...)
En de Duitsers? Die moeten het doen met slechte tafelmanieren ... jammer maar helaas!! Dat wordt nooit iets met die gasten ;-)

Bon, tijd om te stoppen en me mentaal op te peppen voor 75 minuten loopwerk in zone anderhalf. Spijtig genoeg hebben de weermannen gelijk gekregen met het voorspellen van winterse buien; 't is hier al wat geweest.

Nog even een dikke proficiat aan m'n duiveltjes, want zij hebben hun wedstrijd gewonnen met 10 - 4, vooral dankzij een weergalloze eerste helft. We zijn nu al 6 wedstrijden na mekaar ongeslagen, met 5 overwinningen en 1 gelijkspel ... als ge tegenwoordig mooie voetbal wilt zien, dan weet je waar je moet zijn ...

Sluukes en tot maandag!

Groetjes van jullie gids - medeblogger - loopmakker - trainer (schrappen wat niet past).

14:58 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

21/11/2008

Telex van de Week (20)

telex--start--
Telex van de week nummer 20, maar geen tijd om hier bij stil te staan; er is te veel nieuws om over te berichten
--stop--
zoals daar is de heer Jonathan Legaer
--stop--
voor wie hem niet kennen: da is een voetballer
--stop--
van Ander(s)lecht
--stop--
vroeger werd je voetballer als je goed kon 'sjotten'
--stop--
tegenwoordig zijn de royalties in je overdreven contract gebaseerd op het aantal tattoo's die je op duidelijk zichtbare plaatsen kan tonen
--stop--
onze vriend Jonathan zal dus wel opslag hebben gekregen
--stop--
want hij heeft er een tattoo bij ...
--stop--
in koeien van letters op zijn voorarm
--stop--
'Vini, Vidi, Vici'
--stop--
letterlijk vertaald is dat 'wijn, ik zag, ik overwon'
--stop--
'Veni, Vidi, Vici' ware nét dat beter geweest als slogan
--stop--
commentaar van mister Legaer himself?
--stop--
'Het is wel juist, want de Luikse tattoeist (of hoe noem je zo een beest bij de voornaam?) heeft er niets op aangemerkt toen ik hem vroeg dit te zetten ...
--stop--
ja, hallo!
--stop--
als je die gast 100 Euro drinkgeld geeft en vraagt 'ik ben een slijkmossel' al dan niet in het Hebreeuws op je voorhoofd te posten, dan zal die dat ook wel doen hé!?
--stop--
ok, je moet al een zeer ongelukkige jeugd, slechte vrienden en een genante neiging tot zelfspot hebben als je een handtekening onder een profcontract bij Ander(s)lecht wil zetten, maar dan nog is die uitleg mager hé
--stop--
over magere uitleg gesproken ...
--stop--
'Ich habe es nicht gewusst'
--stop--
nogal magerkes als uitleg wanneer heel je familie en kennissenkring met onvoorstelbare timing al hun Fortis aandelen op het juiste moment van de hand doen ...
--stop--
... nietwaar mijnheer De Gucht?
--stop--
maar pas op hé ...
--stop--
ik geloof hem!
--stop--
mij maak je niet wijs dat je als welopgevoede vrouw ook maar 10 seconden naar het gezwets van iemand als Karel De Gucht kan luisteren
--stop--
dus as hij de teloorgang van de Belgische grootbank al zou verteld hebben tegen zijn vrouw, ze had er toch niets van gehoord
--stop--
bij deze is hij dus vrijgesproken
--stop--
wat dan weer niet kan gezegd worden van Bettina Geysen
--stop--
want zij stapt op als voorzitster van de Vl. Pro
--stop--
watte?
--stop--
neeje, niet van de PLO ...
--stop--
van de Vl. Pro, de Vlaams Progressieven
--stop--
je weet wel, die sekte rond Bertje -bleitsmoelke- Anciaux
--stop--
ze zijn nog nooit zelfstandig naar een verkiezing durven stappen maar noemen zich wél een politieke partij.
--stop--
ik daag jullie uit: de eerste die mij een standpunt van die partij kan doormailen krijgt van mij (en niet alleen van mij) Bettina Geysen cadeau
--stop--
maar pas op ...
--stop--
ze is nogal duur in onderhoud
--stop--
logeert bij voorkeur in de beste kamers van de sjiekste hotels en wentelt zich zoals het een echte leading lady betaamt graag in overdadige luxe
--stop--
zeg niet dat ik jullie niet verwittigd heb hé!!
--stop--
maar als je een bijverdienste zoekt om haar te onderhouden kan je nog altijd verhuizen naar Aalst
--stop--
als nieuwe inwoner krijg je daar een welkomstpakket
--stop--
met daarin een paar valse borsten (te dragen tijdens het carnaval), een ui (nen ajoin) en een jobke aan het kabinet van Financiën
--stop--
behalve als je geen diploma hebt
--stop--
want dan krijg je geen ui
--stop--
wil je die job bij financiën niet, wordt dan lid van de koninklijke familie
--stop--
elk jaar minstens 6% opslag, ik ken er velen die dat niet kunnen zeggen
--stop--
Marathon Geert om er maar één te noemen
--stop--
maar ik moet nu stoppen
--stop--
ik moet dringend naar de bank om mijn Dexia-aandelen te verkopen
--stop--
ik kreeg namelijk net een anonieme tip binnen dat de Belgische regering de bank gaat opkopen en het aandeel daardoor geblokkeerd zal worden
--stop--
bedankt, Karel!
--stop--
--full stop--

08:30 Gepost door Geert in Telex van de week | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20/11/2008

Pluche konijn

Een windhond is een raar beest, geef toe.
Het is allemaal goed mogelijk dat God, alvorens tot de ontwikkeling van deze schraal gebouwde caniër over te gaan, uitvoerig testen heeft uitgevoerd in een windtunnel, dat neemt niet weg dat ik het maar een iel ding vind.

Ondanks zijn op snelheid afgestemde anatomie komt zo een beest op mij altijd nogal sloom over. Je kan met een windhond praten over voetbal, postzegels of de naaktkalenders van Carla Bruni, je zal zien dat je niet met een overgeïnteresseerde gesprekspartner te doen hebt.

En toch ...
En toch zit er best wel pit in da beestje. En hoe krijg je die pit er uit? Juist ja, met een pluche konijn.

Zet een windhond in een kot dat nét groot genoeg is om een gehandicapte mol in te huisvesten, hang daar een pluche konijn aan een koordje voor, tel tot 10 ('t moet zelfs nog niet in de juiste volgorde zijn) en open hun koterij. Wat je dan te zien krijgt mits je aan het koordje van het pluche konijn trekt is de dooddoener voor elke protagonist van inertie: top gear onder de honden is de meest passende naam die ik kan bedenken!

Het slome beest kan op een afstand van 2 keer niks een onwaarschijnlijke acceleratie genereren, straf genoeg om Usain Bolt te degraderen tot looprekgebruiker.


Vanwaar de bovenstaande aanhef?

Awel, als ik nadenk over hoe ik zelf met de loopsport omga, dan moet ik toegeven dat ik beetje een windhond ben. Niet anatomisch gezien, want mijn plompe lichaamsbouw laat bezwaarlijk een link leggen met God's onvolprezen windtunnel, en met mij kan je wél een interessant gesprek over ... euh ... postzegels verzamelen opbouwen. Verder ga ik ook de krachtmeting met Bolt niet aan, want die staat toch altijd off side.

Maar ik heb ook een 'pluche konijn' nodig om uit m'n sloefen te schieten.
Laat mij trainen op het beste schema dat ooit gemaakt werd, geef me 's werelds beste accomodatie, het maakt niet uit; je krijgt me niet aan de gang.
Geef me echter een doel voor ogen, zo iets in de zin van '13 april 2009 - Marathon van Utrecht - 3u10 minuten lopen of kop er af' en je kan met mij geen huis meer houden. Ik spring dan meteen in de preparatie-modus, let 200 komma 7 procent op mijn voeding, volg m'n schema tot in het kleinste detail (als er morgen iemand 'spring na 5 kilometer 10 keer in het kanaal' op mijn schema zet ga je iets zien ...) en bestraf elke poging tot afleiding met de onmiddelijke dood.
Sinds ik Utrecht in m'n hoofd gestoken heb loop ik trouwens ook ineens veel beter, of beter gezegd, makkelijker. 't Zit allemaal in 't koppeke, ik weet het.

Ik kan er niet aan doen: ik ben een competitiebeest, en het gebrek aan wedstrijden in 2008 is waarschijnlijk de voornaamste reden waarom ik de huidige jaargang als een totale mislukking aanvoel.

Ja, 2009 zal beter zijn.
Ja, 2009 zal mooier zijn.
Ja, 2009 zal sneller zijn.
En, vooral, in 2009 MOET ik minstens 4 PR's noteren: de marathon, 10 kilometer, 10 mijl en halve marathon besttijden moeten vermorzeld worden. Het wordt een succesjaar als ook m'n 20k en/of m'n 15k records naar de geschiedenisboeken verwezen worden.

Of ik gemotiveerd ben? Wat denken jullie zelf, met zoveel pluche konijnen voor m'n starthok?

pluche konijn


Ik zou nog even een kleine stilistische opmerking willen maken. Ik probeer namelijk steeds om in mijn verhalen niet teveel dezelfde omschrijving voor een zelfde ding te gebruiken. Mijn schrijfsels zijn zo steeds een eindeloze zoektocht naar synoniemen of alternatieve manieren om iets aan te duiden. Ik doe dat graag, en dus doe ik dat veel, maar vergeef me dat ik de term 'pluche konijn' welgeteld 7 keer heb gebruikt, titel inbegrepen.
Tot mijn verdediging wil ik even aanvoeren dat ik niet tevreden was over de synoniemen die ik gevonden heb, of wat denken jullie van 'artificiële wortelvreter', 'valse langoor' of 'opgestopte hazelip'? Als ik die termen begin te gebruiken heb ik binnen de kortste keren weeral het marketingdepartement van de Vlaamse Liberalen aan de lijn om me te vragen te stoppen met schrijven over hun mandatarissen ... het is niet makkelijk om Marathon Geert te zijn :-)
Trouwens, morgen in de Telex van de Week meer over de Vlaamse Liberalen ... (allemaal: 'We love you De Gucht, we do ... oooooooh Guchtsje, we love you!')

09:38 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

19/11/2008

Niet doen!

Je kent ze wel, de lijstjes met de do's en de don'ts, waarin je in enkele bulletpoints wordt uitgelegd hoe je zonder kleerscheuren door bepaalde standaardsituaties kan geraken.

Deze morgen kan ik jullie bevestigen dat het lijstje do's & don'ts van een bepaalde Zweedse beveiligingsagent alvast met één klein item is uitgebreid.


Wat voorafging:
Ik heb nog niet veel tijd gehad om er iets over te posten, maar ik ben sinds maandag in Zweden aanbeland. Een overdrukke agenda en een beetje meer werk dan verwacht hebben er voor gezorgd dat ik nog niets op mijn blog heb gezet, behalve dan maandag maar dat berichtje had ik 's morgens vroeg al op het vliegtuig uit de virtuele pen getoverd.
Nu Zweden, je kan daar veel over zeggen, maar in mijn ogen zijn het hier de Duitsers van Scandinavië, als jullie begrijpen wat ik bedoel.

Het hotel werd door m'n lokale collega's geregeld, en op zich maakten ze wel een goede keuze. Kamer is klein maar ok, rustig en goed gelegen (100m van een gigantisch park waar ik m'n kilometerkes weeral gepresteerd heb), vriendelijke mensen, .... enfin, goed genoeg voor mij.

Het enige minpunt is het ontbijt. Niet het ontbijt op zich, maar de plaats in de ontbijtzaal. Allez, ontbijtzaal is veel gezegd ... ontbijt-vierkante-meter is een betere uitdrukking. Het hotel heeft volgens haar eigen brochure een goeie 50 kamers, maar de ontbijtzaal heeft ('k heb 't vanmorgen nageteld) 28 plaatsen, verdeeld over 6 (zes!!!!) tafeltjes. Geloof me, als alle plaatsen beze zijn dan kan je netjes meegenieten van het gesmak van op z'n minst ne man of 10.
Gisteren zat er, uiteraard, aan elke tafel wel iemand, dus zette ik me strategisch op de hoek van het minst bezette tafeltje. Dit was een tafel voor 4 personen, en er zat enkel een iets oudere dame aan, netjes en zeer beschaafd van haar ontbijt genietend. In proper Engels Engels heette ze me welkom en we kauwden elk onze eigen weg.
Nu was ik nog niet aan m'n 2de pistolet begonnen of de resterende 2 vrije plaatsen aan onze tafel werden ingenomen door wat onmiskenbaar 2 collega's van haar zijn: Fransen van Noord Afrikaanse origine. Met het risico om hier voor racist uitgescholden te worden moet ik toegeven dat een Noord Afrikaan die z'n westerse manieren in Frankrijk ligt niet meteen in mijn bovenste schuif ligt.
Zo ook deze 2 heerschappen: lawaai, luidruchtig gesmak (ik heb het nagevraagd: in Zweden is er GEEN wet die het eten met gesloten mond verbiedt!!) en zo een uitleg in een onbestemd Frans dialect die ging van 'Ouaih bon, comme ci machouin chouette', over 'et moi j'ai dit ceci, et moi j'ai dit cela' tot 'je suis le roi du soleil'. Enfin, ik kreeg het al snel op mijn radijzen.
Neem daar nog bij dat de hottentot die recht over mij zat er niet beter op gevonden had dan een eierpotje als bord te nemen. Hij had dit tot de nok toe gevuld met confituur, en telkens hij er met een puntje van zijn toast in peuterde vloog er een klad abrikozencompote door de lucht.
Enfin, gezelligheid troef.

Het kan zijn dat ik reputatie een beetje tegen heb, maar Marathon Geert is iemand die ten allen tijde probeert om scènes te vermijden, en zodus hield ik m'n lippen stijf op elkaar. Zelfs toen het olijke trio rechtstond en zonder hun afwas te ruimen (wat denken jullie dat ze in Zweden bedoelen met een bordje -in 4 talen!!!- 'please clean up your table before you leave'??) maakte ik geen aanstalten een opmerking te maken.
Ik zat daar wel in de afval van een ander, met inbegrip van heel wat voor niets versneden abrikoos, maar ik droeg m'n lot gelaten en met waardigheid.

Deze ochtend maakten ze het me echter nog moeilijker: alle 28 plaatsen in het ontbijtkwartier waren bezet. Ik was nochtans vroeger dan gisteren, met het oog op deze situatie te vermijden.
Ik nam een glas sinaasappelsap en zette me tegen een muur, klaar om bij het minste gaatje op een stoel te springen. Laat de ontbijtende bende nu toch net bestaan uit een verzameling van ongehaaste individuen zeker!! Zat er ééntje z'n krant te lezen, blijkbaar reeds voorzien van een beëindigd ontbijt, maar rechtstaan?? Hohohooooo, en waarom dan wel?
Nu, ik zal niet zeggen dat ik een toonbeeld van geduld ben, en af en toe kan ik al eens een minder beleefde kant van mezelf laten zien, maar door de jaren heen zijn mijn scherpste kantjes al wel wat afgevlakt, dus teneinde me ook deze ochtend niet te laten kennen ben ik gewoon naar m'n kamer gegaan, heb m'n tanden gepoetst en maakte me klaar voor de check out procedure.

Zonder ontbijt?
Yep, zonder ontbijt!

Jullie moeten wel weten dat van alle zaken die op deze wereld als licht ontvlambaar mogen beschouwd worden, ik er zeker eentje ben, niet onbelangrijk om de rest van dit verhaal naar waarde te schatten.

Dus zonder ontbijt terug naar de receptie, waar de receptionist me vertelde dat m'n kredietkaart geweigerd was.
Ja, DAT moet je me op m'n nuchtere maag vertellen ... goe bezig!
Maar, nog steeds erop beducht om me niet te laten gaan vertelde ik hem dat hij dan een probleem heeft, tenminste toch wanneer hij z'n geld wilde krijgen.
Ik heb wel 3 kredietkaarten steeds bij me, maar ik geen ontbijt, hij geen 2de kans. Het leven moet in balans blijven, nietwaar?

En dus begon een 10 minuten durend schouwspel van telefoneren naar de een of andere centrale, om uiteindelijk te verkrijgen dat m'n betaling wel degelijk kon doorgaan. Ondertussen was onze vriend van de receptie wel een beetje zenuwachtig geworden, want ik maakte er een erezaak van om zoder de blik af te wenden op z'n handen te blijven kijken. Slechts even werd ik gestoord door een andere gast (hij had wél een ontbijt genuttigd: ik heb 'm zien zitten, 't crapuul) die me zonodig wilde meedelen dat hij ook nog wilde uitchecken vandaag.
Moet je echt zeggen tegen een ontbijtloze marathonloper! Ik liet me even gaan en beet hem mijn welgemeende antwoord toe: 'En waar denk je dat IK mee bezig ben? Turnoefeningen?? Probeer in 't vervolg sneller te ontbijten en dan heb je dat niet voor!'
't is toch wel waar zeker!
Ik dien er wel bij te zeggen dat ik het bovenstaande, uiteraard, in netjes Engels heb uitgedrukt, ik ben tenslotte in Zweden hé.

Na een onnodig lange wachttijd waarin ik wel m'n geduld hervond kon ik vertrekken (jaja, ik heb betaald). Zeggen dat ik volledig gekalmeerd was zou een beetje overdreven zijn, maar 't ging er nog door.

Ja, 't ging er zeker nog door, tot op het moment dat ik bijna op m'n werkplek aankwam. Probeer het je in te beelden: ik werk hier in de haven van Malmö. Op zich al niet de meest druk bezochte verkeersader van West-Europe, en als je dan weet dat Toyota een plekje bezit dat helemaal aan 't einde van de meest in zee uitstekende pier bezit, en er hier maar 1 weg is, dan valt het volgende moeilijk voor te stellen ...

Het enige kruispunt van de industriezone hier ligt op een 600 meter voor de plek waar ik moet zijn. Ik rij dus op de hoofdweg, zonder rijvakken maar breed genoeg om een volwassen autostrade op te construeren. De dwarsliggende straat op het kruispunt is amper de helft zo breed, maar er komen hier nogal veel vrachtwagens uit. Vrachtwagens met chauffeurs die zich ten volle bewust zijn dat hun voertuig groter is dan het jouwe, weet je wel?

Om ongelukken te vermijden, vertraag ik dus een beetje om de situatie juist te kunnen inschatten. Komt daar toch ineens ne paljas in een stom VW Poloke achter mij gescheurd, wild gesticulerend met z'n hoofdlichten.
Zijn wagen, wit met één of ander onbestemd logo op ('t was bijna groter dan de auto zelf) en de tekst 'Övervakings Tjänst', beveiligingsdienst dus.

Snel keek ik even na of ik m'n lichten aan had (ze waren aan) en of ik me op het juiste wegdeel bevond (daar was ik).
M'n verstand vertelde me het niet te doen, maar m'n lege maag stuwde me naar een daad van vergelding, en dus stopte ik, stapte uit, en ging even m'n gedacht tegen de verbouwereerde bewakingsagent zeggen.
Dat ging zo (en ik citeer): 'Beste vriend, als ge goesting hebt om uw frustratie over de foute wagenkeuze van je baas af te reageren, pak dan in 't vervolg iemand anders. Maak gewoon da ge wegkomt en stopt om met uw pillamp in mijn gat te schijnen!'
Kleine toevoeging: het bovenstaande is een letterlijk citaat; ik nam niet de moeite om iets anders dan Nederlands te praten!

Een hotelkamer in Malmö: 1450 Zweedse Kroon, een diner in Malmö: 290 Zweedse Kroon, het gezicht van die pipo na mijn lezing: PRICELESS!!

Ik denk dat hij verschoten was, misschien niet door mijn woorden, dan toch door het volume, de onmiskenbare vriendelijke toon in m'n stem en het geknor van m'n maag.

Gewoon ter info: DON'T speel met mijn voeten als ik geen ontbijt heb gehad!
Da's al wat ik wilde zeggen ;-)

09:14 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

17/11/2008

De ene dag is de andere niet!

De ene dag is de andere niet, en ik ga dat geen 2 keer zeggen!
Gisteren was het tijd voor m'n zondags duurloopje: 22 kilometerkes aan een hartslag die je nauwelijks tot de levenden doet behoren. Markant detail was evenwel dat ik hiervoor 6 minuten en 2 seconden minder nodig heb gehad dan vorige week. Nochtans liep ik aan een zelfde gemiddelde hartslag en op nagenoeg hetzelfde parcours.
Als ik elke week zoveel kan verbeteren is het binnen een maand of 2 al niet meer de moeite om mijn schoenen vast te knopen voor duurloopjes onder de 200 km ;-)

Zaterdag heb ik dan weer een voor mijn doen speciaal trainingske afgewerkt: eerst 20 kilometer fietsen op m'n racefietske, daarna een halfuurtje lopen. Eigenlijk valt die overgang nog best mee, zolang je niet à fond vertrekt. Maar ja, de laatste keer dat ik nog eens 'à fond' heb gelopen was Duitsland nog niet gecapituleerd!!

Ondertussen krijgt april 2009 steeds meer invulling; marathon Geert en zijn gevolg zullen op zondag paasdag (Jos Gheysen is reeds lang op pensioen) reeds naar Utrecht afzakken om aldaar hun intrek te nemen in een zorgvuldig uitgekozen herberg (tips van Utrecht-kenners zijn welkom ...). Kamer met zeezicht is geen voorwaarde; een rustig en proper onderkomen zijn dit des te meer.
Maandag loop ik dan de marathon (ik kijk er al zóóóóó naar uit!!!), en daarna gaan we een weekje wadden.

WAT gaan ze doen?
Ze gaan WADDEN!!

Ahaaaa ... zowaar een hoogstaand stukje taalacrobatiek op deze pagina's; het kon niet uitblijven. De uitdrukking komt dan ook niet van mij, maar van ons Tania. Wat ze eigenlijk wil zeggen is dat we de rest van de paasweek op één der alom geprezen waddeneilanden te vinden zullen zijn. Welke precies, dat weten we nog niet; er is nog genoeg tijd om ook deze uitstap keurig uit te kienen en van alle nodige details te voorzien.
Ook hier kijk ik wel naar uit, want ik was er nog niet eerder, en ook hier is m'n devies: tips zijn meer dan welkom, hoewel ik het dit keer niet zoek in de hoek van de Utrecht-kenners. Als er zich dus Wadden-kenners onder mijn lezers bevinden, gooit dan nu uw mantel der onzichtbaarheid af, durf uitkomen voor uw diep gewortelde en angstvallig veborgen gehouden kennis, kom uit de kast en verlos ons van het kwade! Als dit evenwel te veel gevraagd is, stuur dan gewoon een berichtje, da's ook al goed.
Marathon Geert veeleisend? Komaan zeg!

Enfin, ik werk nu nog braafjes mijn schema af, wat me dus al trainingszekerheid tot half januari geeft. Tegen die tijd zou m'n loopjaar 2009 al netjes moeten ingevuld zijn, en na een weekje rust begin ik dan aan m'n Utrecht schema. Updates, bedenkingen en diepe emoties die al dan niet met deze voorbereiding te maken hebben worden op deze pagina's, reeds 1 generatie in de familie, uit de doeken gedaan.
Komt dat zien, komt dat zien ...

Maar onthou het goed: de ene dag is de andere niet, en ik ga dat vooralsnog geen 2 keer zeggen!

Maak er een fijne werkweek van!

23:03 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

15/11/2008

In de kerk

Weinig in aantal zijn de vrome berichtjes die ik hier reeds heb gepost, en ook deze keer zal het er, ondanks de veelbelovende titel, niet van komen.

Wél wil ik jullie waarschuwen voor een eerstdaags kerkbezoek; niet omdat ik jullie een welverdiende plaats in de hemel zou misgunnen, en al evenmin omdat ik ideologische problemen met onze traditionele geloofsbelijdenis zou hebben, maar wel voor jullie veiligheid.
Net zoals president Obama best blijft lachen wanneer hij bij nachte de straat oversteekt (it's for your own safety, mister president ...) zetten jullie vandaag ook best een helm op bij een bezoekje aan de godshuizen in de buurt van Muizen, want het kan gevaarlijk zijn. Er is immers een kogel door de kerk gevlogen!

Jawel, Marathon Geert kan vandaag reeds een tipje van de sluier zijner voorjaarsplanning oplichten, en niet zomaar een klein tipje, neenee ...

Na rijp beraad met de kalendercommissie van mijn gezin (Tania dus ;-) ) heb ik de keuze van de voorjaarsmarathon 2009 vastgelegd!

Halleluja ... een kleine stap voor de mensheid, maar een serieuze moonwalk voor mezelf.
Zoals reeds eerder vermeld, de keuze ging tussen Rotterdam (5 april), Utrecht (13 april) en Antwerpen (26 april). Even heb ik nog getwijfeld om ook Luxemburg nog op de shortlist te zetten, maar de keuze zou zo al hartverscheurend genoeg zijn.

Antwerpen zou als voordeel hebben dat het lekker dicht bij is en m'n debuut op Vlaamsche bodem zou kunnen betekenen. Rotterdam past dan weer lekker op de kalender, want die wedstrijd zou ik dan nog kunnen combineren met de Antwerp 10 miles, op dezelfde dag als de marathon aldaar. Utrecht heeft dan weer als onmiskenbaar sterk punt dat ik zowat de helft van het deelnemersveld persoonlijk ken, althans, daar lijkt het wel op.

Nu, bij het bekijken van m'n privé-kalender blijkt dat Antwerpen niet geschikt is; op die dag hebben we al een gezinsuitstapje gepland, dus quid Anvers; 't moet niet altijd de N-VA zijn hé ;-).

Blijven Rotterdam & Utrecht ... moeilijk ... zeer zeker ... hartverscheurend, kindermoord, gevoelskwestie, twijfel, slapeloosheid ... velerlei emoties gierden me door het veel te grote hoofd. (is mijn hoofd te groot of zijn mijn hersenen te klein? Moeilijk ...)

Maar ik diende dus een keuze te maken, en de tijd zou de twijfel enkel maar doen toenemen, dus ik MOEST en ZOU gisterenavond een keuze maken!

OK, kut de krab (mijn Engels is 's ochtends niet je dat en 't is altijd beter dan omgekeerd ...), ik heb gekozen om op 13 april aan de zijde van Running Ronald in Utrecht een marathon in 3 uur en 9 minuten te volbrengen.

Meer over m'n verdere planning (ik ga ook proberen om de 20 van Alphen te lopen, Ronald!) volgen later, maar dit was toch een ei dat ik kwijt moest; anders zou ik seffens langs de zijlijn van de duiveltjeswedstrijd FC Verbroedering Hofstade - KFC Muizen wel eens voor een geconstipeerde legkip gehouden kunnen worden.
En ik heb ook zo mijn trots ...

See you all in Utrecht!
utrecht marathon

09:34 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

14/11/2008

Telex van de week (19)

telex--start--
Lang geleden, maar scherp als nooit tevoren: de telex van de week!
--stop--
En direct over tot de orde van de dag, of beter: de voorbije dagen
--stop--
de Verenigde Staten hebben gekozen!
--stop--
en de nieuwe president heeft al onmiddelijk zijn eerste staatszaak tot een goed einde gebracht!
--stop--
hij heeft namelijk een hond gekozen ...
--stop--
dit heeft daar over de oceaan de natie dus dagenlang aan de waggel gehouden zie ...
--stop--
wij hebben BHV, zij hebben de presidentiële hond
--stop--
and the winner is ...
--stop--
een labradoedel!
--stop--
een labradoedel??
--stop--
inderdaad ja ...
--stop--
en nee, dat is geen vreemde ziekte, zoiets als een labra op je doedel krijgen ...
--stop--
ook geen instrument, waarmee je de mooiste melodieën kunt tevoorschijn toveren door met je doedel over een labra te strijken ...
--stop--
het is wel degelijk een hond, en meer bepaald een kruising tussen een labrador en een koningspoedel.
--stop--
bon, ieder zijn meug ...
--stop--
kleinere zaken, zoals het begrotingstekort, GM, het vinden van Osama, de kredietcrisis en de oorlog in Irak, komen later wel aan bod
--stop--
een mens moet nu eenmaal z'n prioriteiten stellen hé!?
--stop--
lijkt wel de Belgische politiek in 't groot ...
--stop--
maar terug naar de belangrijke zaken ... de labradoedel ...
--stop--
het is de traditie in de VS dat de president een hond kiest
--stop--
maar onderschat de job niet: een presidentshond heeft een belangrijke rol te vervullen in het dagelijkse leven van de number one!
--stop--
telkens er cameras rond het witte huis staan, wordt de first dog geacht om vrolijk en fotogeniek kwijlend naar zijn baasje te lopen
--stop--
hopelijk brengt dit andere naties niet op ideeën ...
--stop--
stel je voor dat de keizerlijke lama van Peru voor het oog van de wereld zijn baasje onder een laag spuug bedekt ...
--stop--
of kan je je de angst voorstellen van een Zimbabwaanse staatsleider wanneer zijn persoonlijke olifant komt aangedrendelt??
--stop--
Wouter Bos zal het wel bij een grijze muis houden, dan is hij niet meer alleen ...
--stop--
onzen Albert heeft al Leterme ... meer huisdier kan een mens zich niet wensen ...
--stop--
dan is er nog de kredietscrisis
--stop--
ja jongens, dat is me wat!!
--stop--
ik heb geen aandelen meer, dus ik ben er zonder kleerscheuren vanaf gekomen
--stop--
maar de ware impact werd me pas enkele weken geleden duidelijk
--stop--
nét voor de splitsing (van Fortis; niet van BHV ;-) ) dacht ik nog gauw een goeie zaak te doen door 5 Fortis-aandelen te kopen
--stop--
dus ik met een briefje van 5 Euro naar het dichtsbijzijnde Fortis-agentschap
--stop--
toen ik m'n 5 Euro aan de loketbediende toonde en haar vertelde dat ik wel een stukje Fortis wilde kopen verwittigde ze onmiddelijk al haar aanwezige collega's
--stop--
ze gingen allemaal naar huis, zelfs zonder de moeite te nemen om hun bureau's op te ruimen
--stop--
blijkt dat ik het juiste bedrag op tafel had gelegd om het ganse kantoor over te nemen!!
--stop--
bijzonder origineel is ook hoe Dexia het hoofd probeerde te bieden aan de vloedgolf van onheilspellende berichten en alsmaar dalende beursnoteringen
--stop--
daar waar anderen overheidsgeld zochten, campagnes oprichtten om de spaarders aan zich te binden of heelder raden van bestuur inwisselde tegen nieuw kanonnenvlees, zorgde Dexia voor de terugkeer van de Godzilla uit de Belgische politiek
--stop--
de protagonist van de cholesterol himself!
--stop--
Jean-Luc Dehaene!!
--stop--
gevolg: 1 dag later zakten de Dexia aandelen met nog eens 25%
--stop--
wat er in de kranten niet werd bijgezegd is dat op hetzelfde moment de aandelen van de 3-sterrenrestaurants en de Vilvoordse paardenmarkt met eenzelfde percentage stegen!!
--stop--
maar terug naar president Obama
--stop--
de eerste zwarte president
--stop--
van de VS althans
--stop--
pas verkozen en het eerste probleem stelt zich al
--stop--
normaal zou de nationale bank van Amerika deze week een nieuw 1 dollar biljet voorstellen
--stop--
met de beeltenis van Obama in de plaats van Washington
--stop--
je weet wel, in die zwarte ovaal
--stop--
bij de eerste proefdruk werd echter al duidelijk dat je Obama niet zag op die donkere achtergrond
--stop--
de fotograaf moet zijn werk herdoen
--stop--
deze keer met de duidelijke opdracht om slechts terug te keren met een foto van een lachende Obama
--stop--
en met de ogen open
--stop--
wordt vervolgd ...
--full stop--

06:00 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

13/11/2008

Supersnack

Ik heb altijd al een boontje (een goede aanvulling van een proteïnerijk dieet vanwege de essentiële aminozuren ...) gehad voor sportvoeding, 't is waar.

Terugblikkend op m'n schrijfsels vind ik echter niet zoveel terug over dit onderwerp, waarschijnlijk omdat er altijd wel andere onzin is die in me opkomt, telkens wanneer ik een leeg virtueel blad papier voor m'n neus plaats.
Vandaag ga ik echter de smulpapen onder jullie verwennen met 2 supersnacks die ik mezelf al wel eens voorschotel. Beide snacks zijn uiteraard erop gericht om het lichaam in superconditie te houden, met voldoende, doch niet teveel, calorieën en een bijzondere aandacht voor het handhaven van een juiste energiebalans en correcte vochthuishouding.
Energie, uiteraard omdat het dit is wat je nodig hebt, vochtregulatie omdat dit wel eens over het hoofd wordt gezien doch enorm belangrijk is. Een juiste vochtbalans in je lichaam zorgt er namelijk voor dat de energie tot in je cellen getransporteerd raakt, en als je ooit eens met uitdrogingsverschijnselen geconfronteerd werd dan zal je mijn stelling over het houden van een juiste vochtwaarde wel onderschrijven.

verder hier geen theorie: als je details wil weten moet je het artikeltje over kalium in de laatste Runner's er maar eens op naslaan.

Okido, dit gezegd zijnde ... de recepten. Uiteraard zijn beide recepten uiterst simplistisch en makkelijk bereidbaar van aard: dit is het beste bewijs dat ze uit mijn brein ontsproten zijn!

Snack nummer 1: m'n eerste snack is m'n favoriete energybooster, te eten 2 tot anderhalf uur voor de wedstrijd. Ook tijdens de laatste 3 dagen voor een marathon, tijdens de oplaadfase dus, staat deze dagelijks op m'n menu. Vergeet echter  niet dat een koolhydraat oplaadfase absoluut geen nut heeft zonder depletie vooraf; heel wat mensen lijken dit makkelijkheidshalve wel eens te vergeten!!

Bon, voor de wedstrijd heb je dus energie nodig, en, zeker voor een langere wedstrijd, liefst een mengeling van enkelvoudige en complexe koolhydraten.

Hiervoor neem ik 1 zakje rijst (liefst witte: vezels zijn nu van ondergeschikt belang en je bereid je voor op een wedstijd, niet op een toiletbezoek), 1 à 2 bananen, en flink wat scheppen honing. Ik ben een honingfreak, dus de hoeveelheid honing is bij mij al gauw even groot als het volume bananen. De rijst prepareren volgens de regels van de kunst (anders moet je te veel knabbelen ;-)) ), en mengen met de honing en de geplette banaan, et voilà, klaar is kees!
Je hebt zonet in een handomdraai de beste energiesnack aller tijden op tafel getoverd!


Snack nummer 2: m'n tweede snack is eigenlijk een recuperatiesnack, iets voor na de training dus. Bij een lange duurtraining heb je immers heel wat energie verbruikt, maar ook je eiwitreserve is door het langdurig werken van de spieren aangetast, zij het iets minder dan bij bvb. een explosieve sport. De kunst is om aan te vullen daar waar je iets gebruikt hebt.
Probeer hiervoor eens het volgende: neem een potje (of het equivalent hiervan: een gram of 125) halfvolle witte yoghurt (als hij groen is en wat donzig van uitzicht, kijk dan alsjeblief even de vervaldatum na: er is niets wat een goede mixer niet kan oplossen, maar toch ...), een schepje of 3 honing, terug de obligate banaan, en een goeie handsvol muësli. Voor de muësli: je hebt deze in wel honderd smaken en soorten, maar blijf zo dicht mogelijk bij het origineel ... liefst neem je deze waar gepofte rijst in verwerkt is. Banaan pletten, alles netjes mengen en opdienen met een bekertje ongezoete sojamelk én een glaasje verse sinaasappelsap.
Gegarandeerd begin je 's anderendaags volledig gerecupereerd aan je volgende training!


In elk geval, wat je ook doet, zorg dat al je maaltijden licht verteerbaar zijn; zoals op de onderstaande foto wil je niet aan de finish verschijnen ...

00034242

08:28 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

12/11/2008

Dinsdag Sportdag

Hohohooooooooo zegt de Kerstman, hohohooooooooooo treed ik hem bij ... de Utrecht-lobby heeft zich massaal geroerd precies.
OK, ik leg de datum voor aan Tania, en als zij geen bezwaarschrift indiend kom ik wel ne keer tot daar, wordt vervolgd!

Over tot de orde van de dag, of beter, over tot de orde van gisteren.

De elfde van de elfde maand, traditioneel een feestdag, dus traditioneel een dag waarop je iets meer tijd hebt om je sportief bezig te houden dan, om maar iets te noemen, de 7de september.
Eergisteren, maandag, had ik een 40km lang fietstochtje op de planning staan, maar omdat ik pas zeer laat zou kunnen starten én vanwege het Vlaamse klassiekerweer (wind, wind, wind, wind en af en toe regen ...) heb ik dit, ook onder druk van een overbezorgde echtgenote, uitgesteld tot gisteren.

En aldus kwamen we tot de volgende dagindeling: 's ochtends met ons Fientje en 2 vriendjes (eigenlijk 1 vriendje en 1 vriendinnetje) Sint Maarten gaan zingen. Voor de onbekenden van dit gebruik: als ze bij jullie Nieuwjaar of Driekoningen gaan zingen, awel, bij ons is dat hetzelfde, maar dan met Sint Maarten. Mechelen is zowat de scheidingslijn tussen de gebruiken: Driekoningen wordt zowat overal gezongen, Sint Maarten aan onze kant van 't stad, Nieuwjaar aan de andere kant van 't stad. (onze kinderen doen ze dus alle 3; lekker extra inkomsten ;-) ).
Sint Maarten was trouwens die Romeinse pipo die het grootste deel van z'n carrière met een halve mantel heeft moeten rondrijden. Uiteindelijk heeft hij dat wel goed gezien: anderen moesten zich laten martelen, tot bloedens toe slagen of vanwege het geloof tot 4 keer toe laten afslachten om heilig verklaard te worden, terwijl Maarten gewoon een halve lap stof moest afgeven. Goed gezien!

Maar kom, we wijken af, een oud zeer op deze pagina's, 'k weet 't.

Rond den elven vonden de kids dat ze genoeg snoep, fruit en centjes bij elkaar hadden gezongen, en dus kon ik m'n eerste training van de dag aanvangen: 3 kwartiertjes loopplezier, verdeeld in 3 blokjes van telkens 10' zone anderhalf (ergens tussen zone 1 en 2 dus) gevolgd door 5 minuutjes zone 3.
Geen onbeschrijflijke moeilijke opdracht dus; we houden het bescheiden rond deze tijd van het jaar, met geen wedstrijden of andere uitsloofgelegenheden in het verschiet.

Na de middag kon ik dan weer aan de slag op m'n tweewieler, want de uitgestelde maandagtraining moest nog gereden worden. De geplande 40 kilometer liep uit tot 45 kilometer, en ondanks de nog steeds sterk woekerende wind mag ik toch tevreden zijn; m'n stuurvastheid gaat er sterk op vooruit en het voelt hoelanger hoe beter aan om in het zadel de confrontatie met plassen, gladde plekken, strategisch weggewaaide takken en, vooral, het onverantwoorde rijgedrag van sommige wegpiraten aan te gaan.
Voorlopig ben ik nog niet gevallen, statistisch gezien moet het beste dus nog komen...

Toen ik aankwam heeft Tania nog een fotootje van ondergetekende in vol ornaat getrokken, maar hij staat nog op de camera, dus die houden jullie nog te goed.

Tot de volgende!

07:54 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

11/11/2008

Marathon shortlist

Weederom start ik een berichtje op mijn blog: ik ben een controlefreak.
Ja, jaa, jaaaaaaaa, ik geef het toe, ik hoor vreemde en buitenaards aandoende stemmen wanneer ik de touwtjes niet in handen heb, ik hoor het gezoem van onbestaande muggen in m'n oorschelpen bij het gedacht om iets over het hoofd gezien te hebben en mijn huid jeukt en kriebelt wanneer een benarde situatie niet onmiddelijk geriposteerd wordt door het juiste, minitieus voorbereide antwoord van mijnentwege.
Combineer dit met mijn aangeboren nonchalance en je weet meteen waar al die 'Lachen met Geert'-verhalen vandaan komen, maar dit geheel terzijde.

Wees gerust, ik ga hier geen opsomming maken van AL mijn gebreken, want skynet laat geen blogs toe die per artikel langer zijn dan de 7-delige jubileumuitgave van de Larousse.

Deze aandoenlijke inleiding is gewoon maar de springplank naar wat ik eigenlijk wil zeggen (voor mensen met weinig tijd: best lees je mijn postjes van onder naar boven ... als je dan enkel 1 zin kan lezen heb je tenminste de essentie van het verhaal mee!).
Want ik wil het eigenlijk gewoon maar hebben over mijn marathonkeuze voor volgend jaar. Uit de reacties die ik gisteren mocht ontvangen blijkt dat sommigen zich afvragen op welke straatstenen ik mijn zweet ga vergooien in een poging om mijn PR op de 42k scherper te stellen. Wees gerust, lang hoeven jullie niet te wachten: zoals ik al zei, ik ben een controlefreak (verdorie, hoor ik hier WEERAL gezoem rond mijn oren ... aaaaaaaaaaaah ... ik ben de Jean(ne) d'Arc van de bloggers geworden ...) en dus dient mijn schema (het schema, het schema, het heilige schema) reeds lang voor de eerste training klaar te zijn.
Voorjaar = april, min twaalf weken = februari (start voorbereiding), dus binnen dit en een week of 6 staat het schema op digitaal papier. Het is dat of in een witte jas met de armen op de rug gebonden weggevoerd worden. (nee, nee, niet weer, ik zweer het: honderden muggen zijn het ... je ziet ze niet maar ik kan ze horen ... NEEEEEEEEE ...)

Nu, om een schema op een kalender te kunnen kleven, moet je natuurlijk eerst weten wanneer je aan de slag moet, en dus zal het niet lang meer duren vooraleer ik mijn keuze bekend maak.

Volgend jaar zal de eindejaarsmarathon een makkelijkere keuze worden dan de voorjaarsmarathon: in principe loop ik New York, omdat dit kalendertechnisch met de schoolvakantie volgend jaar gewoon uitzonderlijk goed uitkomt. Komt hier toch iets tussen, dan loop ik een revanchemarathon op de Jungfrau of ik bezoek het supersnelle parcours van Berlijn, dat bekijk ik dan nog wel.

Voor het voorjaar heb ik een shortlist, en hier is de knoop moeilijker door te hakken.
Vooreerst is er Rotterdam: mijn eerste marathon liep ik in Rotterdam, en vooralsnog is het de enige die ik al meer dan één keer heb gelopen. Deze wedstrijd zal altijd een speciale plek in m'n hart hebben en ik wil er zeker nog enkele afspraken met het fantastische publiek maken.
Verder kwamen er enkele opmerkingen in de reacties van gisteren dat ik nog nooit in België een marathon heb gelopen. Absoluut waar, al is dit eerder toevallig dan gepland. We hebben dan ook niet zoveel écht grote organisaties in ons apenlandje, maar Antwerpen zou ik wel eens willen lopen. Nummer 2 op mijn shortlist is dus Antwerpen.

Ik dacht uit deze 2 te moeten kiezen, maar gisteren las ik ook in de kantlijn van heel wat bevriende blogs dat Utrecht de coming name is onder de blogmarathons. Utrecht is dan ook nummer 3 op mijn shortlist.
En dan is er ook nog Luxemburg. Een wedstrijd in een origineel kader (wordt 's avonds gelopen en de aankomst schijnt uniek te zijn) en ik heb er tot nog toe enkel positieve verhalen over gehoord. Toch denk ik dat Luxemburg, ondanks de vibes die van de overkant van het kanaal tot hier kwamen (hoi Ruth, alles goe?) en ondanks het feit dat ik 'm zeker een keertje wil meemaken niet in 2009 door mij bezocht zal worden.

Welke het ook wordt, het zal deze keer zeker niet te ver van huis zijn ... en tijd brengt raad.

Ondertussen mag het hier gedaan zijn met al da gezoem van onzichtbare bloedzuigers rond mijn hoofd ... STOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOP!!!

09:30 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

10/11/2008

Nie wieder!

"Nooit meer!"
Het waren niet alleen de eerste woorden die in me opkwamen toen ik 2 weken geleden meer dood dan levend, de kilometers voordien de beroemde Venetiaanse bruggenbouwers grondig verwensend, over de finish sjokte tijdens de afgelopen Marathon van Venetië.

Het waren tevens de eerste woorden die ik tegen Tania zei, toen ik ze een beetje later in de 'family reunion zone' zag, zij fier dat haar ventje de klus geklaard had, ik verontwaardigd over de belabberde prestatie.

Nu heb ik die woorden al wel eerder uitgesproken; eigenlijk denk ik ze zelfs een beetje tot mijn vast aankomstritueel zijn gaan behoren, een beetje zoals het typische zegegebaar van een renner of de natte zoen die de Franse doelman Barthez op de kale knikker mocht ontvangen, telkens wanneer hij als sluitspier voor een toenertijd nog voetbal spelend Frans nationaal voetbalelftal mocht dienen.
Ik heb die woorden dus al wel enkele keren gesproken, maar toch was het deze keer wel iets meer gemeend dan de vorige keren. Deze keer vond ik dat het genoeg was geweest. "Nooit meer" vormde de enige logische conclusie na afloop van m'n tot dusver enige wedstrijd dit jaar.

Maar ja, tijd heelt alle wonden, en 's anderendaags zat ik in aan het bureau in m'n hotelkamer al begeesterend de brochures en marathonaankondigingen voor het komende seizoen met elkaar te vergelijken, nog niet zeker welke marathon voor 2009 in aanmerking kon komen. Laat het duidelijk zijn, Marathon Geert zal ook in 2009 niet verwateren tot Jogging Geert, Walking Geert of Retired Geert. Marathon Geert blijft doodgewoon Marathon Geert, hoewel op sommige dagen, wanneer het vallen van de bladeren tot z'n hoogtepunt reikt Mentally Disabled Geert ook tot de mogelijkheden behoort, maar dat hebben jullie ondertussen ook al wel door ....

Toen ik gisterenmiddag terug thuis was na m'n wekelijkse LSD (22k in zone 1, goed voor 1u57' loopplezier) vroeg ik me toch weeral af waarom ik het eigenlijk allemaal nog doe.
M'n ontbijt had een beetje aan kwaliteit maar vooral kwantiteit moeten inboeten omdat ik maar heel weinig tijd zou hebben die dag (het hebben van 2 kinderen die lidkaarten hebben van zowat elke jeugdvereniging en sportclub in het dorp brengt namelijk heel wat sociale verplichtingen met zich mee ...), en er dus slechts minimaal gewacht kon worden tussen het einde van het ontbijt en het begin van de training.
Halverwege m'n training voelde ik, hoewel het tempo dus erg laag was, dat ik wel een beetje energie te kort ging komen om alles op souplesse af te werken.

Thuis aangekomen schrok Tania zich eueueuh, een aap (had ook nog de keuze tussen 'rot' en 'een 'hoedje' maar denk wel het meest toepasselijke gekozen te hebben ;-) ) bij het aanschouwen van haar gemaal: naar 't schijnt zag ik nogal bleekskes en m'n arendsblik (we blijven in het zoojargon) was ook al verwaterd tot een koekoeksoog (vraag me niet waar ik dat vandaan haal; 'k weet 't ook niet ...).
Gulzig heb ik een banaan, een Twix, een stukje chocolade en een koffiekoek met crème en chocola (onschuldig slachtoffer van mijn beperkt ochtenddieet gisteren) naar binnen geschrokt alvorens in een pap kon zeggen.
Tania was dan ook maar al te blij toen ik uiteindelijk het verlossende woordje kon uitbrengen. Trots en met gepaste waardigheid zei ik dan ook "pap".

Anderzijds, lieve vrienden en vriendinnen, als ik soms oude schoolmakkers tegen het lijf loop, en zie in welke conditie deze generatiegenoten zich bevinden, wel, dan weet ik terug waarom ik het doe.
Laat de hongerklopjes, dagen van zelfonthouding, zware trainingen en wanprestaties maar komen ... ik blijf gewoon lekker doorlopen. Punt!

(Als iemand eens een gastspreker zoekt om het onderwerp 'Motivational Pieces' te bespreken; ik ben steeds beschikbaar aan onredelijk hoge prijzen, maar bij intekening vóór 15 december krijgt U uitzonderlijk een gratis paar loopschoenen, evenals een prei en multifunctionele plastic strandbal cadeau ...
Aanbod geldig zolang de voorraad strekt en niet cumuleerbaar met andere promotiecodes.)

09:27 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

08/11/2008

Thuis

Inderdaad, we zijn terug daar waar m'n spreekwoordelike Jupiler staat ... thuis!

Alles is goed verlopen gisteren, hoewel m'n bagage er langer over heeft gedaan dan ikzelf: om half 11 's avonds werd ze aan de deur afgeleverd door een koerier van Aviapartner, het bagagebehandelingsbedrijf (wat een woord zeg; eens je daar hebt gewerkt is het onmogelijk om je CV nog op één A4-tje te krijgen) van Zaventem.

Gelukkig had ik voor het inchecken in Tallinn nog net de reflex om m'n Garmin te verhuizen naar m'n handbagage, zodat ik gisteren m'n geplande training (30 minuutjes in zone 2) in het gezelschap van m'n goeie ouwe supergadget kon lopen.
Het is eigenlijk raar hé, maar een training zonder m'n Garmin is voor mij geen Garmin. Immers, je hebt daar geen data van die je in je trainingslogboek kan uploaden, en 't is dan net alsof je niets gedaan hebt.
Ik hou m'n schema ook nog wel bij in een apart Exel-bestandje, zeker nu ik ook fietstrainigen en binnenkort ook nog zwembeurten in m'n overzicht dien op te nemen, maar toch ...
't Zal wel in 't koppeke zitten zeker!?

Vandaag was ik vrijgesteld van looptraining, maar een fietstochtje heeft er toch voor gezorgd dat ik de nodige caloriekes soldaat heb gemaakt. Uiteindelijk is dat gefiets ook wel tof hoor; als je een zeer lange looptraining in de aanloop naar een marathon inplant, dan kom je nauwelijks boven de 30 kilometer uit; iets wat je dus hooguit 15 kilometer van je thuisbasis brengt. Een training op de tweewieler kan al gauw uitlopen tot het dubbele, dus je begeeft je ineens ook in contreien waar je anders nooit zou komen.

Vandaag was het al helemaal feest, want onverwacht mocht ik m'n training afwerken in het gezelschap van de in onze familie als 'Nonkel Louis' bekend staande wielerheld; gelukkig heeft hij uit respect voor mijn beginnersstatus z'n benen naar zijn matstaven zowat stilgehouden; 't zou anders nogal wat geweest zijn!!

Voilà, da's zowat alles wat ik vandaag wilde zeggen zie ... da's verschieten hé, dat ik ook gewoon iets kan schrijven over trainen en zo van die dingen!? Een postje zonder levensgevaarlijke situaties, dreigend onheil of doodgewone stommiteiten van de auteur? 'k Ben eens benieuwd hoelang we dat volhouden ...

20:39 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

07/11/2008

Op de luchthaven

Nog even vlug een postje vanop de luchthaven in Tallinn.

Ahaaaa ... da's verschieten hé: Marathon Geert die op een luchhaven zit en de tijd vindt om nog vlug iets te schrijven!?
Ook voor mij is dit aanpassen hoor ;-)
Meewarrend schud ik even het hoofd wanneer hier de zoveelste bijna late passagier zijn fatale eindspurt inzet, nog niet zeker wetend of deze moedige inspanning hem dichter bij zijn geboekte vlucht of desgevallend een nakend hartinfarct brengt.
Misschien is dit wel de reden waarom ik bijna 4 jaar geleden begon te trainen voor marathons, wie weet ... de wereld zit nu eenmaal raar ineen en ik heb zeker niet de pretentie om te beweren dat ik alle draden van het dagelijkse intrige moeiteloos kan ontwarren.

Maar genoeg hierover, ik ben tenminste op tijd, avonturen zijn me tot op heden bespaard gebleven (ja hé, sorry hoor, maar soms moet ik m'n eigen integerheid ook eens boven de training van jullie lachspieren verkiezen!).
Gisteren had ik een rustige training op de planning staan; zeg nu zelf, wat zijn 30 luttele minuutjes in zone 1 voor raspaarden als wij? Ik heb deze training dan ook zonder veel verpinken op de loopband in het hotel afgewerkt, met eerst nog een opwarming op de hometrainer vooraf. Een hometrainer mét triathlonstuur trouwens ...


En zoals gezegd, nu zit ik op de luchthaven, en dus is de kans vrij groot dat ik in de zeer nabije toekomst een vliegtuig zal opstappen, anders is 't ook nogal onnozel om hier te zitten. Mijn boardingpasses hou ik deze keer angstvallig in het oog hoor, laat daar geen twijfel over bestaan!!
Boardingpasses, in 't meervoud, inderdaad, want eerst maak ik nog een tussenstop in Kopenhagen, rechtstreekse vluchten richting Brussel kan je hier op een deftig uur niet vinden. Ik kan dat wel begrijpen hoor, want wie wil er nu op een deftig of enig ander uur in Brussel zijn? Niemand toch??

Die Esten hebben dat goed bekeken, zoals ze nogal zoveel goed bekeken hebben.
Estland is dan ook een buitengewoon mooi (natuur ... ongelooflijk!!), Tallinn is mooi en zeer toegankelijk (hoe ze hier het verkeer geregeld hebben; daar kunnen wij nog veel van leren) en de mensen willen écht wel vooruit, maar dat is iets wat je in wel meer voormalige Oostbloklanden ziet. Zelfs hun geld find ik fantastisch ... niet van dat Playmobil speelgoedgeld waarmee ik onze Euro's vergelijk, maar écht geld; geld dat gemaakt is om door échte mannen uitgegeven te worden, geld met de beeltenis van koene middeleeuwse helden, de tronie van onvervaarde wetenschappers die de wereld nog voor hun ontbijt elke dinsdagochtend pleegden te redden of de buste van briljante leiders die hun land van de ene overwinning naar het andere galabal konden leiden. En vooral, geld dat steevast in papiervorm van hand tot hand gaat. De kleinste munteenheid waarmee ik geconfronteerd werd was 5 Estse Kroon (geef toe: klinkt toch een pak minder nichterig dan '5 Euro' ...), en hoewel de waarde hiervan neerkomt op zo'n slordige 30 Eurocent bestaat dit ook slechts op papier. Het scheelt meteen heel wat gerinkel in de winkel en ik moet tenminste mijn broekzakken niet disecteren bij elke controle op de luchthaven.

Misschien kom ik hier wel eens een marathon lopen, want ik zou wel eens de tijd willen nemen om Tallinn een beetje nauwkeuriger te bezoeken.

Maar bijna was ik het belangrijkste nog vergeten ... kennen jullie de vlag van Estland?
Nee?
Echt niet??
Schandalig!
Laat het me zo stellen: het is hier een waar paradijs voor de doorwinterde Club Brugge-fan: op elk regeringsgebouw, aan elke school en overal waar de mensen willen laten zien dat ze blij zijn om eindelijk onafhankelijk te zijn (dwz, op zowat elke anderhalve meter) is hier een blauw-zwart-witte vlag neergeplant. Als je hier reclame wil maken en graag speelt op het nationaliteitsgevoel van de lokale bevolking, dan ontwerp je toch gewoon een affiche in het blauw-zwart en elke versiering heeft wel een accentje in deze kleuren. Héél mooi om te zien .. ik voel me hier werkelijk in het land der gelijkgestemden!!
Om de Esten te bedanken voor zoveel moois heb ik hier voor Lenne en Fien elk een zwarte wintermuts met de Estse vlag erop gekocht. (niets zeggen tegen Tania hé; die weet dat nog niet ;-) ) en mezelf heb ik verwend met een blauw t-shirt (voor de Club Bruggers onder ons: jajaaaaa ... het juiste blauw ;-) ) met in zwarte letters 'EESTI' erop, wat in het lokaals zoveel wil zeggen als 'Estland', maar dat weten ze niet op den Anderlecht hé ;-)

Bon, niet alle blogs die ik schrijf hoeven even lang te zijn als die van gisteren, en dus is het tijd om af te sluiten.
Sta me toe om eenieder van jullie nog persoonlijk een zeer goed weekend te wensen. Aan zij met wedstrijdkilometers voor de boeg heel veel succes!

flag_estonia

11:18 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

06/11/2008

Willen jullie lachen?

Ik heb het niet zo met vaste rubrieken in blogs.
Eens je ermee begint beknot je zelf je dichterlijke vrijheid en wordt je al gauw slaaf van je eigen webstek. Nochtans geef ik zelf toe met mijn 'Telex van de Week', die trouwens vanaf volgende week terug op de planning staat, maar dit is eerder om ervoor te zorgen dat al de dagelijkse dingen waar ik van wakker lig in één wekelijks blogje gegoten worden, zodat ik op andere dagen tenminste bevrijd over onze gemeenschappelijke hobby kan praten.

Een andere rubriek die je op deze pagina's heel wat keren hebt zien verschijnen, zei het niet met een vastgestelde regelmaat, is 'Lachen met Geert', veelal gebaseerd op de avonturen die rechtstreeks voortvloeien uit mijn natuurlijke nonchalance en buitengewoon talent om in alle mogelijke omstandigheden het verkeerde te zeggen.

Wat ik nu wel vast stel is dat ik in de voorbije maanden, waarin ik dus blogloos ben gebleven, zelden iets noemenswaardigs heb meegemaakt, enkele kleine uitzonderingen niet te na gesproken. Nu ik terug poog om mijn levensverhaal op het web te smijten is 't toch wel terug prijs zeker?
Niet dat ik jullie peroonlijk iets kwalijs neem hé, maar ik hoop wel dat iedereen die hier komt lachen zich gepast verantwoordelijk voelt; volgens mij zijn er niet alleen van Sarkozy voodoopopjes in de omloop ;-).

Allez kom, als inleiding is dit lang genoeg; tijd voor het verhaal.


Mijn verhaal begint gisterenavond. Op woensdagen vertrek ik al eens vroeger van kantoor, want om half 5 geef ik training aan mijn duiveltjes.
Gisteren was m'n training, die nogal eens durft uit te lopen, nogal afgemeten, want om 8 uur zou m'n vliegtuig naar Tallinn vertrekken. Ik had dus gedacht van zo rond een uur of 7 - kwart na 7 op Zaventem aan te komen, wat voor mijn doen een onvoorstelbare zee van tijd zou overlaten om in te checken.

Ondanks dit ruime overschot stond ik wel achteraan de rij gegadigden die wilden inchecken voor de avondvlucht van Estonian Airlines. Vlak voor mij stond een jong gezin met een kleine baby, en dit was ook het geval in de rij voor de 2de balie. Nu, blijkbaar was de vlucht volzet, want beide grondstewards hebben heel wat werk gehad om, mits het nodige geschuif en verandering van al uitgevaardigde boardingpassen, ervoor te zorgen dat beide ouderparen naast hun spruit zouden kunnen zitten. Dit heeft uiteindelijk zoveel tijd gekost dat ik nogal krap in tijd kwam te zitten; 'k zal nog ne keer mijn best doen zulle!

De jonge koppels werden naar de gate gebracht met een zo'n elecgtrisch aangedreven karretje, terwijl ik kon zorgen da'k er zo kon geraken ... pure discriminatie!
Nu moet je weten dat de toegewezen gate het nummer A72 droeg. Voor diegenen die onbekend zijn met de architectuur van de Zaventemse luchthaven volgt even een kleine toelichting:


Als je even de juiste kaart uit de reeks 'U bent hier' zou nemen, dan zou het rode cirkeltje dat steevast je huidige geografische ligging helemaal links onderaan staan, terwijl de benummering voor 'A72' uiterst rechts bovenaan staan, klaar om bij de minste verwering van de geconsulteerde kaart helemaal te verdwijnen.


 

Bon, ik wil maar zeggen, als ze me nog verder zouden steken, 'k zou waarschijnlijk met 't blote oog de kust van Engeland kunnen zien!

Daar dus!

Bovendien was gisteren mijn rustdag, en nu mogen jullie van mij denken wat jullie willen, maar op een rustdag loop ik niet. Ik doe al zot genoeg op trainingsdagen, 't zal wel goed zijn hé!!
Resultaat: op mijn dooie gemak kwam ik aangeteend op een moment dat de boarding eigenlijk al zo een beetje beëindigd zou moeten zijn. Echter niet getreurd: de andere passagiers zaten nog allemaal vol ongeduld te wachten op de feestelijke opening van de gate.

Ik herinner me nog dat ik even ter controle m'n boardingpass nakeek om te lezen dat plaats 2D aan mij was toegewezen.
Gewoonlijk stap ik het vliegtuig op aan de staart van het peleton, maar op de een of andere manier kon ik aan de kop van de groep vertrekken toen de boarding eindelijk kon beginnen. Als één van de eersten stapte ik de artificele slurf door die me tot in het vliegtuig zou brengen, en het was in die metalen buis dat ik merkte dat ik er op een of andere manier in geslaagd was om m'n boarding pass kwijt te spelen. Ik de luttele ogenblikken die ik nog verwijderd was van het vliegtuig heb ik nog gezocht in broekzakken, hemdzak, linkeroor, neusvleugels, rechteroor, enfin ... op een rectaal onderzoek na heb ik werkelijk elke mogelijkheid die zou kunnen leiden naar het terugvinden van mijn ticket uitgeput, echter zonder resultaat.
In mijn leesboek ('De helaasheid der dingen' van Dimitri Verhulst, een absolute aanrader voor eenieder die het tragikomische hart op de juiste plaats draagt) vond ik echter nog wel de boardingpass van m'n terugvlucht uit Venetië, en ik besloot dan maar om die ter hand te nemen, erop rekenend dat de controle van de verwelkomende stewardess slechts met één oog zou gebeuren.
Het geluk lachte me toe, en met een onhoorbare zucht van verlichting kon ik m'n stoel opzoeken.

Ik heb 't al aangehaald: ik ben nonchalant, en voor ik het wist zat ik neer op de verkeerde stoel: 3D in plaats van 2D. Niet echt een ramp, maar zelfs maar een metertje tegen de stroming in roeien is geen sinecure in het minimalistisch ontworpen gangpad van een vliegtuig. Met een verontschuldigende glimlach naar de stewardess klaarde ik de klus, en ik zat dus op de juiste plaats, halleluja. Enkele tellen later had vrijwel iedereen een plaatsje gevonden, op enkele trage Janussen (of moet ik zeggen 'Janevski's'?) na. Op dat ogenblik vroeg de man die naast me zat of ik niet van plaats wilde wisselen met zijn echtgenote, die één rij schuin achter ons zat.
Niet bespaard van een basisneiging tot gezinshereniging stond ik dit uiteraard toe; hoe zou je zelf zijn? Ik zat echter nog niet goed op m'n derde plaats van de avond, toen één der bovenvermelde trage Janussen naar de dame met wie ik net van plaats verwisseld had ging om haar te zeggen dat dit eigenlijk zijn plaats was, hierbij vergezeld van en geldig vervoersbewijs en moreel ondersteund door de purser van dienst. Uiteraard werd er naar mij verwezen, en de purser riep alle protagonisten bij elkaar. Je kan het al raden hé: iedereen had een geldig ticket, behalve ik. Probeer in die omstandigheden maar een keer je gelijk te bewijzen. Ik probeerde het nog even wat luchtig op te lossen, maar mijn goedbedoelde 'I was hungry and my ticket looked so tasteful that I ate it' bewees alleen maar dat er zo dicht bij de cockpit en het voorziene vertrekuur niemand anders met mijn gevoel voor humor te vinden was.

Maar kom, uiteindelijk is alles goed gekomen (zo ongeveer nadat ik m'n bek dichthield moet dat geweest zijn) en we zijn toch aan boord mogen blijven om even na het plaatselijke middernacht in Tallinn aan te komen.

Een ongeluk komt echter nooit alleen, en nog maar pas aangekomen in de hoofdstad van Estland kreeg ik al telefoon van het plaatselijk Hertz-agentschap, met de vraag of ik m'n huurwagen nog kwam afhalen. Raar, want het reisagentschap van Toyota had me gezegd dat ze een wagen bij Avis hadden voorzien.
Wat  bleek? Ze hadden dus bij beide agentschappen een wagen voor me gehuurd. Stond ik daar om half 1 's nachts met twee autoverhuurkerels, die beide een uur lang niets anders gedaan hebben dan op mij te wachten. Proper, ik kon 't weer ne keer gaan uitleggen ... grrrrrrr ...

Maar kom, uiteindelijk ben ik in het hotel geraakt, en de gratis upgrade naar een junior suite kom me al veel milder stemmen. Ik weet eigenlijk niet waar ik die upgrade aan verdiend heb ... misschien zie ik er naar Estse normen wel als 'ne toffe' uit, wat meteen niet erg pleit voor het plaatselijke maatschappelijk beeld hier, maar kom.

Wel een mooie en ruime kamer hoor, met in de hall een reusachtige spiegel waarin de tekst van 'Imagine' gezandstraald staat. Je weet wel, dat liedje van John -laat me gerust, ik zit op Yoko- Lennon.

Het weer is hier verder zomers, de collega's vriendelijk en behulpzaam en de natuur ronduit schitterend.
Hieronder enkele sfeerbeeldjes: links de vernoemde spiegel, rechts het uitzicht dat ik heb vanaf m'n bureau (dat beetje water rechts is de Baltische zee) ...

Foto's-0003     Foto's-0004

15:25 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

05/11/2008

Wakker worden

Hoewel ik er dagelijks 1 keer op oefen, is wakker worden niet echt een specialiteit van me.
Ik ben wel vrijwel steeds vroeg op het werk (half 7 is eerder regel dan uitzondering) maar dat wil nog niet zeggen dat het van harte gaat.

Soms zijn er echter van die ochtenden waarvan je nét iets meer verwacht dan van een doordeweekse morgenstond, zo ook was het deze ochtend. Reeds weken werd ons door media allerhande (en aller lande) voorgehouden dat we vanochtend in een betere wereld zouden wakker worden. Jawel, vergeet al je zorgen, kommer en kwel, denk niet meer aan je eens o zo fiere aandeelbewijzen die nu liggen te verkommeren naast je obligate (no pun intended ;-) ) stock aan wc papier en wellicht als volgende aan de beurt zijn wanneer het spook der diarree doorheen jullie gezinnen waart, nee, denk ook niet meer aan al het zinloze geweld in de wereld, de hongersnood, werkloosheid en criminaliteit, want vandaag wordt dit alles van tafel geveegd, met de grond gelijk gemaakt en teruggewezen naar een plaats in de geschiedenisboeken, rubriek 'donkere tijden'.

Ik moet zeggen, ik was een beetje ontgoocheld. Ja, een mens moet dat kunnen toegeven; het sterkt en loutert je karakter als je niet alleen lacht bij intens geluk of weent bij immense droefnis ... je moet ook gewoon leren leven met het feit dat niet alles altijd gaat zoals je dat zou willen.

Laat me nu toch eventjes de doemdenkers onder jullie gerust stellen, want ik heb het hier niet over de tragische dood van mijn kat, het schielijke overlijden van mijn ingebeelde vriendje of een tegenslag van welke persoonlijke aard dan ook (zie ik daar in de verte reeds enkele ramptoeristen ontgoocheld afdruipen??); ik heb het over de nog heet-van-de-naald-recente Amerikaanse presidentsverkiezingen. 

obamamccain
De wereld een betere en meer veilige plaats met Obama aan het stuur?? Moest 't een grap zijn, 'k zou er nog mee kunnen lachen, maar blijkbaar is 't direct al voor echt deze keer ('t is al anders geweest, hé Al Gore ;-)) ). Nu ja, ik heb niet direct iets tegen Obama of voor McCain, want geen van beiden dragen echt mijn voorkeur weg, maar ik vind gewoon dat de Verenigde Staten van Amerika geen land is om een socialistisch president te hebben.
Moesten ze nu nog Vandenbroucke daar als president verkiezen, dan waren wij er tenminste van af, of Wouter Bos, dan was Fortis er van af, maar nee, ze zijn hun inkomende transfers ergens in Kenia gaan zoeken.

Allez, we zullen wel zien wat 't wordt. De eerste weken zal 't toch één en al feestgedruis en goede voornemens worden; 'k ben ne keer serieus voor wat volgt.

Eén ding is wel zeker: de frieten van McCain zijn een pak beter dan die van Obama ...

07:37 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

04/11/2008

En zo was het in 2008

Lang heb ik niets van me laten horen, maar op wedstrijdgebied hebben jullie absoluut niets gemist: in 2008 heb ik welgeteld 1 (!!) wedstrijd gelopen. Het was dan ineens wel een marathon, maar toch, als quantiteit een belangrijk gegeven zou zijn dan spreken we hier toch over een verloren jaar.
Het zou kunnen dat ik op 31 december ons Tania (die ook nog steeds loopt, jawel!) moreel ga ondersteunen tijdens haar eventuele deelname aan de eindejaarscorrida in Leuven, maar daarmee hebben we 't dan wel gehad.

't Is me dit jaar ook wel wat geweest hoor: mijn hele planning werd steevast weer door elkaar gehaald door ofwel een dubbele boeking in mijn agenda, ofwel geen gepaste wedstrijd op de voorziene data, ofwel een blessure, enfin, 't was altijd iets.

Misschien ben ik een beetje vroeg met m'n goede voornemens, maar beter vroeg dan euh ... awel dan niet vroeg hé, en ik moet toch in iets ne rappe zijn ...

Dus, volgend jaar wordt anders, volgend jaar wordt beter, volgend jaar rijven we terug de medailles (de versie in plastiek die uitgedeeld wordt aan alle deelnemers, wel te verstaan) aan elkaar!
Gisteren ben ik met een korte fietstocht en een 45' durend introductieloopje in zone 2 begonnen met de voorbereiding van 2009! Jihaaa! Jawel, we gaan er voor!

Ik heb nog geen vaste planning, maar als ik even luidop mag dromen, dan zou ik graag een bijdrage leveren aan de volgende evenementen:

--> een voorjaarsmarathon: ik twijfel nog tussen Rotterdam en Antwerpen;
--> hardloop4daagse in Apeldoorn (net de website gecheckt: onze vriend Björn Paree is de eerste ingeschrevene ... waarom verschiet ik daar nu niet van? ;-) );
--> sprinttriathlon in Bütgenbach (augustus);
--> nog steeds op mijn verlanglijstje: de Olympus ... wie weet: misschien dit jaar??;
--> een najaarsmarathon (New York staat met stip aangeduid, maar ook Berlijn is een goede kanshebber: 't moeten niet altijd negers met een onuitspreekbare naam zijn die daar wereldrecords gaan vestigen hé!?)

Er is echter ook nog één detailke waar ik jullie hulp voor zou kunnen gebruiken: ik heb net m'n schema gemaakt voor de komende 12 weken, en normaal gezien zou ik aan het einde hiervan heel wat moeten kunnen winnen aan basissnelheid. Om dit aan het grote publiek te demonstreren zou ik graag een supersonisch snelle 10 kilometer willen lopen, en wel op zondag, 25 januari. Zaterdag is ook nog goed, maar in de hoop dat alle rappe mannen dan naar de mis zijn geniet de zondag mijn voorkeur.
Hoezeer ik ook heb gezocht op internetsites, in vakbladen, onder stoelen en banken, op de pot en in een schuif, over de heuvels en in de rivieren, op de hoogste toppen en in de diepste dalen, in het witste licht en in de donkerste grot, wel, nergens heb ik op die vermaledijde dag een 10k-wedstrijd kunnen vinden.
Dus, ziehier mijn warme oproep: hebben jullie weet van een 10k wedstrijd op zondag 25 of zaterdag 24 januari, laat me dan alsjeblief iets weten.
Organiseer je zelf op die dagen een 10k wedstrijd en zoek je nog 1 supergemotiveerde en een zich in het startvak als een hyperkinetisch dwergkonijn gedragend atleet, geef me een seintje en mijn ingevuld exemplaar van jouw inschrijvingsformulier komt er aan!

Voilà, ik huld mij nu eventjes in stilte ... (er zijn er die daar geld voor zouden geven)

10:47 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

03/11/2008

Weekend

Het is weer maandag! Waarschijnlijk zowat de mest gehate dag die onze weekkalender rijk is, en extra fileleed op een eerste werkdag na een verlofweek zal niet direct iets aan die status veranderen.
Anderzijds is het wel de gedroomde dag om terug te komen op het voorbije weekend. Zo zie je maar: elk voordeel hep z'n nadeel, om maar even de woorden van de beroemde Nederlandse cabaretier Johan Cruijff te verbasteren.

Het weekend dus. Allereerst was er de klinkende 9-4 overwinning van mijn duiveltjes op een aangenaam en fris spelend DVK Haacht!
Zij die me nu verdenken om actief lid te zijn geworden van de één of andere satanische sekte verwijs ik voor enige duiding graag naar mijn blogje van afgelopen zaterdag; er zijn al genoeg misverstanden in de wereld (in Amerika kan je morgen trouwens op 2 misverstanden gaan stemmen, maar daarover later meer ...).

Nog op zaterdag heb ik m'n nieuwe fiets ingereden. Nieuwe fiets? Absoluut!
Op zich geen wereldschokkend nieuws, maar ik vrees dat ik nog veel ga terugkomen op mijn wielerprestaties, want ik heb me zonet een fonkelnieuwe Scott CR1pro gekocht, een 8 kilogram wegend staaltje (of moet ik zeggen: carbonnetje?) van techniek. Toegegeven, ook dit is niets wat de wereld plotseling in de andere richting zal doen draaien, maar wat als ik jullie nu eens zou verklappen dat ik in 2009 m'n eerste triathlon plan?
Ahaaaaa! Da's wa anders hé? Wablieft? Niet wereldschokkend? Hmmmm. Tja, ok, jullie hebben gelijk, absoluut. Anderzijds, als ik zo eens door mijn schema loop voor de komende 12 weken ... pfff ... 'k wordt al moe van er naar te kijken, maar dat zal dan wel weer aan mij liggen.
Nee serieus, het is geen nieuws dat de hongersnood, overbevolking of het gemiddeld veel te lage IQ van de Amerikaanse autochtone bevolking zal oplossen, maar we hebben ineens weeral iets meer om hier over te klappen hé, en da's ook al veel waard.

Dus, Ruth, Gert en andere lopers die zich wel eens in de buurt van Muizen op het looppad durven begeven, als jullie binnenkort iemand op een fonkelnieuwe racefiets aan een onvoorstelbare snelheid voorbij zien scheuren, kijk dan even achterom, want waarschiijnlijk zal ik die atleet op meer dan respectabele afstand achtervolgen aan een pedaaltred die ergens het midden houd tussen de stuiptrekking van een versgeschoten nijlpaard en de soepele beenbeweging van een invalide dobbereend.
Het zal weer lachen worden met Geert, zoveel is zeker!

Allez bon, genoeg nieuwigheid voor vandaag, maar een blog is geen blog als ik Maurice niet kan laten watertanden, en daarom nog even een fotootje van m'n nieuwe speelgoedje.
cr1pro

13:03 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

01/11/2008

Weg van nooit niet teruggeweest

OK, in tussentijd is mijn talent voor spreekwoorden en aloude zegswijzen niet tot nauwelijks aangescherpt, dus vergeef me mogelijke stupiditeiten in de titel.
Uiteindelijk wil ik gewoon maar zeggen dat ik precies nooit een blogdag heb gemist ... het is trouwens niet zo dat ik, hoewel je me niet in jullie reacties hebben teruggevonden, dat ik niet af en toe kwam piepen op jullie virtuele loop-alter ego's!!

Ik ga mijn blog hier nu niet misbruiken om al het nieuws dat me is overkomen meteen uit de doeken te doen; ik zal beetje bij beetje, als een volleerde druppelteller met 5 jaar ervaring wel hier en daar een nieuwigheidje in de ether gooien. Het is namelijk niet zo dat ondertussen de werekd niet veranderd is; vraag dat maar aan de aandeelhouders van Fortis!
Bij wijze van voorbeeld hier meteen een nieuwigheid, misschien wel de meest drastische in m'n recente levensloop: ik ben dit seizoen, samen met mijn spitsbroeder en levenslange beste kameraad, jeugdtrainer van de eerstejaars duiveltjes van KFC Muizen.
Hoe ik hierin verzeild ben geraakt, da's een lang verhaal, en hoewel lange verhalen m'n specialiteit zijn, zal ik 't voor een keertje maar zo laten. Maar het gaat me wel af hoor ... een groep 8 jarige voetbalfanaten naar het glorieuze pad der overwinningen en eeuwige roem leiden.
Hieronder trouwens een (onvolledige) ploegfoto uit het prille begin van dit seizoen.

Maar, geen nood aan tranen of geween, deze blog is en blijft doodgewoon een loopblog, maar af en toe een zijsprongetje naar een andere sport, hoe inferieur aan de onze ook, is me hopelijk wel toegestaan.

Ziezo, 2 blogjes op evenzovele dagen ... we zijn terug vertrokken. Dinsdag is m'n rouwperiode na de marathon van Venetië ook alweer afgelopen, en dan kan ik hier terug eindeloos keuvelen over hoe lekker ik toch weeral gelopen heb ... we zijn precies nooit weggeweest hé!?

Kleine voetnoot aan Martine: bedankt hé ... meteen met je eerste reactie ervoor zorgen dat ik weer een week niet goed ga kunnen slapen van de zenuwen ... schone collega ben hij ... ;-) (nee, serieus ... 'k ben benieuwd, nieuwsgierig en uitzonderlijk curieus!!!)

muizen

 

 

 

 

De ploegfoto, maar zoals gezegd, geen volledige. Diene pipo met de klak herkunnen jullie uiteraard, maar ook de jongedame in het keepersoutfit is voor velen onder jullie geen onbekende: ons Fien is namelijk het betrouwbare sluitstuk van 'mijn' squadra!

20:35 Gepost door Geert in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |